Εκείνες, άντεξαν!…

αντιγράφω από το προσωπικό μου ημερολόγιο, χωρίς να επεξεργαστώ το κείμενο…

Ήμουν έτοιμη, στο ξεκίνημα της σημερινής, ηλιόλουστης μέρας, να γράψω κάτι όμορφο και τρυφερό για την σημασία του αποχαιρετισμού των παιδιών – και του συζύγου- κατά την πρωινή τους αποχώρηση.

Αλλά, ανοίγοντας τον υπολογιστή, έπεσα επάνω στο κείμενο αυτό… (συγκλονιστικό κείμενο- μαρτυρία, από τον Ηλία Βενέζη και εφημερίδες της εποχής).

Το έχω διαβάσει, μικρή, το βιβλίο αυτό… και παρ΄όλο που σε μικρή ηλικία δεν ζεις όλη την φρίκη των περιγραφών ενός βιβλίου, κάποιες εικόνες του έχουν χαραχτεί στην μνήμη μου… σήμερα, μάλλον, δεν θα τολμούσα εύκολα να το πιάσω στα χέρια μου…

και σκέφτηκα… πώς άντεξαν εκείνοι οι άνθρωποι; τόση σκληρότητα, τόση κτηνωδία… κι όμως παρέμειναν άνθρωποι, κοντά στην ανθρώπινη φύση τους, δεν την απέβαλαν λόγω των καταστάσεων.

Και θυμήθηκα την δική μου προγιαγιά, που ήρθε από τον Πόντο μόνη της- σκοτωμένος ο παππούς- με δυο παιδιά στην αγκαλιά και ένα στην πλάτη…

Ήρθε εδώ και παντρεύτηκε ξανά και έκανε και άλλα, πολλά και καλά παιδιά… και ήταν, ομολογουμένως, μια αγία γυναίκα…

Τι άλλο να πω; πώς άντεξαν εκείνοι οι άνθρωποι, εκείνες οι γυναίκες; τόσο πολύ έχει αλλάξει η ανθρώπινη φύση από εκείνα τα χρόνια, λιγότερο από αιώνας πέρασε- και πλέον δυσκολευόμαστε να σκεφτούμε καν τις κακουχίες;- δεν μιλώ για βιαιότητες, εκείνες σίγουρα δυσκολευόμαστε ακόμα περισσότερο να τις διαχειριστούμε- αν και στις οθόνες μια χαρά τις παρακολουθούμε…

αλλοτρίωση;…

Το μόνο σίγουρο είναι πως, αν θέλουμε, πολλά μπορούμε να αντέξουμε- και να προχωρήσουμε με το κεφάλι Ψηλά, γιατί για Εκεί είμαστε πλασμένοι και αυτό μας δίνει την δύναμη…
.
(σκέψεις που ίσως φαίνονται βαριές, αλλά δεν είναι… εν τέλει νομίζω πως μας δίνουν το πραγματικό νόημα της ζωής… η αποφυγή της πραγματικότητας, του πόνου,  δεν μπορεί να «γεμίσει» την ψυχή, ούτε η επιφανειακή «χαρά»)
.
.
με την αγάπη μου,
Αλεξία

                                       πηγή: momyof6.wordpress.com