Η Εκκλησία αγαπητοί, όπως είπαμε, είναι ένας θεοσύστατος
οργανισμός. Πνευματικός και άγιος ο σκοπός της. Πνευματικά και άγια τα
μέσα που μεταχειρίζεται για να πετύχει το σκοπό της. Και πνευματικοί
άνθρωποι πρέπει να είναι τα όργανά της, οι κληρικοί. Ανώτεροι χρημάτων
και ανθρώπινων αδυναμιών. Έτσι θα διαψεύσουν εκείνο που λένε οι άθεοι,
πως η εκκλησία είναι ένα μαγαζί!
.JPG)
***
Οι εχθροί, εξ αιτίας της φιλαργυρίας ορισμένων φιλάργυρων και πλεονεκτών κληρικών, κατηγορούν την εκκλησία και από τα άστρα θέλουν να τη ρίξουν χαμηλά στη συνείδηση του λαού, να την παρουσιάσουν μια εμπορική επιχείρηση με ταπεινές επιδιώξεις. Γι αυτό πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη των κληρικών εκείνων, που με τη ιδιοτέλεια τους και την αντιχριστιανική ζωή τους γίνονται αιτία δυσφημήσεως της αγίας Εκκλησίας.
«Παπαδομάγαζο» ονομάζουν την εκκλησία. Ταπεινή και εξευτελιστική ιδέα έχουν γι’ αυτήν οι άπιστοι και άθεοι, που αιώνες τώρα προφητεύουν την εξαφάνιση της. Αλλά η Εκκλησία, παρ’ όλα τα σκάνδαλα, εξακολουθεί να νικά και να θριαμβεύει εις πείσμα όλων των δαιμόνων.
***
Αλλά μήπως όλοι αυτοί που λένε ότι χριστιανοί έχουν καταλάβει τι είναι Εκκλησία; Εκκλησία για τους πολλούς είναι παπάδες και δεσποτάδες, η εκκλησία είναι ο ναός, το κτίριο, τα ντουβάρια. Δεν είναι όμως αυτή η σωστή έννοια της εκκλησίας. Εκκλησία δεν είναι οι τέσσερις τοίχοι του ναού. Εκκλησία δεν είναι μονάχα οι κληρικοί. Εκκλησία είναι όλος ο χριστιανικός λαός. Εκκλησία είναι όλο το σύνολο εκείνων που πιστεύουν στο Χριστό πως είναι ο αληθινός Θεός, ακούνε και εκτελούνε όσα ο Χριστός διδάσκει και παραγγέλλει με το ευαγγέλιο του και με τους πατέρες και διδασκάλους της Εκκλησίας, που φωτίζονται από το πνεύμα του Θεού και ερμηνεύουν την Αγία γραφή. Εκκλησία είναι όλοι οι πιστοί.
Εκκλησία είναι το μικρό εκείνο παιδί, που μόλις χτυπήσει η καμπάνα το βλέπεις να τρέχει στο ναό και να στέκεται με προσοχή και σαν άγγελος να παρακολουθεί τη θεία λειτουργία. Εκκλησία είναι η αγράμματη αλλά ευσεβής εκείνη γυναίκα, που δεν παύει μέρα και νύχτα να προσεύχεται με δάκρυα. Εκκλησία είναι ο βοσκός εκείνος, που όταν ακούει καμπάνα συγκινείται, και αν δεν μπορεί να πάει στην εκκλησία, κάνει το σταυρό του και παρακαλεί το Θεό να τον συγχωρέσει. Εκκλησία είναι και ο εγγράμματος, που σπούδασε και έγινε επιστήμονας, αλλά δεν έχασε την πίστη του, την ομολογεί και την κηρύττει δημοσία και αδιαφορεί για τα σχόλια και τις ειρωνείες του αθέου κόσμου. Εκκλησία είναι και ο ασπρομάλλης γέρος, που έζησε με ευσέβεια και τώρα ειρηνικός και γαλήνιος περιμένει από ώρα σε ώρα το θάνατο, για να περάσει απ’ τη στρατευομένη Εκκλησία στη θριαμβεύουσα. Όλοι αυτοί, μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες, εφ’ όσον πιστεύουν και ζουν σύμφωνα με τις εντολές του Θεού και λατρεύουν τον Τριαδικό Θεό μέσα σε ορθόδοξες εκκλησίες, όλοι αυτοί αποτελούν τα ζωντανά μέλη της αγίας Εκκλησίας.
Ονομάζουμε δε τα μέλη αυτά ζωντανά, για να τα διακρίνουμε από τα άλλα, τα νεκρά μέλη. Νεκρά μέλη της Εκκλησίας λέγονται εκείνοι οι χριστιανοί, που έχουν βαπτισθεί στο όνομα της Αγίας Τριάδος, και όταν ήταν μικρά παιδιά τρέχανε στην εκκλησία και κοινωνούσαν τακτικά, αλλ’ όταν μεγάλωσαν έπαψαν πια να εκκλησιάζονται τακτικά και μονάχα σαν κομήτες παρουσιάζονται στην εκκλησία σε πανηγύρια, γάμους, βαφτίσια, κηδείες και μνημόσυνα.
Οι κανόνες της Εκκλησίας λένε, πως όποιος λείψει από την εκκλησία τρεις συνεχείς Κυριακές χωρίς λόγο, αυτός πρέπει να αφορίζεται, δηλαδή να διαγράφεται από το μητρώο της Εκκλησίας, όπως ακριβώς διαγράφεται από ένα σωματείο το μέλος εκείνο που προσκαλείται στις συνεδριάσεις και δεν προσέρχεται και δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του. Αν αυτή η διάταξης των ιερών κανόνων εφαρμοζόταν, θα βλέπαμε πως ένα μικρό ποσοστό χριστιανών, εκείνοι που εκκλησιάζονται τακτικά, εξομολογούνται και κοινωνούν, είναι τα ζωντανά μέλη της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία με τα ζωντανά της μέλη, σύμφωνα με τη διδασκαλία του αποστόλου Παύλου, είναι ένα σώμα. Κι’ όπως το σώμα δεν αποτελείται από ένα μέλος, αλλά από πολλά, έτσι και η Εκκλησία αποτελείται από πολλούς χριστιανούς. Και όπως όλα τα μέλη είναι ενωμένα με το σώμα και κανένα απ’ αυτά δεν μπορεί να ζήσει έξω απ’ το σώμα, έτσι και οι χριστιανοί είναι ενωμένοι με την Εκκλησία και δεν μπορούν να ζήσουν έξω από την Εκκλησία. Το σώμα του ανθρώπου έχει κεφάλι και αυτό κυβερνάει όλο το σώμα. Αλλά και η Εκκλησία σαν σώμα έχει κεφαλή, και κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Αυτός αοράτως κυβερνάει την Εκκλησία δια μέσου των αληθινών ποιμένων και διδασκάλων της Εκκλησίας. Αλλά όπως ο νους ενδιαφέρεται για όλα τα μέλη του σώματος, και αν π.χ. το πόδι πατήσει ένα αγκάθι, το κεφάλι δεν αδιαφορεί αλλά σκύβει και βλέπει που είναι το αγκάθι και κινεί το χέρι να το βγάλει, έτσι και η κεφαλή της Εκκλησίας, δηλαδή οι αντιπρόσωποι του Χριστού στη γη, δεν πρέπει να υπερηφανεύονται και να λένε πως Εμείς είμαστε κι’ όχι άλλοι, αλλά πρέπει να πονάνε και να ενδιαφέρονται για όλα τα μέλη της Εκκλησίας, και γι’ αυτά ακόμα τα πιο ταπεινά και άσημα. Σώμα χωρίς κεφάλι δεν νοείται, αλλά και κεφάλι χωρίς σώμα δεν νοείται. Κεφάλι και σώμα αποτελούν μια αχώριστη ενότητα και αυτή η ενότητα εικονίζει την ενότητα της Εκκλησίας.
***
Σύμφωνα με όλα αυτά που είπαμε παραπάνω και που είναι ιδέες του Ευαγγελίου, ο λαός που πιστεύει στο Χριστό και ζη το Χριστό έχει θέση στην Εκκλησία και δεν επιτρέπεται κανένας να τον αγνοεί, να τον παραγκωνίζει, να τον αδικεί, να τον εκμεταλλεύεται και να του στερεί τα δικαιώματα του, και να νομίζει πως είναι κοπάδι από άλογα πρόβατα για να τα κουρεύει, να τα αρμέγει, χωρίς να τα βοσκάει και να φροντίζει γι’ αυτά. Αυτοί που συμπεριφέρονται έτσι στο λαό του Θεού δεν πρέπει να λέγονται ποιμένες, αλλά λυκοποιμένες. Και αλλοίμονο στην Εκκλησία εκείνη, που έχει τέτοιους ποιμένες.
Ο λαός, ο χριστιανικός επαναλαμβάνω λαός, έχει όχι μόνο καθήκοντα, αλλά και δικαιώματα. Στην πρώτη Εκκλησία οι λαϊκοί εξέλεγαν τους επισκόπους και τους ιερείς. Και ήταν αυτό δίκαιο, γιατί ο επίσκοπος ή ο ιερεύς που πρόκειται να υπηρετήσει σε μια επισκοπή ή ενορία, πρέπει νάνε πρόσωπο που να το αγαπούν και να το εκτιμούν οι χριστιανοί για την πίστη του, τις αρετές του και τα χριστιανικά του έργα. Έτσι εξελέγησαν οι μεγάλοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, που λάμπρυναν και δόξασαν την Εκκλησία.
Αλλά τώρα το δικαίωμα αυτό των λαϊκών έχει καταργηθεί και οι δεσποτάδες μαζεύονται στην Αθήνα και χωρίς καν να ρωτήσουν το λαό εκλέγουν όποιον θέλουν. Και αν ο λαός διαμαρτυρηθεί και φωνάξει «ανάξιος», η δεσποτοκρατία ταράζεται, ανησυχεί και οργίζεται.
Πολλά χρόνια τώρα κηρύττουμε και γράφουμε αυτά τα πράγματα και έχουμε ως σύνθημα:«Ζητούμεν ελευθέραν και ζώσαν Εκκλησίαν». Ελπίζουμε δε, ότι ο αγώνας αυτός δεν είναι μάταιος. Θα έρθει μια μέρα, που ο ευσεβής λαός θα αγανακτήσει και πάλι τα δικαιώματα του και θα εκλέγη με φόβο Θεού τους ποιμένας του.
πηγή: orthodoxes-anazitise.pblogs.gr
***
Οι εχθροί, εξ αιτίας της φιλαργυρίας ορισμένων φιλάργυρων και πλεονεκτών κληρικών, κατηγορούν την εκκλησία και από τα άστρα θέλουν να τη ρίξουν χαμηλά στη συνείδηση του λαού, να την παρουσιάσουν μια εμπορική επιχείρηση με ταπεινές επιδιώξεις. Γι αυτό πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη των κληρικών εκείνων, που με τη ιδιοτέλεια τους και την αντιχριστιανική ζωή τους γίνονται αιτία δυσφημήσεως της αγίας Εκκλησίας.
«Παπαδομάγαζο» ονομάζουν την εκκλησία. Ταπεινή και εξευτελιστική ιδέα έχουν γι’ αυτήν οι άπιστοι και άθεοι, που αιώνες τώρα προφητεύουν την εξαφάνιση της. Αλλά η Εκκλησία, παρ’ όλα τα σκάνδαλα, εξακολουθεί να νικά και να θριαμβεύει εις πείσμα όλων των δαιμόνων.
***
Αλλά μήπως όλοι αυτοί που λένε ότι χριστιανοί έχουν καταλάβει τι είναι Εκκλησία; Εκκλησία για τους πολλούς είναι παπάδες και δεσποτάδες, η εκκλησία είναι ο ναός, το κτίριο, τα ντουβάρια. Δεν είναι όμως αυτή η σωστή έννοια της εκκλησίας. Εκκλησία δεν είναι οι τέσσερις τοίχοι του ναού. Εκκλησία δεν είναι μονάχα οι κληρικοί. Εκκλησία είναι όλος ο χριστιανικός λαός. Εκκλησία είναι όλο το σύνολο εκείνων που πιστεύουν στο Χριστό πως είναι ο αληθινός Θεός, ακούνε και εκτελούνε όσα ο Χριστός διδάσκει και παραγγέλλει με το ευαγγέλιο του και με τους πατέρες και διδασκάλους της Εκκλησίας, που φωτίζονται από το πνεύμα του Θεού και ερμηνεύουν την Αγία γραφή. Εκκλησία είναι όλοι οι πιστοί.
Εκκλησία είναι το μικρό εκείνο παιδί, που μόλις χτυπήσει η καμπάνα το βλέπεις να τρέχει στο ναό και να στέκεται με προσοχή και σαν άγγελος να παρακολουθεί τη θεία λειτουργία. Εκκλησία είναι η αγράμματη αλλά ευσεβής εκείνη γυναίκα, που δεν παύει μέρα και νύχτα να προσεύχεται με δάκρυα. Εκκλησία είναι ο βοσκός εκείνος, που όταν ακούει καμπάνα συγκινείται, και αν δεν μπορεί να πάει στην εκκλησία, κάνει το σταυρό του και παρακαλεί το Θεό να τον συγχωρέσει. Εκκλησία είναι και ο εγγράμματος, που σπούδασε και έγινε επιστήμονας, αλλά δεν έχασε την πίστη του, την ομολογεί και την κηρύττει δημοσία και αδιαφορεί για τα σχόλια και τις ειρωνείες του αθέου κόσμου. Εκκλησία είναι και ο ασπρομάλλης γέρος, που έζησε με ευσέβεια και τώρα ειρηνικός και γαλήνιος περιμένει από ώρα σε ώρα το θάνατο, για να περάσει απ’ τη στρατευομένη Εκκλησία στη θριαμβεύουσα. Όλοι αυτοί, μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες, εφ’ όσον πιστεύουν και ζουν σύμφωνα με τις εντολές του Θεού και λατρεύουν τον Τριαδικό Θεό μέσα σε ορθόδοξες εκκλησίες, όλοι αυτοί αποτελούν τα ζωντανά μέλη της αγίας Εκκλησίας.
Ονομάζουμε δε τα μέλη αυτά ζωντανά, για να τα διακρίνουμε από τα άλλα, τα νεκρά μέλη. Νεκρά μέλη της Εκκλησίας λέγονται εκείνοι οι χριστιανοί, που έχουν βαπτισθεί στο όνομα της Αγίας Τριάδος, και όταν ήταν μικρά παιδιά τρέχανε στην εκκλησία και κοινωνούσαν τακτικά, αλλ’ όταν μεγάλωσαν έπαψαν πια να εκκλησιάζονται τακτικά και μονάχα σαν κομήτες παρουσιάζονται στην εκκλησία σε πανηγύρια, γάμους, βαφτίσια, κηδείες και μνημόσυνα.
Οι κανόνες της Εκκλησίας λένε, πως όποιος λείψει από την εκκλησία τρεις συνεχείς Κυριακές χωρίς λόγο, αυτός πρέπει να αφορίζεται, δηλαδή να διαγράφεται από το μητρώο της Εκκλησίας, όπως ακριβώς διαγράφεται από ένα σωματείο το μέλος εκείνο που προσκαλείται στις συνεδριάσεις και δεν προσέρχεται και δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του. Αν αυτή η διάταξης των ιερών κανόνων εφαρμοζόταν, θα βλέπαμε πως ένα μικρό ποσοστό χριστιανών, εκείνοι που εκκλησιάζονται τακτικά, εξομολογούνται και κοινωνούν, είναι τα ζωντανά μέλη της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία με τα ζωντανά της μέλη, σύμφωνα με τη διδασκαλία του αποστόλου Παύλου, είναι ένα σώμα. Κι’ όπως το σώμα δεν αποτελείται από ένα μέλος, αλλά από πολλά, έτσι και η Εκκλησία αποτελείται από πολλούς χριστιανούς. Και όπως όλα τα μέλη είναι ενωμένα με το σώμα και κανένα απ’ αυτά δεν μπορεί να ζήσει έξω απ’ το σώμα, έτσι και οι χριστιανοί είναι ενωμένοι με την Εκκλησία και δεν μπορούν να ζήσουν έξω από την Εκκλησία. Το σώμα του ανθρώπου έχει κεφάλι και αυτό κυβερνάει όλο το σώμα. Αλλά και η Εκκλησία σαν σώμα έχει κεφαλή, και κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Αυτός αοράτως κυβερνάει την Εκκλησία δια μέσου των αληθινών ποιμένων και διδασκάλων της Εκκλησίας. Αλλά όπως ο νους ενδιαφέρεται για όλα τα μέλη του σώματος, και αν π.χ. το πόδι πατήσει ένα αγκάθι, το κεφάλι δεν αδιαφορεί αλλά σκύβει και βλέπει που είναι το αγκάθι και κινεί το χέρι να το βγάλει, έτσι και η κεφαλή της Εκκλησίας, δηλαδή οι αντιπρόσωποι του Χριστού στη γη, δεν πρέπει να υπερηφανεύονται και να λένε πως Εμείς είμαστε κι’ όχι άλλοι, αλλά πρέπει να πονάνε και να ενδιαφέρονται για όλα τα μέλη της Εκκλησίας, και γι’ αυτά ακόμα τα πιο ταπεινά και άσημα. Σώμα χωρίς κεφάλι δεν νοείται, αλλά και κεφάλι χωρίς σώμα δεν νοείται. Κεφάλι και σώμα αποτελούν μια αχώριστη ενότητα και αυτή η ενότητα εικονίζει την ενότητα της Εκκλησίας.
***
Σύμφωνα με όλα αυτά που είπαμε παραπάνω και που είναι ιδέες του Ευαγγελίου, ο λαός που πιστεύει στο Χριστό και ζη το Χριστό έχει θέση στην Εκκλησία και δεν επιτρέπεται κανένας να τον αγνοεί, να τον παραγκωνίζει, να τον αδικεί, να τον εκμεταλλεύεται και να του στερεί τα δικαιώματα του, και να νομίζει πως είναι κοπάδι από άλογα πρόβατα για να τα κουρεύει, να τα αρμέγει, χωρίς να τα βοσκάει και να φροντίζει γι’ αυτά. Αυτοί που συμπεριφέρονται έτσι στο λαό του Θεού δεν πρέπει να λέγονται ποιμένες, αλλά λυκοποιμένες. Και αλλοίμονο στην Εκκλησία εκείνη, που έχει τέτοιους ποιμένες.
Ο λαός, ο χριστιανικός επαναλαμβάνω λαός, έχει όχι μόνο καθήκοντα, αλλά και δικαιώματα. Στην πρώτη Εκκλησία οι λαϊκοί εξέλεγαν τους επισκόπους και τους ιερείς. Και ήταν αυτό δίκαιο, γιατί ο επίσκοπος ή ο ιερεύς που πρόκειται να υπηρετήσει σε μια επισκοπή ή ενορία, πρέπει νάνε πρόσωπο που να το αγαπούν και να το εκτιμούν οι χριστιανοί για την πίστη του, τις αρετές του και τα χριστιανικά του έργα. Έτσι εξελέγησαν οι μεγάλοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, που λάμπρυναν και δόξασαν την Εκκλησία.
Αλλά τώρα το δικαίωμα αυτό των λαϊκών έχει καταργηθεί και οι δεσποτάδες μαζεύονται στην Αθήνα και χωρίς καν να ρωτήσουν το λαό εκλέγουν όποιον θέλουν. Και αν ο λαός διαμαρτυρηθεί και φωνάξει «ανάξιος», η δεσποτοκρατία ταράζεται, ανησυχεί και οργίζεται.
Πολλά χρόνια τώρα κηρύττουμε και γράφουμε αυτά τα πράγματα και έχουμε ως σύνθημα:«Ζητούμεν ελευθέραν και ζώσαν Εκκλησίαν». Ελπίζουμε δε, ότι ο αγώνας αυτός δεν είναι μάταιος. Θα έρθει μια μέρα, που ο ευσεβής λαός θα αγανακτήσει και πάλι τα δικαιώματα του και θα εκλέγη με φόβο Θεού τους ποιμένας του.
πηγή: orthodoxes-anazitise.pblogs.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου