Οσία Μαρία η Αιγυπτία

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία γιορτάζει δυο φορές το χρόνο, την 1η Απριλίου και την Ε' Κυριακή των Νηστειών. 

 

 
Τα παλιά τα χρόνια ζούσε στην έρημο ο ασκητής Ζωσιμάς, που η φήμη του προσείλκυε πολλές ψυχές. Ήταν όντως άγιος αλλά μια μέρα του πέρασε ένας λογισμός - αρκεί και ένας λογισμός για να κάνει τον άνθρωπο ν' αμαρτήσει. 
 

Ο σατανάς λοιπόν, του έλεγε «Ζωσιμά, είσαι ο αγιότερος άνθρωπος!». Ο Θεός όμως, που αγαπούσε το Ζωσιμά, δια οράματος, του είπε «Δεν είσαι εσύ ο αγιότερος. Κοντά στον Ιορδάνη ποταμό υπάρχει κάποιος ανώτερος από σένα».

Υπάκουσε και πήγε στον Ιορδάνη, σ' ένα ξακουσμένο μοναστήρι. Εκεί είχαν συνήθεια, την πρώτη μέρα της μεγάλης Τεσσαρακοστής, όλοι οι καλόγηροι να φεύγουν, άδειαζαν το μοναστήρι, έβγαιναν στην έρημο, κι' εκεί έμεναν 40 μέρες. Επέστρεφαν την Κυριακή των Βαΐων, για να εορτάσουν όλοι μαζί τα πάθη και την ανάσταση του Κυρίου.

 

Έτσι έκανε κι ο άγιος Ζωσιμάς. Βγήκε στην έρημο. 

 

Καθώς περπατούσε, βλέπει μια σκιά. Φοβήθηκε. Πλησιάζει. Δεν ήταν φάντασμα. Ήταν μία γυναίκα, η Μαρία η Αιγύπτια, που είχε γίνει πετσί και κόκαλο απ' τη νηστεία. Ο Ζωσιμάς τη ρώτησε πώς βρέθηκε εκεί κι αυτή διηγήθηκε τον βίο της. 

 

Σύμφωνα λοιπόν με αυτά πού του είπε, μάθαμε για αυτήν τα εξής:

 

Η οσία Μαρία έζησε την εποχή του ενδόξου βασιλέως του Βυζαντίου Ιουστινιανού (527-565). 

 

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, πού ήταν τότε πόλις ξακουσμένη, κέντρο γραμμάτων και επιστημών, σπουδαίο λιμάνι της Μεσογείου και εστία κοσμικής ζωής. 

 

Είχε όμως το ατύχημα να πεθάνουν οι γονείς της κ' έμεινε ορφανή. Στο περιβάλλον εκείνο η Μαρία έπεσε στην αμαρτία. Λόγω δε της εκτάκτου καλλονής της έγινε διάσημη εταίρα, πόρνη.

Έζησε έτσι 17 χρόνια, εμπορευόμενη το σαρκίον της. Έζησε με πολυτέλεια, ό,τι επιθυμούσε το είχε. Οι ερασταί της έδιναν άφθονα χρήματα. Φαγητά, ποτά, αρώματα, άνθη, κοσμήματα, έπιπλα, αμάξια, μέγαρο, ό,τι φανταστεί κανείς, το είχε στη διάθεση της.

Μια μέρα, κοντά στην εορτή του σταυρού, η Μαρία κατέβηκε στο λιμάνι και είδε καράβια έτοιμα ν' αναχωρήσουν για τους αγίους Τόπους, με προσκυνητές. 

 

Μπήκε σε ένα, όχι όμως για να πάει να προσκύνησει. Πήγε, όπως πηγαίνουν πολλοί στις εορτές, όχι για να τιμήσουν τους αγίους αλλά απλώς για να διασκεδάσουν. Ναύλο δεν πλήρωσε. Ναύλο ήταν το σώμα της. Στο ταξίδι οργίασε. 

 

Έφθασε στους αγίους Τόπους και στα Ιεροσόλυμα. 

 

Καθώς όμως πήγε μαζί με τους άλλους να μπει στο ναό, μία αόρατη δύναμη δεν την άφηνε, την απωθούσε. Προσπάθησε πολλές φορές αλλά ήταν αδύνατον. 

 

Τότε συναισθάνθηκε ότι είναι αμαρτωλή και παρακάλεσε την Παναγία να τη βοηθήσει να προσκυνήσει κι αυτή το ξύλο του Σταυρού. 

 

Η Παναγία άκουσε την προσευχή της και σε λίγο, χωρίς εμπόδιο, εισήλθε και με δάκρυα ασπάσθηκε τον τίμιο Σταυρό. 

 

Όταν βγήκε από το ναό, ήταν άλλος άνθρωπος. Κάρβουνο μπήκε, διαμάντι βγήκε.

Μετανόησε, έκλαψε, αποφάσισε να κόψει πλέον την αμαρτία. 

 

Βρήκε πνευματικό πατέρα και εξομολογήθηκε, για πρώτη φορά, με δάκρυα τα αμαρτήματα της. Ό πνευματικός της είπε «Πέρασε τον Ιορδάνη και πολλή ανάπαυση θα εύρεις».

 

Πέρασε τον Ιορδάνη κ' έφθασε στη βαθιά έρημο. 

 

Εκεί έζησε σκληρή ζωή ασκήσεως, προσευχής και λατρείας του Θεού. 

 

Ποιά γλώσσα μπορεί να περιγράψει τον αγώνα πού έκανε στήθος με στήθος, με το διάβολο; Ο σατανάς προσπαθούσε με όλα τα μέσα να την επαναφέρει στην Αίγυπτο. Ζωγράφιζε εμπρός της τα θέλγητρα, τους εραστές, τις ηδονές, τα συμπόσια, τις διασκεδάσεις, τον πλούτο πού εγκατέλειψε... Εκείνη πολεμούσε. Ύστερα από χρόνια, ό σατανάς την άφησε.

 

Την υπόλοιπη ζωή της η οσία Μαρία την έζησε εκεί , μακριά από την κοινωνία. 

Μετά από σαράντα χρόνια, τη συνάντησε ο άγιος Ζωσιμάς, όπως ήδη είπαμε, και του διηγήθηκε όλα αυτά. 

 

Τον παρακάλεσε δε, να ξανάρθει στο ίδιο μέρος για να την κοινωνήσει. 

 

Πράγματι μετά από ένα χρόνο ο άγιος ήρθε πάλι, με το άγιο ποτήριο. Καμιά ψυχή δεν κοινώνησε με τόση κατάνυξη. Η οσία ευχαρίστησε το Θεό πού την αξίωσε των αχράντων μυστηρίων. Παρακάλεσε δε τον Ζωσιμά, να έρθει και του χρόνου.

Ξαναπήγε ό Ζωσιμάς αλλά δεν τη βρήκε. 

 

Ψάχνοντας στην έρημο, τη βρήκε νεκρή πλέον, ξαπλωμένη στην άμμο με σταυρωμένα τα χέρια.

 

Δίπλα είχε γράψει: «Ζωσιμά, θάψε το σώμα της αμαρτωλής Μαρίας». 

 

Εκείνος δεν μπορούσε να σκάψει και το συναξάρι λέει κάτι, πού μπορεί σε κάποιους να φαίνεται απίστευτο, αλλά για το Θεό όλα είναι δυνατά. Ενώ, δηλαδή, συλλογιζόταν πώς θα σκάψει, ξαφνικά έρχεται ένα λιοντάρι και με τα νύχια του έσκαψε τον λάκκο όπου έθαψε το λείψανο της όσιας Μαρίας της Αιγύπτιας.

Τι μας διδάσκει ό βίος της;

Πρώτον οι υπερήφανοι ταπεινώνονται. Γι' αυτό κανείς μη υπερηφανεύεται. Κι αν ακόμη είναι Ζωσιμάς και τον θεωρούν άγιο, αυτός να έχει το συναίσθημα ότι είναι αμαρτωλός, ότι έχει πολλή «λάσπη» μέσα του.

Η υπερηφάνεια είναι απάτη. Υπερηφανεύθηκε ό Ζωσιμάς ότι είναι ο αγιότερος κι όμως δεν ήταν αυτός, αλλά μία γυναίκα. 

 

Υπερηφανεύθηκε κι ο άγιος Αντώνιος κι όμως απεδείχθη, ότι ένας τσαγκάρης της Αλεξανδρείας ήταν ο αγιότερος άνθρωπος των ήμερων του.

Κακό πράγμα, μεγάλη αμαρτία η υπερηφάνεια. Αυτή γκρέμισε από τον ουρανό τον εωσφόρο και τον έκανε διάβολο. Οτιδήποτε κι αν έχουμε κάνει, ποτέ να μην έχουμε υψηλό φρόνημα. Πάντοτε να έχουμε το ταπεινό φρόνημα που εκτιμά και βραβεύει ο Κύριος. 

 

Δεύτερο δίδαγμα. Η οσία Μαρία δεν είναι μόνη. Σήμερα υπάρχουν όχι μία εταίρα αλλά χιλιάδες. Γέμισε ο κόσμος διεφθαρμένες γυναίκες. Φρικτό πράγμα ή πορνεία.

Θα καταδικάσουμε τις γυναίκες αυτές; 

 

Όχι καθώς είναι θύματα μιας κοινωνικής συμφοράς. Κάποια μάνα φταίει, κάποιος πατέρας, κάποιος άντρας - ελεεινό υποκείμενο πού εγκατέλειψε τη γυναίκα-. 

 

Κι όπως επάνω στην κοπριά φυτρώνουν τα μανιτάρια, έτσι στην βρωμερή κοινωνία φυτρώνει ή πορνεία. Δεν καταδικάζουμε αυτές αλλά καταδικάζουμε το καθεστώς, την κοινωνία, όλους τους παράγοντας πού αμέλησαν το καθήκον τους. 

 

Τις γυναίκες αυτές μην τις καταδικάσετε. 

 

Διότι μέσ' στη λάσπη μπορεί να κρύβεται ένα μαργαριτάρι. Αυτό απέδειξε η οσία Μαρία ή Αιγύπτια.

Μην καταδικάζετε τις γυναίκες αυτές. Τώρα πού πλησιάζει Μεγάλη Εβδομάδα και θ' ακούσουμε την αμαρτωλή γυναίκα να κλαίει ενώπιον του Κυρίου, ας έχουμε ένα έλεος . Γιατί μπορεί αυτές να σωθούν κ' εμείς πού νομίζουμε ότι είμαστε άγιοι, να κολαστούμε. 

 

Μην κατακρίνετε, για να μη κατακριθείτε.

Και το τρίτο και σπουδαιότερο. Αμαρτωλοί, λάβετε θάρρος! 

 

Όσες κι αν είναι οι αμαρτίες σας, συγχωρούνται. 

 

Κάθε αμαρτία, λέει ο ιερός Χρυσόστομος, είναι κάρβουνο αναμμένο. Όσα κάρβουνα κι αν μαζέψεις, και αν γίνουν ένα βουνό σαν τον Όλυμπο, μόλις τα ρίξεις μέσα στη θάλασσα σβήνουν. Η θάλασσα νικά τη φωτιά κι όχι η φωτιά τη θάλασσα. Θάλασσα είναι το έλεος του Θεού και νικάει τις αμαρτίες του ανθρώπου. 

 

Το είπε ό απόστολος (βλ. Έβρ. 9,11-14) "μία σταγόνα από το αίμα που έχυσε ο Κύριος μας επάνω στο Σταυρό —αν πιστεύεις— γίνεται ωκεανός". 

Μέσα στον ωκεανό αυτόν ελάτε όλοι να πλύνομε οποιεσδήποτε αμαρτίες, δια της μετανοίας.

Εύχομαι τις άγιες αυτές ήμερες, όλοι να μιμηθούμε την οσία Μαρία. 

Κανείς αμετανόητος, κανείς ανεξομολόγητος. 

 

Ας ακούσουμε όλοι, γέροντες και παιδιά, λαός και κλήρος, το σάλπισμα «Μετανοείτε» και ας σπεύσουμε στο μυστήριο της εξομολογήσεως. 

 

Τότε θα αισθανθούμε κ' εμείς αυτό πού αισθάνθηκε η αγία και «χαρά έσται εν τω ουρανώ επί ενί άμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. 15,7). 

+Επίσκοπος Αυγουστίνος. 
(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, που έγινε τον Απρίλιο του 1982)

                           πηγή: anazhthseis-elena.blogspot.gr