ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ: ΙΚΕΤΗΡΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΝ ΦΥΛΑΚΑΙΣ ΟΝΤΩΝ

ΙΚΕΤΗΡΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΝ ΦΥΛΑΚΑΙΣ ΟΝΤΩΝ

(Περιοδικό: Χριστιανικοὶ Παλμοί, Πολύγυρος, 1992)

 

Σὲ ὅσους δοκιμάζονται στὶς φυλακές, τοὺς κρατουμένους, σὰν ἔκφραση χριστιανικῆς ἀγάπης, καὶ σὲ ὅσους πικρῷ θανάτῳ ἀσθενείαις τε καὶ κακουχίαις ἐν ταῖς φυλακαῖς ἐτελειώθησαν, σὰν μιὰ ταπεινὴ δέηση γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τους.

Ἀρχιμ. Γ. Ι. Ρ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ὅλοι μας, ἄλλος λιγότερος καὶ ἄλλος περισσότερο, συμπαραστεκόμαστε τοὺς συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται στὸν περιορισμένο χῶρο τῶν Φυλακῶν. Κι αὐτὸ τὸ κάνουμε ἄλλοτε μὲ τὴν ἀποστολὴν ἑνὸς δέματος μὲ εἴδη ἀνάγκης, γιὰ τὶς ἀνάλογες ἀνάγκες τους, ἄλλοτε μὲ τὴ συνδρομὴ γιὰ ταχύτερη ἀποφυλάκιση, μετὰ τὴν ἔκτιση τῆς ποινῆς του, μὲ τὴν πληρωμὴ ἀπὸ μέρους μας τῶν δικαστικῶν τους ἐξόδων, πάντα γιὰ ὅσους ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἄποροι, ἄλλοτε μὲ ἕνα καλό, χριστιανικό βιβλίο. Καὶ ἄλλοτε μὲ μιὰ προσωπική μας ἐπίσκεψη.

Αὐτὸ ἄλλωστε μᾶς προστάζει νὰ κάνουμε ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος γιὰ νὰ δείξει και τὴν δική του ἀγάπη πρὸς τοὺς κρατουμένους, τοὺς φυλακισμένους, τοὺς ἀποκαλεῖ ἐλαχίστους ἀδελφούς του (Ματθ. κε, 40).

Ὅσο παράξενο καὶ ἄν μᾶς φαίνεται αὐτό, εἶναι ὡστόσο ἀληθινό. Παίρνει μάλιστα τὴν θέση τῶν φυλακισμένων ὁ Χριστός. Ταυτίζεται μαζί τους, ἐκτὸς βέβαια ἀπὸ τὸ ὅποιο ἀδίκημά τους. Καὶ μᾶς καλεὶ νὰ τὸν ἐπισκεπτόμαστε τακτικὰ στὸ πρόσωπο τοῦ κάθε κρατουμένου, μὲ ὅ,τι κι ἄν βαρύνεται αὐτὸς ὁ κρατούμενος. Καὶ μᾶς λέγει: Ἐν φυλακῇ ἥμην, καὶ ἤλθετε πρός με (Ματθ. κε, 36).

Ποίος λοιπόν, μπορεὶ νὰ ἀρνηθεῖ μιὰ ἐπίσκεψη στοὺς κρατουμένους, ὕστερα ἀπὸ τὸ λόγο του αὐτό; Ἡ ὅποια θέση ποὺ παίρνουμε ἀπέναντι στοὺς φυλακισμένους, λογίζεται θέση ἀπέναντι στὸν ἴδιο τὸ Χριστό. Ἔτσι, μέτρο ἀγάπης στὸ Χριστό, εἶναι καὶ ὁ κάθε φυλακισμένος. Ἄν ἀγαποῦμε, ὅσο ἀγαποῦμε, τὸν φυλακισμένο, τόσο ἀγαποῦμε καὶ τὸ Χριστό. Ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἶναι κατηγορηματικὸς πάνω σ’ αυτό: Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸ αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν (Α΄ Ἰωάν, δ, 20). Καὶ ἀδελφὸς εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος. Ἀφοῦ πατέρα ἔχουμε τὸ Θεό, ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, χωρὶς καμμιὰ διάκριση εἴμαστε ἀδελφοί.

Πρέπει λοιπόν, νὰ δείχνουμε ἀγάπη καὶ στοὺς κρατουμένους. Ἀλλὰ ἀγα΄πη δὲν εἶναι μόνο μιὰ ἐπίσκεψη. Ἀγάπη δὲν εἶναι μόνο ἕνα δέμα, ἕνα βιβλίο ἤ μιὰ συνδρομή, γιὰ ὅσους ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἄποροι ἤ ἀποκομμένοι ἀπὸ τοὺς δικούς τους. Ἀγάπη εἶναι καὶ ἡ προσευχή. Ἀλήθεια, προσευχόμαστε γιὰ τους κρατουμένους; Ἀναφέρουμε στὴν προσευχή μας καὶ αὐτὴ τὴν κατηγορία τῶν συνανθρώπων μας;

Ἄν θέλουμε νὰ εἴμαστε πραγματικοὶ χριστιανοί, πρέπει νὰ τὸ κάνουμε. Εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη προσφορά μας στοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸ Θεὸ πρῶτα γιὰ τὴν ψυχή τους. Γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Γιατὶ καὶ αὐτοὶ πρέπει νὰ σωθοῦν. Ὁ Θεός: πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι (Α΄ Τιμ. β, 4). Κι αὐτοὶ νὰ σωθοῦν. Νὰ προσευχόμαστε γιὰ τὴν ψυχή τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ ζωή τους. Γιὰ ὅλα τὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Γιατί, ὅ,τι ἠμεῖς δὲν προφταίνουμε ἤ δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε, αὐτὸ τὸ κάνει ὁ Θεός.

Ἀλλὰ μὲ ποιὰ ἱκεσία νὰ ἀπευθυνόμαστε στὸ Θεό, γιὰ τοὺς κρατουμένους; Λείπει μιὰ εἰδικὴ ἱκετήριος ἀκολουθία γιὰ τοὺς κρατουμένους. Τὸ κενὸ αὐτὸ ποῦ ὑπῆρχε μέχρι σήμερα, τὸ κάλυψε ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Ἱωὴλ Φραγκᾶκος, ἱεροκήρυξ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας. Ἀνταποκρινόμενος στὴν ἀδελφική μας παράκληση μὲ τὸ χάρισμα ποὺ ἔχει ἀπὸ τὸ Θεό, ὁ π. Ἰωὴλ ἔγραψε τὴν ἱκετήριον ἀκολουθίαν ὑπὲρ τῶν ἐν Φυλακαῖς ὄντων, τὴν ὁποία καὶ δημοσιεύουμε στὸ παρὸν τεῦχος.

Ἡ Ἀκολουθία αὐτὴ εἶναι μέσα στὸ πνεῦμα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Γιατὶ ἡ Ἐκκλησία δέεται πάντα καὶ ὑπὲρ τῶν ἐν φυλακαῖς ὄντων. Ἔτσι τώρα, σὲ κάθε ἐκδήλωση, στὸ χώρο τῶν φυλακῶν καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτόν, μπορεῖ νὰ τελεῖται ἡ παροῦσα Ἀκολουθία.

Πολύγυρος, 1 Μαρτίου 1992

Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω.

Άρχιμ. Γερβάσιος Ἰωαν. Ῥαπτόπουλος.

Ἱεροκήρυξ Ἱ. Μητροπόλεως Κασσανδρείας.

ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥ

Ἔτσι καθιερώσαμε, ἀνεπίσημα, τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω σὰν Ἡμέρα τοῦ Φυλακισμένου. Καὶ αὐτὸ τὸ κάναμε, γιατὶ αὐτὴ τὴν Κυριακὴ διαβάζεται στὴ Θεῖα Λειτουργία ἡ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς μελλούσης κρίσεως, στὴν ὁποία γίνεται ἀναφορὰ καὶ στους φυλακισμένους.

Οἱ σχετικοὶ στίχοι εἶναι οἱ ἑξῆς:

Ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.. ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἐνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.(Ματθ. κε, 36-40).

Ἡ Ἐκκλησια πάντα δείχνει τὸ ἐνδιαφέρον της καὶ τὴ στοργή της καὶ πρὸς τοὺς κρατουμένους. Καὶ εἶναι γνωστὲς οἱ ποικίλες ἐκδηλώσεις τῆς ἀγάπης αὐτῆς. Ὡστόσο, ἡ καθιέρωση μιᾶς εἰδικῆς ἡμέρας σὰν ἡμέρα τῶν κρατουμένων, θὰ μιλοῦσε περισσότερο στὶς ψυχές τους.

Γιὰ αὐτὸ τὸ λόγο, προτείνουμε ταπεινά, ὅπως ἠ Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεωμ καθιερωθεῖ ἐπίσημα σὰν Ἡμέρα τοῦ φυλακισμένου, μὲ ἐπισκέψεις στὶς Φυλακὲς τῆς πατρίδος μας, μὲ δεήσεις, ἐπικαιρες ὁμιλίες καὶ προσφορὰ δεμάτων μὲ ποικίλα εἴδη γιὰ τοὺς ἀπόρους κρατουμένους.

Η ΙΚΕΤΗΡΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

(Ποίημα Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Φραγκάκου, νῦν Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας).

Διάκονος: Εὐλόγησον Δέσποτα.

Ἱερεύς: Εὐλογητὸς ὁ Θεός...

Καὶ τὰ τροπάρια. Ἦχος πλ. δ΄.

Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ, Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους, τοὺς ἀλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα, τὸ Ἅγιον, καὶ δι’ αὐτῶν, τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας, Φιλάνθρωπε, δόξα Σοι.

Δόξα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Χριτὲ πολυεύσπλαγχνε, τῶν θλιβομένων Σωτήρ, τοὺς δούλους σου ἅπαντας, ἐν φυλακῇ τῇ πικρᾷ, ταχὺ ἐλευθέρωσον, σὺ γὰρ φιλανθρωπεύων, ἀδελφὸς ὠνομάσθης, πάντων τῶν κρατουμένων, ἐν εἱρκταῖς ἀφορήτοις, καὶ δώρησαι αὐτοῖς ὡς Θεός, εἰρήνην καὶ δύναμιν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὅμοιον.

Παρθένε Πανάμωμε, τῶν ἀλγουμένων χαρά, γλυκὺ παραμύθιον, τῶν ἐν ἀνάγκαις βροτῶν, ὑπάρχουσα πρόσδεξαι, Δέσποινα τὰς αἰτήσεις, τῶν εἰς Σὲ προσφευγόντων, δούλων σου καταδίκων, ἐν δεσμοῖς καὶ παράσχου, λιταῖς σου τὴν ὑγείαν αὐτοῖς, ψυχῆς τε καὶ σώματος.

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (ἐκ γ΄)

Δόξα. Καὶ νῦν.

Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς.

Διάκονος: Δύναμις.

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς.

Διάκονος: Πρόσχωμεν.

Προκείμενον: Γένοιτο Κύριε τὸ ἔλεός σου ἐφ’ ἡμᾶς.

Στ.: Ἀγαλλιᾶσθε δίκαιοι ἐν Κυρίῳ...

Διάκονος: Σοφία.

Ἀναγνώστης: Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα, (Κεφ. ιγ, 1-8).

Διάκονος: Πρόσχωμεν.

Ἀναγνώστης:

Ἀδελφοί, ἡ φιλαδελφία μενέτω. Τῆς φιλοξενίας μὴ ἐπιλαθάνεσθε, διὰ ταῦτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες Ἀγγέλους. Μιμνήσκεσθε τῶν δεσμίων ὡς συνδεδεμένοι, τῶν κακουχουμένων ὡς καὶ αὐτοὶ ὄντες ἐν σώματι. Τίμιος ὁ γάος ἐν πᾶσιν καὶ ἡ κοίτη ἀμίαντος, πόρνους γὰρ καὶ μοιχοὺς κρινεῖ ὁ Θεός. Ἀφιλάργυρος ὁ τρόπος, ἀρκούμενος τοῖς παροῦσιν· αὐτὸς γὰρ εἴρηκεν, οὐ μή σε ἀνῶ, οὐδ’ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω· ὥστε θαῤῥοῦντας ἡμᾶς λέγειν· Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι· τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος; Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὦν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν. Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον, ὁ Αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἱερεύς: Εἰρήνη σοι τῷ ἀναγινώσκοντι.

Ἀλληλούϊα (ἐκ γ΄).

Διάκονος: Σοφία ὀρθοί, ἀκούσωμεν τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου.

Ἱερεύς: Εἰρήνη πᾶσι.

Καὶ τῷ πνεύματί σου.

Ἱερεύς: Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν Ἁγίου Εὐαγγελίου (Κεφ. ιθ, 1-10).

Πρόσχωμεν.

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ὁ Ἰησοῦς διήρχετο τὴν Ἱεριχώ· καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἧν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἧν πλούσιος, καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἧν. Καὶ προσδαμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι. Καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι. Καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων. Καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. Σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· Ἰδού, τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου Κυριε δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν. Ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

Διάκονος: Ἐν εἰρήνῃ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθείας τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν, καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπέρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμών... παντὸς τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν τῶν ἐν φυλακαῖς ὄντων, ἐλέους, ζωῆς, φωτισμοῦ, καὶ σωτηρίας αὐτῶν, καὶ ὑπὲρ τοῦ ἀποκατασταθῆναι αὐτοὺς ἐν τοῖς οἴκοις αὐτῶν, προκόπτοντας ἐν ἔργοις καλοῖς καὶ ἀγαθοῖς, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

[Ὑπέρ τῶν ἐν φυλακαῖς πικρῷ θανάτῳ, ἀσθενείαις τε καὶ καχουχίαις τελειωθέντων καὶ ὑπὲρ ἀναπαύσεως ἐν ταῖς σκηναῖς τῶν δικαίων τὰς ψυχὰς αὐτῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.]

Ὑπὲρ τοῦ ῥυσθῆναι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης θλίψεως, ὀργῆς, κινδύνου καὶ ἀνάγκης, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ἀντιλαβοῦ, σῶσον, ἐλέησον καὶ διαφύλαξον ἡμᾶς ὁ Θεός, τῇ σῇ χάριτι.

Τῆς Παναγίας, Ἀχράντου, Ὑπερευλογημένης, Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων μνημονεύσαντες, ἐαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα.

Ἱερεύς: Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ, καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰῶνων.

Ἀμήν.

Ειρήνη πᾶσι.

Καὶ τῷ πνεύματί σου.

Τὰς κεφαλάς ἡμῶν τῷ Κυρίῳ κλίνωμεν.

Σοὶ Κύριε.

Ἱερεύς: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων εὐδοκήσας ἐνανθρωπῆσαι, καὶ ἐαυτὸν ἐκδοῦναι ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, ὀ συνάψας ἑαυτῷ τοὺς συντετριμμένους τῇ καρδίᾳ καὶ τοὺς ταπεινοὺς τῷ πνεύματι, ὁ Πλαστουργὸς καὶ Κτίστης Θεός, ὁ φιλήσας ὑπὲρ πάντας τοὺς πεινῶντας καὶ διψῶντας, τοὺς γυμνούς, τοὺς ξένους καὶ τοὺς ἐν φυλακῇ ὄντας, ὁ ἀξιώσας ἀδελφούς σου αὐτοὺς ὑπὸ πάντων ὀνομασθῆναι, ὁ ἐμπιπλῶν χαρίτων ἀῤῥήτων τοὺς πεινῶντας καὶ διψῶντας τὴν δικαιοσύνην, ὁ μηδὲν ἐπταικὼς καὶ διὰ φθόνον καὶ κακίαν ἐπὶ ξύλου τανυσθείς, ὁ ἐλευθερώσας ἡμᾶς ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ, καὶ τῶν ἀφύκτων τοῦ ᾍδου δεσμῶν τοὺς πεπεδημένους λύσας.

Πρόσδεξαι τὰς ἱκετηρίους ἡμῶν προσευχάς, ἅς προσάγομέν σοι, ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν τῶν ἐν ταῖς φυλακαῖς ὄντων. Φώτισον αὐτοὺς τοῦ εἰδέναι τὸ ἅγιον θέλημά σου, εὑρεῖν τὴν ὁδὸν τὴν ἀληθινήν, καὶ πορεύεσθαι κατὰ τὰς ἐντολάς Σου. Χάρισαι αὐτοῖς ἄνεσιν δεσμῶν ψυχῆς τε καὶ σώματος. Φρούρησον αὐτῶν τὴν διάνοιαν καὶ ἱκάνωσον αὐτοὺς ὅλην τὴν ἡμέραν μελετᾶν τὴν δικαιοσύνην σου. Δώρησαι αὐτοῖς τὴν ὑγείαν καὶ τῶν σῶν ἀγαθῶν τὴν αὐτάρκειαν. Ἀπάλειψον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν τὰ ἔμπικρα δάκρυα καὶ ἀπὸ τῆς ψυχῆς αὐτῶν ἔξελε τὸ πνεῦμα τοῦ φόβου καὶ τῆς συνοχῆς, καὶ δὸς αὐτοῖς τε καὶ ἡμῖν καιρὸν μετανοίας. Γενοῦ τοῖς τέκνοις, συζύγοις, καὶ τοῖς συγγενέσιν αὐτῶν ὁ ἔτοιμος βοηθός, καὶ τῶν ἀγαθῶν προνοητής.

Σὺ γὰρ εἶ ὁ ἀδελφὸς τὼν ἀβοηθήτων καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν ἀδικουμένων, καὶ τῶν ἐν τῇ ἐγκλείστρᾳ τῆς φυλακῆς ἡ ἐλπὶς καὶ παρηγορίας, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ Ἀνάρχῳ Πατρί, καὶ τῷ Παναγίῳ καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰῶνων.

Ἀμήν.

Δόξα σοι ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι.

Δόξα. Καὶ νῦν. Κύριε ἐλέησον (γ΄). Πάτερ Ἅγιε εὐλόγησον.

Δόξα Σοι Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα Σοι. Πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Αὐτοῦ Μητρός, δυνάμει τοῦ Τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυρού, προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων Ἀσωμάτων, ἱκεσίαις τοῦ Τιμίου ἐνδόξου καὶ Βαπτιστοῦ ἰωάννου, τῶν Ἁγίων ἐνδόξων Ἀποστόλων Παύλου καὶ Ὀνησίμου, τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μωϋσέως τοῦ Αἰθίοπος, τοῦ Ἁγίου Πέτρου τοῦ τελώνου, τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Πέτρου τοῦ δεσμοφύλακος, τῶν Ὁσίων Μητέρων ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, Πελαγίας καὶ Ταϊσίας, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐλεῆσαι καὶ σῶσαι ἡμᾶς, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος.

Δι’εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν...

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΚΕΠΤΟΜΑΣΤΕ;

Ἐν φυλακῇ ἥμην, καὶ ἤλθετε πρός με (Ματθ. κε, 36).

Πρέπει νὰ τοὺς σκεπτόμαστε;

Θέλω νὰ πῶ γιὰ τοὺς κρατουμένους τῶν φυλακῶν. Γιὰ αυτοὺς τοὺς συνανθρώπους μας, ποῦ κρατοῦνται στὶς φυλακὲς γιὰ τὸν ἕνα ἤ τὸ ἄλλο ἀδίκημα, τὸ ὁποῖο διέπραξαν καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο ὁδηγήθηκαν στὴ φυλακή, μετὰ τὴν καταδίκη τους ἀπὸ τὴν δικαιοσύνη. Ἄλλοι λένε ὅτι πρέπει νὰ τοὺς σκεπτόμαστε, καὶ ἄλλοι λένε τὸ ἀντίθετο. Αὐτοὶ μάλιστα οἱ δεύτεροι εἶναι κατηγορηματικοὶ στὴν ἄρνησή τους. Ὁ λόγος; Γιατὶ οἰ κρατούμενοι εἶναι ἐγκληματίες. Ἔτσι ὀνομάζουν αὐτοὶ οἱ δεύτεροι ὅλους τοὺς κρατουμένους. Καὶ ἄς εἶναι μερικοὶ στὴν φυλακὴ μόνο καὶ μόνο, γιατὶ διέπραξαν τὸ ἔγκλημα νὰ πωλοῦν κουλούρια χωρὶς ἄδεια!

Πρέπει νὰ τοὺς σκεπτόμαστε;

Ποιὰ εἶναι ἡ σωστὴ ἀπάντηση; Τὰ ἀδικήμα τῶν κρατουμένων ὄχι. Δὲν πρέπει νὰ τὰ σκεπτόμαστε. Αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ ἀποδοκιμάζουμε. Ἀλλὰ τοὺς κρατουμένους, σὰν συνανθρώπους μας, πρέπει νᾶ τοὺς σκεπτόμαστε. Γιατὶ πρέπει καὶ αὐτοὶ νὰ σωθοῦν. Ἐμεῖς, ἔξω ἀπὸ τὴν φυλακή, ἔχουμε ὅλα τὰ μέσα, γιὰ νὰ βοηθηθοῦμε ὥστε νὰ ἐπιτύχουμε τὴν σωτηρία μας. Αὐτοὶ ὅμως, ἀποκομμένοι ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ κλεισμένοι στὸν πληκτικὸ χῶρο τῆς φυλακής, δὲν ἔχουν τὰ μέσα ποὺ ἔχουμε ἐμεῖς. Γιὰ αὐτό, ὄχι μόνο πρέπει νὰ τοὺς σκεπτόμαστε, ἀλλὰ καὶ νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ τοὺς ἐπισκεπτομάστε. Καὶ νὰ θυμόμαστε ὄτι οἱ κρατούμενοι:

Εἰκονίζουν τὸν Χριστόν.

Αὐτὸ σημαίνει ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ: Ἐν φυλακῇ ἥμην, καὶ ἤλθετε πρός με (Ματθ. κε, 36). Ὁ Ἰησοῦς βρίσκεται κοντά μας μὲ τὴν μορφὴ τοῦ κάθε ἄνθρώπου. Ὁ πεινασμένος, ὁ διψασμένος, ὁ ξένος, ὁ ἄῤῥωστος, εἶναι ὁ Ἰησοῦς· ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ (Μαρκ. ιστ, 12). Συνεπῶς, καὶ ὁ κάθε κρατούμενος εἶναι ὁ Ἰησοῦς· ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ. Μὲ ἄλλη μορφή. Μὲ τὴν μορφὴ τοῦ φυλακισμένου. Νὰ προλάβουμε ὅμως μιὰ παρεξήγηση. Ὁ Ἰησοῦς δὲν ταυτίζεται μὲ τὸ ἀδίκημα τὸ ὁποῖο διέπραξε ὁ κρατούμενος. Ταυτίζεται μὲ τὸν κρατούμενο σὰν ἄνθρωπος ποὺ εἶναι καὶ αὐτός. Γιατὶ καὶ ὁ κρατούμενος δὲν παύει νὰ εἶναι ἄνθρωπος. Εἶναι μιὰ πεσμένη καὶ κηλιδωμένη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ αὐτὸν τὸν λόγον, πρέπει νὰ ἔχει ἀμέριστη τὴν συμπάθειά μας, ὥστε νὰ βοηθηθεῖ, γιὰ νὰ σηκωθεῖ καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὴν ἠθική του πτώση. Νὰ σηκωθεῖ καὶ νὰ σωθεῖ. Ἔτσι λοιπόν, ὁ κάθε κρατούμενος, καὶ αὐτὸς ἀκόμα ὁ φονιάς, σὰν ἄνθρωπος, εἰκονίζει τὸ πρόσωπο τοῦ ἀναμάρτητου Χριστοῦ μας. Ὤ! Ὅταν ἀγαποῦμε ἕνα πρόσωπο, τότε ταυτιζόμαστε μὲ αὐτὸ τὸ πρόσωπο, χωρὶς ὡστόσο αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι ἀποδεχόμαστε καὶ τὸ ἀδίκημα, τὸ ὁποῖο διέπραξε. Ἔτσι δὲν ταυτίζεται ἡ Μάνα μὲ τὸν γιό της καὶ τὴν θυγατέρα της; Ἔτσι δὲν ταυτίζεται ὁ Πατέρας μὲ τὰ παιδιά του;

Νὰ γιατὶ πρέπει νὰ σκεπτόμαστε τοὺς κρατουμένους. Γιατὶ εἰκονίζουν τὸν Χριστόν. Γιατὶ ὁ κάθε κρατούμενος, εἶναι ὁ Ἰησοῦς· ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ. Γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ πάντοτε, νὰ τὸν ἐπισκεπτόμαστε στὰ πρόσωπα τῶν κρατουμένων. Καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὸν λόγο του: Ἐν φυλακῇ ἥμην, καὶ ἤλθετε πρός με (Ματθ. κε, 36).

Εἶναι ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας εἶναι σαφὴς καὶ κατηγορηματικός: Ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἐνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε (Ματθ. κε, 40). Ὥστε οἱ κρατούμενοι εἶναι ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ; Καὶ ποὺ τοὺς ἀποδοκιμάζουν πολλοί; Καὶ ποὺ τοὺς περιφρονοῦν; Καὶ τὶ μὲ αὐτό; Ἡμεῖς μόνο τὸν Χριστὸν ἀκοῦμε. Μόνο τὸν λόγο του ὑπολογίζουμε. Γιὰ τὸν Χριστόν, ὅλοι οἱ κρατούμενοι εἶναι ἀδελφοί του. Καὶ διερωτόμαστε: Ποίος ἄλλος ποτὲ στὸν κόσμο ὅλο, ἀγάπησε τόσο πολὺ τὸν πεσμένο ἠθικὰ ἄνθρωπο; Ποιὸς σοφός; Ποιὸς ποιητής; Ποιὸς ἄρχοντας; Ποιὸς ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος; Κανεὶς καὶ ποτέ. Μόνον ὁ Χριστός. Δὲν ὑπάρχει ἁμαρτωλὸς ποὺ νὰ μὴν τοῦ ἔδειξε τὴν ἀγάπη του αὐτή. Γιὰ αὐτὸ καὶ χαρακτηρίσθηκε: τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν (Ματθ. ια, 19). Μάλιστα καὶ συνέτρωγε μὲ τοὺς τελῶνες καὶ τοὺς ἁμαρτωλους. Καὶ τότε ἦταν ποὺ ἔσχιζαν τὰ ῥοῦχά τους οἱ Φαρισαῖοι ἀπὸ τὴν ἀγανάκτησή τους. Ἔλεγαν στοὺς μαθητές του: Διατὶ μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; (Ματθ. θ, 11). Τὴν ἀπάντηση τὴν ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Καὶ ἦταν ἡ ἀπάντησή του ἀποστομωτική. Οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν (Ματθ. θ, 13).

Μὲ τὴν σκέψη αὐτὴ ὁ Κύριος ἄνοιξε κουβέντα μὲ τὴν παραστρατημένη Σαμαρείτισσα γυναίκα στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Μὲ τὴν ἴδια πάλι σκέψη, πῆγε στὸ σπίτι τοῦ ἀρχιτελώνη Ζακχαίου. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, δὲν ἔῤῥιξε πέτρα στὴν μοιχαλίδα γυναίκα. Γιὰ τὸν ἴδιο σκοπὸ μίλησε καὶ στὸ ληστή, πάνω στὸν Σταυρό. Μὲ αὐτὸν τὸν ἴδιο στόχο, πλησίαζα καὶ δεχόταν κοντά του ὅλους τοὺς ἁμαρτωλούς. Καὶ μετανόησαν ὅλοι αὐτοί; Ὅλοι. Οἱ δύο πρῶτοι ἔγιναν Ἅγιοι καὶ τοὺς γιορτάζουμε κάθε χρόνο. Τὴν Σαμαρείτισσα γυναίκα στὶς 26 Φεβρουαρίου. Τὸν Ζακχαῖο στὶς 20 Ἀπριλίου. Καὶ ὁ ληστὴς μὲ τὴν μετάνοιά του, εἶναι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ποὺ πῆρε θέση μέσα στὸν Παράδεισο.

Εἶναι καὶ δικοί μας ἀδελφοί.

Διαβάζουμε στὴν Ἁγία Γραφή: Οὐκ ἐπαισχύνεται ἀδελφοὺς αὐτοὺς καλεῖν (Ἑβρ. β, 11). Ποιὸς οὐκ ἐπαισχύνεται, δὲν ντρέπεται, αὐτοὺς νὰ τοὺς ὀνομάζει ἀδελφούς του; Ὁ Χριστός. Καὶ ποιοὺς αὐτούς; Ὅλους μας. Καὶ ἡμᾶς ποὺ εἴμαστε ἔξω ἀπὸ τὴν φυλακή, καὶ αὐτοὺς ποὺ εἶναι μέσα στὴν φυλακή. Εἴπαμε. Ὅλους μας. Ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς. Δὲν ντρέπεται λοιπὸν ὁ Χριστός, ὅλους ἡμᾶς, ποῦ μᾶς καλεὶ στὴν σωτηρία, νὰ μᾶς ὀνομάζει ἀδελφούς του. Ἀλλὰ πῶς εἴμαστε ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ; Εἴμαστε, γιατὶ καὶ ὁ Χριστὸς καὶ ἡμεῖς ὅλοι, καταγόμαστε ἀπὸ τὸν ἴδιο Πατέρα. Ἀλλὰ μιὰ ἐξήγηση, γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ παρεξήγηση. Ἐξήγηση ὅπως τὴν διατυπώνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: Ὁ μὲν Χριστὸς ἐκ τοῦ Πατρὸς ὡς Υἱὸς γνήσιος, τουτέστιν ἐκ τῆς οὐσίας αὐτοῦ· ἡμεῖς δὲ ὥς κτίσμα. Ὁ Χριστὸς εἶναι καὶ Θεός. Εἶναι Θεάνθρωπος. Ἡμεῖς μόνον ἄνθρωποι.

Σύγχρονος ἑρμηνευτὴς παρατηρεῖ: Θὰ νομίζε κανείς, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀρνιόταν νὰ ὀνομάσει ἀδελφούς του, τόσο ταπεινὲς ὑπάρξεις, οἱ ὁποῖοι ξευτέλισαν τοὺς ἑαυτούς τους μὲ τὴν ἁμαρτία. Καὶ ὅμως, θεώρησε ἱδιαίτερη εὐχαρίστησή του νὰ συγκατελεχθεῖ μὲ αὐτούς. Πόσο μεγάλη συγκατάβαση καὶ φιλανθρωπία!

Πῶς λοιπὸν μποροῦμε νὰ μὴν σκεπτόμαστε τοὺς κρατουμένους, ὅταν καὶ αὐτοὶ καὶ ἡμεῖς εἴμαστε ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ; Μὲ ποιὰ καρδιὰ νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν συμπάθειά μας σὲ αὐτού; Καὶ ἄν μᾶς ἔβλαψαν οἱ κρατούμενοι; Καὶ ἄν κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς μᾶς σκότωσε ἕνα δικό μας πρόσωπο; Καὶ τότε νὰ τοὺς ἀγαποῦμε; Καὶ τότε. Ἀλλὰ ἀγάπη γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Καὶ αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀγάπη μας γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους, εἶναι ἕνα μνημόσυνο γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ σκοτωμένου μας.

Ἡ ἐπίσκεψή μας θεωρεῖται μιὰ ἀπὸ τὶς προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας μας.

Τὸ νὰ σκεπτόμαστε καὶ νὰ ἐπισκεπτόμαστε τοὺς κρατουμένους, εἶναι καὶ αὐτὸ μιὰ ἀπὸ τὶς προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας μας. Γιατὶ ὁ Χριστὸς τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως θὰ μᾶς πεῖ τοῦτο τὸ λόγο, ἄν βέβαια βιώσουμε αὐτὸ τὸ λόγο. Ποιό λόγο; Δεῦτε... κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν... ἐν φυλακῇ ἥμην, καὶ ἥλθετε πρός με (Ματθ. κε, 34-36). Ποιός λοιπὸν δὲν θέλει νὰ σωθεῖ; Νὰ γιατὶ πρέπει νὰ σκεπτόμαστε καὶ νὰ ἐπισκεπτόμαστε τοὺς κρατουμένους καὶ νὰ τοὺς συμπαραστεκόμαστε ἠθικὰ καὶ ὑλικά.

Ἀδελφοί,

Νὰ ἐπαναλάβουμε περιληπτικὰ ὅτι γράψαμε; Νὰ ἐπισκεπτόμαστε τοὺς κρατουμένους, γιατὶ εἰκονίζουν τὸν Χριστό. Γιατὶ εἶναι ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ εἶναι καὶ δικοί μας ἀδελφοί. Καὶ γιατὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἀγάπη, θὰ συντελέσουμε στὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας.

                               πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr