Εγκώμια, εγκωμιαστικός λόγος και ευλογητάρια στον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Φανούριον

ΕΓΚΩΜΙΑ & ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

ΕΓΚΩΜΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΑΝΟΥΡΙΟΝ.

(Ποίημα Ισιδώρας Μοναχής Αγιεροθεϊτίσσης)

 

ΣΤΑΣΙΣ Α’, ης η ακροστιχίς κατ’ αλφάβητον. Ισιδώρας.

Ήχος πλ. α´. Η ζωή εν τάφω.

Της ζωής το στέφος, εν αγώσι στερροίς, εκληρώσατο ο Μάρτυς Φανούριος, και ζωής ημίν μηνύει την πηγήν.

Αθλητών το σθένος, ως υπάρχων Χριστέ, την ισχύν σου ουρανόθεν μοι δώρησαι, τον Φανούριον υμνήσαι εν ωδαίς.

Βραβευθείς στεφάνω, της αγήρω ζωής, και ημίν τοις σε τιμώσιν Φανούριε, επιβράβευσον ζωής τον θησαυρόν.

Γεηρών απάντων, αποστήσας τον νουν, συν αγγέλοις νυν αγάλλει Φανούριε, μεθ’ ων πρέσβευε Χριστώ υπέρ ημών.

Δικαστών μανίαν, τω Χριστού μανικώ, ακορέστω τε Φανούριε έρωτι, εναπέσβεσας ως άλλος Δανιήλ.

Εδρασθείς εν πέτρα, των Χριστού εντολών, του αδάμαντος στερρότερος έμεινας, εν αικίσεσι Φανούριε σκληραίς.

Ζήλου πανοπλίαν, θεϊκού ενδυθείς, των αθέων δυναστείαν εξέδυσας, και ετράνωσας Φανούριε Θεόν.

Ηδυνθείς αρρήτω, του Χριστού χαρμονή, την πικρίαν του θανάτου διέφυγες, Αναστάσεως Φανούριε γευθείς.

Θελημάτων θείων, διαβαίνων οδόν, θελητήν τον του ελέους Φανούριε, εθεράπευσας ελαίω σης ψυχής.

Ιοβόλου πάσαν, την κακίαν τοις σοις, καταβέβληκας Φανούριε σκάμμασι, κατευφράνας τον Πανάγαθον Θεόν.

Καρτερήσας πόνους, δριμύτατους σαρκός, της ψυχής την ευφροσύνην Φανούριε, ανταπείληψας και δόξης πλησμονήν.

Λύσας της απάτης, των ειδώλων δεσμά, τω Δεσπότη σου Φανούριε δέδεσαι, τω θανάτου λελυκότι τα δεσμά.

Μυροθήκη πέλων, χαρισμάτων τερπνών, ευωδίαν Παρακλήτου Φανούριε, επιρρέεις ακενώτως ταις ψυχαίς.

Νύκτα αθεΐας, απελάσας προς Φως, το ανέσπερον Φανούριε έφθασας, Φωτοδότου νόμον θείον δαδούχων.

Ξίφος ως υπάρχων, Παρακλήτου οξύ, των δαιμόνων κεφαλάς εναπέκοψας, ω Φανούριε εν άθλοις σου στερροίς.

Ουρανών δυνάμεις, τους αγώνας τους σους, επεκρότησαν Φανούριε ένδοξε, και στεφάνους σοι εκόμισαν λαμπρούς.

Πυρ καμίνου σβέσας, ως οι παίδες το πριν, ακατάφλεκτος Φανούριε έμεινας, ανυμνών τον Λυτρωτήν ημών Θεόν.

Ρόδον επεφάνης, ως ευώδες Χριστού, και Ροδίων θείαν πόλιν εκόσμησας, τη ευρέσει σου Φανούριε κλεινέ.

Σέβω θεαρχίας, μονοσέπτου αρχήν, τοις τυράννοις ανεβόας Φανούριε, και αρνούμαι ψεύδους πάντα τα γλυπτά.

Τρόπαια γενναία, τη Χριστού κρατυνθείς, παναλκεί χειρί Φανούριε έστησας, στρατιώτης ως αήττητος αυτού.

Ύψη επέφθασας, ουρανού τοις πτεροίς, Μαρτυρίου σου Φανούριε έλκυσον, ημάς πάντας εκ του λάκκου των παθών.

Φυλακής το σθένος, υπομείνας οικείς, της Εδέμ θείας επαύλεις Φανούριε, παραδείσου εν σκηναίς χοροβατών.

Χάριτος ταμείον, και θαυμάτων πηγήν, σε επέγνωμεν Φανούριε ένδοξε, ταχινόν τε αντιλήπτορα πιστών.

Ψάμμον της θαλάσσης, υπερβαίνει των σων, τεραστίων η πληθύς ω Φανούριε, τοις καλούσί σε προφθάνεις γαρ αεί.

Ως του Βασιλέως, στρατηγός ευκλεής, αριστείαις των σων άθλων Φανούριε, Βασιλείαν εμεγάλυνας Αυτού.

Ο κανών αγώνων, περαιώσας οδόν, και ημάς τους υμνητάς σου αξίωσον, ω Φανούριε επάθλων ικανών.

Σοφιστήν κακίας, εν αθλήσει τη ση, απεμώρανας Φανούριε ένδοξε, της σοφίας αγαπήσας την πηγήν.

Ιερείς το πάλαι, εκ δουλείας πικράς, ως ερρύσω ω Φανούριε λύτρωσαι, και ημάς αιχμαλωσίας του εχθρού.

Δαδουχείς την κτίσιν, Μαρτυρίου αυγαίς, ουρανού κατασκοσμείς δε στερέωμα ω Φανούριε αστήρ ως τηλαυγής.

Ώριμος ως βότρυς, Μαρτυρίου ληνοίς, θείον οίνον ω Φανούριε έβλυσας, τον ευφραίνοντα καρδίας των πιστών.

Ρύπον του δολίου, αποπτήξας εχθρού, νίκης ένδυμα εκτήσω Φανούριε, της χιόνος καθαρώτερος οφθείς.

Ακωλύτως δρόμον, Μαρτυρίου τραχύν, περαιώσας ω Φανούριε εύρηκας, της Εδέμ διαιωνίζουσαν τρυφήν.

Σοι καρδίας γόνυ, υποκλίνω πιστώς, κατά χρέος ω Φανούριε ένδοξε, τω φωνής μου επακούοντι αεί.

Χαίροις τροπαιούχε, πανοπλίτα Χριστού, ω Φανούριε Μαρτύρων το καύχημα, και της Ρόδου μέγα κλέος και φρουρός.

Δόξα. Τριαδικόν.

Συν Πατρί Υιόν τε, και το Πνεύμα υμνώ, την τρισήλιον και μίαν Θεότητα, την το παν διακρατούσαν πανσθενώς.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Φωτοφόρος ώφθης, Θεού Λόγου παστός, και παλάτιον και πύλη η άγουσα, προς Παράδεισον Παρθένε Μαριάμ.

Και πάλιν το πρώτον.

Της ζωής το στέφος, εν αγώσι στερροίς, εκληρώσατο ο Μάρτυς Φανούριος, και ζωής ημίν μηνύει την πηγήν.

ΣΤΑΣΙΣ Β´, ης η ακροστιχίς· κατ’ αλφάβητον. Ισιδώρας. Ήχος πλ. α´. Άξιόν εστι.

Άξιόν εστι, τον Φανούριον υμνολογήσαι, τον υπέρ Χριστού γενναίως αθλήσαντα, και εκλάμποντα ως φως τοις εν τη γη.

Άνθεσι σεπτοίς, στεφανώσωμεν πιστοί ενθέως, άνθος του Χριστού και ρόδον πανεύοσμον, τον Φανούριον οπλίτην τον λαμπρόν.

Βήματι Κριτών, παρεστώς συν παρρησία Μάρτυς, Κύριον Θεόν Φανούριε ένδοξε, ωμολόγησας γενναία τη φωνή.

Γνώμη ακλινεί, ηκολούθεις τω Χριστώ στερρόφρον, τω τους ουρανούς Φανούριε κλίναντι, και οφθέντι επί γης μετά σαρκός.

Δρόσον δαψιλώς, την ουράνιον πιστοίς παρέχεις, ως των αικισμών την φλόγαν την άστεκτον, υπομείνας ω Φανούριε στερρώς.

Έμπλεως φωτός, του αδύτου γεγονώς και θείου, φώτισον ημάς τους πόθω γεραίροντας, ω Φανούριε την άθλησιν την σην.

Ζάλης πειρασμών και παντοίας του δολίου βλάβης, τάχιστα ημάς λυτρούσαι Φανούριε, τους τη σκέπη καταφεύγοντας τη ση.

Ήγημαι τρυφήν, αλγηδόνων την πικρίαν πάσαν, ίνα τον Χριστόν κερδήσω εβόησας, ω Φανούριε ζωής τον γλυκασμόν.

Θάλαμον οικών, αδιάφθορον εν τοις υψίστοις, ρύσαι εκ φθοράς ημάς ω Φανούριε, Αναστάσεώς τε δείξον κοινωνούς.

Ίππειον εχθρού, ω Φανούριε καθείλες κράτος, Κύριον Θεόν υψώσας εν άθλοις σου, τον εν ξύλω υψωθέντα του Σταυρού.

Κάμινον πυρός, καθυπέμεινας ώσπερ οι παίδες, ύμνον τω Θεώ προσάδων Φανούριε, τω τηρήσαντί σε Μάρτυς αβλαβή.

Λίθων αλγεινήν, εκαρτέρησας γενναίως ρίψιν, πέτρα ερεχσθείς Χριστώ ω Φανούριε, ώσπερ Στέφανος Μαρτύρων η αρχή.

Μάστιγας δεχθείς, ω Φανούριε Χριστόν δοξάζεις, τον υπέρ ημών δεχθέντα μαστίγωσιν, και την Αίγυπτον μαστίξαντα πληγαίς.

Νέκταρ το γλυκύ, ακενώτως τοις πιστοίς παρέχεις, τοις πανευλαβώς τιμώσι Φανούριε, αλγηδόνων σου τιμίων τας σειράς.

Ξύλω του Σταυρού, τον απλώσαντα βουλήσει χείρας, έστερξας ψυχή προθύμω Φανούριε, και ηπλώθης εν μαγγάνω δι’ Αυτόν.

Όρμον γαληνόν, Μαρτυρίου τω ιστίω φθάσας, τοις εν λυπηροίς του βίου Φανούριε, θαλαττεύουσι γαλήνην χορηγείς.

Πόλιν ιεράν κατεκόσμησας την των Ροδίων, πλούτος ως σεπτός αυτής ω Φανούριε, και ευφραίνεις τας καρδίας των πιστών.

Σάλπιγξ ως τρανή, ω Φανούριε Χριστόν κηρύττεις, και περιφανώς ο φθόγγος των άθλων σου, εις τα πέρατα διέδραμε της γης.

Τάλαντον λαβών, ω Φανούριε πίστεως θείας, πόνοις ομιλών εις τέλος επηύξησας, και εδρέψω Μαρτυρίου τον καρπόν.

Ύψιστον Θεόν, τον ποιήσαντα συνέσει πάντα, πίστει προσκυνώ Φανούριε έκραζες, εν σταδίω κατενώπιον εχθρών.

Φύλαξ των πιστών, εν κινδύνοις και δεινοίς υπάρχων, πάντα φανεροίς σω σθένει Φανούριε, και την κλήσιν σου τοις έργοις βεβαιοίς.

Χαίρουσιν εν σοι, των Μαρτύρων οι χοροί οι θείοι, τούτοις προστιθείς ως όλβος Φανούριε, τους αφθάρτους απαυγάζων θησαυρούς.

Ψεύδη τα ημών, καταπτύσσομαι εχθροίς εβόας, Μάρτυς του Χριστού γενναίε Φανούριε, και προσπύσσομαι Θεόν τον αληθή.

Ώσπερ ο χρυσός, εν τη χώνη αικισμών ερρίφθης, και δοκιμασθείς μεγάλως Φανούριε, ανεδείχθης Θεού κάρπωμα δεκτόν.

Ίασιν ψυχαίς, πολυτρόπων εκ παθών παρέχεις, Χάριν φανερών πλουσίαν Φανούριε, τοις καλούσί σε εν πίστει αληθεί.

Σκίρτα ιερώς, των Ροδίων η τιμία νήσος, τείχος οχυρόν πλουτούσα και άρρηκτον, Φανουρίου τον πανίερον ναόν.

Ίδον σε φρικτώς, δυσσεβείς Αγαρηνοί το πάλαι, θείων λειτουργών αιτούντα την λύτρωσιν, και εξέστησαν Φανούριε εν σοι.

Δόλιον εχθρόν, τον εξώσαντα του Παραδείσου, βρώσεως κλοπή την Εύαν απέκτεινας, ω Φανούριε τω δόρατι Θεού.

Ώκιστα δραμών, τοις πιστοίς Φανούριε προφθάνεις, πάντα εκπληρών αυτών τα αιτήματα, ως δρομαίος του Κυρίου Αθλητής.

Ράβδον κραταιάν, τον αήττητον Σταυρόν βαστάσας, κάραν του εχθρού Φανούριε έθραυσας, ως στρουθίον υποτάξας σοις ποσίν.

Άνακτι Θεώ, τον αυχένα της ψυχής σου κλίνας, έστης τοις εχθροίς ως στύλος ακλόνητος, ω Φανούριε Θεού ρώμην δηλών.

Στήσον πειρασμών, ω Φανούριε κλύδωνα μέγαν, σθένει του Θεού ο μείνας στερρότερος, του αδάμαντος βασάνοις εν πολλαίς.

Χαίροις του Χριστού, Αθλοφόρε των Μαρτύρων δόξα, μέγιστε ημών προστάτα Φανούριε, ο προφθάνων τοις καλούσι σε ταχύ.

Δόξα. Τριαδικόν.

Άναρχον Θεόν, προσκυνήσωμεν πάντες συμφώνως, άμα τω Πατρί Υιόν ομοούσιον, και το Πνεύμα το ομόθρονον πιστώς.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Δέσποινα Αγνή, Θεοτόκε η Ελπίς του κόσμου, χείρας Μητρικός Υιώ σου ανάγαγε, δυσωπούσα υπέρ πάντων εκτενώς.

Και πάλιν, το πρώτον.

Άξιόν εστι, τον Φανούριον υμνολογήσαι, τον υπέρ Χριστού γενναίως αθλήσαντα, και εκλάμποντα ως φως τοις εν τη γη.

ΣΤΑΣΙΣ Γ΄, ης η ακροστιχίς· κατ’ αλφάβητον. Ισιδώρας. Ήχος γ´. Αι γενεαί πάσαι.

Αι γενεαί νυν πάσαι, στέψωμεν εν ύμνοις, Φανούριον τον μέγαν.

Άστρον ώσπερ μέγα, το Φως Χριστού εκλάμπει, Φανούριος τω κόσμω.

Βέλη της κακίας, συνέτριψας του πλάνου, Φανούριε οπλίτα.

Γάνυται Ροδίων, η νήσος Φανουρίου, πλουτούσα θείον οίκον.

Δίψει Μαρτυρίου, ετήκετο του θείου, Φανούριος ο μέγας.

Εύρομεν εικόνα, την σην εν ερειπίοις, Φανούριε Ναού σου.

Ζύμη του Κυρίου, Φανούριε υπάρχων, άρτος ηδύς εγένου.

Ήλιον μηνύεις, τον άδυτον τω κόσμω, Φανούριε τρισμάκαρ.

Θαύμασι μεγάλοις, Χριστός ετίμησέ σε, Φανούριε Θεόφρον.

Ιδρώσι Μαρτυρίου, Φανούριος το στέφος, απείληφε της δόξης.

Καιρίαν συ εδίδου, πληγήν τω αρχεκάκω, Φανούριε γενναίε.

Λαμπρώς εν τοις αγώσιν, ηρίστευσε τοις θείοις, Φανούριος ο μέγας.

Μυρίοις πόνοις σώμα, το σον κατηγλαΐσθη, Φανούριε στερρόφρον.

Νέμεις ακωλύτως, Φανούριε τας δόσεις, τοις σε επιφωνούσιν.

Ξένος ώσπερ όλβος, τη γη καιροίς εσχάτοις, Φανούριος εφάνη.

Όρθρος ως ωραίος, την νύκτα απελαύνεις, Φανούριε της πλάνης.

Πύλη της Εδέμ σοι, αγώσι Μαρτυρίου, Φανούριε ηνοίχθη.

Ρήμασιν αντέστης, τυράννων παρανόμων, Φανούριε ανδρείε.

Σύναυλοι αγγέλοις, την μνήμην σου την θείαν, Φανούριε κροτούμεν.

Τείχος ώσπερ μέγα, Φανούριε πλουτεί σε, Ροδίων θεία νήσος.

Ύλην αθεΐας, πυρί του Μαρτυρίου, Φανούριος ετέφρου.

Φάλαγγας δαιμόνων, τω ξίφει Παρακλήτου, Φανούριος εκκόπτει.

Χαίρει οικουμένη, ευρέσει σης εικόνος, Φανούριε παμμάκαρ.

Ψεύδους τον προστάτην, ταις σαις μεγαλουργίαις, Φανούριε αισχύνεις.

Ωσεί λίθος θείος, Φανούριε αστράπτεις, Χριστού τη Εκκλησία.

Ισχύν διεζωσμένος, Θεού προς μέγα σκάμμα, Φανούριος εχώρει.

Σκεύος της σαρκός σου, ηλόγησας εις τέλος, Φανούριε εχέφρον.

Ίθυνας ψυχής σου, Φανούριε το σκάφος, Χριστού προς θείον όρμον.

Δόρυ ώσπερ μέγα, Φανούριος κατείχε, Χριστού την θείαν πίστιν.

Ως αδάμας έστη, εν μέσω των βασάνων, Φανούριος ο Μάρτυς.

Ρύσαι των δεσμών με, Φανούριε του πλάνου, ως ιερείς το πάλαι.

Άθλους σου τους θείους, χρεωστικώς τιμώμεν, Φανούριε εν ύμνοις.

Σύμμαχον πλουτούμεν, εν πάσαις ταις ανάγκαις, Φανούριον τον πάνυ.

Χαίροις των θαυμάτων, Φανούριε η βρύσις, και Εκκλησίας κλέος.

Δόξα. Τριαδικόν.

Άκτιστε Θεότης, Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, ελέησον σους δούλους.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Δέσποινα Μαρία, ον έτεκες ασπόρως, υπέρ ημών δυσώπει.

Και πάλιν το πρώτον.

Αι γενεαί νυν πάσαι, στέψωμεν εν ύμνοις, Φανούριον τον μέγαν.

ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ. Ήχος πλ. α΄.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με τον Μάρτυρά σου μέλψαι.

Των Ροδίων η νήσος, εγκαυχάται πλουτούσα, την εικόνα σου Μάρτυς, και Ναόν σου τον σεπτόν, και την σην προστασίαν, και χαρμονικώς εκβοά το χαίρέ σοι, του Χριστού οπλίτα Μάρτυς Φανούριε.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με Φανούριον υμνήσαι.

Εν σταδίω της πάλης, ηυτομόλησας Μάρτυς, του Χριστού θείαν πίστιν, τοις τυράννοις ευθαρσώς, και ανδρείως κηρύξαι, και την αλγεινήν υποστήναι κάκωσιν, και τρανώσαι σθένος Θεού Φανούριε.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με Φανούριον υμνήσαι.

Αλγηδόνας σου σέβω, ας υπέστης σαρκί σου, μεγαλώνυμε Μάρτυς, μαστιγώσεις τας δεινάς, της καμίνου την φλόγα, σκότος φυλακής τους των λίθων πόνους τε, και δοξάζω πόθω Θεόν Φανούριε.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με Φανούριον υμνήσαι.

Τον Σταυρόν ώσπερ όπλον, κεκτημένος ο Μάρτυς, του Κυρίου εβόα, τοις τυράννοις ευθαρσώς, ο Φανούριος λέγων, είδωλα ημών ως ψευδή βδελύσσομαι, αληθείας μόνον Θεόν ασπάζομαι.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με Φανούριον υμνήσαι.

Εν εσχάτοις τοις χρόνοις, ώσπερ τίμιον ρόδον, Φανουρίου ευρέθη, η σεβάσμιος εικών, εν Ναού ερειπίοις, θείον ποταμόν δωρεών προχέουσα, και πληρούσα πάντας θαυμάτων χάρισιν.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με Φανούριον υμνήσαι.

Τοις καλούσί σε πάσι, ακωλύτως προφθάνεις, ω Φανούριε Μάρτυς, τας αιτήσεις εκπληρών και παρέχων τας δόσεις, και πιστοποιών του Θεού την άμετρον, ευσπλαγχνίαν πάσι και αγαθότητα.

Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με Φανούριον υμνήσαι.

Ω Φανούριε κλέος, των Μαρτύρων και δόξα, εν εσχάτοις τοις χρόνοις, παραδόξως ο φανείς, και πιστούς κατευφραίνων, τη των θαυμαστών δωρεών πληθύϊ σου, τω Δεσπότη πάντων ημάς οικείωσον.

Δόξα. Τριαδικόν.

Ομοδύναμον κράτος, της μιας Θεαρχίας, προσκυνήσωμεν πάντες, συν Πατρί και τω Υιώ, το Πανάγιον Πνεύμα, άκτιστον Θεόν τον τα πάντα κτίσαντα, εκβοώντες ύμνον Αυτώ Τρισάγιον.

Και νυν. Θεοτόκιον.

Εν τη μήτρα σου Κόρη, συνεσχέθη αφράστως, ο Θεού Πατρός Λόγος, και αχράντοις σου χερσί, εκρατήθη ως βρέφος, φύσιν των βροτών ενδυθείς θελήματι, ίνα δόξαν δώη ημίν θεώσεως.

Αλληλούϊα, Αλληλούϊα, Αλληλούϊα. Δόξα σοι ο Θεός. (εκ γ΄).

ΕΓΚΩΜΙΩΝ ΣΤΑΣΙΣ ΕΤΕΡΑ, ης η ακροστιχίς, κατ’ αλφάβητον. Ισιδώρας.

Ήχος γ´. Ακατάληπτον εστί.

Ακατάπαυστον ωδήν, μελωδήσωμεν πιστοί, Μάρτυρι Θαυματουργώ, Φανουρίω τω κλεινώ.

Ακατάληπτε Τριας, και αρχίφωτε Μονάς, αύγασόν μου την ψυχήν, τον Φανούριον υμνείν.

Βασιλέως τ’ Ουρανού, στρατηγός ως ευκλεής, νίκας έσχες κατ’ εχθρών, ω Φανούριε λαμπρός.

Γηθοσύνως οι πιστοί, τον Φανούριον και νυν, καταστέψωμεν ωδαίς, αριστέα του Χριστού.

Δένδρον ώσπερ ευθαλές, Μαρτυρίου τον γλυκύν, έδωκας ημίν καρπόν, ω Φανούριε στερρέ.

Εν εσχάτοις τοις καιροίς, ο Φανούριος ημίν, έλαμψε θεοπρεπώς, Φως παρέχων νοητόν.

Ζεύγλη θείων εντολών, εγεώργησας την σην, ω Φανούριε ψυχήν, στάχυν δρέψας μυστικόν.

Ηδυφθόγγω σου φωνή, τον στρατεύσαντα Θεόν, μέλεσι Μαρτυρικοίς, ω Φανούριε αινείς.

Θύμα ώσπερ λογικόν, ο Φανούριος Χριστώ, προσηνέχθη του Σταυρού, την ισχύν διατρανών.

Ιοβολού πτερνιστού, τας ενέδρας καθελών, ο Φανούριος Θεού, δυναστείαν ανυψοί.

Κλήμα ώσπερ ιερόν, της αμπέλου της ζωής, ο Φανούριος Χριστώ, βότρυν ήνεγκε γλυκύν.

Λύσόν μου παθών δεσμά, ω Φανούριε τρανέ, ο λυτρώσας ιερείς, εκ δεσμών Αγαρηνών.

Μέλεσι της σης σαρκός, πόνους έφερες δριμείς, ω Φανούριε διο, νυν τρυφάς χαρμονικώς.

Νείλος ώσπερ νοητός, των θαυμάτων την πληθύν, ο Φανούριος αντλεί, καθ’ εκάστην τοις πιστοίς.

Ξένω τρόπω τοις πιστοίς, αναδέδοται εκ γης, ώσπερ ρόδον ιερόν, Φανουρίου η εικών.

Όπλον άμαχον λαβών, τον πανάγιον Σταυρόν, ο Φανούριος εις γην, κατηδάφισεν εχθρόν.

Πόθω θείω κρατυνθείς, ο Φανούριος μολεί, προς το σκάμμα ανδρικώς, τον Χριστόν ομολογείν.

Ράβδον θείων εντολών, ο Φανούριος πλούτων, Μαρτυρίου την οδόν, διεπέρασε καλώς.

Στέφος δόξης αγλαούς, τη Ζωαρχική χειρί, ο Φανούριος δεχθείς, την Σιών κατακοσμεί.

Τας ραβδώσεις της σαρκός, λίθων τε επιφοράς ο Φανούριος εν γη, εθεώρει ως τρυφήν.

Υπελθών δεινά πυρά, και την κάμινον φλογός, δρόσον έλαβες Θεού, ω Φανούριε πολλήν.

Φυλακή εν σκοτεινή, ο Φανούριος βληθείς, φως εώρα τριλαμπές, τοις καρδίας οφθαλμοίς.

Χαλκευθείς εν τω πυρί, ανυποίστων αλγεινών, ω Φανούριε στερρέ, πλέον λάμπεις του χρυσού.

Ψευδωνύμων θρησκειών, προσταγάς Θεού νοΐ εθεώρεις ωσεί χουν, ω Φανούριε σοφέ.

Ωμοτάτων δικαστών, αχαλίνωτον θυμόν, ο Φανούριος εις γην, εταπείνωσεν ευθύς.

Ίθυνόν με προς ζωής, ω Φανούριε πηγήν, ο γνωρίσας ποταμόν, αγαθότητος Χριστόν.

Σελασφόρος ως αυγή, εξανέτειλεν ημίν, Φανουρίου του κλεινού, εορτή η παμφαής.

Ικετεύειν τον Θεόν, μη ελλείπης εκτενώς, ω Φανούριε ημίν, δούναι λύσιν των χρεών.

Δυνατώς προς δυσμενών, παρατάξεις συμπλακείς, διετράνωσας Θεού, ω Φανούριε ισχύν.

Ωσεί τείχος οχυρόν, Φανουρίου τον σεπτόν, Ρόδος κέκτηται ναόν, ω προσδράμωμεν πιστώς.

Ρητορίας φληναφείς, των αθέων παρορών, ω Φανούριε τρανοίς, Λόγον τέλειον Θεού.

Αμαυρώσας του εχθρού, την καχέσπερον μορφήν, εξαστράπτει τηλαυγώς, ο Φανούριος αεί.

Σταχύς ώσπερ του Χριστού, σίτον δέδωκας μεστόν, Μαρτυρίου ιερού, ω Φανούριε σεπτέ.

Χαίροις Μάρτυς θαυμαστέ, μεγαλώνυμε Θεού, ω Φανούριε ταχύ, ο προφθάνων τοις πιστοίς.

Δόξα. Τριαδικόν.

Προσκυνήσωμεν πιστοί, τρισυπόστατον αρχήν, συν Πατρί τε και Υιώ, Πνεύμα το ισοσθενές.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Καθαρότητος ναός, και αγνείας θησαυρός, Μήτηρ τε του πλαστουργού, συ υπάρχεις Μαριάμ.

Και πάλιν, το πρώτον.

Ακατάπαυστον ωδήν, μελωδήσωμεν πιστοί, Μάρτυρι θαυματουργώ, Φανουρίω τω κλεινώ.

Δίστιχα ακροτελεύτια.

Εν περιστάσεσιν αεί προφθάνειν μη ελλείπης,

Φανούριε Θαυματουργέ λιταίς σου ταχυδρόμοις.

Ίνα υμνών σε ευλογώ τον Παντουργέτην Λόγον,

Και σου δοξάζω την πολλήν προν Τούτον παρρησίαν.

Χρεωστικώς δε χαίρε σοι προσάγω ώσπερ δώρον,

σοι προσδραμούσα ταπεινώς Μεγαλομάρτυς θείε.

και της χρηστότητος της σης ομολογώ το μέγα,

ης παρ’ αξίαν έτυχον Φανούριε τρισμάκαρ.

Θεόν δε καθικέτευε υπέρ των σε τιμώντων,

εν ταπεινώσει εκβοά η πένης Ισιδώρα,

όπως ελέους τύχωμεν και θείας ευμενείας

και εν σκηναίς των εκλεκτών ευχαίς σου ευρεθώμεν.

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΑΝΟΥΡΙΟΝ.

(Υπό Ισιδώρας Μοναχής)

Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ο του φωτός ποιητής και χορηγός η πηγή της σοφίας και της γνώσεως, παντός τε αγαθού αίτιος: το της χρηστότητος πλήρωμα και της ευσπλαγχνίας ανεξιχνίαστον πέλαγος: ο ποιών εξαίσια και ενεργών θαυμαστά εν τοις Αγίοις σου, δι  ών δοξάζηται το Όνομά σου το μεγαλοπρεπές και Πανάγιον, ο φανερών ημίν οδούς σωτηρίας δια της επιγνώσεως των αγίων εντολών Σου Αγαθέ και καταυγάζων τας ψυχάς ημών τω ιλαρώ φωτί σου και ανεσπέρω: ο θαυμαστών την χάριν σου δια πάντων των Αγίων σου, των εκλεκτών και πιστών ταύτης οικονόμων, παντί τω επικαλωμένω αυτούς εν όλη καρδία: ο δια της παντουργικής σου δυνάμεως ενεργών τεράστια ημίν και παράδοξα, ων ουκ εστίν αριθμός: ο δια του Αγίου σου Μεγαλομάρτυρος Φανουρίου του νεοφανούς, αποκαλύπτων τα κεκρυμένα ημίν και φανερών αυτά εν τάχει: ο διδάσκων ημάς το αιτείν πιστώς εν ταπεινώσει, ίνα πλουσίως δώης ως φύσει εύσπλαγχνος και πολυέλεος, ο θέλων δε πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν, ο ειπών ότι εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή.

Αυτός και νυν, πανάγαθε Βασιλεύ και Κύριε των απάντων, υπό του Αγίου σου τούτου Μεγαλομάρτυρος Φανουρίου του θαυματουργού δυσωπούμενος, έπιδε εφ’ ημάς τους ευλαβώς αυτόν τιμώντας και πρέσβυν αυτόν προς Σε δυνατόν προβαλλομένους· και δος ημίν τον φωτισμόν της χάριτός σου: αξίωσον ημάς πορεύεσθαι εν τη τρίβω των εντολών σου, του επιγνώναι το θέλημά σου το αγαθόν και τέλειον, φανέρωσον ημίν οδούς σωτηρίας: υπόδειξον ημίν τρόπους μετανοίας, ίνα εν τούτοις ευαρεστήσωμέν σοι, το των ψυχών ημών συμφέρον εργαζόμενοι: αποκάλυψον ημίν τους θησαυρούς της γνώσεώς σου, ίνα τούτους ζητούντες, σοι προσπίπτωμεν εν πίστει, τη αενάω πηγή της ζωής ημών: δίδαξον ημάς την σην αλήθειαν, την δε καρδίαν ημών ποίησον σκήνωμα φωτεινόν του Πνεύματός σου του Αγίου και δοχείον καθαρόν της χάριτός σου: ίνα συν πάσι τοις απ’ αιώνων Αγίοις σου σε δοξολογώμεν Φωτοδότα Κύριε, τον εν αυτοίς ενδοξαζόμενον, και σοι την τιμήν και την προσκυνήσιν αναπέμπωμεν, συν τω ανάρχω σου Πατρί και τω Παναγίω και Αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΦΑΝΟΥΡΙΟΝ

(Υπό Ισιδώρας Μοναχής)

«Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα!».

Ούτως αναφωνούμεν μετά του υμνωδού, ενοπτριζόμενοι τα των Αγίων Μαρτύρων εν τω σταδίω σκάμματα!

Τας της σαρκός αυτών πολυωδύνους αλγηδόνας, ας υπέρ Χριστού προθύμως έφερον, ος εστί της ζωής γλυκασμός ο άρρητος.

Την εν φυλακή αυτών καρτερίαν, υπέρ Χριστού, ος εστίν η ελευθερία ημών. Γενόμενος γαρ δούλος υπέρ ημών εκουσίως, ηλευθέρωσεν ημάς της φυλακής του αλλοτρίου, υιούς της Βασιλείας Αυτού κατά χάριν απεργασάμενος.

Την σταθηράν αυτών ενώπιον τυράννων ομολογίαν υπέρ Χριστού, ος εστί Λόγος του Θεού ο ενυπόστατος.

Τους ανυποίστους ραβδισμούς και τας μαστιγώσεις δια Χριστόν, Όστις υπέρ ημών εκουσίως εμαστιγώθη υπό χειρών δουλικών ων επλασεν, ο το πρότερον την Αίγυπτον δια τον λαόν Αυτού πληγαίς μαστίξας.

Τας εν καμίνω του πυρός αυτών φλογώσεις, δια Χριστόν, ος εστίν αυτών έρως των καρδιών ο θελκτήριος, πυρ δε καταναλίσκον παν πονηρόν ενθύμημα.

Τας μετά θηρίων αυτών αναστροφάς, άτινα εις ημερότητα μετεποίουν τω ονόματι του Θεού ημών, ος εστι πράος και ταπεινός τη καρδία.

Τους πόνους τους εκ των λίθων αλγεινούς, ους υπέμεινον δια Χριστόν, ος εστί ο λίθος της ζωής ο ακρογωνιαίος.

Τους δια σιδήρων ξεσμούς αυτών δια Χριστόν, ος τη χειρί αυτού ευσπλάγχνως πάντας ημάς διέπλασεν.

Τας εν μαγγάνω αυτών οδυνηρός κακώσεις δια Χριστόν, ος εστί πηγή της αγαθότητος και αρχέτυπον του θείου κάλλους.

Των βασάνων πάσαν την πληθύν, ην εκαρτέρουν αγαλλομένη τη ψυχή και ρωμαλέω τω φρονήματι, τη του Θεού ημών ισχύϊ, του τα πάντα πανσθενώς εν τη χειρί Αυτού διακρατούντος και συνέχοντος.

Αυτόν, τον μόνον αληθινόν Θεόν ημών, και ο νυν ευφημούμενος Άγιος Μεγαλομάρτυς Αυτού Φανούριος, επίστευσεν εξ όλης καρδίας αυτού. Αυτόν έσπευσεν ομολογήσαι ευθαρσώς εν τω σταδίω, ως μόνον Ποιητήν και Κύριον των απάντων. Είτα δι’ Αυτόν, ον έστεργεν ανυποκρίτως, εις των λίθων αλγεινήν επιφοράν καθυποβάλλεται. Και ως άλλος Στέφανος, η των Μαρτύρων πύλη, άκαμπτός έμεινεν και νυν, Φανούριος ο μέγας Χριστομάρτυς. Ακολούθως δε προθύμως και την των μαστίγων πείραν δέχεται, μηδαμώς λυγίσας τω φρονήματι. Προς τούτοις δε όνυξι σιδηραίς τας πλευράς ξέεται, αλλ’ ως χαλκός διέμεινεν ο αοίδιμος.

Εις φυλακήν προσέτι σκοτεινήν εγκλείεται, αλλά φως ορών το ουράνιον, καρδίας οφθαλμοίς κεκαθαρμένοις, τον Φωτοδότην Κύριον ουκ επαύσατο υμνών ο μακάριος και του Φωτός επώνυμος ούτος Φανούριος. Διο και φωτισμού του απροσίτου κοινωνός γενόμενος, φωτίζει τους ημάς αυτόν πιστώς αεί ανευφημούντας και επικαλουμένους.

Ελλαμφθείς δε την καρδίαν ο γενναίος του Χριστού οπλίτης, προχωρεί εστομωμένος εις τας δεινοτέρας των βασάνων κολάσεις. Ήτοι εις καύσιν των πλευρών αυτού δια λαμπάδων ανημμένων εις την εν σιδηρώ μαγγάνω πρόσδεσιν, εξ ης εξήλθεν αβλαβής και νικηφόρος. Εις καταπλακώσιν είτα δι’ ογκώδους λίθου και βαρυτάτου, όστις ουκ ηδυνήθη αυτόν καταβαλείν, τον πύργον τον στερρόν της πίστεως, Φανούριον τον ανδρειότατον, τον βοώντα: Κύριος στερέωμά μου και καταφυγή μου και ρύστης μου.

Καταγελά διο ταις θειοτάταις αυτού νίκαις, τον καταγέλαστον εχθρόν ημών διάβολον, ως στρουθίον τοις δυνατοίς αυτού ποσί πατάξας. Και καταφλέγει τούτον τον παγκάκιστον, εις κάμινον ριφθείς φλογός της καιομένης, ακατάφλεκτος διαμείνας ο θειότατος Φανούριος, του Πνεύματος ταις αύραις δροσιζόμενος και ως οι παίδες πάλαι ανεβόα: Ευλογείτε πάντα τα έργα τον Κύριον και υπερυψούτε Αυτόν εις τους αιώνας.

Τοιαύτα λαμπρά της νίκης τρόπαια έστησεν Φανούριος ο μέγας Χριστομάρτυς, Σταυρού την πανοπλίαν ενδυσάμενος και ρώμην θεϊκήν διεζωσμένος.

Πλην, χρόνοις επί πλείοσιν, κρίμασιν οις Κύριος ο Θεός ημών μόνον γινώσκει, τοις πάσιν άγνωστος διέμεινεν, υπό την γην ως άλλος θησαυρός κρυπτόμενος και ωσεί τίμιος πλούτος πεφυλαγμένος. Εσχάτοις δε καιροίς και χρόνοις δυσχειμέροις, ως έαρ ποθεινόν ανέτειλεν και ωσεί λύχνος φαεινός το σκότος διέλυσε της ζοφεράς των Αγαρηνών δουλείας. Πάντας δε κατηύγασε τω ιλαρώ φωτί ο τούτου επώνυμος του Χριστού Μεγαλομάρτυς.

Εν Ρόδω δε, τη θεία νήσω, ως αχείμαστος λιμήν προσβάλλεται, ο γαληνότατος ούτος Αθλοφόρος του Χριστού, ειρήνην παρεχόμενος ταις ψυχαίς των ευλαβώς Αυτόν τιμώντων, ως φίλος τίμιος του Δεσπότου ημών, ος συμφιλιώσας ημάς τω Πατρί, ειρήνην δωρείται την πάντα νουν και διάνοιαν υπερέχουσαν.

Και ως δένδρον της πίστεως, τον γλυκύν των άθλων αυτού καρπόν παρέχει, ως δε άνθος τίμιον και ρόδον ευώδες, την οσμήν των αρετών εκβλύζει εις ψυχών θυμηδίαν και αγαλλίασιν.

Ως δε άστρον φαεινόν, λύει την ζοφεράν της των παθών δουλείας σκοτόμαιναν, φως αυγάζον τηλαυγές. Ως του αδύτου ηλίου δε ακτίς χρυσαυγεστάτη, καταλάμπει τους πιστώς αυτών τιμώντας.

Ηυλόγηται το πάλαι Ρόδος η τιμία νήσος, ότε ταις χερσί του θείου Αρχιερέως Νείλου επεδόθη η πολυτίμητος εικών, η επιγράφουσα πολλή εν ευκρίνεια το του Αγίου Φανουρίου πολυσεβαστόν Όνομα. Ευλογείται δε και πας πιστός ο επιφωνών το όνομα τούτο και αιτούμενος την του Αγίου επιστασίαν.

Θαυμάτων πλείστων ταις ροαίς κατήρδευται η ξηρανθείσα τη σκληρα δουλεία γη της νήσου Ρόδου, τη ιερά του Χριστομάρτυρος Φανουρίου Εικόνος ευρέσει. Αρδεύεται και πάσα καρδία των πιστών, η ευλαβώς αυτήν τιμώσα και ασπαζομένη, ήτις ως άλλη γη καλή και αγαθή, καρπόν πολυπλάσιον των θείων δωρεών κομίζει.

Ηλευθερώθησαν το πάλαι οι θείοι ιερείς εκ των πικρών δεσμών της των Αγαρηνών δουλείας, τη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Φανουρίου θαυμαστή και φρικτή επιστασία.

Ελευθερούται δε πάσα ψυχή, η τον Άγιον τούτον Μεγαλομάρτυρα Φανούριον πιστώς επικαλουμένη, εκ των πικρών δεσμών της των παθών δουλείας.

Πιστός ο Θεός ημών και αγαθός και άψευστος επί πάσιν, οις υπέσχετο ημίν. Ούτος εστίν ο ειπών: αιτείτε και δοθήσεται υμίν: κρούετε και ανοιγήσετε υμίν: ζητείτε και ευρήσετε. Ούτος εστίν ο εν τοις αγίοις Αυτού ενδοξαζόμενος και επαναπαυόμενος και δι’ αυτών ενεργών ημίν τα θαυμαστά και εξαίσια. Ο ποιών αεί κατά το συμφέρον ημίν. Ο την χάριν των θαυμάτων και την δωρεάν των ιαμάτων δους τοις Αυτώ ευηρεστηκόσιν Αγίοις πάντοτε.

Οι εν ανάγκαις όντες τούτου την χάριν επικαλεσώμεθα, ταις πρεσβείαις των αυτού Αγίων. Οι του Αγίου τούτου Μεγαλομάρτυρος Φανουρίου την μνήμην ιερώς τιμώντες, εν άσμασί τε και ωδαίς και εγκωμίοις, αυτόν προβαλώμεθα προς Θεόν ως πρέσβυν ευπρόσδεκτον και μεσίτιν ακαταίσχυντον. Αυτόν επικαλεσώμεθα, ου μόνον ίνα εύρωμεν τα προς στιγμήν κεκρυμένα ή τα δι’ ολίγον απωλεσθέντα. Αλλά πολλώ μάλλον ίνα εύρωμεν οδόν σωτηρίας, ίνα αποκαλύψη ημίν τρόπους μετανοίας, ίνα φανέρωση ημίν τα τω Θεώ αρεστά και τέλεια, όπως αυτά εργαζώμενοι, το της ψυχής ημών αρχαίον κάλλος επανεύρωμεν, ο τη αμελεία απωλέσαμεν και τη ραθυμία κακώς κατεχράναμεν: ίνα δείξη ημίν την των θείων θελημάτων ευθυτάτην τρίβον, όπως εν αυτή βαδίζοντες, επενδυθώμεν και πάλιν τον της χάριτος χιτώνα και την άφθαρτον στολήν της προτέρας δόξης, ην τη αρχαία παρακοή εξεδύθημεν και της λαμπρότητος εκείνης εγυμνώθημεν. Πάσιν ημίν, ο μέγας Φανούριος, φως παρέχει το γλυκύτατον, την κλήσιν τω όντι επαληθεύων. Πάσιν ημίν θαυμάτων προχέει ποταμούς, το όνομα τοις έργοις επισφραγίζων. Πάσιν ημίν τα της πίστεως μεγάλα κατορθώματα αστράπτει, την του Θεού δύναμιν ενδόξως και θαυμαστώς πιστοποιών τοις έθνεσιν. Πάσιν ημίν τον θησαυρόν τον μέγαν και ασύληπτον εν ουρανοίς διαγγέλεται και φανεροί εν κατορθώμασιν μεγάλοις. Και πάντας προσκαλεί εις εστίασιν πνευματικήν, τους θείους αυτού άθλους, προτιθέμενος εις ευωχίαν τας αριστείας αυτού, παρέχων εις ψυχικήν χαράν και αγαλλίασιν αιώνιον. Ίνα τούτους τιμώντες εν πίστει και τον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Φανούριον τον θαυματουργόν μεγαλύνοντες εκ πόθου, τω εν Τριάδι μόνω Θεώ ημών δώμεν πάντες δόξαν και μεγαλοπρέπειαν, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

                    πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr