Η Ιερά Μητρόπολη Κένυας, για πολλές δεκαετίες, βρίσκεται κοντά στα
παιδιά και ιδιαίτερα σε εκείνα που στερούνται της πατρικής και μητρικής
φροντίδας.
Πολλά παιδιά βρήκαν ανακούφιση, όχι μόνο με την είσοδό τους στα ορφανοτροφεία μας αλλά και στην ιδιαίτερη φροντίδα που έδειχνε, πάντοτε, η εκκλησία για την προστασία τους.
Είναι γνωστή σε πολλούς η περίφημη παραγκούπολη της Κιπίρας. Παρ’ όλο που ο κόσμος ζει σε άθλιες καταστάσεις, που, πολλές φορές, προκαλούν ασθένειες και φέρνουν γρήγορο θανάτο, οι άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά κοντά στον Χριστό και ιδιαίτερα στην ορθόδοξη εκκλησία.
Πριν πολλά χρόνια, ως λαϊκός ακόμη, είχα ιδιαίτερες σχέσεις με την ενορία του Αγίου Γεωργίου στην παραγκούπολη αυτή.
Την εποχή εκείνη η ενορία αυτή πρωτοστατούσε στον τομέα της μουσικής και των χορωδιών, με τον περίφημο μαέστρο Μασίζα.
Τότε, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου, είχαμε συνδεθεί με πολλούς από τους νέους και τις νέες και διατηρούσαμε μια αθώα συναναστροφή, ανάμεσά μας, συμμετέχοντας, πάντοτε, στις λειτουργικές εκδηλώσεις, ιδιαίτερα τη Μεγάλη Παρασκευή στην περιφορά του Επιταφίου και το ψάλσιμο των Εγκωμίων.
Όταν έγινα Επίσκοπος, καθιέρωσα κάθε Μεγάλη Παρασκευή να πηγαίνω στην ενορία αυτή και, μαζί με τους ενορίτες, κουβαλώντας τον λιτό Επιτάφιο, γυρίζουμε τους δρόμους και ψάλλουμε τα εγκώμια.
Ανάμεσα, λοιπόν, σ’ αυτά τα παιδιά ξεχώρισαν δύο και γίναμε αχώριστοι φίλοι.
Και οι δύο, άνδρας και γυναίκα, ήταν ζευγάρι και διακρίνονταν για την αγάπη τους προς την εκκλησία, την ευλάβειά τους, την απλότητά τους και το ταλέντο τους στη μουσική.
Ψάλλαμε και υμνολογούσαμε τον Κύριο, όταν, ξαφνικά, αρρώστησαν και οι δύο.
Μάλιστα, είχα τη μεγάλη ευλογία να βρίσκομαι το βράδυ των Χριστουγέννων στο προσκέφαλο του φίλου μου, όταν χαροπάλευε και μετά από τις σχετικές ευχές και το Άγιο Ευχέλαιο, ξεψύχησε και τελικά του έκανα την κηδεία.
Πολύ σύντομα τον ακολούθησε στον τάφο και η σύζυγός του.
Το τραγικό από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι άφησαν τρία ορφανά παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Θα μπορούσα να πω ότι έμειναν μόνα τους, απροστάτευτα και απελπισμένα.
Την επομένη της κηδείας η Εκκλησία μας, ως στοργική μητέρα, αγκάλιασε τα τρία παιδιά, κτίζοντάς του ένα μικρό σπιτάκι στον περίβολο του ναού του Αγίου Γεωργίου, όπου εκεί κατοικούσαν όλα αυτά τα χρόνια.
Η Μητρόπολη δεν τα εγκατέλειψε ποτέ. Με πολλή στοργή και αγάπη τα περιέβαλε και δεν αισθάνθηκαν ποτέ ότι ήταν μόνοι στον κόσμο αυτό.
Τα χρόνια περνούσαν, τελείωσαν τη στοιχειώδη και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όταν, ξαφνικά, η μικρή Πίστη, αρρώστησε σοβαρά.
Έγιναν διάφορες προσπάθειες για να μπορέσει να παρατείνει ακόμα λίγο τη ζωή της αλλά, δυστυχώς, ήταν αδύνατο.
Στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν, ο Επίσκοπος ήταν παρών. Τα δύο αδέλφια της είχαν ανάγκη από συμπαράσταση, από μητρική και πατρική στοργή.
Οι στιγμές ήταν δύσκολες. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν και ο Επίσκοπος βρισκόταν εκεί, μαζί με τους δύο νέους, προσευχόμενος.
Παραμονές του θανάτου της, ο Επίσκοπος τέλεσε το μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου, για τελευταία φορά.
Την επομένη, ενώ κατευθυνόταν στο νοσοκομείο, για να προσευχηθεί ξανά, παίρνει, ξαφνικά, ένα τηλεφώνημα ότι η νεαρή Πίστη αναχώρησε από τα γήινα στα επουράνια. Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές.
Άρχισαν, αμέσως, οι ετοιμασίες και οι διευθετήσεις για την κηδεία της, που έπρεπε, οπωσδήποτε, να ταφεί στον χώρο της καταγωγής της.
Η διαδρομή ήταν ατέλειωτη και δύσκολη, σε τέτοιο σημείο που φθάσαμε, σχεδόν, μεσάνυχτα.
Τα αυτοκίνητα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν λόγω του ότι η περιοχή είναι διάσπαρτη από βράχους.
Περπατήσαμε αρκετά μέσα στο σκοτάδι, κουβαλώντας την άτυχη Πίστη, μέχρι που φθάσαμε εκεί που θα αναπαυόταν για πάντα.
Οι άνθρωποι του χωριού την υποδέχτηκαν με αλαλαγμούς, κλάματα και κραυγές.
Μόλις φθάσαμε, παρ’ όλο το προχωρημένο της ώρας, τελέσαμε το καθιερωμένο τρισάγιο, για την ανάπαυση της ψυχής. Λίγα λόγια παρηγορητικά, για τα δύο αδέλφια και τον 97χρονο παππού της.
Την επομένη το πρωί έγινε η κηδεία, με την παρουσία φίλων, γειτόνων και προσώπων που αγάπησαν αυτό το αθώο και τόσο ταλαιπωρημένο πλασματάκι.
Έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία και στη συνέχεια η ταφή, δίπλα από τον τάφο της μητέρας της.
Λουλούδια εναπόθεσαν όλοι οι παρευρισκόμενοι πάνω στον τάφο της, ιδιαίτερα τριαντάφυλλα διαφόρων χρωμάτων και η φύση γύρω με τους πελώριους βράχους και τα πανύψηλα δέντρα δημιουργούσαν την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε έναν άλλο πλανήτη, υπερκόσμιο, υπερβατικό.
Αυτή η συγκλονιστική ιστορία έδωσε πολλά μαθήματα σε όλους μας, για την καρτερία, την αντοχή, την υπομονή όλων εκείνων που ήξεραν την ταλαιπωρία αυτής της μικρής ορφανής.
Ο Σεβασμιώτατος, στην ομιλία του, συγκινημένος και συγκλονισμένος, είπε ότι από εκείνη τη στιγμή όλοι μας θα έχουμε έναν άγγελο στους ουρανούς, που θα μεσιτεύει και θα προσεύχεται για μας τους αμαρτωλούς.
Έτσι έκλεισε το κεφάλαιο αυτής της ταλαιπωρημένης και πολυβασανισμένης ψυχής, που στερήθηκε της πατρικής και μητρικής αγάπης από μικρής ηλικίας.
Όμως ο Θεός θέλησε να την πάρει κοντά του και να αναπαυθεί, για πάντα, χωρίς στερήσεις και ταλαιπωρίες, κοντά στην ουράνια βασιλεία Του.
πηγή: romfea.gr
Πολλά παιδιά βρήκαν ανακούφιση, όχι μόνο με την είσοδό τους στα ορφανοτροφεία μας αλλά και στην ιδιαίτερη φροντίδα που έδειχνε, πάντοτε, η εκκλησία για την προστασία τους.
Είναι γνωστή σε πολλούς η περίφημη παραγκούπολη της Κιπίρας. Παρ’ όλο που ο κόσμος ζει σε άθλιες καταστάσεις, που, πολλές φορές, προκαλούν ασθένειες και φέρνουν γρήγορο θανάτο, οι άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά κοντά στον Χριστό και ιδιαίτερα στην ορθόδοξη εκκλησία.
Πριν πολλά χρόνια, ως λαϊκός ακόμη, είχα ιδιαίτερες σχέσεις με την ενορία του Αγίου Γεωργίου στην παραγκούπολη αυτή.
Την εποχή εκείνη η ενορία αυτή πρωτοστατούσε στον τομέα της μουσικής και των χορωδιών, με τον περίφημο μαέστρο Μασίζα.
Τότε, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου, είχαμε συνδεθεί με πολλούς από τους νέους και τις νέες και διατηρούσαμε μια αθώα συναναστροφή, ανάμεσά μας, συμμετέχοντας, πάντοτε, στις λειτουργικές εκδηλώσεις, ιδιαίτερα τη Μεγάλη Παρασκευή στην περιφορά του Επιταφίου και το ψάλσιμο των Εγκωμίων.
Όταν έγινα Επίσκοπος, καθιέρωσα κάθε Μεγάλη Παρασκευή να πηγαίνω στην ενορία αυτή και, μαζί με τους ενορίτες, κουβαλώντας τον λιτό Επιτάφιο, γυρίζουμε τους δρόμους και ψάλλουμε τα εγκώμια.
Ανάμεσα, λοιπόν, σ’ αυτά τα παιδιά ξεχώρισαν δύο και γίναμε αχώριστοι φίλοι.
Και οι δύο, άνδρας και γυναίκα, ήταν ζευγάρι και διακρίνονταν για την αγάπη τους προς την εκκλησία, την ευλάβειά τους, την απλότητά τους και το ταλέντο τους στη μουσική.
Ψάλλαμε και υμνολογούσαμε τον Κύριο, όταν, ξαφνικά, αρρώστησαν και οι δύο.
Μάλιστα, είχα τη μεγάλη ευλογία να βρίσκομαι το βράδυ των Χριστουγέννων στο προσκέφαλο του φίλου μου, όταν χαροπάλευε και μετά από τις σχετικές ευχές και το Άγιο Ευχέλαιο, ξεψύχησε και τελικά του έκανα την κηδεία.
Πολύ σύντομα τον ακολούθησε στον τάφο και η σύζυγός του.
Το τραγικό από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι άφησαν τρία ορφανά παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Θα μπορούσα να πω ότι έμειναν μόνα τους, απροστάτευτα και απελπισμένα.
Την επομένη της κηδείας η Εκκλησία μας, ως στοργική μητέρα, αγκάλιασε τα τρία παιδιά, κτίζοντάς του ένα μικρό σπιτάκι στον περίβολο του ναού του Αγίου Γεωργίου, όπου εκεί κατοικούσαν όλα αυτά τα χρόνια.
Η Μητρόπολη δεν τα εγκατέλειψε ποτέ. Με πολλή στοργή και αγάπη τα περιέβαλε και δεν αισθάνθηκαν ποτέ ότι ήταν μόνοι στον κόσμο αυτό.
Τα χρόνια περνούσαν, τελείωσαν τη στοιχειώδη και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όταν, ξαφνικά, η μικρή Πίστη, αρρώστησε σοβαρά.
Έγιναν διάφορες προσπάθειες για να μπορέσει να παρατείνει ακόμα λίγο τη ζωή της αλλά, δυστυχώς, ήταν αδύνατο.
Στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν, ο Επίσκοπος ήταν παρών. Τα δύο αδέλφια της είχαν ανάγκη από συμπαράσταση, από μητρική και πατρική στοργή.
Οι στιγμές ήταν δύσκολες. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν και ο Επίσκοπος βρισκόταν εκεί, μαζί με τους δύο νέους, προσευχόμενος.
Παραμονές του θανάτου της, ο Επίσκοπος τέλεσε το μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου, για τελευταία φορά.
Την επομένη, ενώ κατευθυνόταν στο νοσοκομείο, για να προσευχηθεί ξανά, παίρνει, ξαφνικά, ένα τηλεφώνημα ότι η νεαρή Πίστη αναχώρησε από τα γήινα στα επουράνια. Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές.
Άρχισαν, αμέσως, οι ετοιμασίες και οι διευθετήσεις για την κηδεία της, που έπρεπε, οπωσδήποτε, να ταφεί στον χώρο της καταγωγής της.
Η διαδρομή ήταν ατέλειωτη και δύσκολη, σε τέτοιο σημείο που φθάσαμε, σχεδόν, μεσάνυχτα.
Τα αυτοκίνητα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν λόγω του ότι η περιοχή είναι διάσπαρτη από βράχους.
Περπατήσαμε αρκετά μέσα στο σκοτάδι, κουβαλώντας την άτυχη Πίστη, μέχρι που φθάσαμε εκεί που θα αναπαυόταν για πάντα.
Οι άνθρωποι του χωριού την υποδέχτηκαν με αλαλαγμούς, κλάματα και κραυγές.
Μόλις φθάσαμε, παρ’ όλο το προχωρημένο της ώρας, τελέσαμε το καθιερωμένο τρισάγιο, για την ανάπαυση της ψυχής. Λίγα λόγια παρηγορητικά, για τα δύο αδέλφια και τον 97χρονο παππού της.
Την επομένη το πρωί έγινε η κηδεία, με την παρουσία φίλων, γειτόνων και προσώπων που αγάπησαν αυτό το αθώο και τόσο ταλαιπωρημένο πλασματάκι.
Έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία και στη συνέχεια η ταφή, δίπλα από τον τάφο της μητέρας της.
Λουλούδια εναπόθεσαν όλοι οι παρευρισκόμενοι πάνω στον τάφο της, ιδιαίτερα τριαντάφυλλα διαφόρων χρωμάτων και η φύση γύρω με τους πελώριους βράχους και τα πανύψηλα δέντρα δημιουργούσαν την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε έναν άλλο πλανήτη, υπερκόσμιο, υπερβατικό.
Αυτή η συγκλονιστική ιστορία έδωσε πολλά μαθήματα σε όλους μας, για την καρτερία, την αντοχή, την υπομονή όλων εκείνων που ήξεραν την ταλαιπωρία αυτής της μικρής ορφανής.
Ο Σεβασμιώτατος, στην ομιλία του, συγκινημένος και συγκλονισμένος, είπε ότι από εκείνη τη στιγμή όλοι μας θα έχουμε έναν άγγελο στους ουρανούς, που θα μεσιτεύει και θα προσεύχεται για μας τους αμαρτωλούς.
Έτσι έκλεισε το κεφάλαιο αυτής της ταλαιπωρημένης και πολυβασανισμένης ψυχής, που στερήθηκε της πατρικής και μητρικής αγάπης από μικρής ηλικίας.
Όμως ο Θεός θέλησε να την πάρει κοντά του και να αναπαυθεί, για πάντα, χωρίς στερήσεις και ταλαιπωρίες, κοντά στην ουράνια βασιλεία Του.
πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου