Ο αληθινά ανιδιοτελής ταπεινός άνθρωπος
αδικούμενος δεν απογοητεύεται και χάνοντας δεν στενοχωρείται. Μπορεί
πραγματικά ορισμένες φορές από την επιλεγμένη αυτή στάση του να χάνει,
μα χάνει κατά την κοσμική άποψη και όχι την πνευματική. Στην ουσία ο
εγωιστής χάνει και φθείρεται, ο ήδη διεφθαρμένος.
Δαιμόνιο είναι επίσης και η ταπεινολογία. Το λένε και αίσθημα κατωτερότητος. Η αληθινή ταπείνωση δεν μιλάει, δεν λέει ταπεινολογίες, δηλαδή, «είμαι αμαρτωλός, ανάξιος, ελάχιστος πάντων…».