Θαύματα του Αγίου Αντωνίου στα Τρίγωνα Λέσβου

Ήταν καλοκαίρι του 1954, Κυριακή βράδυ. Στό εξοχικό καφενείο του χωριού είχε συγκεντρωθή σχεδόν όλο το χωριό, ακόμη και από την γειτονική Πλαγιά πολλοί κατέφθασαν. Για ποιο λόγο αυτή η ασυνήθιστη συγκέντρωση τόσου κόσμου; Ότι θα έπαιζε μουσική ηταν φαινόμενο συνηθισμένο. Το εξαιρετικό αυτή τη φορά ηταν ότι, σύμφωνα με την διαφήμιση, θα χόρευε μια μισόγυμνη χορεύτρια. 

Και όπως αποδείχτηκε αυτό ήταν αλήθεια.

 

Και εκεί που παρακολουθούσε το πλήθος τον ξέφρενο χορό της σχεδόν γυμνής χορεύτριας ακούστηκε από το μέρος του ναού του αγίου Αντωνίου ένας κρότος φοβερός, πρωτάκουστος, που τράνταξε όλο τον Τρίγωνα. «Τι είναι;», φώναξαν όλοι με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα πρόσωπα.

Καλοκαίρι ήτανε. Ούτε το ελαιοτριβείο δούλευε, ούτε άλλο εργαστήριο, ώστε να σκεφθούν το ενδεχόμενο κάποιας έκρηξης. Έτρεξαν προς το μέρος του ναού και βλέπουν να σπάζουν και να σκορπίζονται 50-60 μέτρα μακριά όλα τα τζάμια του ναού χωρίς να υπάρχη κανείς μέσα καί έξω στο ναό.

Ηταν θαύμα. Ηταν διαμαρτυρία του αγίου Αντωνίου, γιατί το πρωί στη Λειτουργία ήταν ελάχιστοι Χριστιανοί, ενώ τώρα για την μισόγυμνη χορεύτρια έτρεξε όλο το χωριό. Χτύπησαν οι καμπάνες και έψαλαν παράκληση με δάκρυα ζητώντας από τον Άγιο συγχώρηση.

* * *

 

Το έτος 1968, την ημέρα της εορτής του Αγίου Αντωνίου, 17 Ιανουαρίου, ημέρα παγωνιάς εκείνο το χρόνο, φρόντισε ένας επίτροπος του ναού, ο Παναγιώτης Παπαπέτρος, από πολύ πρωί να άνάψη την σόμπα του ναού, αφού θα γινότανε η Πανηγυρική Λειτουργία με τον Μητροπολίτη, με πολλούς ιερείς και πλήθος κόσμου.

Και όμως δεν άναβε η σόμπα. Ήλθαν και άλλοι κοντά να βοηθήσουν, αλλά με κανένα τρόπο δεν άναβε η σόμπα. Και ευτυχώς που δεν άναψε. Έπειτα διαπίστωσαν ότι κατά λάθος κάποιος είχε γεμίσει το ντεπόζιτο με βενζίνη αντί να το γεμίση με πετρέλαιο.

Και όμως ο άγιος Αντώνιος έκαμε τό θαύμα του. Θαύμα μεγάλο να μην παίρνη φωτιά η βενζίνη. Αλλοίμονο αν έπαιρνε. Όλος ο ναός με όλο το πλήθος των Χριστιανών θα γινότανε ένα τεράστιο ηφαίστειο.

* * *

Τον χειμώνα του 1970 είχε μεγάλη εσοδεία από ελιές και όλα τα ελαιοτριβεία δούλευαν με βάρδιες ακατάπαυστα. Στις 16 Ιανουαρίου το βράδυ οι Σύμβουλοι του ελαιουργικού Συνεταιρισμού της γειτονικής Κοινότητας Πλαγιάς διαφωνούσαν μεταξύ τους αν  θα έπρεπε να δουλεύουν την επόμενη ημέρα που ήταν εορτή του αγίου Αντωνίου ή αν θα έπρεπε να τιμήσουν τον Άγιο και το γειτονικό χωριό που γιόρταζε, μιας και τα δύο χωριά συμπανηγύριζαν στις γιορτές τους αφού απέχουν το ένα από το άλλο μόλις ένα χιλιόμετρο. Τελικά αποφάσισαν να δούλεψη το ελαιοτριβείο.

Όμως ο άγιος Αντώνιος τους έδωκε να καταλάβουν το σωστό. Μόλις έβαλαν το πρωί φωτιά στο καζάνι, πήρε φωτιά αμέσως η στέγη του εργοστασίου, πράγμα αφύσικο, απίθανο, ανεξήγητο ύστερα από τόσα χρόνια που δούλευε με όλο το προσωπικό που είχε μεγάλη πείρα στις δουλειές του εργοστασίου. Έκαναν ξαφνιασμένοι όλοι σαν τρελλοί μέχρι πού κατέφθασε από την Μυτιλήνη η Πυροσβεστική και έσωσε το εργοστάσιο.

Από τότε δεν ξαναδούλεψε την ημέρα της εορτής του Αγίου Αντωνίου κανένα εργοστάσιο Πλαγιάς και Τρίγωνος.

Αντώνιος Σαλτογιά ννης,
Εκκλησιαστικός Επίτροπος
τ. Γραμματεύς Κοινότητος Τρίγωνος

* * *

Κατά την παράδοση, όταν αποφάσισαν να χτίσουν τον ναό, τρεις φορές άρχισαν να χτίζουν και την άλλη γκρεμίζονταν, ώσπου φάνηκε ο Άγιος και τους ωδήγησε που και πώς ήθελε να χτίσουν τον ναό του. Οι τεχνίτες που έχτιζαν ηταν από την Πόλη. Οι πέτρες από το Αϊβαλί και  τα Μοσχονήσια (πέτρες Σαρμουσάκ).

Πελαγία Περγάμαλη 

 

* * *

Παιδάκι τότε δέκα χρόνων και σήμερα σαράντα ο Νικόλαος Γιάνναρος πήγαινε κάθε Κυριακή στο ναό του Αγίου Αντωνίου με λαχτάρα και φόβο Θεού να βοηθήση τον ιερέα στο Άγιο Βήμα και να φορέστι τη στολή που φοράνε τα «παπαδάκια» όταν κρατούν τον Σταυρό, τα εξαπτέρυγα και τις λαμπάδες.

Με περισσότερη λαχτάρα έτρεξε πολύ πρωί στην Εκκλησία την ημέρα που γιόρταζε ο Άγιος. Και βλέπει τον Άγιο στην αυλή της Εκκλησίας, όπως τον έβλεπε και στην εικόνα, γέρο με άσπρη γενειάδα, να τον βλέπη με βλέμμα χαρωπό, σαν να του έλεγε, «έλα παιδάκι μου ευλογημένο, έλα να υπηρέτησης και σήμερα στο Άγιο Βήμα».

Ξαφνιάστηκε, ο μικρός όπως ήταν φυσικό, τόβαλε στα πόδια, έτρεξε και το είπε στη μητέρα του και μαζί τώρα επέστρεψαν στον ναό για το πανηγύρι του Αγίου.

Η μητέρα του 

Άννα Γιάνναρου

                             πηγή: choratouaxoritou.gr