Ευαγγελική Περικοπή

Κυριακή ΙΒ’ Λουκά, Ευαγγ. ανάγνωσμα: Λουκ. ιζ’ 12 - 19

Τρύφωνα Παπαγιάννη, θεολόγου Καθηγητού Μ.Ε

Πρωτότυπο κείμενο

Τω καιρώ εκείνω, εισερχομένου του  Ιησού εις τινα κώμην,  απήντησαν αυτώ δέκα λεπροί άνδρες, οι έστησαν πόρρωθεν, και αυτοί ήραν φωνήν, λέγοντες·  Ιησοῦ επιστάτα, ελέησον ημάς. Και ιδών, είπεν αυτοίς· Πορευθέντες επιδείξατε εαυτούς τοις Ιερεύσι. Και εγένετο εν τω υπάγειν αυτούς, εκαθαρίσθησαν. Εις δε εξ αυτών, ιδών ότι ιάθη, υπέστρεψε μετά φωνής μεγάλης δοξάζων τον Θεόν, και έπεσεν επί πρόσωπον παρά τους πόδας αυτού, ευχαριστών αυτώ· και αυτός ην Σαμαρείτης. Αποκριθείς δε ο  Ιησούς είπεν· ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα που; ουχ ευρέθησαν υποστρέψαντες δούναι δόξαν τω Θεώ, ει μη ο αλλογενής ούτος; Και είπεν αυτώ· Αναστάς πορεύου· η πίστις σου σέσωκέ σε.

Νεοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, καθώς έμπαινε ο Ιησούς σ’ ένα χωριό, τον συνάντησαν δέκα λεπροί άντρες, που στάθηκαν μακριά του και του φώναζαν δυνατά: «Ιησού, αφέντη, ελέησέ μας!» Βλέποντάς τους εκείνος τους είπε: «Πηγαίνετε να σας εξετάσουν οι ιερείς». Και καθώς πήγαιναν, καθαρίστηκαν από τη λέπρα. Ένας απ’ αυτούς, όταν είδε ότι θεραπεύτηκε, γύρισε δοξάζοντας με δυνατή φωνή το Θεό, έπεσε με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού και τον ευχαρίστησε. Κι αυτός ήταν Σαμαρείτης. Ο Ιησούς τότε είπε: «Δε θεραπεύτηκαν και οι δέ­κα; Οι άλλοι εννιά πού είναι; Κανένας τους δε βρέθηκε να γυρίσει να δοξάσει το Θεό παρά μόνον αυτός ο αλλοεθνής;»  Και σ’ αυτόν είπε: «Σήκω και πήγαινε στο καλό, η πίστη σου σε έσωσε».

Δέκα άνθρωποι που έπασχαν από λέπρα συνάντησαν τον Κύριο έξω από κάποιο χωριό. Η ασθένεια τους βασανιστική και απελπιστική. Το σώμα τους γεμάτο πληγές και παραμορφώσεις. Η λέπρα ήταν ανίατη και πολύ μεταδοτική. Οι λεπροί απομακρύνονταν από τις κατοικημένες περιοχές και ζούσαν μακριά από τους άλλους ανθρώπους. Οι δέκα λεπροί της ευαγγελικής περικοπής υπέφεραν όλες τις δοκιμασίες και τις συνέπειες της ασθένειας τους μέχρι τη στιγμή που συνάντησαν το Χριστό.

Ο πόνος είχε ενώσει τους πονεμένους ανθρώπους. Βρίσκονταν και οι δέκα μαζί για να αλληλοβοηθούνται και να αλληλοπαρηγορούνται. Γι’ αυτό περιέλαβαν στην παρέα τους και τον Σαμαρείτη που είχε κι’ αυτός το ίδιο πρόβλημα μ’ αυτούς. Όταν αντελήφθησαν τον Χριστό «έστησαν πόρρωθεν, και ήραν φωνήν λέγοντες, Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς». Η φωνή τους ήταν δυνατή και αγωνιώδης. Ήταν σαν να ήθελαν να καλύψει την απόσταση που τους χώριζε. Σπαραγμός ψυχής και κρυφή προσδοκία. Αναλαμπή πίστης και ελπίδας. Αυτά τα συναισθήματα έξέφραζε η προσευχή τους. Όλοι μαζί με μια κραυγή για να προσελκύσουν την προσοχή του Κυρίου. Τον αποκαλούν «επιστάτην», δηλαδή Κύριο και Δάσκαλο. Πιστεύουν και ελπίζουν στη δύναμή Του. Το σημαντικό είναι, ότι δε του ζητούν να τους θεραπεύσει, αλλά να του φωνάζουν «ελέησον ημάς». Αναθέτουν εξ’ ολοκλήρου τον εαυτό τους στον Κύριο.

Οι δέκα λεπροί στο σημείο αυτό μας δίνουν ένα πολύ ωραίο παράδειγμα προς μίμηση. Ο Χριστός βρίσκεται πάντοτε κοντά μας έτοιμος να μας βοηθήσει. Αρκεί να υπάρχει εκ μέρους μας η βεβαιότητα, ότι οποιαδήποτε δοκιμασία μας θα λυθεί από τον Κύριο κατά το συμφέρον μας. Πρέπει να είναι ολοκληρωτική η αναγνώριση του Χριστού ως Διδασκάλου και Λυτρωτή. Εναποθέτουμε και εμπιστευόμαστε τους εαυτούς μας στο έλεος του Θεού.

«Και ιδών είπεν αυτοίς, επιδείξατε εαυτούς τοις ιερεύσι». Προτού πραγματοποιηθεί η θεραπεία των λεπρών τους δίνει εντολή να επιδείξουν τους εαυτούς τους στους ιερείς. Σύμφωνα με το Νόμο οι ιερείς θα αποφαίνονταν για τον καθαρισμό τους και θα τους έδιναν τη σχετική άδεια για επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Ήταν ακόμη λεπροί όταν πήραν την προσταγή να πάνε στους ιερείς. Θα ήταν επομένως δικαιολογημένοι αν έφεραν αντίρρηση  και ζητούσαν να θεραπευθούν πρώτα και μετά να υπακούσουν. Εν τούτοις υπακούουν. Ο λόγος του Κυρίου είναι γι’ αυτούς εντολή. Υποτάσσουν την αμφιβολία τους, υπερνικούν το δισταγμό τους, παραθεωρούν την κατάστασή τους και φεύγουν προς το χωριό τους.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής έγινε το θαύμα. «και εγένετο εν τω υπάγειν αυτούς εκαθαρίσθησαν». Η υπακοή τους ήταν και η σωτηρία τους. Η υπακοή στο θέλημα του Θεού είναι μεγάλη αρετή. Σώζει και θεραπεύει. Ενισχύει και παρηγορεί. Καλλιεργεί γαλήνη της ψυχής, την υπομονή και εγκαρτέρηση στους πόνους, φέρει τη μετάνοια, οδηγεί σε θερμή προσευχή, καρποφορεί την ειρήνη της συνείδησης, την ελπίδα της σωτηρίας και εξασφαλίζει τη θεραπεία της ψυχής. Όσοι υπακούουν στο λόγο του Χριστού σώζονται.

Τι θα έπρεπε να αναμένει κάποιος από τους ευεργετημένους λεπρούς μετά τη θεραπεία τους; Να επιστρέψουν αμέσως και να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους στον ευεργέτη τους. Εν τούτοις οι εννέα λησμόνησαν το χρέος τους και πήγαν στους δικούς τους. Ανάλογα με το μέγεθος της ευεργεσίας τους είναι και το μέγεθος της αχαριστίας τους προς το Χριστό. Γι’ αυτό ο Κύριος εξέφρασε την απορία Του. «Ουχί και οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα που;». Η αχαριστία των ανθρώπων έναντι του Θεού είναι συνήθης. Το πλήθος των ευεργεσιών του Θεού προς τον άνθρωπο είναι απροσμέτρητο. Εμείς όμως Τον λησμονούμε. Παραλείπουμε την δοξολογία και την ευχαριστία προς Αυτόν. Όταν η δοκιμασία, ο πόνος μας πιέζει, τότε τρέχουμε και παρακαλούμε και ικετεύουμε. Ζητούμε από το Κύριο να μας λυπηθεί και να μας απαλλάξει από το βάρος της δοκιμασίας μας. Όταν η ικεσία μας εισακουσθεί, τότε παρασυρόμαστε από τη χαρά της ευεργεσίας και λησμονούμε τον ευεργέτη. Κι’ όμως χρειάζεται πολλή προσοχή. Έχουμε συνεχείς αφορμές να ευγνωμονούμε το Θεό. Πολύ περισσότερο όταν η αγάπη Του εκδηλώνεται ως θετική ανταπόκριση στην προσευχή μας. Η αχαριστία προς το Θεό είναι αμαρτία και μωρία. Η ευγνωμοσύνη προς Αυτόν είναι χρέος και ωφέλεια της ψυχής μας.

Ένας μόνο από τους λεπρούς θυμάται τον ευεργέτη του. Όταν είδε ότι θεραπεύτηκε, γύρισε πίσω να ευχαριστήσει το Σωτήρα του. Όταν το συνάντησε έπεσε με το πρόσωπο κάτω στη γη, κοντά στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστούσε εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του. Ο Χριστός για να τον ανταμείψει του είπε: «η πίστη σου δε θεράπευσε μόνο το σώμα σου, αλλά σε οδήγησε και στη σωτηρία της ψυχής σου».

Ο Σαμαρείτης μας δίνει το παράδειγμα της απόδοσης της ευγνωμοσύνης στον ευεργέτη Θεό. Είναι τόσο το πλήθος των ευεργεσιών του Θεού, ώστε άπειρος πρέπει να είναι και η ευγνωμοσύνη μας προς Αυτόν. Όσον βαθύτερο και θερμότερο είναι το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης στον άνθρωπο, τόσο και η συναίσθηση της οφειλής και του καθήκοντος και της ανταπόδοσης  είναι εντονότερη. Όπως παρατηρεί ο Απόστολος Παύλος, αφού ο Χριστός «υπέρ πάντων απέθανεν», οι πάντες οφείλουν ίνα «μηκέτι εαυτοίς ζώσιν, αλλά τω υπέρ αυτών αποθανόντι και εγερθέντι». Η ευγνωμοσύνη μας δηλαδή προς το μέγιστο ευεργέτη μας, τον υπέρ ημών αποθανόντα Σωτήρα Κύριο θα εκδηλώνεται με το να μη ζούμε πλέον για τον εαυτό μας, αλλά για Εκείνο, που απέθανε και ανέστη υπέρ ημών, πράττοντες πάντοτε τα αρεστά σ’ Αυτόν.

Σωματικές αλλά και ψυχικές ασθένειες έχουμε όλοι μας. Γιατρός γι’ αυτές είναι ο Χριστός. Ας τον παρακαλούμε «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς». Και ότι θέλει η αγάπη Του ας μας δώσει. Εμείς ευγνωμονούντες Αυτόν ας «προσπίπτωμεν επί πρόσωπον παρά τους πόδας Αυτού ευχαριστούντες Αυτώ». Αμήν.  

         πηγή: imconstantias.org.cy