ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 8. ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΤΑΡΔΙΖΑ ΠΑΡΝΗΘΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ & ΘΑΥΜΑΤΑ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ Η΄!!

ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΤΑΔΙΖΑΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

(ἀρχιμ. Φιλαρέτου Βιτάλη)

Ὁ Ἱερεὺς ἄρχεται τῆς Παρακλήσεως μὲ τὴν δοξολογικήν ἐκφώνησιν:

Εὐλογητὸς ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί καὶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ὁ χορός: Ἀμήν.

Ἤ μὴ ὑπάρχοντος Ἱερέως, ἡμεῖς τό:

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν.

Ψαλμός ρμβ’ (142).

Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Καί εὐθύς ψάλλεται τετράκις ἐξ’ ὑπαμοιβῆς, μετά τῶν οἰκείων στίχων:

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχ. α’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος Αὐτοῦ.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν…

Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν…

Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν…

Εἶτα τὸ τροπάριον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τῆς Θεοτόκου τῷ ναῷ νῦν προσήλθομεν, ἐν τῇ τῆς Πάρνηθος Μονῇ καὶ προσπίπτομεν, πρὸ τῆς Εἰκόνος τῆς θαυματουργοῦ, δέησιν προσάγοντες, ἐν πολλῇ εὐλαβείᾳ, πρὸς τὴν ἀειπάρθενον, καὶ Μητέρα τοῦ Κτίστου, ὅπως χαρίσηται πᾶσιν ἡμῖν, τὴν προστασίαν, αὐτῆς καὶ βοήθειαν.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ψαλμός ν’ (50).

Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. Δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.

Συνέχομαι Δέσποινα Μαριάμ, πολλῇ ἀθυμίᾳ, ἐκ τοῦ βίου τῶν λυπηρῶν· διόπερ προσφεύγω Σοι ἐν πίστει, ἐπιζητῶν τὴν Σὴν χάριν θεόνυμφε.

Ὡς Μήτηρ τοῦ Κτίστου πανευκλεής, ἡμῶν τὰς δεήσεις, διαβίβασον πρὸς Αὐτόν, πρεσβεύουσα πᾶσι σωτηρίαν, ἀποδιδόναι τοῖς Σοὶ καταφεύγουσιν.

Συνήγειρας πόθῳ τοὺς εὐσεβεῖς, ἀλγοῦντας ἐκ νόσων, καὶ παντοίων ἀδικιῶν, εἰς Ντάρδιζαν ὧδε τὴν Μονήν Σου, μετὰ δακρύων ἡμᾶς συνεκάλεσας.

Ὁ οἶκός Σου οὗτος Κόρη ἁγνή, ὑπάρχει τοῖς πᾶσι, καταφύγιον ἱερόν· πηγὴν γὰρ ἐλέους εὐσπλαγχνίας, ἐν τῇ ἀγάπῃ Σου τοῦτον ἀνέδειξας.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.

Νέος ἥλιος ὤφθης ὁλολαμπὴς πάνσεμνε, καὶ τῶν μοναχῶν τὰς καρδίας ἐφωταγώγησας· ὅθεν προέκριναν, τὸ Ὄρος τοῦτο ἡδέως, ἔνθα καὶ ἀνήγειραν, Σὸν οἰκητήριον.

Παραδόξως Παρθένε ἡ Σὴ Μονὴ ἥδρασται, καὶ ἐμεγαλύνθη ἀξίως Ὄρει τῆς Πάρνηθος, διὰ τῆς Σῆς θαυμαστῆς, καὶ στοργικῆς ἐνεργείας· πάντα γὰρ τὰ σκάνδαλα, Σὺ διεσκόρπισας.

Ἀνυμνοῦμέν Σε Μῆτερ περιχαρῶς σήμερον, καὶ τὰ μεγαλεῖά Σου πάντες ἐκδιηγούμεθα, εὐγνωμονοῦντες ἀεί, ἐν ταπεινώσει καρδίας, ὅτι ἡμᾶς ἔσωσας, ἐκ περιστάσεων.

Ῥῦσαι κόσμον ἐκ πλάνης καὶ πειρασμῶν Δέσποινα, ἐξ ἀῤῥωστημάτων παντοίων καὶ ἐπιθέσεων, τοῦ ἀρχεκάκου σατάν, καὶ τῆς πολλῆς ἀθυμίας, τῆς κατατρυχούσης με, Κόρη πανύμνητε.

Διάσωσον, θεοχαρίτωτε Μῆτερ ἀπὸ κινδύνων, ἡμᾶς τε καὶ τοὺς πιστοὺς ἐν Σοὶ καταφεύγοντας· καὶ φρούρησον, τὴν ἁγίαν Μονήν Σου.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.

Παρθένε ἁγνή, τῆς Πάρνηθος ἐπίσκεψις, καὶ τῆσδε Μονῆς, προστάτις καὶ ἀντίληψις, ἐκτενῶς βοῶμέν Σοι· δίδου αὖθις τὴν χάριν Σου, τῇ ἀδελφότητι καὶ τοῖς πιστοῖς, καὶ πᾶσι τὴν θείαν Σου βοήθειαν.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.

Θαυματόβρυτον πάνσεμνε, ἐν τῇ χάριτί Σου ἡμῖν κατέστησας, τὴν πανσέβαστον Εἰκόνα Σου, ἣν κατασπαζόμεθα ἐν δάκρυσιν.

Νεκρωθέντα  Μητρόθεε, ἐν τῇ ἀπιστίᾳ τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν, συνανέστησας καὶ ἔσωσας, ὡς εἰλικρινῶς μετανοήσαντα.

Εὐχαρίστως συνέδραμον, τὴν Μονήν Σου ταύτην οἱ εὐσεβόφρονες, οἷς ἀφθόνως ἀνταπέδωκας, ἔλεος καὶ χάριν ὦ Παντάνασσα.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.

Τείχισον ἁγνή, τὴν Μονήν Σου ὡς προπύργιον, καὶ φωτοφόρον κατάστησον αὐτήν, τοῖς καταφεύγουσιν ἐν πίστει τῷ ἐλέει Σου.

Ὅλος θαυμαστῶς, ἱερέα λειτουργήσαντα, ἐν τῷ ναῷ Σου τὸ πρὶν ἀσθενῆ, τῇ ἀφωνίᾳ αὐτὸν εὔλαλον κατέστησας.

Ὕμνοις ἱεροῖς, ἱερῶς Σε ἐμεγάλυνεν, ὁ ἱερεὺς καὶ μεγάλῃ φωνῇ, εὐχαριστίαν Σοι ὁμόθυμον ἀνέπεμψε.

Σοῦ τῷ Ἱερῷ, ἱερεὺς ὁ ἐννομώτατος, εὐεργεσίαν ἐν πίστει ὀρθῇ, μετ’ εὐφροσύνης ἐποιήσατο πανάχραντε.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.

Συνέστησας, διὰ θείου σημείου, τῇ Μονῇ Σου Μητροπάρθενε Κόρη, ὀνομασθῆναι ἐν τοῖς ἐγκαινίοις, τοῦ Γενεσίου Σου τέμενος ἄχραντον· οὗ γενομένου εύλαβῶς, ἐν χαρᾷ τῇ Σῇ χάριτι ἥκομεν.

Ὁμόθυμον, ἡ Μονή Σου ἄχραντε, ἀπονέμει Σοι τὸν ὔμνον ἐν πίστει· πανευλαβῶς δὲ προστάτιν Σε ἔχει, διακηρύττουσα πᾶσι τὴν χάριν Σου, ἣν μεταδίδει δαψιλῶς, τοῖς ἐν πίστει αὐτῇ καταφεύγουσι.

Πανύμνητε, Παναγία Δέσποινα, μὴ παρίδῃς τὰς δεήσεις Σῶν δούλων, τῶν λυπηρῶν λυτρωθῆναι ὡς τάχος, καὶ σωτηρίας τυχεῖν ἐν τῇ ποίμνῃ Σου, πρεσβεύουσα τῷ Σῷ Υἱῷ, τῶν πταισμάτων ἡμῖν δοῦναι ἄφεσιν.

Διάσωσον, θεοχαρίτωτε Μῆτερ ἀπὸ κινδύνων, ἡμᾶς τε καὶ τοὺς πιστοὺς ἐν Σοὶ καταφεύγοντας· καὶ φρούρησον, τὴν ἁγίαν Μονήν Σου.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.

Θεοτόκε τῶν ἀδικουμένων ὑπέρμαχος, Σὺ ὑπάρχεις καὶ τῶν ἀσθενούντων τὸ ἔλεος· δέξαι τοίνυν, τῶν ταπεινῶν ἡμῶν τὸν στεναγμόν, θερμῶς κράζοντάς Σοι Μαριάμ, καὶ τῆς ψυχῆς τὸν γλυκασμόν, ἀποδίδου τοῖς δούλοις Σου· φρούρει δὲ τὴν Μονήν Σου, καὶ σῶζε ἐκ τῶν κινδύνων, αὐτὴν καὶ πάντας τοὺς πιστούς, τοὺς πρὸς Σὲ καταφεύγοντας.

Προκείμενον: Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ. 

Στίχ. Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν. 

Εὐαγγέλιον.

Δόξα... Ταῖς τῆς Θεοτόκου...

Καὶ νῦν... Ταῖς τῆς Παναχράντου...

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός...

Τῆς Παρθενομήτορος, τῇ θαυμασίᾳ Εἰκόνι, νῦν πιστοὶ προσπέσωμεν, ἐν Μονῇ τῆς Πάρνηθος καὶ προσείπωμεν, τὰ θερμὰ δάκρυα, καὶ τὰς ἱκεσίας, ἃς προσάγομεν Θεόνυμφε, δέξαι καὶ ἴασαι, πάντα τὰ δεινὰ ἀῤῥωστήματα, τοὺς πόνους παραμύθησον, καὶ τὰς ἀδικίας ἐξάλειψον, ἡμῶν τῶν τιμώντων τὸ θεῖον ὄνομά Σου ἀγαθή, καὶ ἀγαθοὺς πάντας ποίησον, ἐν τῇ εὐσπλαγχνίᾳ Σου.

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.

Ῥῶσιν Μῆτερ παρέσχες τῇ παιδίσκῃ τὸ πάλαι ἐν τῷ ἐλέει Σου, τῇ κατατρυχομένῃ, ἐκ νόσου τῆς καρδίας· διὸ ἅπαντες κράζομεν· εὐχαριστοῦμεν θερμῶς, τῇ Σῇ φιλευσπλαγχνίᾳ.

Ὁμοθύμως προσῆλθον τῆς παιδὸς οἱ γονεῖς τῇ Μονῇ Σου ἄχραντε, ἀπὸ τῆς Γερμανίας, ἐκ βάθους δὲ καρδίας, καὶ ἐν δάκρυσι λέγοντες· ὦ Θεοτόκε ἀεί, θερμῶς εὐχαριστοῦμεν.

Σὺ φιλόστοργος Μήτηρ τῶν ἀτέκνων συζύγων πλειστάκις γέγονας, καὶ γὰρ ἐν τῇ Μονῇ Σου, ἐλθόντες μετὰ πόθου, καὶ ἐν πίστει ἀπέλαβον, τῶν χαρισμάτων τῶν Σῶν, καὶ τῆς παιδοποιΐας.

Δαιμονῶσαν γυναῖκα προσιοῦσαν ἐν πίστει τῷ Ἱερῷ Σου Ἁγνή, τῇ θείᾳ Σου πρεσβείᾳ, πρὸς τὸν Μονογενῆ Σου, θαυμαστῶς ἀπελύτρωσας, τῆς τυραννίας τοῦ σατᾶν, ὦ Σώτειρα τοῦ κόσμου.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.

Ῥῶσιν παρέσχες, καὶ τῇ μικρῇ Κωνσταντίνᾳ, τῇ δεινῶς χειμαζομένῃ ἐκ πόνων, καὶ ἡμιπληγίας, πανύμνητε Παρθένε.

Ἀπεγνωσμένους, καὶ ἀθυμίᾳ κειμένους, Σὺ διέσωσας ἐκ ταύτης τῆς βλάβης· ὅθεν Σὲ ὑμνοῦμεν, ὑπερδεδοξασμένη.

Μονὴν τὴν θείαν, ἐν τῷ τῆς Πάρνηθος Ὄρει, ἀνεγείραμέν Σοι πόθῳ Παρθένε· ἐν ᾗ σὲ τιμῶμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Ὁ κόσμος Μῆτερ, Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, ἐν αὐτῇ μετὰ δακρύων προστρέχει, καὶ ἐπικαλεῖται, θερμῶς τὸ ὄνομά Σου.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.

Ναῷ Σου τῷ ἁγίῳ, Σὺ ἐνεφανίσθης, τῇ μοναχῇ Βηθλεὲμ ὦ Παντάνασσα, πρὸς στηριγμὸν αὐτῆς ἅμα, καὶ διαφύλαξιν.

Τῇ ποίμνῃ Σου Παρθένε, ὡς ἄλλῳ λιμένι, ἡ εὐλογία καὶ χάρις Σου εὕρηται, ἡ δὲ χαρὰ καὶ γαλήνη, ἐπιβραβεύονται.

Ἀξίωσον Παρθένε, τήνδε τὴν Μονήν Σου, ἐκ κλυδωνίου παντὸς διασώζεσθαι, καὶ ἐν αὐτῇ τ’ ὄνομά Σου, ἀεὶ δοξάζεσθαι.

Σωτῆρα τὸν Υἱόν Σου, πάντες ὁμοφρόνως., δοξολογοῦμεν θεόνυμφε Δέσποινα, καὶ τὰ σεπτὰ μεγαλεῖα, Σοῦ μεγαλύνομεν.

Φυλάττουσα μὴ παύσῃς, τὸν Σὲ ἐξυμνοῦντα, θεοχαρίτωτε Μῆτερ ἀπείρανδρε, καὶ τῆς μελλούσης γεέννης, πάντας ἐξάρπασον.

Μεγαλυνάρια.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Φρούρει Θεοτόκε τὴν Σὴν Μονήν, τῆς Πάρνηθος ὧδε, καὶ χαρίτωσον τοὺς σεπτῶς, ἐν ταύτῃ ὑμνοῦντας, τὸ μέγα ὄνομά Σου, εἰς τοὺς αἰῶνας μένον, ἀειμακάριστον.

Ἵλεως καὶ πρέσβυς ὦ Μαριάμ, γενοῦ τῷ Δεσπότῃ, καὶ Υἱῷ Σου ὑπὲρ ἡμῶν, ὅπως λυτρωθῶμεν, τῶν λυπηρῶν τοῦ βίου, καὶ δόξης οὐρανίου, ἀξιωθείημεν.

Λῦσον τὰς παγίδας τοῦ δυσμενοῦς, πάντας τοὺς ἀνθρώπους, καὶ μετάνοιαν δὸς αὐτοῖς, ὅπως τῶν κινδύνων, καὶ πάσης ἐπηρείας, αὐτοῦ διασωθῶσι, καὶ σὲ δοξάζωσι.

Ἄκουσε Παρθένε τὸν στεναγμόν, πάντων τῶν πονούντων, καὶ παράσχου τὸν γλυκασμόν, ταῖς αὐτῶν καρδίαις, ὡς Σὲ ἐπικαλοῦνται, πληροῦσα τὰς αἰτήσεις, αὐτῶν πανύμνητε.

Ῥώμην Σὺ χορήγησον κραταιάν, ψυχῆς καὶ καρδίας, καὶ ἰάσεις παντοδαπάς, πᾶσι τοῖς νοσοῦσι, καὶ τοὺς δαιμονιῶντας, ἐκλύτρωσαι ἐν τάχει, Κόρη πανένδοξε.

Ἔχοντες Παρθένε ἐν τῇ Μονῇ, τὴν θείαν Εἰκόνα, Γενεσίου Σου τοῦ σεπτοῦ, θαύματα τελοῦσαν, καὶ βρύουσαν ἰάσεις, τοῖς πίστει Σὲ τιμῶσιν, εὐχαριστοῦμέν Σοι.

Τοὺς ἐν τῇ Μονῇ Σου τῇ ἱερᾷ, πίστει προσελθόντας, καὶ προσφέροντας ἱλαρῶς, τὰς εὐεργεσίας, διάσωζε καὶ σκέπε, πληροῦσα τὰς αἰτήσεις, αὐτῶν πανάχραντε.

Ὄντως ὁ τῆς Πάρνηθος θησαυρός, ἀδάπανος Μῆτερ, Σὺ ὑπάρχεις παναληθῶς· διὸ τὴν κατάραν, ἀφάνισον ἐν τάχει, καὶ τὴν χαρὰν Κυρίου, πᾶσι νῦν βράβευσον.

Ὕμνοις Σοι προσάγομεν εὐλαβῶς, θεόνυμφε Μῆτερ, τῷ ναῷ Σου τῷ θαυμαστῷ, ἀπόδος ἐν τούτοις, ἡμῖν τὴν θείαν χάριν, τὴν βρύουσαν ἀφθόνως, ἐκ τῆς Εἰκόνος Σου.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.

Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα Πατρί…

Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεός ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καὶ τὸ ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν…

Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Εἶτα ὁ Ἱερεύς, τὴν Ἐκτενῆ Δέησιν, ἡμῶν ψαλλόντων τό λιτανευτικόν· Κύριε ἐλέησον. Ὑπὸ τοῦ Ἱερέως Ἀπόλυσις. Καὶ τῶν Χριστιανῶν ἀσπαζομένων τὴν Εἰκόνα καὶ χριομένων δι’ ἁγίου ἐλαίου, ψάλλονται τὰ παρόντα Τροπάρια: Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Μῆτερ, τοῦ Θεοῦ Σου καὶ ἡμῶν, τῶν Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, ὦ ἀπειρόγαμε, ἄχραντε ἀμόλυντε, ἁγνὴ καὶ ἄφθορε, Παναγία αἰτοῦμέν Σε, ἀπόδος ἐν τάχει, πᾶσι τὴν βοήθειαν, καὶ Σὴν ἀντίληψιν, ἐν ταῖς τρικυμίαις τοῦ βίου, ὅπως λυτρωθῶμεν ἐκ τούτων, καὶ διασωθῶμεν ἐν τῇ ποίμνῃ Σου.

Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δι’ εὐχῶν.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΝΤΑΡΔΙΖΑΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

Α) ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΠΟ ΠΥΡΚΑΪΑ

Ἡμέρα Πέμπτη ἦταν, τῆς 9 Αὐγούστου 2001. Μετὰ τὴν σχετικὴ ἀκολουθία καὶ τὸν Ἁγιασμό, ἡ Ἡγουμένη Γερόντισσα Ἀγαθαγγέλη πῆγε στὸ τηλέφωνο γιὰ κάποιο τηλεφώνημα. Ἀλλ’ αὐτὸ διεπίστωσε πὼς δὲν λειτουργοῦσε. Ἀνησύχησε· καὶ θέλησε νὰ μάθει τὸ γιατί. Καὶ ἄξαφνα ἀντίκρυσε ἀπὸ τὸ μέρος τῶν Ἀχαρνῶν καὶ τὰ Ἄνω Λιόσια νὰ ἀνεβαίνουν πυκνὰ σύννεφα μαύρου καπνοῦ. Γεμάτη ἀπορία καὶ ταραχὴ φώναξε τὶς Ἀδελφὲς τῆς Μονῆς καὶ τοὺς προσκυνητές της ποὺ βρισκόνταν ἐκεῖ. Καὶ εἶδαν. Μ’ ἕνα στόμα εἶπαν: «Θὰ πρόκειται γιὰ πυρκαγιά!». Καὶ αὐτὴ ῥαγδαῖα ἁπλώνονταν. Γι’ αὐτὸ κάναμε ὁλόθερμη προσευχή, αὐθόρμητα, ὁπότε ὁ Ἱερέας π. Ιωάννης Κουβαρέας, ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὴν Μονή μας, εἶδε νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτὴν ἕνα αὐτοκίνητο τῆς Πυροσβεστικῆς. Σὰν ἔφθασε, μᾶς εἶπαν οἱ πυροσβέστες τὶς θλιβερὲς εἰδήσεις, πὼς πρόκειται γιὰ πυρκαγιὰ καὶ ἀπὸ ποῦ κατευθύνεται καὶ ἐπεκτείνεται πρὸς τὴν Ντάρδιζα μὲ ταχύτητα μεγάλη.

Πράγματι μᾶς κατέλαβε μία ταραχὴ καὶ φοβία τρομερή. Συνειδητοποιήσαμε ἀπόλυτα τὴν δύσκολη θέση, στὴν ὁποία βρισκόνταν ἡ Μονή μας. Γι’ αὐτὸ ἀμέσως προσφύγαμε μὲ δάκρυα στὴν Μεγαλόχαρη Παναγίας μας, μὲ τὸν ἐφημερεύοντα π. Ἰωάννη. Ψάλαμε τὴν ἱερὴ Παράκλησή Της. Καὶ μετὰ προχωρήσαμε σὲ λιτανεία μὲ τὴν ἱερὴ Εἰκόνα της, τὰ Ἑξαπτέρυγα, τὰ Ἅγια Λείψανα, Εἰκόνες ἄλλων Ἁγίων, μὲ λαμπάδες καὶ θυμιάματα. Καὶ μὲ δάκρυα προσευχόμαστε καὶ παρακαλούσαμε θερμὰ νὰ προφυλάξει τὸ Μοναστήρι Της καὶ ἐμᾶς. Ἄλλωστε, εἶχε στὸ μεταξὺ καταφθάσει καὶ προσγειωθῆ κοντά μας, γιὰ νὰ μᾶς παραλάβει καὶ μᾶς μεταφέρει μακριὰ ἀπὸ τὴν Μονή, γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὶς πύρινες φλόγες ἕνα ἐλικόπτερο. Ὅμως, ἐν ωπλησιάζαμε πρὸς τὸ τέλος τῆς θρησκευτικῆς μας λιτανείας, ἐνῶ ὁ π. Ἰωάννης μὲ τὸν τίμιο Σταυρὸ σταύρωνε τὴν ἐπερχόμενη πυρκαγιὰ γιὰ νὰ διαλυθῆ καὶ κατασβεσθῆ, εἴδαμε ἀναπάντεχα νὰ φυσάει ἕνας ἀντίθετος ἀέρας μὲ δυνατὸ βουητό. Μετὰ εἴδαμε ποὺ κατέφθασαν αὐτοκίνητα τῆς Πυροσβεστικῆς Ὑπηρεσίας, ἀπὸ ψηλὰ πετοῦσαν ἀεροπλάνα καὶ ἐλικόπτερα ποὔριχναν ἄφθονο νερὸ στὴν φωτιά. Σὲ λίγο ἕνα ἄλλο μικρὸ κόκκινο αὐτοκίνητο τῆς Πυροσβεστικῆς ἔφθασε στὴν Μονή. Καὶ ὁ ἀξιωματικός της μᾶς εἶπε: «Μὴν φοβᾶστε τώρα. Ἡ φωτιὰ πῆρε ἄλλη κατεύθυνση ὕστερα ἀπὸ τὸν δυνατὸ ἀέρα ποὺ φύσηξε». Τότε ὅλοι καταλάβαμε, πὼς ἦταν αὐτὸς ὁ ἀέρας ποὺ ξεσηκώθηκε, ἐνῶ τελείωνε ἡ ἱερὴ λιτανεία μας. Ἦταν ὁλοφάνερο, πὼς ἡ Μεγαλόχαρη Παναγιά μας ἄκουσε τὶς ταπεινές μας ἱκεσίες, καὶ δὲν ἐπέτρεψε νὰ πλησιάσει ἡ φωτιὰ στὸ Μοναστήρι Της. Αὐτὸ ἔγινε γύρω στὶς 2 ἡ ὥρα μ.μ., ὁπότε ἐκόπασε ἡ φωτιά.

***

Β) ΘΑΥΜΑΤΑ ΙΑΣΕΩΝ ΝΟΣΟΥΝΤΩΝ

Ὡς φιλόστοργος Μήτηρ,

καὶ ἰατρὸς ἄμισθος,

πρόφθασον Παρθένε ἀσμένως,

ἡμᾶς θεράπευσον,

τοὺς ἀσθενοῦντας οἰκτρῶς,

κατακειμένους ἐν κλίνῃ,

ὧν τοὺς πόνους γλύκανον,

Θεοχαρίτωτε.

1^ον. Τῆς Φωτεινῆς Δαμαρούσκου.

Οἱ γονεῖς της Μαρία καὶ Γεώργιος, κάτοικοι Ἀργυρουπόλεως, ἔφεραν τὴν κόρη τους Φωτεινὴ στὸ Μοναστήρι μας γιὰ προσκύνημα. Τοὺς εἴδαμε νὰ κλαῖνε καὶ ἡ κόρη τους νὰ μὴν μπορῆ νὰ μιλήσει ἀφ’ ἑνός· ἀφ’ ἑτέρου ἔδειχνε σὰν νἆναι ἀφηρημένη. Τοὺς ῥωτήσαμε τί συμβαίνει. Καὶ μᾶς εἶπαν, πὼς εἶχαν τώρα τρεῖς μῆνες ποὺ ἔτρεχαν στοὺς γιατροὺς γιὰ θεραπεία της, ἀλλὰ καμμία διαφορὰ ἕως τώρα δὲν εἶδαν. Μᾶς εἶπαν τέλος: «Γι’ αὐτὸ ἤλθαμε ἐδῶ στὴν Μονὴ καὶ παρακαλοῦμε ἡ Παναγία νὰ μᾶς λυπηθῆ. Ἄλλο κορίτσι δὲν ἔχουμε, αὐτὴ μόνο, τὴν Φωτεινή, καὶ ἕνα ἀγόρι 19 ἐτῶν».

Τοὺς εἴπαμε πὼς πρέπει νὰ κάνουν θερμὴ προσευχή, ἐξομολόγηση, Θεία Λειτουργία, στὴν ὁποία νὰ κοινωνήσουν.

Πραγματικά, ὅλα τὰ ἔκαναν κατὰ τὴν τάξη τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Ἱερέας τῆς διάβασε τὶς ἱερὲς εὐχές. Ἐμεῖς τὴν σταυρώναμε τακτικὰ μπροστὰ στὴν Εἰκόνα τῆς Μεγαλόχαρης Παναγίας μας καὶ προσευχόμαστε θερμά. Τῆς δώσαμε καὶ λαδάκι ἀπὸ τὸ ἀκοίμητο καντήλι της καὶ ἤπιε. Σὲ 40 ἡμέρες ἄρχισε λίγο νὰ μιλᾶ. Μᾶς πῆραν στὸ τηλέφωνο οἱ γονεῖς της καὶ μᾶς εἶπαν τὸ εὐχάριστο.

Συνεχίζοντας τὶς δεήσεις καὶ προσευχές, μὲ τὴν πάροδο λίγου καιροῦ ἀκόμη, τὸ θαῦμα ὁλοκληρώθηκε. Δόξα στὸν Θεὸ καὶ στὴν Κυρία μας Θεοτόκο, ἡ Φωτεινὴ ἔγινε καλά. Καὶ τώρα ἔρχονται καὶ ἐκκλησιάζονται τακτικὰ στὴν Μονή μας, εὐχαριστώντας τὴν Παναγία μας.

***

2^ον. Τοῦ Κωνσταντίνου Κουνάκη.

Ἡ Ἄννα Κουνάκη ἀπὸ τὰ Νέα Λιόσια, ὁδὸς Διογένους 31, εἶχε μεγάλη στενοχώρια, γιατὶ εἶχε πρόβλημα σοβαρὸ μὲ τὸν γιό της Κώστα. Τὸ σοβαρὸ πρόβλημά της ἦταν, πὼς τὸ παιδί της δὲν καθόταν καθόλου στὸ σπίτι. Ἔδειχνε πὼς ἀπὸ κάπου εἶχε ἐπηρεασθῆ καὶ ξεμυαλισθῆ. Ὅ,τι καὶ ἂν τοῦ ἔλεγε, συμβουλεύοντάς τον ἡ μητέρα του, δὲν ἄκουε τίποτε. Δὲν τὴν ὑπελόγιζε καθόλου, οὔτε καὶ κανέναν ἄλλον.

Στὴν ἀπόγνωσή της, ἦλθε στὴν Μονή μας, παραμονὴ τῆς ἑορτῆς. Προσευχήθηκε. Ἔκλαψε. Εἶπε μὲ δάκρυα τὸν πόνο της. Τὴν συμβούλεψε μία ἀδελφὴ τῆς Μονῆς νὰ πάρει λαδάκι ἀπὸ τὸ ἀκοίμητο καντήλη τῆς Παναγίας καὶ νὰ τὸ χρησιμοποιήσει μὲ τρόπο κατάλληλο.

Ἀργότερα, μᾶς εἶπε ἡ μητέρα αὐτή, πὼς ἔδωσε στὸ παιδί της τὸ λαδάκι μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο: Πάνω σὲ φρυγανιὰ μὲ μέλι ἔβαλε τρεῖς σταγόνες ἀπὸ τὸ λαδάκι τῆς καντήλας. Τοῦ φαινόταν πὼς κάτι μύριζε ἡ φρυγανιά. Τελικά, ἡ μητέρα του τὸν ἔπεισε καὶ ἔφαγε. Σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τότε τὸ παιδὶ μαζεύτηκε στὸ σπίτι, ἐπανῆλθε στὰ συγκαλά του. Καὶ δὲν ἤθελε πιὰ νὰ ‘δῆ τὰ ὕποπτα πρόσωπα ποὺ τὸν εἶχαν παραπλανήσει.

Τὸ πῆρε κατόπιν καὶ τὸν ἔφερε στὸ Μοναστήρι, ὅπου σταυροκοπήθηκε μὲ εὐλάβεια, προσκύνησε, εὐχαρίστησε τὴν Παναγία, ἄναψε μία μεγάλη λαμπάδα. Ἔλεγαν παντοῦ πὼς ἔγινε θαῦμα.

***

3^ον. Τῆς Μακαρίας μοναχῆς.

Μᾶς ἦλθε στὸ Μοναστήρι μας, στὶς 8 Αὐγούστου 1997, ἐκ Ῥουμανίας, μὲ δύο ἄλλες δόκιμες μοναχές. Στὴν ἀρχὴ φαίνονταν πὼς εἶναι ὑγιής. Ἀλλὰ σε λίγο χρονικὸ διάστημα ἄρχισε νὰ παρουσιάζει ἀνορεξία, σωματικὴ ἀδυναμία. Καὶ βέβαια ἀνησυχήσαμε πολύ. Οἱ δύο ἄλλες συμπατριώτισσές της μοναχὲς γνώριζαν πὼς ἡ Μακαρία βασανίζονταν στὸ Μοναστήρι τους ἐκεῖ στὴν Ῥουμανία ἀπὸ σατανικὴ ἀῤῥώστια. Αὐτό, λοιπόν, τώρα ἐκδηλώθηκε σὲ σοβαρὴ μορφή, τόσο ποὺ ἔπεσε στὸ κρεββάτι. Ἡ ἀνορεξία καὶ ἡ ἀδυναμία της νὰ καταπιῆ ἀκόμη καὶ λίγες σταγόνες νερό, μᾶς ἔβαλαν σὲ μεγάλη ἀνησυχία. Φροντίσαμε καὶ μάθαμε, πὼς στὸ Μοναστήρι ἐκεῖ στὴν Ῥουμανία εἶχε πολλὲς πειρασμικὲς ἐνοχλήσεις, μέχρι σημείου ποὺ παρασυρόμενο ἀπὸ τὸν πονηρό, εἶχε καταπιεῖ 20 βελόνες ῥαψίματος, ἐνῶ ἄλλη φορὰ εἶχε κόψει τὶς φλέβες ἀπὸ τὰ χέρια της μὲ ξυραφάκια. Κατόπιν ὅμως πολλῆς θερμῆς προσευχῆς εἶχε ἐμμέσει ὅλες τὶς βελόνες ἐκτὸς ἀπὸ μία, ἡ ὁποία εἶχε μείνει μέσα της καὶ τὴν ἐνοχλοῦσε συνεχῶς. Χωρὶς δὲ νὰ χάσουμε καιρό, τὴν ππήγαμε στὸ νοσοκομεῖο «Ἁγία Ὄλγα», ὅπου ὁ γιατρὸς ποὺ τὴν ἐξήτασε, ὁ κ. Δημήτριος Φράγκος, πιστὸς καὶ εὐσεβέστατος Χριστιανός, μιλοῦσε ἄπταιστα τὰ ῥουμάνικα, γεγονὸς ποὺ διευκόλυνε τὴν κατάσταση. Ὁ ἴδιος ἀνέλαβε καὶ τὴν χειρούργησε μὲ ἐπιτυχία, παρ’ ὅλο ποὺ παρουσίασε δυσκολία ἠ περίπτωση τῆς μοναχῆς. Πράγματι, ἔβγαλαν ἀπὸ τὸ παχὺ ἔντερό της μία βελόνα ῥαψίματος πολὺ σκουριασμένη. Ὁλοφάνερη ἡ βοήθεια καὶ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, θαῦμα τῆς Παναγίας, ποὺ δὲν ὑπέστη ἡ Μακαρία σηψαιμία ἢ ποὺ δὲν δημιουργήθηκε κάποια ἐπικίνδυνη φλεγμονή. Ἡ βελόνη αὐτή, φυλάσσεται τώρα στὴν Μονή μας.

Τὶς πρῶτες μετεγχειρητικὲς ἡμέρες ὅλα πήγαιναν καλά, μέχρι τὶς 17 Ἰανουαρίου 1998. Ἦταν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, ὁπότε ἔγινε μεγαλόπρεπη Θεία Λειτουργία στὸ σπήλαιό του, ἀπέναντι ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ Μοναστήρι μας. Θαῦμα μέγα! Ὁ Ἅγιος μυρόβλυσε. Πάνω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ὑπάρχει βράχος ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔῤῥεε τὸ μύρο.

Τὸ ἀπόγευμα ἐκεῖνο τῆς εὁρτῆς, οἱ μοναχὲς μαζὶ καὶ ἡ Μακαρία πῆγαν νὰ ἀνάψουν τὰ καντήλια καὶ νὰ προσκυνήσουν τὸν ἅγιο. Στὴν ἐπιστροφή, ἡ Μακαρία ὑπέστη δεινὴ κρίση. Κατὰ τὴν ὥρα τοῦ Ἀποδείπνου ἔτρεξε πάνω στὸ κελλί της. Φώναζε. Δὲν μπορούσαμε νὰ τὴν κάνουμε καλά. μᾶς χτυποῦσε. Εἶχε τρομερὴ δύναμη σωματικὴ καὶ ἀνεξέλεγκτη.

Τότε φωνάξαμε γνωστό μας Ἱερέα, στὶς 10 τὴν νύχτα νὰ ῤθῆ. Ἀλλὰ δὲν μποροῦσε, ἐπειδὴ τὸ αὐτοκίνητό του ἦταν χαλασμένο, πρᾶγμα ποὺ τὸ δαιμόνιο μᾶς τὸ γνωστοποίησε διὰ στόματος τῆς Μακαρίας μοναχῆς. Τὸ δὲ δαιμόνιο τὴν χτυποῦσε κάτω δυνατά, καὶ ὅλες οἱ ἀδελφὲς μαζὶ δὲν μπορούσαμε νὰ τὴν ἡρεμήσουμε καὶ νὰ τὴν κάνουμε καλά. στὴν ῥουμανικὴ γλωσσά της ἔβριζε, χλεύαζε καὶ εἰρωνεύονταν ὅλες τὶς ἀδελφές. Ἀκόμη ὡμολογοῦσε, πὼς ὁ πειρασμὸς δὲν τὴν ἀφήνει νὰ μένει στὴν Ἑλλάδα· καὶ τὴν διέβαλε νὰ πάρει χάπια ἢ νὰ πέσει ἀπὸ τὸ μπαλκόνι κάτω. Οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες δὲν περιγράφονται μὲ λόγια. Ἦταν συγκλονιστικές. Οἱ ἀδελφὲς ὅλες μὲ δάκρυα στὰ μάτια προσεύχονταν πρὸς ὅλους τοὺς Ἁγίους καὶ τὴν Παναγία.

Στὶς 11 ὥρα νύχτας ἔφθασε ἄλλος Ἱερέας, ὁ ὁποῖος ἄρχισε νὰ διαβάζει Εὐχὲς καὶ Ἐξορκισμούς, ὁπότε οἱ φωνὲς καὶ οἱ ταραχές της ἦταν κάτι τὸ πρωτόγνωρο. Μέσα ἀπὸ δάκρυα καὶ ἱκεσίες, οἱ μοναχὲς ζήτησαν τὴν μεσιτεία καὶ βοήθεια τοῦ Πατρὸς Ἀγαθαγγέλου, ἀδελφοῦ τῆς Ἡγουμένης, ποὺ στὴν Γερμανοϊταλικὴ κατοχή, τὸ 1943, εἶχε ὑποστεῖ τὸ μυστήριο κατακρεουργηθείς, σὲ ἡλικία μόλις 33 ἐτῶν. Ὅταν ἀκούσθηκε τὸ ὄνομά του: Ἀγαθάγγελος, τὸ δαιμόνιο ἐφρύαξε, φωνάζοντας μὲ σπασμένα ἑλληνικά: «Ὄχι Ἀγαθάγγελο, ὄχι Ἀγαθάγγελο, ὄχι, ὄχι, ὄχι, μᾶς ἔκαψε!». Τότε καταλάβαμε πὼς ὁ Γέροντας εἶχ εκάποια θεία χάρη στὸν οὐρανὸ ὅπου βρίσκεται. Ὁ πρῶτος Ἱερέας μὲ τὸν Σταυρὸ πέτυχε καὶ κάποτε ἡσύχασε.

Κοντὰ τὸ πρωΐ ἦλθε ὁ δεύτερος Ἱερέας, ποὺ τοῦ εἶχε χαλάσει τὸ αὐτοκίνητο. Πῆγε κατ’ εὐθεῖαν στὸ κελί της. Καὶ μόλις τὸν ἀντίκρυσε ἡ Μακαρία, φώναζε πολλὰ καὶ ἀκατανόμαστα στὴν ῥουμανικὴ γλῶσσα. Εἶπαν νὰ τὴν κατεβάσουν στὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ ἦταν ἀδύνατον, γιατὶ κτυποῦσε μὲ μπουνιές, κλωτσιὲς καὶ μὲ μεγάλη δύναμη ὅσους τὴν πλησίαζαν. Μέσα ὅμως στὸ παραλήρημά της ἀκουγόταν καὶ τὸ ὄνομα Ἀγαθάγγελος. Προσπαθοῦσαν νὰ τὴν κατεβάσουν στὴν ἐκκλησία τῆς Παναγίας μας, ἀλλὰ δὲν τὸ ἤθελε. Καὶ τὸ ὡμολόγησε ἀργότερα, πὼς τῆς παρουσιάσθηκε ὁ π. Ἀγαθάγγελος καὶ τῆς εἶπε: «Γιατί δὲν ἔχεις πίστη νἀρθῆς στὴν ἐκκλησία;» Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν παρέμβαση τοῦ Γέροντα, ἡ Μακαρία ζήτησε νὰ κατέβη στὸν ναό. Ἀλλὰ ὁ πειρασμὸς δὲν τὴν ἄφηνε. Τότε ὅλες οἱ μοναχὲς μὲ κομποσχοίνι, μὲ προσευχὲς καὶ ὁ Ἱερέας μὲ τὰ ἅγια Λείψανα καὶ τὸν Σταυρὸ στὸ χέρι πέτυχαν καὶ τὴν κατέβασαν διὰ τῆς βίας κάτω. Φθάνοντας ὅμως στὴν πόρτα τοῦ ναοῦ, στάθηκε ἀδύνατο νὰ μπῆ μέσα. Τότε οἱ μοναχὲς ἀναγκάθηκαν νὰ τὴν σπρώξουν δυνατά, καὶ ἔτσι ἔπεσε μπροστὰ στὰ λείψανα τοῦ π. Ἀγαθαγγέλου. Καὶ τότε ἔγινε τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα. Ἔμεινε λιπόθυμη ἐκεῖ μπροστὰ στὰ λείψανα τοῦ π. Ἀγαθαγγέλου. Ἔνιωσε -ὅπως ἡ ἴδια διηγήθηκε μετά-, ὅτι τὸ σῶμά της χωρίσθηκε ἀπὸ τὴν ψυχή της, τὴν ὁποία ψυχὴ παρέλαβε καὶ κρατοῦσε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Ὁ χῶρος, ὅπου βρέθηκε, ἦταν ὑπερκόσμιος, μὲ δεσπόζουσα καὶ ἀπαστράπτουσα τὴν μορφὴ τῆς Παναγίας μας. Τόσο δὲ πολὺ καταύγαζε τὸν χῶρο τὸ ὑπέρλαμπρο αὐτὸ φῶς, ὥστε ἡ μοναχὴ Μακαρία δὲν μποροῦσε νὰ προσβλέπει πρὸς τὴν Παναγία.

Ἡ Κυρία Θεοτόκος, σύμφωνα πάντα μὲ τὴν ἀφήγηση τῆς μοναχῆς Μακαρίας, φοροῦσε διάδημα βασιλικό, ἐνῶ στὰ χέρια της κρατοῦσε τὴν ψυχὴ τῆς Μακαρίας, ποὺ τὸ σῶμά της τὸ ἔβλεπε κάτω. Κάτι φρικτὸ δὲ ἔβλεπε. Δύο τεράστια ίδια διπλωμένα γύρω ἀπὸ τὸ σῶμά της, μὲ δύο χοντρὰ κεφάλια ποὺ τὴν ἔσφιγγαν ἀπειλητικά, θανάσιμα, μὲ σκοπὸ νὰ τὴν κατασπαράξουν. Γύρω-γύρω ἀπὸ τὴν Παναγία ὑπῆρχε χορὸς Ἁγίων καὶ μία συνοδεία μοναχῶν, μεταξύ τους δὲ καὶ ὁ π. Ἀγαθάγγελος. Ὁ Γέροντας μὲ ἕνα μαστίγιο χτυποῦσε τὰ φοβερὰ δαιμόνια. Ἀλλὰ ἡ Παναγία τοῦ ἔδωσε ἕνα ξίφος καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐσύ, Ἀγαθάγγελε, ποὺ προστατεύεις αὐτὸ τὸ Μοναστήρι μου, πάρε τὸ ξίφος καὶ σκότωσε τοὺς δαίμονες!» Ἔτσι δὲ καὶ ἔγινε, ὁπότε ὁ Γέροντας ἔκοψε ἕνα-ἕνα τὰ κεφάλια τῶν δαιμόνων. Καὶ τότε μόνο ἡ Παναγία τοποθέτησε τὴν ψυχὴ τῆς Μακαρίας μέσα στὸ σῶμά της.

Μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν εὐλογία τοῦ π. Ἀγαθαγγέλου συνῆλθε ἡ μοναχὴ Μακαρία.

***

4^ον. Τῆς Μαρίας Μπιμπέρη.

Γράφει ἡ κυρία Ἀναστασία Μπιμπέρη:

«Εὐχαριστῶ τὸν Πανάγαθο Θεὸ καὶ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο γιὰ τὸ θαῦμα ποὺ μᾶς ἔκαναν στὴν μικρὴ Μαρία μας, ποὺ ἀῤῥώστησε ἀπὸ γρίπη, μικρὴ ἑνὸς ἔτους, τὴν Πέμπτη τὸ βράδυ 2 Φεβρουαρίου 1998. Κινδύνευε νὰ πεθάνει. Τὸ Σάββατο κατέβηκα στὴν Ἀθήνα. Παίρνοντας τηλέφωνο στὴν Θεσσαλονίκη, μοῦ εἶπαν ὅτι τὸ παιδὶ τὸ πῆγαν στὸ νοσοκομεῖο. τρέχοντας δὲ ἐγὼ ἡ μητέρα του Ἀναστασία, ἀνέβηκα στὴν Μονὴ τῆς Παναγίας Ντάρδιζας καὶ προσκύνησα, ἐπικαλέσθηκα τὴν Χάρη Της γιὰ τὸ παιδί.

Τότε ἡ Γερόντισσα Ἀγαθαγγέλη μοῦ εἶπε: «Μεῖνε, παιδί μου, στὴν Ἀθήνα. Ἡ μικρὴ Μαρία εἶναι ἤδη καλὰ μὲ τὴν χάρη τῆς Παναγίας».

Ἐγὼ ὅμως ἐπέστρεψα στὴν Θεσσαλονίκη τὴν ἴδια μέρα, γιατὶ ἤμουν πολὺ ἀνήσυχη. Ὅταν δὲ ἔφθασα στὸ σπίτι τῆς ἀνεψιᾶς μου Βασιλικῆς, εἶδα τὴν Μαρία μας καλλίτερα νἆναι καὶ οἱ ἐξετάσεις τῶν γιατρῶν ἦταν πολὺ καλές. Σὲ λίγο ἡ μικρή μας ἔγινε ἐντελῶς καλά. Ἐγὼ δὲ δὲν παύω νὰ εὐχαριστῶ τὴν Παναγία καὶ σὲ κάθε δυσκολία μου θὰ ζητῶ πάντα τὴν βοήθειά της».

***

5^ον. Τῆς Ἄρτεμης Πετράκη.

Ἡ Ἄρτεμη Πετράκη, κάτοικος Ἀμφιάλης, ὁδὸς Ἁγίας Λαύρας 14, ἦταν ἄῤῥωστη βαρειά. Μετὰ ἀπὸ ἐγχείρηση ἔπεσε σὲ ἀφασία ἐπὶ 5 μῆνες. Οἱ γιατροὶ εἶπαν, πὼς μόνο μὲ θαῦμα θὰ γίνει καλά. Οἱ δικοί της καθημερινὰ παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς φωτίσει τί νὰ τῆς κάνουν. Κάποιος γνωστός τους τοὺς εἶπε γιὰ τὸ Μοναστήρι τῆς Ντάρδιζας. Ἔτρεξαν καὶ ἦρθαν μὲ κλάματα καὶ δάκρυα. Μᾶς ἀνέφεραν γιὰ τὸ σοβαρό τους πρόβλημα. Ἔδωσαν τὸ ὄνομα τῆς ἄῤῥωστης Ἄρτεμης καὶ παρεκάλεσαν τὶς ἀδελφὲς νὰ προσεύχονται γι’ αὐτήν. Ἡ Γερόντισσα τοὺς εἶπε καὶ αὐτοὶ νὰ προσεύχονται. Τοὺς ἔδωσε καὶ λαδάκι ἀπὸ τὸ ἀκοίμητο καντήλη τῆς Παναγίας γιὰ νὰ τὴν σταυρώσουν. Ἔτσι καὶ ἔκαναν. Καὶ σιγὰ-σιγὰ ἡ ἄῤῥωστη Ἄρτεμη συνῆλθε. Καὶ σὲ λίγο καιρὸ ἔγινε τελείως καλά.

***

6^ον. Τοῦ Βασίλη Σταματάκη.

Ἡ Ἰωάννα Σταματάκη, κάτοικος Ἀχαρνῶν, ἔφερε τὸν σύζυγό της Βασίλη ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, μὲ γνωμάτευση τῶν γιατρῶν, ὅτι ὁ Βασίλης εἶχε πλέον μόνο 6 μῆνες ζωῆς, ἀφοῦ ἔπασχε ἀπὸ προχωρημένη καρκινοπάθεια. Μπῆκαν στὴν ἐκκλησία καὶ ζητοῦσαν κλαίγοντας τὴν Χάρη τῆς Παναγίας. Ἡ σύζυγος μέρα καῖ νύχτα ἀγρυπνοῦσε μέσα στὸν ναὸ μαζὶ μὲ τὴν ἀδελφή της. Πῆρε δὲ λαδάκι ἀπὸ τὸ ἀκοίμητο λαδάκι τῆς Παναγίας καὶ τὸν σταύρωσε καὶ τοῦ ἔδινε καθημερινὰ νὰ πιῆ. Ἔκαναν Παρακλήσεις καὶ Θείες Λειτουργίες, συνέχεια προσευχές. Σὲ λίγες δὲ ἡμέρες εἶδαν κάποια βελτίωση τῆς ὑγείας του. Πῆγαν πάλι στοὺς γιατρούς, ποὺ τὸν ἐξέτασαν καὶ εἶπαν: «Τί τοῦ ἔκανες, τί τὸν πότισες τὸν ἄῤῥστό σου καὶ ἡ πληγή του ἔχει σμικρυνθεῖ;», ἐνῶ γύρω-γύρω γυάλιζε σὰν νὰ εἶχε λάδι. Οἱ γιατροὶ θαύμασαν, ἀκόμη καὶ στὸ ἐξωτερικὸ ποὺ τὸν ζήτησαν καὶ ξαναπῆγε, ἐπιβεβαίωσαν τὴν θεραπεία του.

***

7^ον. Τῆς Ζωῆς Τόλη.

Ἡ Ζωὴ Τόλη, καταγόμενη ἀπὸ τὸ χωριὸ Γαλατᾶς Πρεβέζης, πάσχουσα ἀπὸ στένωση τοῦ μυοκαρδίου, πέρασε ἀπὸ τὸ Μοναστήρι μας κλαίουσα καὶ μὲ δάκρυα. Προσευχήθηκε θερμὰ μὲ κατάνυξη, παρακαλώντας τὴν Παναγία νἄχει ἐπιτυχία στὴν ἐπικείμενη ἐγχείρησή της. Καὶ πῆρε λαδάκι ἀπὸ τὸ ἀκοίμητο καντήλι Της, μὲ τὸ ὁποῖο τὴν σταύρωσε ἡ Γερόντισσα. Καὶ ἔφυγε μὲ αἰσιοδοξία. Καὶ πράγματι μὲ ἐπιτυχία ἐγχειρίστηκε τὸ 1998 καὶ ἔγινε τελείως καλά.

***

Γ΄. ΘΑΥΜΑΤΑ ΠΑΙΔΟΠΟΙΪΑΣ ΓΟΝΕΩΝ ΑΤΕΚΝΩΝ.

1^ον. Τῆς Σωτηρίας Τασούλη, κατοίκου Ἐργατικῶν πολυκατοικιῶν μεταξὺ Ἄνω Λιοσίων καὶ Μενιδίου. Ἦρθαν στὸ Μοναστήρι μὲ τὰ δύο παιδιά τους παράλυτα, στο καροτσάκι. Ζήτησαν νὰ τοὺς χαρίσει ἡ Παναγία ἕνα ὑγιέστατο κοριτσάκι. Ακὶ ὄντως ἔγινε.

2^ον. Τῆς Καλλιόπης Ἀθανασίου. Ὀχτὼ χρόνια παντρεμένη δὲν μποροῦσε νὰ τεκνοποιήσει. Ἦρθε στὴν Μονή μας, πῆρε λαδάκι και διάβαζε συνέχεια τὴν Παράκλησή Της. Σὲ ἑνάμιση μῆνα εἶδε στὸν ὕπνο της 11 μοναχὲς νὰ στέκονται πάνω ἀπὸ τὸ προσκέφαλό της καὶ νὰ προσεύχονται. Καὶ ἀπέκτησε παιδί, ἀγοράκι.

3^ον. Τῆς Τριανταφυλλιᾶς Ἀναγνώστου, κατοίκου Θεσσαλονίκης, ὁδὸς Κολοκοτρώνη 18, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 7 χρόνια γάμου.

4^ον. Τῆς Ἀμαλίας Ἀναστασάκη, κατοίκου Ἀθηνῶν, ὁδὸς Ῥοῦπελ 8, στὰ Μυκονιάτικα, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 5 χρόνια γάμου.

5^ον. Τῆς Εὐαγγελίας Ἀρώνης, ἀπὸ τὴν Λακωνία, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ ὕστερα ἀπὸ 15 χρόνια γάμου.

6^ον. Τῆς Χρυσούλας Δαμιανοῦ, κατοίκου Ἡλιουπόλεως Ἀθηνῶν, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ ὕστερα ἀπὸ 4 χρόνια γάμου.

7^ον. Τῆς Σωτηρίας Θεοδωροπούλου, κατοίκου τοῦ Κόκκινου Μύλου, ὁδὸς Παπαναστασίου 6, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 7 χρόνια γάμου.

8^ον. Τῆς Μαρίας Κουζούπη, κατοίκου Ἄνω Ἡλιουπόλεως, ὁδὸς Ἀθηνᾶς 36, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 4 χρόνια γάμου.

9^ον. Τῆς Μαρίας Κουλούπη, κατοίκου Ἡλιουπόλεως.

10^ον. Τῆς Δήμητρας Κοχατζίκου, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 8 χρόνια γάμου.

11^ον. Τῆς Φωτεινῆς Σεαφειμίδη, ἀπὸ τὰ Νέα Λιόσια, ὁδὸς Ἐλ Ἀλαμέϊν 48, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 14 χρόνια γάμου.

12^ον. Τῆς Ἀναστασίας Τακιανοῦ, ἀπὸ τὴν Νέα Ἰωνία, ὁδὸς Κρήτης 11, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 5 χρόνια γάμου.

13^ον. Τῆς Ἐλευθερίας Τσιγαρᾶ, ἀπὸ τὸ Μενίδι, ὁδὸς Κορκογιώτου 71, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 3 χρόνια γάμου.

14^ον. Τῆς Πηνελόπης Ἀδαμοπούλου, ἀπὸ τὰ Νεά Λιόσια, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 4 χρόνια γάμου.

15^ον. Τῆς Σπυριδούλας Χατζόγλου, ποὺ ἀπέκτησε παιδὶ μετὰ ἀπὸ 3 χρόνια γάμου.

***

Δ΄. ΘΑΥΜΑΤΑ ΔΙΑΣΩΣΕΩΣ ΠΙΣΤΩΝ

1^ον. Τῆς Μαρίας Διαμαντοπούλου.

Ἕνα θαῦμα ποὺ συνέβη στὶς 27/6/1999.

Ὅπως κάθε χρόνο, ἔτσι καὶ ἐφέτος, θέλησε νὰ ἐπισκεφθῆ τὸ Μοναστήρι μας ἡ Μαρία μὲ τὴν κόρη της, τὴν Δέσποινα. Ἔφθασαν μὲ τὸ λεωφωρεῖο στὸν οἰκισμὸ Ἅγιος Πέτρος. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πῆραν ταξὶ νἀρθοῦν στὴν Μονή. Μόλις τὸ ταξὶ ἔφθασε στὴν ἀρχὴ τῆς ἀνηφόρας τοῦ δρόμου πρὸς τὸ Μοναστήρι, σταμάτησε ἡ μηχανή του, χωρίς νὰ ὑπάρχει κάποια ἰδιαίτερη βλάβη. Τὸ αὐτοκίνητο μποροῦσε νὰ κάνει πίσω. Ἀλλὰ ὅταν προσπαθοῦσε ὁ ὁδηγὸς νὰ πάει μπροστά, ἡ μηχανὴ ἔσβηνε. Μισὴ ὥρα σχεδὸν παιδεύτηκε ὁ ὁδηγὸς καὶ τὸ ταξὶ παρέμενε ἐκεῖ, ἀκίνητο. Μάλιστα, σὲ ἐρώτηση πρὸς τὸν ὁδηγό, ἂν αὐτὸ τοῦ ἔχει ξανασυμβῆ, εἶπε: «Ὄχι, ποτέ».

Ἐκείνη τὴν στιγμή, ἄρχισε νὰ ἔρχεται κῦμα ὁλόκληρο θείου ἀρώματος, σὰν μύρο! Πρώτη τὸ αἰσθάνθηκε ἡ Δέσποινα καὶ ὕστερα ἡ μητέρα της. Ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀναπνεύσουν. Εἰσχώρησε μέχρι τὰ μύχια τῆς καρδιᾶς. Ῥώτησε αὐθόρμητα ἡ Μαρία τὸν ὁδηγὸ ἂν μυρίζει τίποτε, καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Κυρία μου, τί νὰ μυρίσω; Μόνο τὴν καμένη βενζίνη του ταξί μου!».

Ἐκείνη τὴν στιγμή, βγήκανε ἀπὸ τὸ ταξὶ ἡ Μαρία μὲ τὴν Δέσποινα, πλήρωσαν τὸν ταξιτζή, καὶ εἶπε ἡ Μαρία στὴν Δέσποινα: «Δεσποινούλα, ἡ Παναγία μᾶς ἐπισκέφθηκε! Ἄντε, παιδί μου, νὰ πᾶμε μὲ τὰ πόδια στὸ Μοναστήρι της. Μὴν σὲ νοιάζει καθόλου». Καὶ ἡ Δέσποινα ἀπάντησε χαρούμενη: «Τί νὰ μὲ νοιάζει; Θὰ κάνουμε καὶ γυμναστική!».

Εἰδοποίησε τὴν Ἡγουμένη ἀπὸ τὸ κινητὸ τοῦ ταξιτζή, ὅτι ἀνεβαίνουν πεζῆ, λόγῳ βλάβης τοῦ ταξί. Φθάνοντας ὅμως στὰ μισὰ τοῦ δρόμου ἀκούσθηκε ἕνα αὐτοκίνητο· ἦταν ὁ Γιάννης τοῦ κυρ-Κώστα Βουτυράκη, ποὺ εἰδοποιήθηκε ἀπὸ τὴν Γερόντισσα καὶ ἔτρεξε καὶ μᾶς μετέφερε στὸ Μοναστήρι. Ὅταν, λοιπόν, ἔφθασαν στὸ Μοναστήρι, συνάντησαν τὸν κυρ-Ἀνδρέα, ὁ ὁποῖος ἔδειξε τρομερὴ ἔκπληξη ὅταν τὶς εἶδε, διότι τὴν ὥρα ποὺ χάλασε τὸ ταξί, αὐτὸς ἀνέβαινε στὸ Μοναστήρι, εἶδε τὸν ταξιτζὴ νὰ κοιτάζει μέσα ἀπὸ τὸ καπώ, ἀλλὰ αὐτὲς δὲν τὶς εἶδε. Οὔτε στὸ αὐτοκίνητο, οὔτε στὸν δρόμο. Ἀλλά οὔτε καὶ οἱ γυναῖκες τὸν εἶδαν. Σημειωτέον, ὅτι ὁ δρόμος ἦταν ἔρημος ἐκείνη τὴν ὥρα, 3 μ.μ.

Τὸ ἴδιο βράδυ, ἡ Δέσποινα, εἶπε στὴν μητέρα της: «Ὅταν σταμάτησε τὸ ταξί, εἶπα ἀπὸ μέσα μου: Θεέ μου, γιατί ἀφήνεις αὐτὸν τὸν πειρασμὸ νὰ εἶναι ποιό δυνατός ἀπὸ Ἐσένα; Ἐσὺ εἶσαι ὁ πιὸ δυνατός. Μὴν τὸν ἀφήνει νὰ κάνει ὅ,τι θέλει. Ἐσὺ μπορεῖς νὰ τὸν νικήσεις. Τί, θὰ τὸν ἀφήσεις νὰ μᾶς ἐμποδίσει νὰ πᾶμε στὸ Μοναστήρι;».

Καὶ δύο λεπτὰ ἀργότερα, κατέφθασε ἡ Θεία Χάρη Του μὲ τὸ κῦμα ἀρώματος, παρόλο ποὺ ἡ περιοχὴ μύριζε ἀπὸ τὰ καυσαέρια τοῦ ταξί, στὴν προσπάθεια τοῦ ὁδηγοῦ νὰ τὸ βάλει ἐμπρός!

***

2^ον. Τοῦ Ἀναστασίου Χαϊμαλᾶ.

Τὸ ζεῦγος Ἀναστασίου καὶ Ἑλένης Χαϊμαλᾶ τὸ πρῶτο ἐκκλησάκι ποὺ προσκύνησαν στὴν Μονή μας ἦταν τοῦ Ἁγίου Γερασίμου. Κάποια ἡμέρα θέλησαν νὰ πᾶνε στὸ ἐξοχικό τους, στὸ Ἄστρος Κυνουρίας, μαζὶ μὲ τὰ παιδιά τους. Ἦταν ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου. Στὸν δρόμο, ὅταν ἔφθασαν στὴν διασταύρωση μὲ τὴν σιδηροδρομικὴ γραμμή, ἔτυχε νὰ ἔρχεται τὸ τρένο. Ὅταν περνοῦσε τὶς γραμμές, κατέβηκαν τότε οἱ μπάρες, καὶ ἔβλεπε τὸ τρένο. Ἔκανε ὁ Ἀναστάσιος τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, φώναξε: «Παναγία μου, Ἅγιε Γεράσιμε, προφθάστε καὶ σῶστέ μας», καὶ τότε φωτίσθηκε νὰ κάνει πίσω καὶ ἔσπασε τὰ ξύλα, βγῆκε πίσω καὶ γλύτωσαν ὅλοι.

***

4^ον. Τοῦ Γιάννη Χριστοδουλάκη.

Διηγεῖται ἡ γυναίκα του Φωτεινή:

«Τὴν ἡμέρα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τὸ 1988, ἀνεβαίναμε στὸ Μοναστήρι τῆς Ντάρδιζας μὲ τὸ αὐτοκίνητό μας γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦμε. Στὴν προτελευταία στροφή, ἦταν ὁ δρόμος στρωμένος μὲ χαλίκι γιὰ νὰ ἀσφαλτοστρωθῆ. Τὸ αὐτοκίνητο ὅμως κάπου σταμάτησε ξαφνικὰ στὴν ἀνηφόρα καὶ δὲν πήγαινε οὔτε μπρὸς οὔτε πίσω. Κατεβήκαμε καὶ οἱ δύο μας καὶ μὲ ἕναν κύριο ποὺ βρέθηκε νὰ ἔρχεται, προσπαθήσαμε νὰ τὸ σπρώξουμε. Ἄλλος ἕνας κύριος βρέθηκε. Ὁ Γιάννης ὅμως δὲν περίμενε καὶ ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ τιμονιοῦ τὸ ἔσπρωξε πρὸς τὰ πίσω. Τοῦ ξέφυγε, δὲν πρόλαβε νὰ σηκώσει χειρόφρενο καὶ τὸ αὐτοκίνητο ἔτρεχε μπρὸς τὸν γκρεμό. Ὅμως, σὰν νὰ ἦταν ἕνα χέρι, τὸ ἔστριψε ἡ Παναγία πρὸς τὰ δεξιά, ποὺ ἦταν χαντάκι, ἐνῶ ἀριστερὰ ὁ γκρεμός. Σταμάτησε στὸν βράχο καὶ οἱ δύο τροχοὶ ἔπεσαν στὸ χαντάκι τοῦ δρόμου».

***

                         πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr