«Εις Έλλην»

Ιωάννης Μ. Μιχαλακόπουλος

22 Αυγούστου 2017

Περιοδικό «Ναυτική Ελλάς», Ιούλιος 2017

Ο λησμονημένος εξερευνητής Παναγιώτης Ποταγός

«Οι παλιοί ταξιδευτές, με την ελπίδα να βρούνε αυτά που ονειροπολούσανε,
αψηφούσανε κάθε κίνδυνο, μάλιστα τον θέλανε και τρέχανε να τον ανταμώσουνε,
όπως η πεταλούδα ρίχνεται στη φωτιά, ενθουσιασμένη από το φως που βγάζει.»
(Φ. Κόντογλου, «Θάλασσες, καΐκια και καραβοκύρηδες»)

Τα παιδικά μας χρόνια ήταν γεμάτα από τις περιπέτειες των μεγάλων εξερευνητών. Μας συνήρπαζoν εκείνες οι ιστορίες που διεδραματίζοντο μέσα σε μανιασμένους Ωκεανούς, σε άνυδρες ερήμους, σε σκοτεινά ποτάμια και ζούγκλες αλλά και στην αφιλόξενη παγωμένη «άβυσσο» των πόλων του πλανήτη. Κολόμβος, Βεσπούκι, Λίβινγκστον, Στάνλεϋ, Μαγγελάνος, Σκοτ, Μάρκο Πόλο και άλλοι με πλήθος ανωνύμων συντρόφων συνεπλήρωναν τα κενά του παγκοσμίου χάρτου «γεωγραφώντας» πάνω σε άγνωστα εδάφη και μυστηριώδεις θάλασσες. Στα «ταξίδια των ανακαλύψεων» οι αντιξοότητες ήταν πολλές, όπως ακραία επικίνδυνες καιρικές συνθήκες, άγρια ζώα, ερπετά και κήτη, ύπουλες ασθένειες αλλά και η αδυναμία ανεφοδιασμού των αποστολών. Το βασικό («ρομαντικό») κίνητρο παρέμενε το σπάσιμο των συνόρων του τότε γνωστού κόσμου και η εισβολή στη γκρίζα (γραμμοσκιασμένη) ζώνη της «terra incognitae».