ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 24. ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ ΒΙΟΣ. (Λόγοι Μητρ. Πρώην Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτη). ΛΟΓΟΣ ΤΡΙΤΟΣ

ΛΟΓΟΣ ΤΡΙΤΟΣ

ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ¹

 

 

Ὥστε με ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ καὶ κύκλῳ μέχρι τοῦ Ἰλλυρικοῦ πεπληρωκέναι τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ.

(Ῥωμ. 15, 19)

24^η Αὐγούστου, ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Ἡ ἐπέτειος αὕτη ὑπενθυμίζει ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ τὴν μαρτυρικὴν χώραν τῆς Β. Ἠπείρου, εἰς τὴν ὁποίαν πρὸ δύο περίπου αἰώνων ἀφῆκε τὴν τελευταίαν του πνοὴν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς. Περὶ τῆς μαρτυρικὴς αὐτῆς χώρας, ὡς ἦτο καὶ ὡς εἶνε σήμερον, θὰ χαράξωμεν ὀλίγας γραμμάς.

***

Ἡ Βόρειος Ἤπειρος, ἀνήκουσαν σήμερον εἰς τὴν Δημοκρατίαν(;) τῆς Ἀλβανίας, κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας συμπεριελαμβάνετο εἰς μίαν μεγάλην περιοχὴν ἡ ὁποία ἦτο γνωστὴ εἰς τὸν ἀρχαῖον κόσμον ὡς Ἰλλυρία. Ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ ἰσχυρότερα θέματα τῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἐπεξετείνετο κατὰ μῆκος τῶν ἀκτῶν τοῦ Ἀνδριατικοῦ πελάγους καὶ κατῳκεῖτο ἀπὸ ὀρεσιβίους, σκληροτράχηλους καὶ γενναίους ἄνδρας, τοὺς ὁποίους δυσκόλους κατενίκησαν αἱ ῥωμαϊκαὶ λεγεῶνες. Εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἡ ἁρχαία Ἑλλὰς εἶχεν ἐγκαταστήσει ἀποικίας ὡς τὴν Ἐπίδαμνην, ἡ ὁποία εἶχε καταστῆ τὸ μῆλον τῆς ἔριδος μεταξὺ τῶν δύο ἑλληνικῶν πολιτειῶν, τῆς Κερκύρας καὶ τῆς Κορίνθου. Ἀπὸ τότε ζωηρῶς εἶχον ἐντυπωθῇ τὰ ἴχνη τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Ἀλλὰ ὁ ἐμφύλιος σπαραγμὸς τῶν Ἑλλήνων, κατάρα προγονική, δὲν ἀφῆκε νὰ σταθεροποιηθῇ εἰς τὴν χώραν αὐτὴν τὸ κράτος τῆς Ἑλλάδος. Μόνον μνημεῖα, τὰ ὁποῖα ἀνακαλύπτει ἑκάστοτε ἡ ἀρχαιολογικὴ σκαπάνη μαρτυροῦν ὅτι κάποτε ἀπὸ ἐκεῖ ἐπέρασεν ἡ Ἑλλάς.

Ἡ Ἰλλυρία ἀναφέρεται εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην. Τὴν ἀναφέρει ὁ κορυφαίος τῶν Ἀποστόλων, Ἀπόστολος Παῦλος. Γράφων οὗτος τὴν πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολήν ἐν τέλει ἀναφέρει καὶ τὸ ὄνομα τῆς Ἰλλυρίας. Ἰδοὺ τὸ σχετικὸν χωρίον: Ἔχω οὖν καύχησιν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τὰ πρὸς τὸν Θεόν, οὐ γὰρ τολμήσω λαλεῖν τι οὖν κατειργάσατο Χριστὸς δι’ ἐμοῦ εἰς τὴν ὑπακοήν ἐθνῶν λόγῳ καὶ ἔργων, ἐν δυνάμει σημείων καὶ τεράτων, ἐν δυνάμει Πνεύματος Θεοῦ, ὥστε με ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, καὶ κύκλῳ μέχρι τοῦ Ἰλλυρικοῦ πεπληρωκέναι τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. (Ῥωμ. 15, 17-19).

Ὁ Παῦλος, ὡς χρυσαετός, ἐπέταξεν εἰς ἀνατολὴν καὶ δύσιν, διέδραμε χώρας ὁλοκλήρους καὶ μετέφερε παντοῦ τὸ μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας. Ἔφθασε, κατὰ τὸ χωρίον τοῦτο, καὶ μέχρις Ἰλλυρίας. Καὶ ὅτι μὲν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐκήρυξεν εἰς τὴν Νικόπολιν (σημερινὴν Πρέβεζαν), πόλιν τῆς Ἠπείρου κειμένην εἰς τὰ κράσπεδα τῆς Ἰλλυρίας, εἶνε ἱστορικὸν γεγονός, τὸ ὁποῖον μαρτυρεῖται ὑπὸ τοῦ ἰδίου ἐν τῇ πρὸς Τίτον Ἐπιστολῇ, εἰς τὴν ὁποίαν γράφει: Σπούδασον ἐλθεῖν προς με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι (Τι. 3 12). Ἀλλὰ ἐὰν ὁ Παῦλος ἐπροχώρησε εἰς τὰ ἐνδότερα καὶ ἐπεριόδευσε εἰς τὰ σπουδαιοτέρας πόλεις τοῦ Ἰλλυρικοῦ, τοῦτο δὲν μαρτυρεῖται ἱστορικῶς. Εἰς τὸ ἀνωτέρω ὅμως χωρίον στηριζόμενοι πολλοὶ παραδέχονται ἀρχαίαν παράδοσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, καὶ εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιον. Σημειωτέον, ὅτι εἰς μίαν παράλιον πόλιν τοῦ Ἰλλυρικοῦ, τὸ Δυῤῥάχιον, κατέληγεν ἡ περίφημος Ἐγνατία ὁδός, διὰ τῆς ὁποίας ἐπεκοινώνει ἡ Ἀνατολὴ μὲ τὴν Δύσιν. Ἐὰν δὲ λάβωμεν ὑπ’ ὅψιν ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κατὰ τὰς ἀποστολικάς του περιοδείας ἐπεσκέπτετο συνήθως τὰ κέντρα τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ ἐκεῖ ἠγωνίζετο νὰ ἱδρύσῃ τὰς πρώτας Ἐκκλησίας, ἵνα ἐκεῖθεν ἀκτινοβολήσῃ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ τότε διατὶ νὰ μὴν παραδεχθῶμεν ὅτι καὶ εἰς τὸ Δυῤῥάχιον, κόμβον συγκοινωνίας, ἐὰν αὐτοπροσώπως δὲν μετέβη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, πάντος ὑπό τινος μαθητοῦ ἐκηρύχθη τὸ κήρυγμα τοῦ ἑσταυρωμένου Λυτρωτοῦ τοῦ κόσμου. Ὁ δὲ μαθητὴς αὐτός, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, εἶνε ὁ Τίτος. Αὐτὸς κατ’ ἐντολὴν τοῦ Παύλου περιώδευσε τὴν Δαλματίαν, ἡ ὁποία συνώρευε μὲ τὴν Ἰλλυρίαν. (Β΄ Τιμ. 4, 10).

Ἀλλὰ ἀφήνοντες τοὺς ἑκκλησιαστικοὺς ἱστορικοὺς νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν ἔρευναν, τὶς πρῶτος ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιον εἰς τὴν Ἰλλυρίαν, ἄς ἴδωμεν τὸ βέβαιον καὶ ἀναμφισβήτητον γεγονός, ὅτι ἡ Ἰλλυρία ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὰς χώρας τῶν Βαλκανίων, εἰς τὰς ὁποίας ἐσπάρη κατὰ τὸν πρῶτον ἀποστολικὸν αἰῶνα ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ λόγος δὲ τοῦ Εὐαγγελίου ἐκαρποφόρησεν εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Οἱ κάτοικοι τῆς χώρας αὐτῆς ἀπέβαλον τὰ ἄγρια εἰδωλολατρικὰ ἤθη καὶ ἔθιμά των, καὶ ἔγιναν πιστοὶ χριστιανοί. Ἤκμασεν ἐκεῖ ὁ Χριστιανισμός. Ἄνθη εὐώδη ἁγιότητος ἀνέδειξεν ἡ πρώην χέρσος καὶ ἀγρία γῆ. Ὁ λόγιος ἱεροκῆρυξ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πρεβέζης Ἀρχιμ. Φιλάρετος Βιτάλης, ἐρευνήσας ἐπιμελῶς τὰς ἀρχαίας πηγάς, εὗρεν, ὅτι κατὰ τὴν περίοδον τῶν φοβερῶν διωγμῶν τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων, δώδεκα μάρτυρες τῆς περιφερείας αὐτῆς ἔχυσαν τὸ αἷμά των ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ. Οὗτοι δὲ εἶνε· 1) Ἄστιος ἐπίσκοπος Δυῤῥαχίου, 2) Ἐλευθέριος ἐπίσκοπος Αὐλῶνος, 3) Ἀνθία μήτηρ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, 4) Δάναξ ἀναγνώστης, 5) Δονᾶτος, 6) Θερῖνος, 7)Ἴσαυρος, 8) Βασίλειος, 9) Ἰννοκέντιος, 10) Ἑρμείας,11) Φῆλιξ καὶ 12) Περεγρῖνος. (Ἰδὲ Ἀρχ. Φιλαρ. Βιτάλη· Ὁ χριστιανισμὸς εἰς τὴν Βόρειαν Ἤπειρον καὶ τὴν Ἀλβανίαν. Ἀθῆναι 1974, σελ. 6).

Ἔνδοξος ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἰλλυρίας, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα μὲ συγκίνησιν ἀνέφερεν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅτε καυχώμενος ἐν Κυρίῳ ἔῤῥιπτεν ἕν βλέμμα εἰς τὴν τότε ἱεραποστολικήν του δρᾶσιν. Τῆς δὲ Ἰλλυρίας σημαντικὸν τμῆμα ἦτο ὁλόκληρος ἡ σημερινὴ Ἀλβανία. Ἐπὶ αἰῶνας ἀναφέροντο καὶ ἤκμαζον αἱ ἐπισκοπαὶ Δυῤῥαχίου, Ἀγχιάσμου, Ἀνδριανουπόλεως, Φοινίκης καὶ Βουθρωτοῦ, Ἅγιοι δὲ Ἱεράρχαι ἐκ τῆς περιοχῆς αὐτῆς ἔλαβον μέρος εἰς Οἰκουμενικὰς Συνόδους.

***

Ἤκμαζεν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἰλλυρίας. Ἀλλὰ ἐὰν ἐκ τῆς ἐνδόξου ἐκείνης ἐποχῆς ῥίψωμεν ἕν βλέμμα εἰς τοὺς μετὰ ταῦτα αἰῶνας, καὶ μάλιστα εἰς τὸν τελευταῖον αἰῶνα, αἴσθημα βαθυτάτης λύπης θὰ καταλάβῃ τὰς καρδίας μας.

Πολλὰ πλήγματα ὑπέστη ἡ Ἐκκλησία αὕτη. Τὸ πρῶτον πλῆγμα ἦλθεν ἐκ δυσμῶν. Ἀπὸ ποῖον νομίζετε; Ἀπὸ εἰδωλολατρικὸν καὶ κοσμικὸν συγκρότημα; Ἀπὸ ἡγεμόνας καὶ βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπίστευον εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν; Ὄχι. Ἦλθεν ἀπὸ τὸν παπισμόν, τοῦ ὁποίου τινὲς τῶν ἡμετέρων, ἀγνοοῦντες τὴν ἱστορίαν, ἐπιζητοῦν τὴν φιλίαν καὶ συνεργασίαν ἐπὶ σκοπῷ ἑνώσεως, ἤ μᾶλλον ἀποῤῥοφήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ Παπισμός, ὡς ἐκ τῆς φύσεώς του, ἦτο καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἐχθρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν εἶναι ἁπλὸ σχίσμα, ἀλλὰ αἵρεσις. Καὶ εἶνε μὲν ἀληθὲς ὅτι κατὰ τὴν τελευταίαν ἐποχὴν ὁ παπισμὸς ἔχει δείξει σημεῖά τινα στροφῆς, ἀλλὰ ἡ στροφὴ αὐτοῦ δὲν δύναται νὰ λογισθῇ ὡς βεβαία ἀπόδειξις ἐπιστροφῆς εἰς τὴν ἀρχαίαν παράδοσιν, εἰς τὴν ἐκκλησίαν τῶν ὀκτὼ πρώτων αἰώνων. Ὑπὸ τὸ ἔνδυμα τοῦ ἀρνίου κρύπτεται τὸ θηρίον, ἕν ἐκ τῶν θηρίων τῆς Ἀποκαλύψεως. Σκληροὶ εἶνε οἱ λόγοι οὗτοι καὶ δυσάρεστοι εἰς τοὺς ἀντὶ πάσης θυσίας ἐπιζητοῦντας τὴν ἕνωσιν τῆς ὀρθοδοξίας μετὰ τοῦ παπισμοῦ. Ἀλλὰ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ῥίπτουν ἕν βλέμμα εἰς τὸ παρελθόν, τὸ μακρὰν καὶ τὸ ἐγγύς, ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ παπισμοῦ ὡς θηρίου τῆς Ἀποκαλύψεως δὲν εἶνε ἄδικος.

Τοῦτο βλέπει τὶς σαφῶς μελετῶν καὶ τὴν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἰλλυρίας ἤ Ἀλβανίας. Ἡ ὀρθόδοξος αὐτὴ χώρα ὑπέστη τὸ πρῶτον αὐτῆς πλῆγμα ὑπὸ τῶν ὀργάνων τοῦ παπισμοῦ, τὰ ὁποῖα κατώρθωσαν νὰ ἀποσπάσουν ἀπὸ τοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας ὡρισμένους ὀρθοδόξους τῶν βορείων ἐπαρχιῶν, καὶ ἰδίως τῆς περιφερείας Σκόδρα, καὶ διὰ τῆς προσελκύσεως αὐτῶν εἰς τὸν παπισμόν, προκάλεσαν ῥῆγμα εἰς τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Εκκλησίας. Ἐν τούτοις, παρὰ τὰς ἐπιμόνους προσπαθείας τοῦ Παπισμοῦ, οἱ χριστιανοὶ τῆς Ιλλυρίας (Ἀλβανίας) παρέμειναν κατὰ τὴν μεγίστην πλειονοψηφίαν ἀφωσιωμένοι εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν.

Ἀλλὰ καὶ δεύτερον πλῆγμα ὑπέστη ἡ Ἀλβανία, ὄχι ἐκ τῆς Δύσεως, ἀλλὰ ἐκ τῆς Ἀνατολῆς. Ἦτο ὁ μωαμεθανισμός, ὁ ὁποῖος ἐνεφανίσθη ἐπὶ τῆς σκηνῆς τοῦ κόσμου τὸν 7^ον αἰῶνα. Τὸ ἀντιχριστιανικὸν τοῦτο σύστημα, ἐσημείωσε καταπληκτικὴν πρόοδον, ἡ ὁποία ὠφείλεται κυρίως εἰς τὸ γεγονός, ὅτι τὸ Κοράνιον, τὸ βιβλίον τοῦ μωαμεθανισμοῦ, κολακεύει ἐλεεινῶς τὰ ἀνθρώπινα πάθη, καὶ μάλιστα τὸ πάθος τοῦ σεξουαλισμοῦ, ὑπόσχεται παράδεισον σαρκικῶν καὶ ὑλικῶν ἀπολαύσεων, καὶ συνιστᾷ τὴν μάχαιραν ὡς μέσον διαδόσεως τῆς πλάνης.

Ὁ μωαμεθανισμός, ἐνέσπειρε τὸν φόβον καὶ τὸν τρόμον εἰς τοὺς λαούς. Κατέκτησε τὰς χώρας τῆς Ἀνατολῆς, ὑπερέβη τὴν Προποντίδα, ἔθεσε τὰς πόδας ἐπὶ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, ἐκυρίευσε τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων, καὶ ἐκεῖθεν ἐξώρμησεν πρὸς κατάκτησιν ὅλων ἐκείνων τῶν ἐδάφων, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐκυριάρχει ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία. Αἱ κτήσεις αὐτῆς, ἡ μία κατόπιν τῆς ἄλλης, περιήρχοντο εἰς τὴν ἐξουσίαν τῆς ἡμισελήνου. Οὕτω τὸ θηρίον τοῦτο τῆς ἀβύσσου ἔφθασε καὶ μέχρι τῆς ὀρεινῆς καὶ δυσπροσίτου Ἰλλυρίας. Ἀλλὰ ἐκεῖ συνήντησεν ἡρωϊκὴ ἀντίστασιν ἀπὸ τὸν χριστιανικὸν πληθυσμόν, ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ὁποίου ἐτέθη ὁ ἐθνικὸς ἥρως Γεώργιος Καστριώτης ἤ Σκεντέρμπεης. Οὗτος ὅτε ἦτο μικρός, συνελήφθη αἰχμάλωτος καὶ ἐξισλαμίσθη. Ἀλλὰ ὅταν ἠνδρώθη, κατώρθωσε νὰ θραύσῃ τὰ δεσμά του καὶ νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν πίστιν τῶν πατέρων του, εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Συγκροτήσας στρατὸν ἀξιόλογον, κατώρθωσε κατ’ ἐπανάληψιν νὰ νικήσῃ τοὺς Τούρκους, καὶ τὸ ὄνομά του ἀπέβη θρῦλος εἰς ὅλα τὰ χριστιανικὰ ἔθνη.

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Σκεντέρμπεη (1468) οἱ Τοῦρκοι μετὰ μανίας ἐπέπεσαν κατὰ τοῦ ἡρωϊκοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ τῆς Ἰλλυρίας καὶ μὲ φοβερὰς πιέσεις κατώρθωσαν νὰ ἀποσπάσουν πολλοὺς ἀπὸ τὴν χριστιανικὴν πίστιν καὶ νὰ τοὺς κάμουν ὁπαδοὺς τοῦ Μωάμεθ. Οἱ ἀλλαξοπιστήσαντες δὲ οὗτοι εἶνε οἱ Τουρκαλβανοί, οἱ ὁποῖοι, ὡς ἀποστάται, ἔγιναν θανάσιμοι ἐχθροὶ τοῦ χριστιανισμοῦ. Ἀλλὰ καὶ παρὰ τὰς πιέσεις αὐτάς, μέγα μέρος τῶν κατοίκων παρέμεινε πιστὸν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, καὶ πλῆθος χριστιανοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, προσέφεραν τὸ αἷμά των, ὡς ἱερὰν σπονδὴν ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ διωγμὸς κατὰ τῆς Χριστιανωσύνης, συνεχίζετο διὰ μέσου τῶν αἰώνων μέ τινας διακοπάς, αἱ ὁποῖαι ὡφείλοντο εἰς τὰ φιλάνθρωπα καὶ ἐλεήμονα αἰσθήματα ὡρισμένων ἐκπροσώπων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ὁποίων, ἀκτῖνές τινες τῆς θείας ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου, ἔῤῥιπτον φῶς, καὶ ἐμετρίαζον τὸ ἀπαίσιον σκότος τοῦ μωαμεθανικοῦ φανατισμοῦ. Ἀλλὰ οἱ συμπαθῶς πῶς βλέποντες τοὺς χριστιανούς, ἀπετέλουν ἐξαιρέσεις τοῦ κανόνος, ὁ δὲ κανὼν ἦτο ἡ διὰ παντὸς μέσου ἐξόντωσις τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Τὰ μικρὰ ἐκεῖνα διαλείμματα γαλήνης διεδέχοντο διωγμοὶ σκληρότεροι τῶν προηγουμένων. Ἀγριώτεροι δὲ ὅλων ἦσαν οἱ διωγμοί, οἱ ὁποῖοι ἐξέσπασαν εἰς τὴν Ἰλλυρίαν καὶ γενικώτερον εἰς τὰ Βαλκάνια κατὰ τὸ τέλος τοῦ 18^ου αἰῶνος.

***

Μέσα εἰς τὸ σκότος ἐκεῖνο τῆς Τουρκοκρατίας, τὸ ὁποῖον διαρκῶς ἐξηπλώνετο καὶ ἔτεινε νὰ καλύψῃ ὅλα τὰ Βαλκάνια, ὡς ἄστρον τῆς αὐγῆς ἐνεφανίσθη καὶ ἔλαμψεν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Μιμητὴς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, παντοῦ περιώδευε καὶ ἐκήρυττε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ συχνότερον τὰ βήματά του ἔφερεν εἰς τὰ μέρη ὅπου ὁ ἐξισλαμισμὸς ἠπείλει νὰ ἐξαφανίσῃ τελείως τὸν Χριστιανισμόν. Καὶ τὰ μέρη αὐτὰ ἦσαν ἡ Ἤπειρος, ἡ Ἀλβανία, ἡ παλαιὰ Ἰλλυρία, καὶ ἡ νότιος Σερβία.

Ὡς ἀετὸς χρυσαετὸς ἐπέταξε καὶ ἐκήρυξεν εἰς μέρη ὅπου δὲν ἠκούσθη φωνὴ ἱεροκήρυκος. Τί δὲ ἐκήρυττεν; Ὅ,τι ἐκήρυττεν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ἐκήρυττεν Ἰησοῦν ἑσταυρωμένον καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν. Ἐκήρυττεν, ὄχι μὲ θεολογικὴν καὶ φιλοσοφικὴν γλῶσσαν, ἀκατάληπτον εἰς τοὺς πολλούς, ἀλλὰ μὲ γλῶσσαν ἁπλῆν, μὲ εἰκόνας καὶ παραδείγματα ἀπὸ τὴν καθημερινὴν ἀγροτικὴν ζωήν, μὲ ἱστορίας καὶ ἀνέκδοτα καὶ προφητείας ἀκόμη, ποὺ ἔκαμνον ζωηρὰν ἐντύπωσιν εἰς τὸν λαόν. Ἐκήρυττε, καὶ οἱ λόγοι του πύρινοι ἐξήρχοντο ἀπὸ μίαν καρδίαν, ἡ ὁποία ἐφλέγετο ἀπὸ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ πλησίον. Μαγνήτης τὸ ἁπλοῦν του κήρυγμα. Χιλιάδες λαὸς ἤκουε μὲ βαθυτάτην κατάνυξιν, καὶ ἀλλόπιστοι ἀκόμη, ἀξιωματοῦχοι τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, οἱ ὁποῖοι δὲν ἱκανοποιοῦντο ἀπὸ τὸ Κοράνιον, εἱλκύοντο ἀπὸ τὴν ἁπλῆν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἰς τὰ κηρύγματά του ἠγωνίζετο νὰ τονώσῃ τὴν πίστιν τῶν χριστιανῶν. Μὲ δύναμιν περιέγραφε τὸ μεγαλεῖον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Δὲν ὑπάρχει -ἔλεγεν- ἄλλη πίστις ἀνωτέρα ἀπὸ τὴν πίστιν τῆν ἰδικήν μας.

***

Εἰς τὰ ἁπλᾶ ἀλλὰ πλήρη πνευματικῆς δυνάμεως κηρύγματα τοῦ νεωτέρου ἰσαποστόλου Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τὰ ὁποῖα εἴς τινας περιπτώσεις συνώδευον καὶ θαύματα ἀκόμη, συνέῤῥεον πλήθη λαοῦ. Ὅταν ἀνεχώρει εἰς ἄλλον χωρίον, τὸν συνώδευε πλῆθος θαυμαστῶν, ἱερέων καὶ λαϊκῶν. Συγκινητικὴ θρησκευτικὴ διαδήλωσις, ἡ ὁποία κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην προσελάμβανεν ἰδιαιτέραν σημασίαν καὶ ἦτο ὡς μία δημοσία ὁμολογία πίστεως ἐν μεσῳ τῶν ἀλλοθρήσκων. Ἀλλὰ καὶ Τοῦρκοι καλοπροαίρετοι, ὅπως εἴπομεν ἤκουον μὲ συγκίνησιν τὴν ἱεράν του διδασκαλίαν. Καὶ αὐτὸς ὁ Κοὺρτ πασᾶς, ὁ ἀνώτερος διοικητῆς τῆς Ἀλβανίας, ἔχων ἔδραν τὸ Βεράτι, κατ’ ἀρχὰς εὐμενῶς διετέθη ἔναντι αὐτοῦ. Ἔβλεπεν ἐν τῷ προσώπῳ αὐτοῦ θεῖον ἄνδρα. Καὶ ὡς ἄλλοτε ὁ Ἡρώδης ἤκουεν ἡδέως τῶν ῥημάτων τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ. Ἐκδηλώνων δὲ τὴν ἐκτίμησίν του πρὸς τὸν Ἅγιον Κοσμᾶν, τοῦ ἐχάρισε σκαμνίον, δηλαδὴ ἔδραν, ἵνα ἐπ’ αὐτοῦ ἀνερχόμενος ὁ διδάσκαλος, κηρύττῃ πρὸς τὰ πλήθη. Ἀλλ’ ὅπως ὁ Ἡρώδης, ὑποχωρῶν εἰς ἀπαιτήσεις τῆς αἰσχρᾶς ἐκείνης γυναικός, τῆς Ἡρωδιάδος, διέταξε τὸν φόνον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, οὕτω καὶ ὁ Κοὺρτ πασᾶς, ὑποχωρῶν εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τῶν Ἑβραίων, οἱ ὁποῖοι ἔπνεον μένεα κατὰ τοῦ Ἁγίου διὰ τὸ κατ’ αὐτῶν κήρυγμά του, καὶ ἱκανὸν ἀργύριον παρ’ αὐτῶν λαβών, διέταξε τὸν φόνον τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

Ἀπίστευτα τὰ ἤθη τῶν ἀρχόντων, καὶ μάλιστα ὅταν οἱ ἄρχοντες αὐτοὶ εἶνε ἀλλόφυλοι καὶ ἀλλόθρησκοι.

Εἰς μίαν τῶν τελευταίων ἡμερῶν τῆς ἐπιγείου του ζωῆς, ὅτε ὁ Ἅγιος εἶχε φθάσει μέχρι Τεπελενίου, μεταξὺ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τὸν ἤκουον ἦτο καὶ ἕνας νεαρὸς Τουρκαλβανός. Ἦτο ὁ μετὰ ταῦτα περιβόητος Ἀλῆς πασᾶς. Οὗτος ἐκ περιεργείας παρηκολούθησε τὸν Ἅγιον. Πρὸς αὐτὸν κάποιαν στιγμὴν ἐστράφη ὁ Ἅγιος καὶ εἶπε τὰ ἑξῆς προφητικὰ λόγια: Θὰ γίνῃς μεγάλος ἄνθρωπος· θὰ κυριεύσῃς ὅλη τὴν Ἀρβανιτιά, θὰ ὑποτάξῃς τὴν Πρέβεζαν, τὴν Πάργα, τὸ Σούλι, τὸ Δέλβινο, τὸ Γαρδίκι καὶ αὐτὸ τὸ τάχτι τοῦ Κοὺρτ πασᾶ. Θὰ ἀφήσῃς μεγάλο ὄνομα στὴν οἰκουμένη. Αὐτὴ εἶνε ἡ θέλησις τῆς θείας προνοίας. Ἐνθυμοῦ ὅμως εἰς ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς ἐξουσίας σου νὰ ἀγαπᾷς καὶ νὰ ὑπερασπίζεσαι τοὺς χριστιανούς, ἄν θέλῃς νὰ μείνῃ ἡ ἐξουσία στοὺς διαδόχους σου. Ὅτε δὲ ὁ νεαρὸς ἐπρόκειτο νὰ ἀποχωρισθῇ ἀπὸ τὸν Ἅγιον Κοσμᾶ ἠρώτησε καὶ πάλιν γιὰ τὸ μέλλον του καὶ συγκεκριμένως ἄν θὰ φθάσῃ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν. Καὶ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἀπήντησε: Καὶ στὴν Πόλη θὰ πᾶς, μὰ μὲ κόκκινα γένεια. Προφητικὸς ἦτο ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Ἁγίου, τὸν ὁποῖον δὲν κατενόησεν ὁ νεαρός. Ὁ Ἀλὴ Πασᾶς, κηρυχθεὶς ἐν τέλει ἐχθρὸς τοῦ Σουλτάνου ἀπεκεφαλίσθη, ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ αἱματόβρεκτος ἐστάλη εἰς τὴν Πόλην ὡς δῶρον εἰς τὸν σουλτάνον. Ὄντως ἐπῆγεν εἰς τὴν Πόλην μὲ κόκκινα γένεια. Νεκρὸς καὶ ἠτιμασμένος.

Ἀκροαταὶ ἡ μᾶλλον μαθηταὶ τῶν κηρυγμάτων τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ ἦσαν καὶ ἁμαρτωλοὶ καὶ κλέφται τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, οἱ ὁποῖοι κατήρχοντο ἐκ τῶν κρησφυγέτων καὶ ἤκουον τοὺς λόγους τοῦ θαυμαστοῦ ἱεροκήρυκος. Εἰς ἰδιαιτέρας πρὸς αὐτοὺς ὁμιλίας, ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἀναμφιβόλως ἔσπειρε τὸν σπόρον τῆς ἀναστάσεως καὶ ἀναγεννήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ἡ ὁποία θὰ ἐπετυγχάνετο διὰ τοῦ θείου κηρύγματος, καὶ τῆς πιστῆς ἐφαρμογῆς αὐτοῦ. Διὰ τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐγίνετο μεγάλη καὶ ἔνδοξος. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἀλλόφυλοι, ἀκούοντες τὴν ἁγίαν διδασκαλίαν καὶ βλέποντες τὴν λαμπρὰν ζωὴν τῶν χριστιανῶν θὰ εἱλκύοντο εἰς τὴν πίστιν, θὰ ἐγίνοντο καὶ αὐτοὶ χριστιανοί. Αὐτὸς ἦτο ὁ μέγας ὁραματισμὸς τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

Ἐπίστευεν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἰς τὴν θείαν ἀποστολὴν τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐν τῷ κόσμῳ ἡ Ἑλλάς. Προεφήτευε τὴν προσεγγίζουσαν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος. Εἰς τὸ χωρίον Τσαραπλανᾶ τῆς Ἠπείρου ἀτενίζων ὁ Ἅγιος τὴν σχισμὴν ἑνὸς πελωρίου πλατάνου, εἶπε: Τὰ βάσανα εἶνε ἀκόμη πολλά. Θυμηθῆτε τὰ λόγια μου. Προσεύχεσθε, ἐνεργεῖτε καὶ ὑπομένετε στερεά· ἕως ὅτου κλείσῃ αὐτὴ ἡ πληγὴ τοῦ πλατάνου, τὸ χωριό σας θὰ εἶνε σκλαβωμένο καὶ δυστυχισμένο. Ἡ σχισμὴ εκλεισε τὸ 1912, τὸ ἔτος κατὰ τὸ ὁποῖον ἀπηλευθερώθη ἡ Ἤπειρος. Ἀλλὰ ἐκτὸς τῆς προφητείας ταύτης ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶπε καὶ ἄλλας προφητείας. Μερικαὶ ἐξ αὐτῶν εἶνε καταπληκτικαὶ διὰ τὴν ἐπαλήθευσίν των, ὡς εἶνε αἱ περὶ τηλεγράφου, αὐτοκινήτου, ἀεροπλάνου καὶ ἑτέρων ἐφευρέσεων προφητεῖαι. Ἀναμφισβητήτως ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶχε τὸ προφητικὸν χάρισμα.

Κήρυγμα, ὡς ἦτο τὸ κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, κήρυγμα ἁπλοῦν, ζωηρόν, ἐλεγκτικόν, προφητικόν, κήρυγμα τὸ ὁποῖον συνώδευεν ἡ θαυματουργὸς δύναμις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐδημιούργει, ὡς ἦτο ἑπόμενον, πνευματικὸν σεισμόν. Προλήψεις, δεισιδαιμονίαι, πλάναι καὶ αἱρέσεις, ἐῤῥιζωμέναι κακίαι καὶ ἐλαττώματα, ποὺ ἀπετέλουν τὸ σύγχρονον καθεστὼς τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἁμαρτίας, ὑπὸ σφοδρὰ πλήγματα τοῦ θείου κηρύγματος ἐκλονίζοντο καὶ ἔπιπτον, καὶ μιὰ νέα ζωὴ ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ἀρετῆς ἤρχισεν νὰ ἀναθάλλῃ εἰς τὴν χέρσον ἐκείνην γῆν.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνην τῶν κηρύκων, τοὺς ὁποίους ἀποστέλλει ὁ Θεὸς εἰς δυσκόλους στιγμάς, ἵνα, ὡς λέγει ἡ προφητεία τοῦ Ἱερεμίου: διπλοῦν ἔργον ἐπιτελέσουν, τὸ ἐκριζώνειν καὶ τὸ φυτεύειν. (Ἱερ. 1, 10).

Ἐκριζωτὴς καὶ φυτοκόμος ὑπῆρξεν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τὸν ἀπέστειλεν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ ὑπόδουλον Γένος διέτρεχε τὸν φοβερὸν κίνδυνον τοῦ ἐξισλαμισμοῦ. Χάρις εἰς τοὺς ἀτρύτους κόπους καὶ ἀγῶνάς του, εἰς τὴν πάλαι ποτὲ Ἰλλυρίαν καὶ νῦν Ἀλβανίαν, καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὴν Βόρειον Ἤπειρον, δύο καὶ πλέον ἑκατοντάδες χιλιάδες ψυχὲς παρέμειναν πισταὶ εἰς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν. Τὸ κήρυγμά του ἐῤῥιζωσε εἰς τὰς ψυχάς, καὶ καμία δύναμις δὲν ἠδυνήθη νὰ τὸ ἐκριζώσῃ. Τὸ ὄνομά του ἔγινε θρῦλος. Τὸ μνημόσυνόν του αἰώνιον. Δάκρυα φέρει εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν πιστῶν. Πρὸ ἑκατῶν περίπου ἐτῶν, ὡς ἀνέγραψε τότε περιοδικὸ τῶν Ἀθηνῶν, συγγραφεύς τις εἶχε ἐπισκεφθῆ τὸ Γηροκομεῖον τῶν Ἰωαννίνων καὶ ἠρώτησεν ἑκατοντούτην γέροντα, τὶ ἐξ ὅλων ὅσα ἤκουσε καὶ εἶδεν εἰς τὴν μακράν του ζωήν, τοῦ ἔκαμε ἐντύπωσιν. Καὶ ὁ γέρων ἀπήντησεν: Ὅταν μικρὸς ἄκουσα τὴν διδαχὴ τοῦ Πάτερ Κοσμᾶ, καὶ φίλησα τὸ χέρι του.

Νέος Παῦλος ἀνεδείχθη ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Οὕτω πως τὸν ἐγκωμιάζει τὸ δοξαστικὸν τῶν αἴνων τοῦ ὄρθρου τῆς ἑορτῆς του.

***

Δυστυχῶς, ἡ Βόρειος Ἤπειρος, ἡ ἐκλεκτὴ αὐτὴ χώρα, διὰ τὴν ὁποίαν τόσον ἐκοπίασεν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, μένει ἔξω τῶν ὁρίων τῆς πατρίδος. Τὸ ἄστρο τῆς ἐλευθερίας τρεῖς φορὲς ἐφάνη καὶ ἔλαμψεν εἰς τὴν μαρτυρικὴν αὐτὴν γῆν. Ἡ πρώτη φορὰ ἦτο τὸ 1912, ὅτε τὰ Ἑλληνικὰ στρατεύματα ἐκ Δυτικῆς Μακεδονίας ἐξώρμησαν καὶ κατέλαβον ὁλόκληρον τὴν Βόρειον Ἤπειρον. Ἡ δευτέρα φορὰ ἦτο τῷ 1916, ὅτε ἡ Ἑλλὰς συμμετέχουσα εἰς τὸν Α΄ παγκόσμιον πόλεμον, ἐξώρμησε καὶ κατέλαβε καὶ πάλιν τὴν Βόρειον Ἤπειρον. Ἡ δὲ τρίτη φορά, ἡ καὶ ἐνδοξοτέρα, ἦτο τῷ 1940-41, ὅτε κατὰ τὸν ἑλληνοιταλικὸν πόλεμον τὰ ἡρωϊκὰ τάγματα τῆς μικρᾶς Ἑλλάδος ἐνίκησαν τὸν Γολιάθ, τὸν Ἰταλὸν δικτάτορα, καὶ μὲ ὁρμὴν ἀκάθεκτον κατέλαβον ὅλην τὴν ἱερὰν γῆν τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ αἵματός του καθηγίασεν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς. Μὲ ἀνέκφραστον χαρὰν οἱ ὑπόδουλοι χριστιανοὶ τοῦ Ἀργυροκάστρου, τῆς Κορυτσᾶς, τῆς Χειμάῤῥας καὶ ἄλλων πόλεων καὶ χωρίων ὑπεδέχθησαν τοὺς ἥρωας ἐλευθερωτάς. Καὶ ἤλπιζον ὅτι τὴν φορὰν αὐτὴν μόνιμος πλέον θὰ ἐκυμάτιζεν ἡ σημαία τοῦ Σταυροῦ.

Ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἤλπιζον, ὅτι μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ Β΄ παγκοσμίου πολέμου, ἡ μικρὰ αὕτη γωνιὰ τῶν Βαλκανίων, θὰ ἀπεδίδετο ὁριστικῶς εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ἐχάρισεν εἰς τοὺς συμμάχους τὴν πρώτην λάμψιν τῆς νίκης. Ἀλλὰ δυστυχῶς, αἱ ἐλπίδες αὐταὶ διεψεύσθησαν. Ἡ μεγάλη δύναμις τοῦ Βοῤῥᾶ, ἡ Ῥωσία, διὰ τοῦ στόματος τοῦ Στάλιν, ἀντέταξε τὸ ὄχι εἰς τὴν δικαίαν αὐτὴν ἀπαίτησιν τῆς μικρᾶς Ἑλλάδος. Εἰς τὴν ἄρνησιν αὐτήν, συνηυδόκησαν δυστυχῶς καὶ αἱ ἄλλαι λεγόμεναι Μεγάλαι Δυνάμεις, καὶ οὕτως ἡ Βόρειος Ἤπειρος παρέμεινεν ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἔκτοτε ὑπήχθη εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Ἀλβανίας.

Τὸ νέον καθεστώς, ἐκήρυξεν ἀπηνῆ διωγμὸν ἐναντίον τῆς θρησκείας. Ἐνοχλεῖται καὶ μόνον ἀκοῦον τὴν λέξιν Θεός. Εἶναι ἡ ἀγριωτέρα ἐμφάνισις ἀθεϊστικοῦ κράτους ἐν τῇ συγχρόνῳ ἐποχῇ. Ἰδίως ὁ διωγμὸς ἐστράφη ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ αἰῶνας διετήρησαν τὴν θρησκευτική των πίστιν. Θλιβεραὶ εἶνε αἱ ἐκεῖθεν πληροφορίαι. Ὁ γέρων Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Δαμιανός, ἀπέθανεν ἐν τῇ φυλακῇ. Ἱερεῖς ἐφυλακίσθησαν, ἐξωρίσθησαν, ἐξετελέσθησαν ὡς δῆθεν ἀντιδρῶντες. Ναὶ περίλαμπροι εἰς Ἀργυρόκαστρον, Κορυτσᾶν καὶ ἄλλας μεγάλας πόλεις ἤ χωρία, ἤ κατηδαφίσθησαν, ἤ μετατράπησαν εἰς ἀποθήκας, λέσχας, κέντρα διασκεδάσεως, καὶ οὐδαμοῦ διὰ τῆς καθαγιασθείσης διὰ τοῦ αἵματος τῶν Μαρτύρων καὶ ἡρώων γῆς ἀκούεται ἡ φωνὴ Ὀρθοδόξου ἱερέως. Βαπτίσεις ἀπαγορεύονται. Ἐσχάτως δε, ὡς ἀνεγράφη εἰς τὸν τύπον, οἱ χριστιανοί, ὑποχρεώθησαν ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας νὰ ἀντικαταστήσουν τὰ χριστιανικά των ὀνόματα μὲ ὀνόματα τῆς ἀρεσκείας τοῦ ἀθέου καθεστώτος. Γενικῶς πᾶν ὅ,τι ὑπενθυμίζει χριστιανισμόν, πρέπει νὰ ἐξαλειφθῇ ἐν τῷ ἀθέῳ καθεστῶτι τοῦ Ἐμβὲρ Χότζα.

Ἐν τούτοις, ὡς πληροφορούμεθα, οἱ ἐκεῖ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, παραμένουν πιστοὶ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Εἰς τὰ ὑπόγεια τῶν οἰκιῶν των συγκεντρωμένοι ἀκούουν τὴν θείαν λειτουργίαν ἐκ τῶν ῥαδιοφωνικῶν σταθμῶν τῆς Ἑλλάδος. Κατὰ δὲ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, τολμηροὶ χριστιανοὶ νέοι, ἔῤῥιψαν εἰς τοὺς πόδας τῶν ἀθέων τὰ φλούδια κοκκίνων ἀυγῶν τῆς Ἀναστάσεως! Καὶ οὕτως ἀποδεικνύουν, ὅτι εἶνε γνήσια παιδιὰ τοῦ Ἱεραποστόλου τῶν Βαλκανίων, Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

***

Ἀλλὰ ἡ ἑλληνικὴ πατρίς, ἡ ὁποία πληροφορεῖται τὰ φοβερὰ γεγονότα, τι πράττει διὰ τοὺς Ὀρθοδόξους αὐτοὺς χριστιανοὺς τῆς Βορείου Ἠπείρου; Ἡ γείτων Τουρκία, διὰ τὴν πυρπόλησιν ἑνὸς τουρκικοῦ σχολείου τῆς Θράκης, προβαίνει εἰς ἔντονον διαμαρτυρίαν πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ἡ δὲ Ἑλλὰς τί ποιεῖ διὰ τὸν διωγμὸν τῶν Ἑλλήνων ἐν τῇ Βορείῳ Ἠπείρῳ; Δυστυχῶς τὸ Κράτος, ὑπηρετοῦν εἰς σκοποὺς καθαρῶς οἰκονομικοὺς καὶ ἐμπορικούς, συνάπτει συμφωνίας μὲ τὰς γείτονας χώρας ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ πεδίου καὶ ἀδιαφορεῖ διὰ τὰ ὕψιστα, ὡς εἶνε ἡ ἐλευθέρα ἄσκησις τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων Χριστιανῶν ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ.

Τὸ Κράτος μας ἀδιαφορεῖ. Οἱ δὲ νέοι τῆς Ἑλλάδος μένουν ἀδιαφώτιστοι καὶ ἀκαθοδήγητοι ἐπὶ τῶν ὑψίστων θεμάτων. Ἕρμαια ἀναρχικῶν καὶ ἀντιχριστιανικῶν ἱδεολογιῶν, εἶνε ἕτοιμοι νὰ κατέλθουν εἰς τὰ πεζοδρόμια διαμαρτυρόμενοι διὰ τὰ πολιτικὰ δικαιώματα τῶν κατοίκων τῆς Χιλῆς ἤ ἄλλης τινὸς χώρας τῆς Εὐρώπης ἤ τῆς Ἀσίας. Ἀλλὰ διὰ τὰ στοιχειώδη δικαιώματα τὰ ὁποῖα τόσον βαναύσως καταπατεῖ τὸ ἄθεον καθεστὼς τοῦ Ἐμβὲρ Χότζα ἐν Ἀλβανίᾳ, οὐδεμία φωνή!

Ὑπὸ πάντων λοιπόν, ἐγκαταλείφθησαν οἱ ἥρωες ἀδελφοί μας τῆς Βορείου Ἠπείρου; Ἀλλὰ ἐκείνη, ἡ ὁποία κατ’ ἐξοχὴν φαίνεται ἀποῦσα κατὰ τὰς τραγικὰς στιγμὰς ποὺ διέρχεται ἡ Πατρίς, εἶνε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἑκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Αὕτη ἔπρεπε πρὸ πολλοῦ νὰ εἶχε συνέλθει μὲ ἕνα μόνον θέμα, τοὺς διωγμοὺς τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ, αἰρομένη δὲ ὑπεράνω τῶν ἀθλίων πολιτικῶν σκοπιμοτήτων τῆς ἐποχῆς μας νὰ ἐκδώσῃ ἔντονον διαμαρτυρίαν πρὸς ὅλον τὸν κόσμον διὰ τοὺς σατανικοὺς διωγμοὺς ἐναντίον τῶν χριστιανῶν τῆς Βορείου Ἠπείρου.

Ἀλλὰ δυστυχῶς, ἡ σημερινὴ διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας, περὶ ἄλλα μικρὰ μεριμνᾷ καὶ τυρβάζει. Ὡς γράφει εὐθαρσὴς ἐπίσκοπος τοῦ Βοῤῥᾶ, οὐδεμία ἔξαρσις, οὐδεμία συγκίνησις, οὐδεμία πνοή…

Ἀλλὰ ὅ,τι δὲν πράττει ἡ Ἱεραρχία ἐν τῷ συνόλῳ της ἄς πράξουν τουλάχιστον οἱ ἐπίσκοποι τῶν παραμεθορίων περιοχῶν, οἱ ὁποῖοι γειτνιάζουν μὲ τὴν μαρτυρικὴν αὐτὴν χώραν καὶ αισθάνωνται ἐντονότερον τὸν πόνον καὶ τὸν κλαυθμὸν τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ἄς κινηθοῦν λοιπόν, καὶ ἄς καλέσουν τὸν Ὀρθόδοξον λαόν, εἰς πάνδημον συλλαλητήριον, διὰ νὰ ἀκουσθῇ βροντόφωνος ἡ διαμαρτυρία τῆς χριστιανικῆς μας Πατρίδος, ἡ ὁποία ὑπὲρ τοὺς ἐμπορικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ τὰς πολιτικὰς σκοπιμότητας θέτει τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν· τὴν πίστιν, διὰ τῆς ὁποίας τὸ Ἔθνος μας ἀνέστη ἐκ τῆς δουλείας, καὶ χάριν τῆς ὁποίας ἀξίζει καὶ ν’ ἀποθνήσκωμεν.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1.Ἐδημοσιεύθη εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθμ. 381/1976 φύλλον τοῦ περιοδικοῦ· Χριστιανικὴ Σπίθα.


                         πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr