Η ψυχή μας, από τη στιγμή που έρχεται στον κόσμο, έχει επάνω της κάτι
το παλαιό. Αν δεν απαλλαγεί απ’ αυτό, δεν θα ανακαινισθεί. Τι είναι; Η
ματαιότητα και τα πάθη. Βγάλε τα από τη ψυχή σου, και θα γίνει
καινούρια.
Πρέπει να σκάβουμε βαθιά και να
εισχωρούμε στο βάθος της καρδιάς μας, για να αντικρύσουμε εκεί όλο το
βάθος των παθών και με την μετάνοια να διδαχθούμε την αληθινή ταπείνωση.
Ο αγώνας για να ξεριζωθούν τα πάθη από μέσα μας είναι μεγάλος.
Χρειάζεται κόπος πολύς, ώστε σιγά-σιγά ο χέρσος εσωτερικός μας αγρός να
καθαρίζεται από τα αγκάθια και τις πέτρες των παθών και να καλλιεργείται
πνευματικά, ώστε να μπορεί να πέφτει ο σπόρος του λόγου του Θεού και να
καρποφορεί.
Να μη δίνουμε στον διάβολο δικαιώματα. Δηλαδή εγώ δεν αφήνω ούτε μια
σκέψη μνησικακίας μέσα μου, ούτε μια σκέψη εγωισμού, μη βρει παράθυρο ο
σατανάς. Το παράθυρο είναι το δικαίωμα. Όταν απομακρύνεσαι απ’ τον Θεό,
κινδυνεύεις, γιατί σε βρίσκει «σκέτον» ο σατανάς και κυριαρχεί επάνω
σου.
Τα πάθη όμως καλύπτουν την θεία Χάρι, όπως η στάχτη την σπίθα. Με την
άσκηση και την προσευχή η καρδιά καθαρίζεται από τα πάθη, η σπίθα της
θείας Χάριτος αναζωπυρούται και ο πιστός αισθάνεται τον Χριστό στην
καρδιά του, που είναι το κέντρο της υπάρξεώς του.
Όσο είμαστε σ’ αυτή τη ζωή, έχουμε πάρει τη δύναμη και την εξουσία
από το Θεό να σπάσουμε μόνοι μας τις αλυσίδες των θελημάτων του εχθρού,
να πετάξουμε το φορτίο των αμαρτιών μας με τη μετάνοια και να σωθούμε,
κερδίζοντας τη βασιλεία των ουρανών.
Αλάνθαστος άνθρωπος δεν υπάρχει, και ιδίως όταν είναι ακόμα ατελής
και εμπαθής. Πολλά πράγματα δεν τα γνωρίζει, σε άλλα δε είναι αδύνατος.
Αλλά και απειρία έχει και άνισο πόλεμο διεξάγει.
Όσο και αν μορφωθεί ο άνθρωπος με ανθρώπινη σοφία, η παραμόρφωση δεν
θεραπεύεται. Πρέπει να ξαναβρεί την αληθινή εικόνα του Θεού που είναι ο
Χριστός, ώστε παίρνοντας την μορφή του Χριστού να θεραπευθεί από τις
παραμορφώσεις των παθών και της αμαρτίας, να επιτύχει τον ύψιστο
προορισμό του, το καθ’ ομοίωσιν, την θέωση.
Πώς να ζήσουμε χωρίς αμαρτία, δηλαδή άγια; Πράγματι η αγιότητα είναι ο
τελικός σκοπός μας. Το ουσιαστικό πρόβλημα είναι πώς να περάσουμε τον
χρόνο χωρίς αμαρτία, χωρίς πάθη.
Εφόσον βρίσκεσαι στη ζωή, μην αφήσεις ελεύθερη την καρδιά σου. Γιατί
όπως ο γεωργός δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τους καρπούς του, επειδή
δεν γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί μέχρις ότου τους μαζέψει, έτσι και ο
άνθρωπος δεν επιτρέπεται να αφήσει αφύλαχτη την καρδιά του όσο αναπνέει.
Όλοι μας αγαπάμε τη ζωή. Είμαστε ανήσυχοι και προσπαθούμε να την
κάνουμε ευτυχισμένη. Η ζωή μας αυτή όμως είναι μολυσμένη από τα πάθη
μας. Γιατί; Επειδή δεν την αναζητούμε εκεί που πρέπει.
Για τα πάθη μας ευθύνεται άλλος, η βούλησή μας. Ο Θεός δεν θέλει να
περιορίσει τη βούλησή μας, δεν θέλει να μας πιέσει, δεν θέλει να
επιβάλει τη βία. Από μας εξαρτάται τι θα κάνουμε και πως θα ζήσουμε. Ή
θα ζούμε τον Χριστό και θα έχουμε τα θεία βιώματα και την ευτυχία ή θα
ζούμε στη μελαγχολία και στη λύπη.