Ευλογημένη πνευματική περιήγηση

Πέμπτη 23 Απριλίου 2015

ΑΠΡΙΛΙΟΥ 23. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑ, ΥΜΝΟΣ, ΒΙΟΣ, ΘΑΥΜΑΤΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

ΑΠΡΙΛΙΟΥ 23!!
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ
ΕΓΚΩΜΙΑ
 (Ἐκ τοῦ βιβλίου: Ἀκολουθίαι τῶν Ἁγίων Τεσσάρων Νέων τοῦ Χριστοῦ Μαρτύρων Ἀγγελή, Μανουήλ, Γεωργίου καὶ Νικολάου, τῶν ἐν Ῥεθύμνῃ τῆς Κρήτης μαρτυρησάντων· καὶ τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Στυλιανοῦ τοῦ Παμφλαγόνος. Πρὸς δὲ καὶ Μακαριστήρια· ψαλλόμενα εἰς Θεομητορικὰς Ἑορτὰς καὶ ἑορταζομένους Ἁγίους. Ἐκδοθέντα ὑπὸ Σπ. Εὐθυμιάδου, τοῦ ἐκ Βλάτσης τῆς Μακεδονίας. Ἐν Ἐρμουπόλει Σύρου. Τύποις Γ. Μελισταγοῦς, Μακεδόνος. 1865)
 
 


















Ἐγκώμια: Ψαλλόμενα ἀντὶ τοῦ Κοινωνικοῦ
Στάσις γ΄. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι
Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μεγαλύνομέν σε, Γεώργιε τρισμάκαρ.
Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, σὲ μακαριοῦμεν, Χριστοῦ τὸν ἀθλοφόρον.
Φιλομαρτύρων δῆμος, μνήμην τοῦ Γεωργίου, ἠθροισθήτε τελέσαι.
Ἡ Καππαδόκων χώρα, τιμᾷ ἐν εὐφροσύνῃ, τὰ σπάργανά σου Μάρτυς.
Ἡ οἰκούμενη πᾶσα, Γεώργιε σὴν μνήμην, τελεῖ μετ’ εὐφρόσυνης.
Θωπεῖαι τῶν τυράννων, οὐ ἰσχύσάν σου κάμψαι, ψυχὴν γενναίαν Μάρτυς.
Τῶν ἀθλοφόρων δόξα, Μεγαλομάρτυς πέλεις, Γεώργιε καὶ κλέος.
Ὀφρῦν τε καὶ τὸ θράσος, καθεῖλες τῶν τυράννων, Γεώργιε γενναίως.
Εἱρκτὴν Μεγαλομάρτυς, καὶ αἰκισμοὺς ὑπέστης, ὑπὲρ Χριστοῦ ἀγάπης.
Τροχῷ κατεσπαράχθης, καὶ αἰκισμοὺς ὑπέστης, ὑπὲρ Χριστοῦ ἀγάπης.
Ἄγγελος ἐνισχύων, ἐξ οὐρανοῦ κατῆλθε, θέαμα ξένον ὄντως.
Βασάνους ἀθλοφόρε, καὶ ἀπειλὰς τυράννων, οὐκ ἐπτοήθης ὅλως.
Κώνειον ἐποτίσθης, ἀλλὰ Χριστοῦ δυνάμει, μηδὲν ἐβλάφθης Μάρτυς.
Νεκρὸν ἤγειρας Μάρτυς, τῇ θείᾳ προσευχῇ σου, ἐκπλήττων τοὺς ὁρῶντας.
Χριστὸς σοὶ ὤφθη Μάρτυς, καθ’ ὕπαρ σὲ θαῤῥύνων, πρὸς δρόμον μαρτυρίου.
Γλυπτὰ τῆς ἀσεβείας, συνέτριψας δυνάμει, Γεώργιε Κυρίου.
Τῶν αἰχμαλώτων ῥύστης, καὶ φύλαξ Ὀρθόδοξων, Τροπαιοφόρε πέλεις.
Ἡ Παλαιστίνη χαίρει, Γεώργιε πλουτοῦσα, σορὸν τῶν σῶν λειψάνων.
Ἆθλά σου τὰ γενναῖα, ἐξέστησαν Ἀγγέλους, Γεώργιε πολύτλα.
Τῶν αἰχμαλώτων ῥύστης, ταχύτατος τυγχάνεις, Γεώργιε θεόφρων.
Θαυμάτων παραδόξων, πλουτεῖς τὴν οἰκουμένην, Τροπαιοφόρε Μάρτυς.
Τὴν χάριν τῶν θαυμάτων, εἴληφας Ἀθλοφόρε, βραβεῖον τῶν σῶν ἄθλων.
Τὰ στίφη φιλεόρτων, τελεῖ σου ἐτησίως, τὴν μνήμην Ἀθλοφόρε.
Σοὶ ἐξεχύθη χάρις, θαυμάτων ἐξαισίων, Γεώργιε θεόφρων.
Τῶν ἀθλητῶν τὰ στίφη, τὴν σὴν θεόφρων μνήμην, βροτοῖς συνεορτάζει.
Τοὺς τὴν σεπτήν σου μνήμην, τελοῦντας Ἀθλοφόρε, ῥῦσαι δεινῶν παντοίων.
Ἡ δόξα τῶν Μαρτύρων, λιταῖς σου περιφρούρει, τοὺς πανηγυριστάς σου.
Κινδύνων πολυτρόπων, ῥυσθείημεν λιταῖς σου, οἱ ὑμνῳδοί σου Μάρτυς.
Δόξα. Τριαδικόν.
Ὤ τρίφωτε Θεέ μου, λιταῖς τοῦ Γεωργίου, σῶσον τοὺς σὲ ὑμνοῦντας.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ὑπὲρ ἡμῶν Παρθένε, μετὰ τοῦ Γεωργίου, δυσώπει τὸν Υἱόν Σου.
ΥΜΝΟΣ
ΚΑΙΣΑΡΙΟΥ ΔΑΠΟΝΤΕ
Δὲν λάμπει τόσον ὁ λαμπρός, ἥλιος ἀνατέλλων·
ὡς ὁ λαμπρὸς Γεώργιος, ἐλθεῖν σήμερον θέλων.
Δὲν εἶναι τόσο ποθεινό, γλυκὸ τὸ φῶς ἡλίου·
καθὼς εἶναι ἡ ἑορτή, τοῦ θείου Γεωργίου.
Δὲν ὠφελεῖ ὁ ἥλιος, καὶ ζῶντας, καὶ θανόντας·
ὡς ὁ πολὺς Γεώργιος, καὶ τοὺς νεκρούς, καὶ ζῶντας.
Ἀλλ’ ὦ Ἅγιε Ἥλιε, δέομαι, ἔπιδέ με·
τὸν δοῦλόν σου τὸν σκοτεινόν, καὶ λάμψας, φώτισαί με.
Νὰ σ’ εὐφημήσω ὡς ποθῶ, καὶ νὰ σὲ ἐπαινέσω·
ἐγκώμιον παραμικρόν, νὰ πλέξω, νὰ συνθέσω.
Ὄχι ἀπὸ ἐγκώμια, ἐσὺ πῶς ἔχεις χρείαν·
Μάρτυς θεομακάριστε, ὄχι μηδὲ κᾀμμίαν.
Μάλιστα ἀπὸ λόγου μου, ὁποῦ νὰ ἐπαινέσω·
τὸ ἄλογό σου ἀρκετά, ἴσως δὲν ἠμπορέσω.
Τολμῶ δὲ ὁ ἀνάξιος, ἐτοῦτο καὶ τὸ κάνω·
τὴν χάριν καὶ τὴν σκέπην σου, διὰ ν’ ἀπολαμβάνω.
Ὅτι παντοῦ ἡ σκέπη σου, εἶναι ποθεινοτάτη·
καὶ ἡ βοήθεια ἡ σή, πολλ’ ἀναγκαιοτάτη.
Οὐ μόνον στὴν πατρίδα μας, αὐτὴν τὴν ἐπιγείαν·
ἤ μᾶλλον παροικίαν μας, ὄντως καὶ ἐξορίαν.
Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν φοβεράν, τὴν μέλλουσαν τὴν κρίσιν·
τὴν τῶν καλῶν καὶ τῶν κακῶν, πλουσιωτάτην βρύσιν.
***
Μεγάλη εἶναι ἡ τιμή, πολλὴ εἶναι ἡ χάρις·
ὁποῦ κατηξιώθηκες, Γεώργιε νὰ πάρῃς.
πολλοὶ γὰρ ἐδοξάσθησαν, ἀπὸ τοὺς μακαρίους·
Μάρτυρας, Ἱεράρχας τε, καὶ ἀπὸ τοὺς Ὁσίους.
Ὅμως κανεὶς ὡσὰν ἐσέ, κανεὶς δὲν ἀξιώθη·
ἡ χάρις καὶ ἡ δόξα σου, εἰς ἄλλον δὲν ἐδόθη.
Διότι τίς δοξάζεται, εἰς κάθε χώραν πόλιν·
εἰς τὸ καυκὶ τοῦ Οὐρανοῦ, στὴν οἰκουμένην ὅλην;
Ὡσὰν ἐσὲ Γεώργιε, μέγα, Τροπαιοφόρε·
Μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ, Ἅγιε, θεοφόρε.
Τίς ἄνθρωπος Γεώργιε, στὸν κόσμον δὲν σὲ ξεύρει;
Καὶ ποῦ νὰ σὲ γυρέψῃ δέ, κἐκεῖ νὰ μὴν σὲ εὕρῃ;
Ποῖος ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς, ἐσένα δὲν δοξάζει;
Ποῖος αὐθέντης, πρίγκιπας, ἐσὲ δὲν ἑορτάζει;
Ποῖος πτωχός, ἤ ἄρχοντας, ἤ ποία ἡλικία·
δὲν σὲ ἠξεύρει Ἅγιε, καὶ τὰ μωρὰ παιδία;
Ὅλοι τους σὲ ἠξεύρουσι, καὶ ὅλοι σὲ γνωρίζουν·
καὶ μὲ χαράν τους περισσήν, ἐσὲ πανηγυρίζουν.
Ὅλοι τους ὡς πατέρα τους, ἐσὲ ἐπικαλοῦνται·
καὶ ὅλοι ἀπ’ τὴν χάριν σου, εὐθὺς εὐεργετοῦνται.
Ὅλοι, ὡς εὐεργέτην τους, λοιπὸν ἐσένα κράζουν·
ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά, τοῦ λόγου σου φωνάζουν.
Οὐ μόνον οἱ χριστιανοί, ἡμεῖς τῆς Ἐκκλησίας·
ταύτης τῆς Ἀνατολικῆς, τῆς εὐσεβοῦς καὶ θείας.
Ἀλλ’ ἔτι καὶ οἱ Δυτικοί, Σπανιόλοι καὶ Φραντζέζοι·
Ἀρμένοι, Κόπται, Λούτεροι, Ἰγκλέζοι, Ὀλλαντέζοι.
Ὡς καὶ οἱ Τοῦρκοι καὶ αὐτοί, ἐσένα σὲ τιμοῦσι·
σὲ ἀγαποῦσι δυνατά, σὲ θέλουν, σ’ ἐπαινοῦσι.
Ὅλα τὰ ἔθνη κᾑ φυλαῖς, λοιπὸν ἐσὲ δοξάζουν·
πανένδοξε Γεώργιε, καὶ σὲ ἐγκωμιάζουν.
Καὶ ὅλα τὰ βασίλεια, ὅλαις ᾑ πολιτείαις·
σὲ ἑορτάζουν μὲ τιμαῖς, καὶ μὲ δοξολογίαις.
Γιατί τί χώρα, ἤ χωριό, ἤ κάστρο, ἤ καὶ πόλις·
Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, τῆς οἰκουμένης ὅλης,·
δὲν ἔχει τὴν εἰκόνα σου, δὲν ἔχει τὸν ναόν σου·
καὶ δὲν τιμᾷ, δὲν προσκυνᾷ, τὄνομα τὸ δικόν σου;
Σὺ μέσα ἐγεννήθηκες, εἰς τὴν Καππαδοκίαν·
κι ὅλον τὸν κόσμον ἔκαμες, πατρίδα σου ἰδίαν.
Ὅτι παντοῦ σὲ ἀγαποῦν, ὡσὰν συμπατριώτην·
παντοῦ σὲ ἑορτάζουσι, Χριστοῦ ὡς στρατιώτην.
Ἀξιοθαύμαστος λοιπόν, εἶναί σου ἡ πατρίδα·
νὰ τὴν στολίσ’ ὅλη ἡ γῆ, πρέπει μὲ ἀλουργίδα.
Καὶ ἀξιομακάριστος, ἡ μνήμη τοῦ πατρός σου·
καὶ ἡ μακαρία ἡ κοιλιά, ἐκείνης τῆς Μητρός σου.
Ὅτι ἐγέννησαν υἱόν, τόσον χαριτωμένον·
πανάρετον, πανθαύμαστον, κοσμοαγαπημένον.
Χριστοῦ μεγαλομάρτυρα, τὴν δόξαν τῶν Μαρτύρων·
τὸ καύχημα καὶ τὴν τιμήν, τόσων λαῶν ἀπείρων.
Τὸ πρόεδρον τῶν Ἀθλητῶν, καὶ ὄντως ταξιάρχην·
Μαρτύρων τὸ περίβλεπτον, ἔνδοξον ταγματάρχην.
Τὸν μέγαν, τὸν πολύαθλον, τὸν θεῖον Ἀθλοφόρον·
τὸν παλαιστήν, τὸν νικητήν, καὶ τὸν τροπαιοφόρον.
Ἥρωα τὸν οὐράνιον, τὸν θεῖον Ἡρακλέα·
ἡμίθεον τὸν ἔνθεον, τὸν ἄλλον Ἀχιλλέα.
Τὸν νοερὸν ἀδάμαντα, τὸν ὄντως ἀριστέα·
ὁποῦ ἐδόξασε Θεόν, τὸν πάντων Βασιλέα.
Ἐδόξασε τὸν Ἰησοῦν, Χριστόν, τὸν Κύριόν μας·
σὺν τῷ Πατρί, καὶ Πνεύματι, τὸν κραταιὸν Θεόν μας.
Εὔφραν’ ἐχαροποίησεν, Ἀγγέλους, Ἀρχαγγέλους·
νικήσας τὸν διάβολον, ἐνδόξως ἕως τέλους.
Ἐδόξασεν, ἐτίμησεν, τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν·
ἐστόλισ’ ἐκαλλώπισεν, ὅλην σχεδὸν τὴν Κτίστην.
Ὅθεν αὐτὸν καὶ ὁ Θεός, ἐδόξασε μεγάλως·
ὅσο δὲν ἐδοξάσθηκε, στὸν κόσμον τοῦτον ἄλλος.
Τοῦ ἔδωκε θεοπρεπῶς, τὴν χάριν τῶν θαυμάτων·
καὶ θαύματα ἐγέμισε, τὴν γῆν ἕως περάτων.
Ποῖος γὰρ τόπος ἀδελφοί, δὲν εἶδε θαύματά του;
Ἤ τίς ποτε δὲν ἤκουσε, σημεῖα τέρατά του;
Τίς τὸν ἐπικαλέσθηκε, νὰ ‘λθῃ βοήθειά του·
καὶ δὲν τὸν εἶδε παρευθύς, ἀνέλπιστα κοντά του;
Τίς κινδυνεύει καὶ βοᾷ, διὰ νὰ τὸν γλιτώσῃ·
καὶ γλιτωμὸν ὁ Ἅγιος, δὲν ἔφθασε νὰ δώσῃ; 
Ποῖος τότε αἰχμάλωτος δὲν εἶδ’ ἐλευθερίαν·
φωνάζοντας τὸν Ἅγιον, μ’ ὅλην του τὴν καρδίαν;
Τίς ἀσθενής, ἤ ἐνδεής, καὶ ποῖος ξεπεσμένος·
ἔμεινεν ἀβοήθητος, καὶ ἀλησμονημένος;
Κράζοντας τὸν θαυματουργόν, τὸν Ἅγιον ἐτοῦτον·
τὸν βοηθὸν τῶν ἀσθενῶν, καὶ τῶν πτωχῶν τὸν πλοῦτον;
Τὸ Ἅγιόν του ὄνομα, ποῖος ἐπικαλεῖται·
εἰς τὴν ἀνάγκην του ποτέ, καὶ δὲν εὐεργετεῖται;
Τὸν Ἅγιον Γεώργιον, ποῖος τιμᾷ, γεραίρει·
καὶ πάντοτε δὲν τὸν βαστᾶ, ἐτοῦτος ἀπ’ τὸ χέρι;
Τὸν ἔνδοξον Γεώργιον, τίς τοῦ γυρεύει χάριν·
καὶ δὲν τὸν βλέπει παρευθύς, κοντά του καβαλάρην;
Τὸν μέγαν μου Γεώργιον, τίς λέγει του, βοήθει·
κι ὡς ἀστραπὴ ἐξ οὐρανοῦ, τῆς ὥρας δὲν ἐχύθη;
Τίς βασιλεὺς χωρὶς αὐτόν, τὸν Ἅγιον πηγαίνει·
νὰ πολεμήσῃ τὸν ἐχθρόν, κι εἰς πόλεμον ἐμπαίνει;
Τί στράτευμα, τίς στρατηγός, δὲν τὸν κρατεῖ στὸ χέρι·
κρατῶντάς τον στὸ χέρι δέ, δὲν τρέχει καὶ δὲν χαίρει;
Τὸν Ἅγιον Γεώργιον, ἀπάνω ἄν δὲν στήσῃ·
πῶς ἠμπορεῖ τὸ στράτευμα, ἐκεῖνο νὰ νικῆσῃ;
Τὸ τρόπαιον, τὸ φλάμπουρο, ἄν δὲν τοῦ τὸ σηκώσῃ·
πῶς τοὺς ἐχθρούς του ἠμπορεῖ, ἐνδόξως νὰ τροπώσῃ;
Οἱ Ἄγγελοι τὸν χαίρονται, ὡς ἕνα ἀδελφόν του·
οἱ Ἅγιοι τὸν βλέπουσιν, ὡς ἕνα στολισμόν τους.
Ἡ ἐκκλησία στήριγμα, νίκην ᾑ βασιλείαις·
 ᾑ αὐθεντείαις καύχημα, χαρὰν ᾑ πολιτείαις.
Ὁ κόσμος ὅλος καὶ καλά, δόξαν τους καὶ τιμήν τους·
οἱ δαίμονες τὸν τρέμουσιν, ὡς πταῖσται τὸν κριτήν τους.
***
Αὐτὸς εἶναι ἀκροαταί, ὁ γίγας ὁποῦ τρέχει·
τὰ τετραπέρατα τῆς γῆς, ἀναπαυμὸν δὲν ἔχει.
Τρέχει ἐδώ, τρέχει ἐκεῖ, και πανταχοῦ προφθάνει·
τὸν κόσμον ὅλον ἐν ταυτῶ, εὐθὺς περιλαμβάνει.
Τοὺς ὅσους τὸν παρακαλοῦν, διὰ νὰ βοηθήσῃ·
τὸ ζήτημα τοῦ καθενός, διὰ νὰ τὸν χαρίσῃ.
Καὶ ἄνθρωπος δὲν βρίσκεται, πρᾶγμα νὰ τοῦ ζητήσῃ·
καὶ ὁ Γεώργιος αὐτό, νὰ μὴ τοῦ τὸ χαρίσῃ.
Διότι μὲ τοῦ Ιησοῦ, τὴν παντοδυναμίαν·
πάντα ἰσχύει δύναται, δίχως ἀμφιβολίαν·
Γιὰ νὰ δοξάσῃ βέβαια, τοῦτον τὸν Ἅγιόν του·
εἰς ὅλα τὰ βασίλεια, ὡς δοῦλον γνήσιόν του.
Καθὼς τὸν δόξασεν αὐτός, καὶ τὸ πανάγιόν Του·
Ὄνομα ὁμολόγησε, μὲ τὸ μαρτύριό του.
Ἔμπροσθεν εἰς τοὺς βασιλεῖς, καὶ δὲν τοὺς ἐφοβήθη·
οὐδὲ τὰ παιδευτήρια, τὰ τόσα συλλογήθη.
Κεῖνα τὰ παιδευτήρια, τὰ πάμπολλα καὶ τόσα·
ὁποῦ τρομάζει μοναχά, νὰ τὰ εἰπῇ ἡ γλῶσσα.
Τὴν κάμινον τὴν φοβεράν, ἐκείνην τῆς ἀσβέστου·
ὁποῦ ἐμένα μἔπρεπε, τοῦ μιαροῦ καὶ πταίστου.
Διὰ νὰ φύγω τὸ φρικτόν, τὸ ἄσβεστον ἐκεῖνο·
τὸ πῦρ τὸ τῆς κολάσεως, ὁποῦ ποτὲ δὲν σβήνω.
Μάλιστα ὁ ἀνόητος, τἀνάφτω, τὸ αὐξάνω·
μὲ τὰ κακά, ὁποῦ παντοῦ, καὶ κάθε ὥρα κάνω.
Ὄχι τοῦ Γεωργίου μου, ὁποὖχε καιομένην·
πάντοτε τὴν καρδίαν του, καὶ καταφλεγομένην.
Ὑπὸ τοῦ θείου ἔρωτος, ὑπὸ πυρὸς ἀΰλου·
ἐκείνου τοῦ Δημιουργοῦ, ἐτοῦτου τοῦ ἐνύλου.
Τὸν φοβερὸν πάλιν τροχόν, κἐκεῖνα τὰ πυρφόρα·
καὶ σιδηρᾶ ποδήματα, ὅλα θανατηφόρα.
Ὁποῦ ἐμένα μἔπρεπαν, αὐτὰ ὅλως διόλου·
ὡς ἐκ παιδὸς ὤν ὁπαδός, φίλος τοῦ διαβόλου.
Διότι ἄφηκα κακῶς, ὁδὸν τὴν τεθλιμμένην·
ὕστερα δὲ εὐρύχωρην, πολλὰ ἀναπαυμένην.
Καὶ ἔπιασα ὁ ἄγνωστος, στράταν τὴν πλατυτάτην·
ὕστερα δὲ πολλὰ κακήν, φίδια, καὶ πῦρ γεμάτην.
Καὶ τρέχοντας περιπατῶ, μαζὶ μετὰ δαιμόνων·
καὶ χαίροντας ἀκολουθῶ, τοὺς διαβόλους μόνον.
Ὄχι του Γεωργίου μου, ὁποῦ τὸν ἑαυτόν του·
τελείως ἀπαρνήθηκε, και ἅρας τὸν Σταυρόν του.
Ἀκολουθοῦσε τρέχοντας, χαίροντας, τὸν Χριστόν του·
καθὼς ὁρίζει ὁ Χριστός, στὸ Εὐαγγέλιόν Του.
Καὶ τἆλλα τὰ μαρτύρια, ὁποῦ γιὰ συντομίαν·
ἐγὼ τὰ ἀποσιωπῶ, μὲ ἔκπληξιν βαθεῖαν.
Καὶ διατὶ εὑρίσκονται, εἶναι εἰς κάθε στόμα·
τὰ ὅσα ἔπαθεν αὐτό, τὸ νικηφόρον σῶμα.
***
Διόπερ καὶ ὁ Κύριος, διὰ νὰ τὸν τιμήσῃ·
τὸν πάντιμον Γεώργιον, τὴν δόξαν του ναὐξήσῃ.
Ηὐδόκησεν ἡ ἑορτή, ἐτούτου τοῦ Ἁγίου·
νὰ πέφτῃ μὲ τὴν ἑορτήν, Αὐτοῦ μας τοῦ Κυρίου.
Ὁ Ἅγιος Γεώργιος, ὤ δόξα, νὰ τιμᾶται·
ἀντάμα μὲ τὸν Κύριον, καὶ νὰ συμπροσκυνᾶται.
Δοῦλος νὰ ἑορτάζεται, μαζὶ μὲ τὸν δικόν του·
Αὐθέντην καὶ Δεσπότην του, πολὺ ἐγκώμιόν του.
Δοῦλος γὰρ ὁ ἐξαίρετος, καὶ τίμιος τυχαίνει·
ἐξαίρετην καὶ τὴν τιμήν, βέβαια νὰ λαβαίνῃ.
Τὸ Πάσχα ἑορτάζομεν, λοιπὸν το λαμπροφόρον·
εἶτα καὶ τὸν Γεώργιον, ναί, τὸν τροπαιοφόρον.
Τιμοῦμεν τὴν Ἀνάστασιν, Χριστοῦ καὶ προσκυνοῦμεν·
τιμοῦμεν καὶ τὸν Ἅγιον, αὐτὸν καὶ εὐφημοῦμεν.
Στεφάνου Πρωτομάρτυρος, προνόμιον οἰκεῖον·
ἦτον νὰ ἑορτάζεται πρὸ πάντων τῶν Ἁγίων.
Διότι πρώτιστος αὐτός, τὸ αἷμά του τὸ χύνει·
μετὰ τὴν Ἔγερσιν Χριστοῦ, καὶ τὴν ζωὴν προδίνει.
Ἡ δὲ πνευματοκίνητος, Ἁγία Ἐκκλησία·
ὁποῦ τὰ ἐδιόρισε, τὰ πάντα ἐν σοφίᾳ.
Τοῦτον τὸν μέγαν προτιμᾷ, σοφῶς καὶ διορίζει·
καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασιν, αὐτὸν πανηγυρίζει.
Ὡς πλιότερον πολυπαθῆ, Στεφάνου, Δημητρίου·
καὶ τῶν λοιπῶν ὁποῦ φοροῦν, στέφανον μαρτυρίου.
Ὁ τῶν Ἁγίων Ἅγιος, τὸν ἀγαπᾶ κοντά Του·
ἐτοῦτόν Του τὸν Ἅγιον, δι’ ἁγιότητά Του
Ὁ μέγας Μάρτυς Ἰησοῦς, καὶ τῆς ὁμολογίας·
αὐτῆς πρῶτος διδάσκαλος, τῆς εἰς Αὐτὸν λατρείας.
Τοῦτον τὸν Μάρτυρα Αὐτοῦ, ὡς πλέον κοινωνόν Του·
καὶ πλιὸ σιμά του ἔλαβε, ὡς πλέον ἀρεστόν Του.
Ὅθεν μετὰ τὰ Ἅγια, φρικτὰ μαρτύριά του·
ὕστερ’ ἀπὸ τὰ πάνσεπτα, Πάθη τὰ ἐδικά Του.
Καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασιν, ὕστερα τὴν λαμπράν Του·
Ἔγερσιν τὴν πανένδοξον, Αὐτοῦ καὶ φανεράν Του.
Τιμῶμεν καὶ τὰ τίμια, πάθη τοῦ Γεωργίου·
καὶ τὰ λαμπρὰ μαρτύρια, ἐτοῦτου τοῦ Ἁγίου.
Καὶ τὴν σεβάσμιον αὐτοῦ, μνήμην καὶ ἑορτήν του·
καὶ τὴν μεγάλην χάριν του, καὶ τὴν πολλὴν τιμήν του.
Πανηγυρίζομεν λοιπόν, μὲ ἄμετρον χαράν μας·
καὶ ἑορτάζομεν αὐτόν, μὲ ὅλην τὴν καρδιά μας.
Ὅτι ὡσὰν Αὐγερινός, λαμπρός, ἀκτινοβόλος·
ἔλαμψεν ὁ Γεώργιος, χαρά, καὶ δόξα ὅλος.
Καὶ τὸ ἕαρ τὸ γλυκύ, καὶ τὸ χαριτωμένον·
ἐφάνη ὁ Γεώργιος, ἕαρ πεποθημένον.
Τοῦτο ἐγὼ νομίζω δέ, νὰ μᾶς τὸ σημειώνῃ·
καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἑορτῆς, καὶ νὰ τὸ φανερώνῃ.
Τὸ ἕαρ, καὶ ἡ ἄνοιξις, μεθ’ ἧς τοῦ Γεωργίου·
ἡ σεβασμία ἑορτή, συντρέχει τοῦ Ἁγίου.
***
Σύντομα ἐγκωμίασα, πολλὰ τὸν θαυμαστόν μου·
τὸν Ἅγιον Γεώργιον, τὸν πολυπόθητόν μου.
Ὄχι γιατὶ ὕλην ἐδώ, δὲν εἶχα νὰ πλατύνω·
ἀλλ’ ὅτι οἰκειοθελῶς, τὸ πλάτος τὸ ἀφήνω.
Διὰ νὰ δύναται καθ’ εἷς, ὁποῦ τὸν εὐλαβεῖται·
καὶ τὸν τιμᾷ τὸν Ἅγιον, καὶ τὸν ἐπικαλεῖται.
Μικρὸν ὄντας καὶ σύντομον, αὐτὸ νὰ συνηθίζῃ·
νὰ τὸ διαβάζῃ συνεχῶς, καὶ νὰ τὸ ἐκστομίζῃ.
Διότι βλέπω περισσούς, ὁποῦ ἐπιθυμοῦσι·
νὰ τὸν πανηγυρίζουσι, καὶ νὰ τὸν ἐπαινοῦσι.
Ὅτ’ εἰς πολλοὺς κάνει καλό, μὲ τὰς θαυματουργίας·
πολλοὺς γλιτώνει καὶ παντοῦ, ἀπὸ πολλὰς αἰτίας.
Καὶ διὰ τοῦτο ἀγαποῦν πολλοί, νὰ τὸν δοξάζουν·
νὰ ἔχουσιν ἐγκώμια, νὰ τὸν ἐγκωμιάζουν.
Ὅτι ἐγὼ τώρα ἐδώ, ἄν θέλω νὰ ἀρχίσω·
τὸν Ἅγιον Γεώργιον, εἰς πλάτος νὰ τιμήσω.
Εἶναι ὡσὰν τὸν ἥλιον, νὰ θέλω νὰ φωτίσω·
ἤ εἶναι ὡσὰν νὰ ζητῶ, τὸ χιόνι νὰ ἀσπρίσω.
Αὐτὸ δὲ ὁποῦ ἔκαμα, ἐγὼ εἰς τοὺς Ἁγίους·
καὶ ἐγκωμίασα ἐδώ, ἐκ τῶν πολλῶν ἐνίους.
Δὲν εἶνα πῶς τὸ ἔκαμα, ἐκείνους νὰ τιμήσω·
ὁ γὰρ Θεὸς τοὺς τίμησεν, ἐγὼ τί νὰ μιλήσω;
Ἀλλὰ μ’ αὐτὸ τοῦ λόγου μου, διὰ νὰ ὠφελήσω·
ἐξ ἔργων μὴ δυνάμενος, ὄφελος ν’ ἀποκτήσω.
Μὲ τὴν βοήθειαν αὐτῶν, καὶ τὴν εὐχαρίστιαν·
εἰς τὴν Δευτέραν τοῦ Χριστοῦ, μεγάλην παρουσίαν.
Ὅτι ἐᾶν ἡμεῖς ἐδώ, ὁπόταν ἐπαινοῦμεν·
ἁπλῶς κανένα ἄνθρωπον, καὶ τοῦτον τὸν τιμοῦμεν·
Ἄν δὲν εἶναι καὶ φίλος μας, εὐθὺς κάνει φιλίαν·
εἰδὲ καὶ εἶναι φίλος μας, δίνει εὐχαριστίαν.
Χαίρεται εἰς τὸν ἔπαινον, πολλὰ τὸ καμαρώνει·
τὸν ἑαυτόν του εἰς ἡμᾶς, μ’ αὐτὸ ὑποχρεώνει.
Πόσῳ μᾶλλον οἱ Ἅγιοι, θαῤῥεῖτε νὰ θελήσουν·
ἡμᾶς τοὺς ἐγκωμιαστάς, αὐτῶν νὰ ὠφελήσουν.
Καὶ εἰς ἐτούτην τὴν ζωήν, νὰ μᾶς εὐχαριστήσουν·
καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν πολύ, νὰ μᾶς εὐεργετήσουν.
Βλέποντες ἐπαινούμενα, τὰ κατορθώματά τους·
χαίροντες, εὐφραινόμενοι, εἰς τὰἐγκώμιά τους.
Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Θεός, θέλει μᾶς ἀποδώσει·
ἐκεῖ τὸν κόπον μας αὐτόν, καὶ μᾶς τὸν ἐπληρώσει.
Ὅτι τοὺς φίλους του ἡμεῖς, κατὰ πολλὰ τιμοῦμεν·
καὶ τοὺς ἐπικαλούμεθα, καὶ τοὺς ἀναζητοῦμεν.
Καθώσπερ καὶ ὁ φίλος του, ὁ τόσο τίμιος του·
ὡς καὶ αὐτὸς τὸ ἔκαμε, καθὼς ψάλλει ἀτός του.
Ἐμοὶ δὲ λίαν λέγοντας, οἱ φίλοι Σου Θεέ μου·
μεγάλως ἐτιμήθησαν, πάντοτε Κύριέ μου.
Καὶ ὡς καθὼς ἕως ἀργοῦ, λόγου καὶ σωτηρίου·
θέλομεν λάβῃ ἀμοιβήν, δόξαν παρὰ Κυρίου.
Εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ ἐνδοξαζομένου·
ἐν τοῖς Ἁγίοις ἅπασι, καὶ τῆς Ἀειπαρθένου.
Ὅτι αὐτῷ πρέπει καὶ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος·
δόξα, τιμή, προσκύνησις, Αὐτὸς γὰρ Θεὸς μόνος. 
***
Μεγαλυνάριον.
Τὸν Μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, τὸν Τροπαιοφόρον, τῶν Μαρτύρων τὸν στρατηγόν, τῶν πιστῶν τὸ γέρας, τῆς πίστεως τὸ κέρας, Γεώργιον τὸν μέγαν ἀνευφημήσωμεν.











Δημοτικὰ τραγούδια καὶ ποιήματα ἀφιερωμένα στὸν Ἅγιο Γεώργιο.
Α΄. Δημοτικὰ τραγούδια.
1.Ο ΑΪ-ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΤΟΥΡΚΟΠΟΥΛΟ. (Θράκης).
Ποιὸς εἶδε ἥλιο τὸ πρωί, ἀστρὶ το μεσημέρι,
ποιὸς εἶδε τέτοια λυγερή, νᾶ φκιάνη τὸ φκιασίδι,
Παρασκευὴ τὸ ἔφκιανε, Σάββατο τὸ τελειώνει,
τὴν Κυριακὴ τὸ ἔβαλε στὴν ἐκκλησιὰ πηγαίνει,
ὅσ’ ἄρχοντες τὴν εἴδανε, ὅλοι τὰ φέσια βγάλαν,
κ’ ἕνα μικρὸ Τουρκόπουλο, ἕνα βασιλοπαίδι,
τὴ Ῥωμνηοπούλ’ ἀγάπησι καὶ θέλει νὰ τὴν πάρη,
κι ἡ Ῥωμνηοπούλα δὲν τὸν θέλ’ καὶ δὲν τὸν ἀγαπάει.
Παὶρ’ μὲ ταῖς ὥρες τὰ βουνά, καὶ τὰ ψηλὰ Βαλκάνια
τὸν Ἁϊ-Γιώργη ἀντίκρυσι, στέκει καὶ τοῦ μιλάει
-Σὺ Ἁϊ-Γιώργη Ἀφέντη μου, κρύψε μ’ ἀπὸ τὸν Τοῦρκο,
νὰ σὲ καπνίσω μάλαμα κὶ ὅλο καθάριο ἀσήμι.
Ῥαίσανε τὰ μάρμαρα καὶ κρύφτηκεν ἡ κόρη.
Νὰ καὶ ὁ Τοῦρκος ἔρχεται μὲ τ’ ἄλουγου του στὸ χέρι,
τὸν Ἁϊ-Γιώργη ἀντίκρυσε, στέκει καὶ τὸν ῥωτάει.
-Σὺ Ἁϊ-Γιώργη ἀφέντη μου, φανέρωσε τὴν κόρη,
νὰ σὲ καπνίσω μάλαμα κι ὅλο καθάριο ἀσήμι,
νὰ πλέξω τὸ στεφάνι σου μ’ ἀδρὺ μαργαριτάρι,
νὰ φέρου ἁμάξια τὸ κηρί, ἁμάκια τὸ θυμίαμα,
καὶ μὲ τὰ βουβαλόπετσα νὰ κουβαλῶ τὸ λάδι,
σὰν χριστιανὸς νὰ βαπτιστῶ, νὰ βάλω τ’ ὄνομά σου.
Ῥαίσανε τὰ μάρμαρα καὶ φάνηκεν ἡ κόρη.
Τὴν πιὰν’ ὁ Τοῦρκος ‘π ‘τὰ μαλλιά, καὶ στ’ ἄλουγου τὴν ῥίχνει.
-Ἄφσε με, Τοῦρκο, ‘π ‘τὰ μαλλιά, καὶ πιάσε μ’ ἀπ’ τὸ χέρι,
ἄλλο ἐγὼ δὲν ἀγαπῶ, σὺ ‘σαι δικό μου ταίρι.
Τραγούδι ἀνέκδοτο, ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Ἀνδριανούπολης. Τὸ ἴδιο τραγούδι σώζεται σὲ διάφορες περιοχές, καὶ σὲ πολλὲς παραλλαγές. Τὸ συναντήσαμε στὴν Ἤπειρο, στὴν Θράκη, στὴν Σηλυβρία, Ἀνδριανούπολη, Ἀνατολικὴ Ῥωμυλία, Δωρίδα, Σινασσό, Χίο, Προύσσα κ.α.
2.ΣΑΡΑΝΤΑ ΔΥΟ ΚΛΕΦΤΟΠΟΥΛΑ. (Ρούμελης).
Σαράντα δύο κλεφτόπουλα,
τὴ Λάμπρω κυνηγάνε,
κι ἡ Λάμπρω ἤτανε φρόνιμη.
Κι ἡ Λάμπρω ἤτανε φρόνιμη,
στὸν Ἁϊ-Γιώργη πάει:
Ἅγιέ μου Γιώργη γλύτωμε,
ἀπ’ τῶν κλεφτῶν τὰ χέρια,
νὰ φέρνω λίτρες τὸ κερί, κι ὀκάδες τὸ λιβάνι,
καὶ μὲ βουβαλοτόμαρα νὰ κουβαλῶ τὸ λάδι.
Ἄνοιξαν τ’ ἅγια μάρμαρα καὶ μπῆκε ἡ Λάμπρω μέσα.
Ἅλλες παραλλαγές, συναντἀμε στὴν Κρήτη, στὸν Πόντο, Σινασσό, Τελμησσό, Κερασοῦντα, Γορτυνία, Ἤπειρο, Χαλκιδική, Μύκονο, Λέσβο, Κῶ, Νίσυρο, Ἴμβρο, Νάξο.

3.Η ΑΝΤΡΕΙΩΜΕΝΗ ΛΥΓΕΡΗ (Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ) ΚΑΙ Ο ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ. (Λευκάδος).
Κάπου πόλεμος γίνεται ‘ς Ἀνατολή, καὶ Δύση,
καὶ τὸ ‘μαθε μιὰ λυγερή, καὶ πάει νὰ πολεμήση.
Ἀντρίκια ντύθη κι’ ἄλαξε καὶ παίρνει τ’ ἄρματά της.
Φίδια στρώνει τὸ φάρο της κι ὀχιαῖς τὸν καλλιγώνει,
καὶ τοὺς ἀστρίταις τοὺς κακοὺς τοὺς βάνει φτερνιστήρια.
Φτερνιὰ δίνει τοῦ μαύρου της, πάει σαράντα μίλια,
κι ἄλλη ματαδευτέρωσε ‘ς τὸν πόλεμον ἐμπῆκε.
Σ’ τά’μπα της στράταις ἔκανε, ‘ς τά’βγα της μονοπάτια,
‘ς τἄλλο της στριφογύρισμα, κανένας δὲν ἐφάνη.
Σαρακηνὸς τὴν ἀγναντᾶ ν’ ἀπὸ ψηλὴ ῥαχούλα.
Παιδιά, καὶ μὴ διελιάσετε, παιδιὰ μὴ φοβηθῆτε.
Γυναίκειος εἶν’ ὁ πόλεμος, νυφαδιακὸς ὁ κοῦρσος!
Κ’ ἡ λυγερή, ὄντας τ’ ἄκουσε ‘ς τὸν Ἁη-Γιώργη τρέχει
Ἀφέντη μου ἅη Γιώργη μου, χῶσε μὲ τὸ κοράσιο,
νὰ κάμω τά’μπα σου χρυσά, καὶ τά’βγα σου ἀσημένια,
καὶ τὰ ξυλοκεράμιδα οὗλο μαργαριτάρι.
Ἐσκόσανε τὰ μάρμαρα καὶ ἐμπῆκε ἡ κόρη μέσα.
Σαρακηνὸς νὰ κ’ ἔφτασε κοντά’ς τὸν ἁη Γιώργη.
Ἅγιε μου Γιώργη χριστιανέ, φανέρωσε τὴν κόρη,
νὰ βαφτιστῶ’ς τὴν χάρη σου ἐγὼ καὶ τὸ παιδί μου,
ἐμὲ νὰ βγάλουνε Γιωργῆ καὶ τὸ παιδί μου Γιάννη.
Ἀνοίξανε τὰ μάρμαρα κ’ ἐφάνηκεν ἡ κόρη.
4. ΚΑΙ Ν’ Ο ΓΙΑΝΝΕΣ Ο ΜΟΝΟΓΙΑΝΝΕΣ
 (Κανλικά-Πόντου).
Ὁ Γιάννες ὁ Μονόγιαννες καὶ ὁ μοναχὸν ὁ Γιάννες,
ὁ Γιάννες ἑτοιμάσκεται νὰ φτάῃ χαρὰν καὶ γάμους.
Χάρος ‘ς τὴν πόρταν ἔστεκεν καὶ ἀτόναν φοβερίζει.
Χάρε μ’, κι ἀπόθεν ἔρχεσαι, πῶς εἶσαι χαρεμένος;
Ἔρθα νὰ πάρω τὴν ψυχή σ’, νὰ πάγω χαρεμένα.
Χάρε μ’, ἔλ’ ἄς παλεύωμε ‘ς τὸ χάλκινον τ’ ἁλώνιν,
Χάρε μ’, καὶ ἄν νικᾶς μ’ ἐσύ, νὰ πάρης τὴν ψυχή μου,
Χάρε μ’, καὶ ἄν νικῶ σ’ ἐγώ, νὰ φτιάγω ‘γω τὸ γάμο μου.
Ἐμὲν ἀδὰ ποὺ ἔστειλεν πάι κ’ εἶπεν φᾶ καὶ πία;
Πάι κ’ εἶπεν ἄμε πάλεψον ‘ς τὸ χάλκινον τ’ ἁλώνιν;
ἐμὲν π’ ἔστειλεν εἶπέ με, ψυχὴν ἔπαρ’ καὶ ἔλα.
Παρακαλῶ σε Χάρε μου, Θεοῦ παρακαλίας,
ἔχω καιρὸν νὰ χαίρουμαι, μουράτια νὰ πλερώνων,
ἐμὲν ζωὴν γιὰ χάρισον ἄς φτιάγω ‘γω τὸ γάμο ‘μ.
Ἐμὲν ἀδὰ ποὺ ἔστειλεν πάι κ’ εἶπεν φᾶ καὶ πία;
Πάι κ’ εἶπεν κάθκα’ πέρμεσον, πότε θὰ φτειάσ’ τὸ γάμο σ’;
ἐμὲν π’ ἔστειλεν εἶπέ με, ψυχὴν ἔπαρ’ καὶ ἔλα.
Ἁγιώρη μ’, πρόφτασ’ τὸν Θεόν, ‘ς τὸν Γιάννεν καὶ ἄλλα χρόνια.
Ἁγιώρτς εὐθὺς ἐπρόφτασεν ‘ς τὰ ἐπουράνια ἐξέβεν,
παρακαλεῖ τὸν Ποιητήν, ‘ς τὸν Γιάννεν καὶ ἄλλα χρόνια.
Αἴτε ἅμε ‘πὲ τὸν κύριν ἀτ ‘θὰ ζῆ τριάντα χρόνια,
ἄς δι’ τ’ἐμσά’ς τὸν Γιάννεν ἄτ’ καὶ ἄς πάη νὰ στεφανοῦται.
Κέρδαι’μ’, ἀφέντη μ’, κέρδαι’με, ὁ Χάρος μὴ κερδαίν’με.
Υἱέ μ’, πῶς νὰ κερδαίνω σε, Χάρος νὰ μὴ κερδαίντσε;
Δός μ’ ἄς τὰ χρόνια σ’ τὰ πολλά, Χάρος νὰ μὴ κερδαίν’με.
Ἐγὼ ἄς τὰ χρόνια μ’ τὰ πολλὰ ἡμέραν ‘κὶ δανείζων.
Παρακαλῶ σε Ἁγεώρη μου, Θεοῦ παρακαλίας,
Ἁγεώρη μ’ πρόφτασ’ τὸν Θεόν, ‘ς τὸν Γιάννεν καὶ ἄλλα χρόνια,
εἶπα τὸ καὶ τὸ κύρι μου, ἐμὲν χρόνια κ’ ἐδῶκεν.
Ἁγέωρτς ὀπίσ’ ἐγύρισεν ‘ς τὰ ἐπουράνια ἐξέβεν,
παρακαλεῖ τὸν Ποιητήν, ‘ς τὸν Γιάννεν καὶ ἄλλα χρόνια.
Ἄμε νὰ λὲς τὴν μάννα ἀτ’, θὰ ζῆ τριάντα χρόνια,
ἄς δι’ τ’ ἐμσὰ τὸν Γιάννεν ἀτς, ἄς πάη νὰ στεφανοῦται.
Κέρδαι’με, μάννα μ’, κέρδαι’με, ὁ Χάρος μὴ κερδαίν’με.
Υἱέ μ’, πῶς νὰ κερδαίνω σε, Χάρος νὰ μὴ κερδαίνσε;
Ἐγὼ ἄς τὰ χρόνια μ’ τὰ πολλὰ τριχάριν’ κὶ δανείζω.
Παρακαλῶ σε, Ἁγεώρη μου, Θεοῦ παρακαλίας,
Ἁγεώρη μ’, πρόφτασ’ τὸν Θεόν, ‘ς τὸν Γιάννεν καὶ ἄλλα χρόνια.
Ἄμε καὶ ‘πὲ τὴν κάλη ἀτ’, θὰ ζῇ τριάντα χρόνια,
ἄς δι’ ἀτὸν τ’ ἐμσὰ νὰ ζῇ, νὰ πάῃ νὰ στεφανοῦται.
Κέρδαι’με κάλη μ’, κέρδαι’με, καὶ ὁ Χάρος νὰ μὴ κερδαίν’με,
Δός μ’ ἄς τὰ χρόνια σ’ τὰ καλά, Χάρος νὰ μὴ κερδαίν’με.
Τ’ἐμὰ τὰ χρόνια τὰ καλὰ ἐμὲν καὶ ἐσὲν ‘κανίνταν.
Ὁ Γιάννες κάμνει τὴν χαράν, ὁ Γιάννες κἀμν’ τὸν γάμον.
5. ΤΟΥ ΤΣΑΜΑΔΟΥ (Στερεολλαδίτικο).
Μὲσ’ς τ’ ἅη Γιωργιοῦ τοὺς πλατάνους γένονταν πανηγύρι,
τὸ πανηγύρι ἦταν πολύ, κι’ ὅ τόπος ἦταν λίγος,
δώδεκα δίπλαις ὁ χορός, κ’ ἑξήντα δύο τραπέζια,
καὶ χίλαι ψαίνονται σφαχτὰ ‘ς ὅλο τὸ πανηγύρι.
Κ’ οἱ γέροντες παρακαλοῦν, τάζουν ‘ς τὸν ἅη Γιώργη,
ὁ Τσαμαδὸς νὰ μὴν ἐρθῇ, χαλάει τὸ πανηγύρι...
****************************************
6. ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΒΛΑΧΙΚΟ (Λάστα Γορτυνίας).
Τώρα εἶν’ Ἀπρίλης καὶ χαρά, τώρα εἶναι καλοκαίρι,
τὸ λὲν τ’ ἀηδίνια ‘ς τὰ κλαριά, κ’ οἱ πέρδικες ς’ τὰ πλάγια,
τὸ λὲν οἱ κοῦκοι ‘ς τὰ ψηλα, ψηλὰ ‘ς τὰ καταῤῥάχια,
πάν’ καὶ κοντὰ οἱ τσοπάνηδες, βαρώντας τὴ φλογέρα,
νὰ τὰ τυροκομήσουνε καὶ τὴ νομῆ νὰ βγάλουν,
καὶ νὰ γιορτάσουν τ’ ἄη Γιωργιοῦ, νὰ ῥίξουν ‘ς τὸ σημάδι,
νὰ πιοῦν νερὸ ἀπ’ τὰ βουνά, νὰ πάρουν τὸν ἀέρα.
*******************************************
7. ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ (Ν. Σούλι, Σεῤῥῶν).
Τὸ πανηγύρι γένιται στὸν Ἅγιον Ἅγι Γιώργη.
Τὸ πανηγύρι ἦταν πουλὺ καὶ τόπος ἦταν λίγος.
Ἀράδα πὰν οἱ ἄρχοντες, ἀράδα κ’ οἱ παπάδες.
Κρατεῖ ὁ δράκος τὸ νερό, διψᾶ τὸ πανηγύρι.
Διψοῦν οἱ μάννες γιὰ νιρό, καὶ τὰ παιδιὰ γιὰ γάλα.
Παρακαλοῦσαν κ’ ἔλεγαν, παρακαλοῦν καὶ λέγουν.
-‘Απόλει Δράκε μ’, τὸ νιρό, νὰ πιοῦν τὰ πανηγύρια,
νὰ πιοῦν οἱ μάννις τὸ νιερό, καὶ τὰ παιδιὰ τὸ γάλα.










ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄.
Συνοπτικὰ ἱστορικὰ καὶ λαογραφικὰ στοιχεῖα.
Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τιμᾶται στὶς 23 Ἀπριλίου ἤ τὴν δεύτερη μέρα τοῦ Πάσχα, ἐὰν ἡ ἑορτή του πέσει μέσα στὴν Σαρακοστή. Ὅλοι οἱ χριστιανοὶ ἑορτάζουν τὸν Μεγαλομάρτυρα μὲ ἰδιαίτερη χαρά. Στοὺς παλαιότερους καιρούς, ποὺ τὰ ἤθη ἦταν πιὸ ἁγνά, οἱ ἄνθρωποι εἶχαν πιὸ ζωντανὴ πίστη, ἔνιωθαν τὴν πνευματικὴ χαρά, καὶ βρίσκονταν πιὸ κοντὰ στοὺς Ἁγίους καὶ ἐπικαλοῦνταν τὴν μεσιτεία τους, σὲ ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς τους! Μετὰ τὴν Παναγία, εἶχαν ὡς γοργοεπήκοο τὸν Ἅγιο Γεώργιο καὶ τὸν τιμοῦσαν ἰδιαιτέρως. Οἱ πιὸ πολλοὶ τὸν ἔβλεπαν μπροστά τους νὰ τοὺς βοηθάει καὶ νὰ τοὺς παρηγορεῖ, γιατὶ εἶχαν ταπεινὴ καὶ καθαρὴ καρδιὰ καὶ ἦταν ἁπλοὶ στοὺς τρόπους, ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Χριστός. Τὰ παλιὰ χρόνια γίνονταν παντοῦ ἀγρυπνίες κατανυκτικές, μὲ δάκρυα καὶ συντριβὴ καρδιᾶς. Καὶ εἶχαν ὅλοι τόσο πολὺ ἀγάπη στὸν Ἅγιο, ὥστε νὰ νομίζει κανείς, ἔτσι ποὺ προσεύχονταν ἐκστατικοί, ὅτι τὸν ἔβλεπαν νὰ στέκει ἐνώπιον τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Καὶ κατὰ τὸν ψαλμωδό: ἐν τῷ ναῷ ἐστῶτες τῆς δόξης σου, ἐν οὐρανῷ ἑστάναι νομίζομεν. Καὶ ὅταν δὲν ἔκαναν ἀγρυπνίες, χτυποῦσαν ἀποβραδίς, πανηγυρικά, τὶς καμπάνες γιὰ ἕναν μεγαλοπρεπῆ ἑσπερινό. Καὶ πλημμύριζαν οἱ ναοὶ ἀπὸ πιστούς, καὶ ἄναβαν ὅλοι κεριὰ καὶ λαμπάδες, καὶ προσκυνοῦσαν τὴν εἰκόνα του, τὴν ἱερὴ αὐτὴ ὥρα ποὺ βασιλεύει ὁ ἥλιος, μὲ ταπείνωση καὶ εὐλάβεια ξεχωριστή. Τὸ ἴδιο βράδυ, οἱ ἁπλοὶ αὐτοὶ ἄνθρωποι μὲ φόβο Θεοῦ, διάβαζαν τὸ συναξάρι τοῦ Ἁγίου καὶ ἔψαλλαν τὴν παράκλησή του. Καὶ αὐτοὶ ἀκόμα οἱ ἄῤῥωστοι καὶ ἀνήμποροι ξενυχτοῦσαν μὲ προσευχὲς καὶ θυμιάματα, ψάλλοντας τὸ τροπάριό του μαζὶ μὲ ἄλλους ὕμνους ποὺ ἤξεραν. Οἱ γιαγιάδες διηγόνταν θαύματα τοῦ Ἁγίου, ποὺ εἶδαν μὲ τὰ ἴδια τους τὰ μάτια, ἤ ποὺ τὰ εἶδαν ἄλλοι. Πολλὴ δόξα καὶ τιμὴ ἔλαβε ὁ Ἅγιος Γεώργιος γιὰ τὰ μαρτύριά του, σὲ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, γιὰ αὐτὸ καὶ δικαίως τὸν ὀνόμασαν Οἰκουμενικὸ Ἅγιο. Οἱ εἰκόνες του, ἀμέτρητες, εἶναι κατάσπαρτες παντοῦ. Πολλὲς δὲ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι θαυματουργές.
***
Α) Οἱ Βυζαντινοί, πέρα ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, φωτισμένοι ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ πίστη, εἶχαν τὸν νοῦ καὶ τὰ μάτια στραμμένα πρὸς τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ. Και προσπαθοῦσαν νὰ γίνουν ὐμνητὲς θεοφιλεῖς καὶ μιμητὲς τῆς πολιτείας τῶν ὐπερφυσικῶς γενναίων καὶ θεοφόρων ἀθλητῶν τοῦ Χριστοῦ. Σύμβολό τους εἶχαν κάνει τὸν τιμημένο στρατηλάτη καὶ τροπαιοφόρο Γεώργιο. Ηταν τὸ καύχημα τῶν εὐσεβῶν βασιλέων καὶ χριστιανιῶν, καὶ ὁ ἰσχυρὸς προστάτης καὶ φρουρὸς τῆς αὐτοκρατορίας. Ἡ Βασιλεύουσα, μετὰ τὴν Ὑπερμάχο Στρατηγό, εἶχε τὸν Τροπαιοφόρο. Ἀπὸ τοὺς 400 ναούς της οἱ 83 ἤ κατὰ ἄλλους οἱ 35, ἦταν ἀφιερωμένοι σὲ αὐτόν, ἐνῶ στοὺς λοιποὺς Ἁγίους οἱ 70. Οἱ περισσότεροι ναοί του εἶχαν ἁγίασμα ὅπου τελοῦνταν πάμπολλα θαύματα. Ὁ τῶν βασιλέων ὑπέρμαχος καὶ ἡ εὐπρέπεια ἔγινε σὲ πολλοὺς αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου βοηθὸς καὶ προστάτης, καὶ στὴν δημόσια καὶ στὴν ἰδιωτικὴ ζωή τους. Θὰ ἀναφέρουμε μερικοὺς αὐτοκράτορες γιὰ νὰ δοῦμε καὶ νὰ θαυμάσουμε τὴν θαυματουργικὴ προστασία τοῦ Ἁγίου στὸ Βυζαντινὸ κράτος καὶ στὴν βασιλίδα τῶν πόλεων.
Αα) Ὁ Μαυρίκιος (582-602) πρὶν γίνει αὐτοκράτωρ, ὡς στρατηγός, εἶχε πάει σὲ πόλεμο ἐναντίον τῶν Περσῶν. Περνώντας ἀπὸ τὸν Ἅγιο Θεόδωρο τὸν Συκεώτη, ποὺ ἀσκήτευε σὲ μονὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, καὶ σὲ συζήτηση ποὺ εἶχαν ἄκουσε τὸν Ἅγιο νὰ τοῦ λέει τὰ ἑξῆς: Παιδί μου, ἄν ἐξακολουθήσεις νὰ προσεύχεσαι στὸν Ἄγιο Γεώργιο, σύντομα θὰ δεῖς σὲ ποιὰ ἔνδοξη ἐξουσία θὰ ἀνέβεις. Πράγματι, ἔγινε αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου, καὶ εὐγνώμων, ἔδωσε μεγάλη ἰσχὺ καὶ δικαιώματα στὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου, καὶ προσέφερε πολύτιμα ἱερὰ σκεύη, ἐνῶ παραλλήλως ἐφοδίασε τοὺς ἐκεῖ διαβιοῦντες μοναχοὺς μὲ τρόφιμα κ. λ. π. Ἔκτισε ἐπίσης στὸν μεγάλο Ἅγιο πολλοὺς ναούς, καὶ τὸν τιμοῦσε μὲ ἰδιαίτερη λαμπρότητα.
Αβ) Τὸν μετέπειτα αὐτοκράτορα Φωκᾶ, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ ἀνίατη ἀσθένεια, τὸν ἐθεράπευσε ὁ Ἅγιος κατὰ τρόπον θαυματουργικό. Ἐβοήθησε ἐπίσης πολὺ τὸν ἀνεψιό του σὲ διάφορους πολέμους.
Αγ) Ὁ Ἅγιος ἔσωσε ἀκόμη ἀπὸ βέβαιο θάνατο τὸν Ἡράκλειο (610-641), σὲ πόλεμο ἐναντίον τῶν βαρβάρων.
Αδ) Οἱ Ἀκρίτες ἦταν οἱ φρουροὶ τῶν συνόρων τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας καὶ κυρίως τῶν ἀνατολικῶν καὶ νοτίων συνόρων της, ὅπου γίνονταν συνεχεῖς ἐπιδρομὲς ἀπὸ τοὺς Πέρσες καὶ τοὺς Ἄραβες, τοὺς Σαρακηνούς. Ἡ ἀκριτικὴ ζωὴ καλύπτει σχεδὸν τρεῖς αἰῶνες τῆς αὐτοκρατορίας, ἀπὸ τὸν 7ο ἕως τὸν 10ο αἰῶνα μ. Χ. Προστάτης αὐτῶν τῶν ἐπιλέκτων καὶ ἀθανάτων σωμάτων τοῦ στρατοῦ ἦταν ὁ Ἅγιος Γεώργιος, ὅπως καὶ σήμερα σὲ ἐμᾶς τοῦ στρατοῦ τῆς ξηρᾶς. Σὲ πολλὰ ἀκριτικὰ τραγούδια καὶ παραλλαγές, ἀναφέρεται ὅτι οἱ ἀκρίτες τὸν ἔβλεπαν ὡς στρατιωτικό, μὲ τὸ κοντάρι καὶ τὸ σπαθί του, νὰ πολεμάει τοὺς ἐχθροὺς πάνω σὲ κάστρα καὶ πύργους. Ἀκόμα ὁ ἴδιος ὁ Διγενὴς Ἀκρίτας, ἤ ὁ Γιάννες ὁ Μονόγιαννες (σὲ ποντιακὲς παραλλαγὲς ἀκριτικῶν τραγουδιῶν), ὅταν ἐπρόκειτο νὰ πεθάνει, τὸν Ἅγιο Γεώργιο παρακαλεῖ νὰ μεσολαβήσει στὸν Θεό, γιὰ νὰ ματαιωθεῖ ὁ θάνατός του, ὁ ὁποῖος καὶ τὸ κατορθώνει, ἀρκεῖ κάποιος ἀπὸ τὴν οἰκογένειά του νὰ θελήσει νὰ δώσει τὰ μισά του χρόνοα· τοῦτο τὸ δέχεται ἡ γυναίκα του πρόθυμα. Εἶναι ὁ πλέον ἀγαπημένος Ἅγιος, τόσο ἀπὸ τὰ ἀκριτικὰ τραγούδια καὶ τὶς παραλλαγές, ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς δημώδεις παραδόσεις διαφόρων περιοχῶν τῆς πατρίδος μας.
Αε) Ὁ Βασίλειος ὁ Μακεδών, (867-886) χτίζει πρὸς τιμὴ τοῦ Ἁγίου περικαλλῆ ναὸ στὴν Πόλη.
Αστ) Ἐπίσης, μετὰ ἀπὸ πόλεμο ποὺ ἔκανε ὁ Βασίλειος ὁ Βουλγαροκτόνος (976-1025), ἐναντίον τοῦ βασιλέως τῶν Βουλγάρων Σαμουήλ, κοντὰ στὴν Φιλιππούπολη, στὴν Μπελαστίτσα (=ἀγαθὴ νίκη), στρατηγός του ἔκτισε μεγαλοπρεπῆ μονὴ στὸν Ἄγιο, γιὰ νὰ θυμίζει τὴν λαμπρὴ αὐτὴ νίκη. Ὁ Μεγαλομάρτυς, μὲ τὴν ἄμεση βοήθειά του, χάριζε θριάμβους καὶ νίκες.
Αζ) Ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Μονομάχος (1042-1055), ὅταν ἔμαθε ὅτι οἰ Σκύθες ἑτοιμάζουν ἐπίθεση ἐναντίον του, ἀπελπίστηκε, ἐπειδὴ δὲν εἶχε ἐπαρκεῖς δυνάμεις. Αὐτὴν τὴν δύσκολη ὥρα, δὲν βρῆκε ἄλλο ἔμπιστο σύμμαχο καὶ στρατηγό, παρὰ μόνο τὸν μεγάλο Ἄγιο, ὁ ὁποῖος πραγματικὰ ὁδήγησε νικηφόρα τὰ στρατεύματά του ἐναντίον τῶν Σκυθῶν. Καὶ ὁ αὐτοκράτωρ, ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, τοῦ ἔκτισε τὴν ξακουστὴ Μονὴ τῶν Μαγγάνων, τῆς ὁποίας ὁ ναὸς ἦταν ἕνα κομψοτέχνημα. Σπάταλα σκόρπιζε τὸ χρυσάφι γιὰ τὴν διακόσμησή του. Σὲ αὐτὸν τὸν ὡραῖο ναό, ὁ Ἰωάννης Εὐχαίτων ἐκφώνησε λαμπρὸ πανηγυρικὸ λόγο, παρουσία τοῦ βασιλέως κτήτορος, τοῦ πατριάρχου, πλήθους κληρικῶν καὶ εὐλαβῶν πιστῶν. Καὶ ὁ Ἅγιος εὐηργέτησε τὸν Κωνσταντῖνο Μονομάχο μὲ τὴν θεραπεία τῆς ὀδυνηρῆς ἀσθένειας (ποδάγρας) ἀπὸ τὴν ὁποία ὑπέφερε πολύ. Ὅταν γέρασε ὁ αὐτοκράτωρ, ἐκεῖ ἀποσύρθηκε καὶ εκεῖ τὸν ἔθαψαν. Ἀργότερα ὑψώθηκε στὸ κοιμητήριο τῆς μονῆς καὶ βασιλικὸ μαυσωλεῖο. μιὰ ἔνδειξη τῆς μεγάλης φήμης τῆς μονῆς αὐτῆς τῶν Μαγγάνων ἦτο καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ ἡγούμενός της ἦταν δεύτερος κατὰ τὴν τάξη, στὶς συνεδριάσεις καὶ στὶς τελετὲς στὴν Ἁγία Σοφία
Αη) Ὁ Ἀνδρόνικος Α΄ ὁ Κομνηνός (1182-1185), ἔκοψε νόμισμα μὲ τὴν μορφὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου
Αθ) Τὸ τάγμα ποὺ εἶχε ἰδρύσει ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος μετὰ τὸ θαυμαστὸ ὄραμα μὲ τὸν Σταυρὸ στὸν οὐρανό, δὲν εἶχε ὄνομα. Αὐτὸ τὸ ἱπποτικὸ καὶ ἀθάνατο σῶμα φύλαγε καὶ ὑπερασπιζόταν τὴν ἱερὴ σημαία τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ κράτους. Οἱ στρατιῶτές του φορῦσαν στὸ λαιμό, σταυρὸ μὲ χρυσὴ ἀλυσίδα. Ἐπίσης στοὺς θώρακες, στὶς περικεφαλαῖες καὶ στὶς ἀσπίδες ἦταν χαραγμένο τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Σὲ αὐτὸ τὸ γενναῖο, τὸ ἡρωϊκὸ τάγμα, ὁ αὐτοκράτωρ Ἰσαάκιος Β΄ ὁ Ἄγγελος (1185-1195), τὸ 1192 ἔδωσε τὸ ὄνομα τοῦ Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, ἀφοῦ τὸ ἀναδιοργάνωσε καὶ ὅρισε τὸν Ἅγιο προστάτη του.
Αι) Ὁ Ἀνδρόνικος ὁ Β΄, ὁ Παλαιολόγος (1282-1328) ἀποφάσισε, μὲ τοὺς Καταλάνους καὶ τοὺς Ἀλμογάβαρους, νὰ ζωγραφίσουν στὸ λάβαρό τους τοὺς στρατιωτικοὺς Ἁγίους Γεώργιο καὶ Δημήτριο. Στὸν ἴδιο αὐτοκράτορα, ἔδειξε σημεῖον μέγα ὁ ἀκοίμητος ὀφθαλμὸς τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος, ὅπως τὸ ἐξιστοροῦμε στὸ κεφάλαιο Β΄, στὰ θαύματα ζ΄ καὶ η΄.
***
Β) Ὅλη ἡ ἱστορία τῆς Πόλης ἔχει νὰ δείξει τὴν φοβερὰ προστασία καὶ ἀγάπη τοῦ Ἁγίου, θερμοῦ βοηθοῦ καὶ ἐδῶ τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Ἰδιαιτέρως ὅμως, μετὰ τὴν ἄλωση τῆς Πόλεως, ἡ παρουσία του γίνεται ἐντονώτερη. Πράγμα ποὺ φανερώνει ὅτι ὅπως καὶ ἡ Παναγία δὲν ἐγκατέλειψε τὴν Βασιλεύουσα ποτέ!
Ἔτσι ἠ ἑορτή του πήρε μεγάλη λαϊκὴ αἴγλη καὶ διαρκοῦσε ὄχι μία ἀλλὰ δύο καὶ τρεῖς μέρες, καὶ σὲ μερικὰ μέρη ἀκόμα καὶ μιὰ βδομάδα. Φαίνεται ὅτι οἱ στίχοι τοῦ τροπαρίου του ἐπέβαλλαν ἐκεῖνα τὰ πικρὰ χρόνια τὴν ἀγάπη, τὴν τιμή, καὶ τὴν ἀφοσίωση τοῦ κόσμου στὸν Μέγα Στρατηλάτη καὶ προστάτη του.
Βα) Καὶ αὐτὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀφοῦ μετακινήθηκε μετὰ τὴν ἄλωση σὲ πολλοὺς ναούς, κατέληξε τὸ 1601 νὰ μένει μονίμως στὸν Ἅγιο Γεώργιο στὸ Φανάρι. Ὁ Ἅγιος ἀνέλαβε ὐπὸ τὴν προστασία του τὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ὡς πατριαρχικὴ δὲ εὐλογία καὶ ἱερὸ ἐνθύμιο, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Εὐλόγιος Κουρίλας, Μητροπολίτης Κορυτσᾶς, στοὺς ἐπίσημους ἐκπροσώπους τῶν Πατριαρχείων δίδεται ἀπὸ τὸν Πατριάρχη ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου.
Ββ) Ἀπὸ τοὺς ναοὺς καὶ τὰ μοναστήρια τῆς Πόλεως μόνον τρία δὲν βεβήλωσαν καὶ δὲν μετέτρεψαν σὲ τζαμιὰ οἱ Τοῦρκοι:τὴν Παναγιὰ τῶν Βλαχερνῶν ποὺ τιμᾶται στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Σκέπης, τοῦ Μουχλίου πρὸς τιμὴν τῆς Παναγιὰς τῆς Ὁδηγήτριας, καὶ τοῦ Ἀγίου Γεωργίου τοῦ Κυπαρισσᾶ.
Βγ) Ἐπίσης, ὁ Ῥῶσος Τρύφων Κοροβέϊνικωφ γράφει ὅτι τὸ 1593, ὁ Σουλτάνος Ἀμουράτ, ἔδωσε διαταγὴ νὰ καταστραφεῖ ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Πύργου. Ναὸς κτισμένος ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο τὸν Η΄ (1025-1028), μετὰ ἀπὸ νίκη σὲ πόλεμο, τὴν μέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἀγίου. Στὸν ὕπνο του ὅμως, ὁ Σουλτάνος εἶδε τὸν Ἅγιο ὅλο λαμπρότητα ἀλλὰ καὶ αὐστηρότητα νὰ τὸν ἀπειλεῖ. Καὶ ἐκεῖνος τόσο πολὺ τρομοκρατήθηκε, ποὺ ἀνακάλεσε ἀμέσως τὴν διαταγὴ τῆς καταστροφῆς τοῦ ναοῦ, στέλνοντας ταυτόχρονα καὶ δέκα πρόβατα, καθὼς καὶ ἔνα κουτὶ λαμπάδες καὶ ἀργυρὰ καντήλια γιὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου.
Βδ) Ἀναφέρεται ἀκόμα, ὅτι καὶ ὁ παραπάνω Τρύφων εὐλαβεῖτο πολὺ τὸν Ἅγιο καὶ ἐκδήλωσε τὴν ἀφοσίωσή του μὲ πλούσια ἀφιερώματα καὶ δῶρα στὸν ἴδιο ναό.
Βε) Οἰ κλέφτες καὶ οἱ ἀμαρτωλοὶ ἀγαποῦσαν καὶ τιμοῦσαν τὸν Ἅγιο περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον. Σὲ ὅλο τὸν ὑπόδουλο χριστιανισμό κυριαρχοῦσε σὰν τραγούδι καὶ προσευχή, τὸ πιὸ κάτω δίστιχο:
Βοήθα Ἅγιέ μου Γιώργη καὶ σὺ Ἅγιε Κοσμᾶ,
νὰ πάρουμε τὴν Πόλη καὶ τὴν Ἁγιὰ Σοφιά.
Βστ) Ἀργότερα, ὁ στρατὸς τὸν ὅρισε προστάτη του, καὶ ζωγράφησε στὶς σημαῖές του τὴν ἁγία μορφή του. Θεωροῦσαν ἀκόμα εὐλογημένο τὸ ἄλογο, γιατὶ τὸ καβαλλίκεψε ὁ Ἅη-Γιώργης. Τόση ἦταν ἡ πίστη καὶ ἡ εὐλάβεια στὸν καβαλλάρη Ἅγιο!
Ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἀνατολῆς πῆραν καὶ οἱ Τοῦρκοι τὸ σέβας καὶ τὴν εὐλάβεια γιὰ τὸν Ἅγιο Γεώργιο. Ἔγινε γιὰ αὐτοὺς ὁ πιὸ ἀγαπημένος Ἅγιος καὶ τὸν ὀνομάζουν Χὶντρ Ἐλλές.
Βζ) Ἔτσι ὁ Σουλτάνος, τὴν μέρα τοῦ Ἀγίου Γεωργίου μοίραζε στοὺς χριστιανοὺς 5000 πρόβατα καὶ 1000 ἡ μητέρα του!
Βη) Οἱ δὲ γενίτσαροι ἀπαγορεύονταν νὰ σφάζουν πρόβατα πρὶν ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου.
Σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀνατολὴ ἡ ἑορτή του ἐθεωρεῖτο μέρα ἀργίας, μέρα λαμπρή, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Καὶ σὲ κάθε περιοχὴ τὴν τιμοῦσαν μὲ ἰδιαίτερο τρόπο.
Βθ) Στὸ Χαμιντιέ, ἔστελναν λουλούδια γιὰ νὰ στολίσουν τὴν εἰκόνα του οἱ χριστιανοί.
Βι) Οἱ Τουρκάλες στὰ Σώκια χαράματα ἀκόμα, μάζευαν τὴν δροσιὰ ἀπὸ τὴν χλόη τῆς ἐξοχῆς καὶ μὲ αὐτὴν ἔπιαναν προζύμι, ὅπως ἐμεῖς μὲ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Γιατὶ πίστευαν πὼς ἦταν ἁγιασμὲνη ἀπὸ τὰ πατήματα τοὺ Χὶντρ Ἐλλές. Πίστευαν πὼς ὅλη τὴν νύκτα πάλευε μὲ τὸν δράκοντα.
Βια) Οἱ γέροντες ἔβγαιναν ἔξω τὴν νύκτα καὶ τὸν ἔβλεπαν καβάλα στὸ ὁλάσπρο ἄτι του. Πανέμορφο παλληκάρι πέρναγε καλπάζοντας ἀπὸ μπροστά τους. Ὅσοι δὲν τὸν προλάβαιναν ἄκουγαν τὰ πέταλα τοῦ ἀλόγου. Τότε ἔπεφταν μπρούμυτα καὶ προσκυνοῦσαν τὸ χῶμα, ποὺ ἦταν βρεγμένο ἀπὸ τὸν ἰδρῶτα τοῦ Ἁγίου.
Βιβ) Στὴν Σμύρνη, οἱ Ταχατζῆδες, μάζευαν χαμομήλι τὴν μέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου καὶ τὸ διαφήμιζαν πουλώντας το ὡς Ἁϊγιωργίτικο.
Βιγ) Στὸ Γκέλβερι (Καρβάλη) τὸν εἶχαν καὶ γιὰ φύλακα (μπεχτσί) τοῦ χωριοῦ. Τὴν μέρα τῆς μνήμης του γινόταν μεγάλη γιορτή. Χριστιανοὶ καὶ Τοῦρκοι ἔσφαζαν ζῶα καὶ πανηγύριζαν μὲ τραγούδια καὶ χοροὺς στὴν αὐλὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ στὴν συνέχεια στὴν κεντρικὴ πλατεία. Οἱ παλαιοὶ ἔλεγαν πὼς τὸν ἔλεγαν νὰ βγαίνει τὴν νύκτα ἀπὸ τὸ παρεκκλήσι του στὸ Ὀρτὰ μασχαλεσί, Ἀϊναλινὶν Ἅη-Γιώργησι, κάβαλα στὸ ἄσπρο του ἄλογο. Τὸ 1952 ἡ τουρκάλα ἰδιοκτήτρια τοῦ σπιτιοῦ, στὸ ὁποῖο ἀνῆκε ὁ ναός, ἔλεγε πὼς τὴν νύκτα ἄκουγε φωνὲς καὶ κρότους. Τοὺς φοβέριζε ὁ Χὶντρ Ἐλλὲς καὶ δὲν τοὺς ἄφηνε νὰ κοιμηθοῦν.
Βιδ) Τὰ Κενάταλα τοῦ εἶχαν ἀφιερώσει τὴν κεντρικὴ ἐκκλησία τους, ἐπιβλητικὰ ὑψωμένη στὸ πάνω μέρος τῆς πόλης. Ὑπῆρχαν ἀκόμα δύο ξωκκλήσια στὸ ὄνομά του. Ἐκεῖ μαζεύονταν πολλοὶ προσκυνητές, ἀπὸ τὰ γύρω χωριά, καὶ ξενυχτοῦσαν στὴν χάρη του. Τοῦ ἔφερναν δὲ πολλὰ τάματα καὶ ἀφιερώματα. Στὸ ξωκκλήσι Κιζὶλ κιλισέ, ποὺ βρίσκεται στὸ Κεμερλί, ὑπὴρχε καὶ ἁγίασμα. Σήμερα τὸ ὀνομάζουν Χιντιρελλές. Παλαιότερα οἱ Τοῦρκοι ἔπαιρναν πέτρες ἀπὸ ἐκεῖ γιὰ νὰ κτίσουν, ἀλλὰ ὅτι ἔκτιζαν τὴν μέρα, γκρεμιζόταν τὴν ἴδια νύκτα! Ὥσπου ὁ Ἅγιος παρουσιάστηκε σὲ ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς στὸν ὕπνο του καὶ τοὺς ἀπαγόρευσε νὰ ξαναπάσρουν πέτρες ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο.
Βιε) Πρὶν τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή, οἱ χριστιανοὶ ἔκαναν λιτανεῖες γιὰ νὰ βρέξει. Καὶ σήμερα ἀκόμα οἱ Τοῦρκοι σὲ καιρὸ ἀνομβρίας συγκεντρώνονται καὶ κάνουν λιτανεῖες στὸν Ἅγιο. Πλένουν ἐπίσης τὰ σκεύη ποὺ χρησιμοποιοῦν γιὰ τὰ γαλακτοκομικά τους μὲ τὸ ἁγίασμα, γιὰ τὸ καλὸ καὶ γιὰ καλὴ σοδιά.
Βιστ) Στὸ Σιβρίχισαρ, στὸ ὕψωμα Κιραγὶν μπασί, ὑπῆρχε λαξευμένο παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου, δημιουργημένο ὕστερα ἀπὸ θαῦμα. Κάποτε ὁ Ἄγιος ἐμφανίστηκε σὲ ἕνα χριστιανό, καὶ τοῦ εἶπε νὰ φύγουν ὅλοι ἀπὸ τὸ συγκεκριμένο σημεῖο, γιατὶ θὰ ξεκολλοῦσε ὁ βράχος ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ, καὶ θὰ τοὺς σκέπαζε. Μόλις τὸ ἄκουσαν οἱ περίοικοι ἔφυγαν ἀπὸ ἐκείνη τὴν γειτονιά. Καὶ ἀπὸ εὐγνωμοσύνη λάξευσαν τὸ παρεκκλήσι πρὸς τιμὴν τοῦ Μεγαλομάρτυρος καὶ τὸ πλούτισαν μὲ πολλὰ ἀφιερώματα. Τὰ κειμήλιά του σήμερα βρίσκονται στὸ χωριὸ Δαμιανὸ Γιαννιτσῶν. Τὰ ἔφεραν οἱ πρόσφυγες. Παλαιότερα ἦταν ἡ κεντρικὴ ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ. Στὴν γιορτή του, πήγαιναν πολλὰ σφουγγάτα, μὲ μέλι, ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸ θαῦμα μὲ τὸ παιδί. Τὸν εἶχαν καὶ γιὰ προστάτη τῶν μνηστευμένων, καὶ τὴν μέρα αὐτή μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία, ἔξω στὴν αὐλή, σὲ εἰδικὴ τελετή, οἱ πεθερὲς ἔδιναν δῶρα στὶς ἀῤῥαβωνιασμένες νέες. Καὶ ὅλοι ἔκανα τάμα στὸν Ἅγιο, συνήθως ἕνα ἄσπρο ἀρνί.
Βιζ) Τὸ Περίστρεμμα ἤ Μπελίσιρμα, εἶναι ἕνα χωριὸ τούρκικο κάπου νοτιοδυτικὰ στὸ Γκέλβερι. Παλαιότερα ὅμως ἦταν χριστιανικό. Στὴν τοποθεσία Καράγκεντικ ὑπῆρχε μιὰ ἐρειπωμένη ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὶς λίγες πανάρχαιες ποὺ εἶχαν μείνει. Σώζονται μάλιστα καὶ λίγες τοιχογραφίες. Γιὰ αὐτὴ τὴν ἐκκλησία λέγεται ὅτι πρὶν ἀπὸ 150 περίπου χρόνια ζοῦσε στὸ Γκέλβερι μιὰ γιαγιά. Κάθε τόσο πήγαινε στὴν συνοικία Καροῦτοζ στὴν τοποθεσία Σεϊλάρ, καὶ προσευχόταν στὸν Ἄγιο Γέωργιο. Ἔρχοταν τότε ὁ Ἄγιος ὄμορφος καβαλλάρης, τὴν ἔβαζε πισωκάπουλα στὸ ἄλογο καὶ τὴν πήγαινε στὴν ἐκκλησία του στὸ Περίστρεμμα. Ἄναβε ἡ ταπεινὴ γριούλα τὸ καντήλι τοῦ Ἁγίου, τὴν ξανάβαζε ἐκεῖνος στὸ ἄλογό του καὶ τὴ γύριζε πίσω. Μιὰ φορὰ ἄργησε νὰ ἔλθει ὁ Ἅγιος. Ὅταν ἐμφανίστηκε τοῦ παραπονέθηκε ἡ γιαγιούλα, ἀλλὰ ὁ Ἅγιος τῆς ἀπάντησε ὅτι στὸν δρόμο του συνάντησε τὸν Καραχατζῆ, ποὺ γύριζε ἀπὸ τὴν Πόλη. Εἶχε σπάσει τὸ πόδι του ἀλόγου του καὶ σταμάτησε νὰ τὸ γιατρέψει. Ὕστερα ἀπὸ δύο μέρες ὁ Καραχατζῆς ἔφθασε στὸ Γκέλβερι καὶ διηγήθηκε ὅτι στὸν δρόμο σφηνώθηκε τὸ πόδι τοῦ ἀλόγου του σὲ ἕνα βράχο καὶ ἔσπασε. Ἀλλὰ ἐκείνη τὴν ὥρα περνοῦσε ἕνα νέος παλληκάρι καβάλα στὸ ἄλογό του, σταμάτησε καὶ γιάτρεψε τὸ πόδι τοῦ ἀλόγου!
Βιη) Ἔξω ἀπὸ τὸ Χαλβάντερε, στὸ ὀροπέδιο Ὀρὲν σάρ (=ἐρειπωμένη πολιτεία), πάνω σὲ ἕνα ὕψωμα, βρίσκονταν τὰ ἐρείπια τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἐκεῖ γινόταν λειτουργία καὶ λίγο πιὸ κάτω, στὸ ἴσωμα, τὸ πανηγύρι. Οἱ Τοῦρκοι μαζεύονταν χωριστά, καὶ ἔκαν μεγάλη γιορτὴ τοῦ Ἁγίου. Ἐκεῖ στὴν κοντινὴ πηγὴ Καρὰ πουνάρ, ὑπῆρχε μιὰ πέτρα, μὲ τὴν πατημασιὰ τοῦ ἀλόγου τοῦ Ἁγίου πάνω της.
Κατάσπαρτοι εἶναι οἰ ναοὶ καὶ τὰ ξωκλησία του σὲ ὅλη τὴν ἀνατολή. Αὐτὰ ποὺ ἀναφέρουμε ἐδῶ εἶναι ἐνδεικτικὰ καὶ ἐλάχιστα. Ὡς δεῖγμα ἐλάχιστης τιμῆς. Ὡς ἕνα μικρό, ταπεινό, καὶ εὐλαβικὸ προσκύνημα στὰ χώματα τὰ ἱερὰ καὶ τὰ Ἅγια, ποὺ εἶχαν τὴν ὕψιστη τιμὴ νὰ τὸν γεννήσουν καὶ νὰ τὸν ἀναθρέψουν. Καὶ ποὺ θὰ τὰ καθαγιάσουν καὶ οἱ δύο Ἅγιοί μας, μητέρα καὶ γιός.
Βιθ) Ὀργκιοὺπ εἶναι ἡ τουρκικὴ ὀνομασία τοῦ Προκοπίου. Ἐκεῖ ὑπῆρχαν δύο ἐκκλησίες τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἡ ἀρχαιότερη ἦταν λαξευμένη στὸν κεντρικὸ μεγάλο βράχο κοντὰ στὴν ἀγορά, στὴν τουρκικὴ συνοικία. Παλαιὰ ἦταν ἡ κεντρικὴ ἐκκλησία. Ἐκεῖ πήγαινε καὶ ὁ Ὄσιος Ἰωάννης ὀ Ῥῶσσος καὶ προσευχόταν τῖς νύκτες. Ἐκεῖ κοινωνοῦσε καὶ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Μετᾶ τὴν κοίμησή του, καὶ γιὰ ἑκατὸ περίπου χρόνια εἶχαν τοποθετήσει τὸ τίμιο καὶ ἄφθαρτο σκήνωμα τοῦ Ὁσίου κάτω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα. Μετὰ ὅμως κατέρρευσε ἔνα μεγάλο μερός τοῦ ναοῦ καὶ ἀπέμεινε μόνο ἕνα μικρὸ τμῆμα ἀπὸ τὸ ἱερὸ καὶ τὴν Ἁγία Τράπεζα.
Ἀκολουθώντας τὴν κοιλάδα τοῦ Προκοπίου, καὶ πρὸς τὸ τέλος της, προσπερνοῦμε τὸ χωριὸ Σοβεσός, παίρνουμε τὸ δρόμο δυτικά, μέσα ἀπὸ μία κλεισούρα, καὶ ἀνηφορίζουμε γιὰ τὰ ὐψώματα, ἀπὸ ὅπου ἀρχίζει ἡ κοιλάδα Σοανδοῦ, Σογανλῆ Ντερέ. Ἐκεῖ συναντοῦμε τρία μικρὰ χωριά, πολὺ κοντὰ τὸ ἔνα μὲ τὸ ἄλλο. Τὸ Μαυρουτζάν, τὸ Ὀρτάκιοϊ (=μεσαῖο χωριό) καὶ Σοανδό. Ὅλα μαζὶ τὰ ὀνομάζουν Ποτάμια. Ἀλλὰ Ποτάμια (=Ντερέκιοϊ) λένε καὶ τὸ Ὀρτάκιοϊ, χωριὸ καθαρὰ ἑλληνικό. Εἶναι ἡ ἀρχαία Μεγαρισσός. Ἐδῶ κατὰ τὴν παράδοση πιστεύουν οἱ ντόπιοι ὅτι εἶναι ἡ πατρίδα τοῦ Ἀγίου Γεωργίου. Σὲ αὐτὴ τὴν κοιλάδα ὑπῆρχε ἔντονη μοναστικὴ ζωή, ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες, ἕως καὶ τὸν 14ον αἰῶνα. Πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνταλαγὴ φύλαγε ἀμόλυντη τὴν θρησκεία καὶ τὴν γλῶσσα ὅσο σὲ λίγα μέρη αὐτὸς ὁ τόπος. Στὴν μέση τοῦ χωριοῦ λίγο ψηλά, δέσποζε ἡ μεγάλη ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἀπὸ τὸν 5ον-6ον αἰῶνα.
Βκ) Οἱ Ἀρμένιοι στὴν Προῦσα ἔτρεφαν ἰδιαίτερη εὐλάβεια καὶ τιμὴ στὸν Μεγαλομάρτυρα Ἄγιο Γεώργιο. Στὰ Κοτύωρα τοῦ Πόντου ὑπῆρχαν Τοῦρκοι ποὺ εἶχαν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου στὸ σπίτι τους καὶ μὲ εὐλάβεια καῖ φόβο τὴν προσκυνοῦσαν. Καὶ ὅλο μαζὶ τὴν μέρα τῆς μνήμης του, τιμοῦσαν τὸν Χουντουρλέζ.
Βκα) Οἱ δὲ Τοῦρκοι τῆς Κερασοῦντος καὶ τοῦ Ἀσὶκ Κερίμπ, τὸν θεωροῦσαν προστάτη τους καὶ τὸν ὀνόμαζαν Χαντὲρ Ἡλιάζ. Ἦταν ἀμείλικτος στοὺς Τούρκους, καὶ ἰδίως στοὺς Τσέτες, ὅταν φέρονταν βάναυσα καὶ ἄγρια στοὺς χριστιανούς τοῦ Πόντου. Ἔπαιρνε τὰ μυαλά τους καὶ γιὰ αὐτὸ οἱ Τοῦρκοι στὸ ἄκουσμα Ἅγιος Γεώργιος ἔτρεμαν καῖ φώναζαν Ἁὲρτς ὁ Ζαντών, δηλαδὴ ὁ Ἅη-Γιώργης ὁ τρελλός, καὶ προσπαθοῦσαν πάντα νὰ τὸν ἐξευμενίζουν μὲ δῶρα καὶ ἀφιερώματα στὰ μοναστήρια καὶ στοὺς ναούς του.
Βκβ) Καὶ τὰ Φλοϊτά, ἡ Νεάπολη (=Νὲβ Σεχίρ), τὰ Ἀλάτσατα, ἡ Ἀνακοῦ, ἡ Πρίγκηπος, ἡ Τσορλοῦ (=Τυρολόη), ἡ Ἀργυρούπολη καὶ ὅλες οἱ πόλεις καὶ τὰ χωριὰ τῆς Ἀνατολῆς ἔχουν ἀμέτρητα μοναστήρια καὶ ἐκκλησίες καὶ ξωκκλήσια τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Σὲ πολλὲς περιοχὲς θεωροῦσαν τὴν μέρα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Σὲ πολλὲς περιοχές, θεωροῦσαν τὴν μέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου ὡς πρωτοχρονιά, ὅπως λέει καὶ ἕνα δημοτικὸ τραγούδι:
Σήμερα μέρα τ’ Ἅη-Γιωργιοῦ, σήμερ’ ἀλλάζ’ ὁ χρόνος...
Καὶ στά· Χιακὰ Ἀνάλεκτα, Ἀθήνα, 1890, σελ. 30, (ἄρθρο τοῦ Κ. Κανελλάκη), διαβάζουμε τοὺς στίχους:
Σήμερα ἡμέρα τ’ Ἅή-Γιωργιοῦ,
τὸ κάνουν πανηγύρι,
ἀλλάζουν οἱ τσομπάνηδες,
σήμερ’ἀλλάζει ὁ χρόνος...
Στὶς δὲ 40 Ἐκκλησιές τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, τραγουδούν:
Ξημέρωσε τ’ Ἅη-Γιωργιοῦ πρωτήμερα τοῦ χρόνου...
Βκγ) Αὐτὴ τὴν μέρα σὲ πολλὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἀνατολῆς, χριστιανοὶ καὶ τοῦρκοι ἔκανα καινούργιες συμφωνίες στὶς δουλείες τους, ἔπαιρναν ἐργάτες, πλήρωναν τοὺς μισθούς, καὶ πολλοὶ τῆν θεωροῦσαν ἀρχὴ τοῦ καλοκαιριοῦ. Γράφει ἡ Διδὼ Σωτηρίου στά· Ματωμένα Χώματα, σελ. 27, ἐκδ. Κέδρος, 42η ἔκδοση:
Σὰν ἔφτανε ὁ Ἀπρίλης μὲ τὴ γιορτὴ τ’ Ἅη-Γιωργιοῦ, μαζεύανε οἱ Κιρκῆδες τὸν κόπο τους καὶ γυρίζανε πίσω στὰ μέρη τους. Παίρνανε τότες ἕνα-ἕνα τὰ σπίτια καὶ ἀποχαιρετούσανε συγκινημένοι τοὺς Ρωμιούς: Χαλάλισέ μου, τορμπαντζή, τὸ ψωμὶ ποὺ ἔφαγα κοντά σου, λέγανε. Καὶ οἱ δικοί μας τοὺς ἀποκρίνονταν: Χαλάλι σας. Ἀμέτε στὸ καλό. Ὀγοὺρ ὀλά!... Ἦταν καὶ μερικοὶ ποὺ κρυφὰ προσκυνούσανε τὴν ἀσημένια εἰκόνα τ’ Ἅη-Γιώργη καὶ ἀφήνανε τάματα γιὰ νὰ τοὺς γιατρέψει κάποια κακιά τους ἀρρώστια καὶ νὰ τοὺς κρατάει γεροὺς στὰ μακρινὰ ταξίδιά τους.
Βκδ) Σὲ πολλὲς περιοχὲς τῆς Πελοποννήσου, τῆς Θράκης, τῆς Προποντίδος, τὸν μήνα Ἀπρίλιο τὸν ὀνομάζουν Ἁγιογεωργίτη ἤ Ἁγιεργιάτη, στὴν Μακεδόνία Ἁγιουργιάτς, στὸν δὲ Πόντο Ἁεργίτας ἤ Ἁεργίτες. Ἐπίσης πολλοὶ τοῦρκοι χωρικοὶ τὸν λένε Χὶντρ Ἐλλὲς ἅι. στὴν Ἡράκλεια ἡ πασχαλιὰ ὀνομάστηκε Ἁγιωργιά.
Σὲ ἄλλες περιοχές, ὅμως, τῆς Καππαδοκίας καὶ τοῦ Πόντου λέγαν Ἁγιγεωργίτη τὸν Νοέμβριο, ἐπειδὴ στὶς 3 Νοεμβρίου ἑορτάζουμε τὴν ἀνακομιδὴ τοῦ Ἁγίου Λειψάνου του. Στὸν Πόντο δὲ λέγαν γιὰ τοῦτο τὸν μήνα:
Σ’ σὴν ἔμπαν τ’ Ἁεργίτα·
Ἁεργίτα μεσάγμαν·
Σ’ σὴν ἔβγαν τ’ Ἁεργίτα...
Ἀκόμα ἔλεγαν ἁγιαγιωργητίσι κάθε τὶ ποὺ γεννιόταν ἤ ὡρίμαζε τὸν Νοέμβριο, π. χ. Ἁεργιτέσ’ἀπίδ’ (ἀχλάδι τοῦ Ἅη Γιώργη).
***
Γ) Ἀκόμη, παροιμίες καὶ γνωμικὰ ὑπάρχουν στὴν λαϊκή μας παράδοση, ποὺ ἀναφέρονται στὸν Ἅγιο Γεώργιο.
Γα) Στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας ἔλεγαν: Ξεπέλ’σὲ ἕξ Γιώρογης τ’ ἄβγό σου σὸ τσαίρι (δηλαδή: Ξαπόλυσε ὁ Ἅη-Γιώργης τ’ ἄλογό του στὸ λιβάδι). Οἱ Φαρασιώτες, ἀπ’ τοῦ Ἅη-Γιωργιοῦ, 23 Ἀπριλίου, ξαπολοῦσαν στὰ λιβάδια τὰ ἄλογα καὶ τὰ ἄλλα τους ζῶα γιὰ βοσκή. Ἀπὸ τότε καλοκαίρευε.
Γβ) Στὴν Κερασοῦντα τοῦ Πόντου ἔλεγαν: Ἅγι Γεώρις ὅσον κὶ ἄν χάβονται, καμπόσους ἁγίους χρειάζει. Ἐννοοῦσαν πὼς τὸ χάσιμο ἑνὸς μεγάλου εἶναι πολὺ σημαντικότερο ἀπὸ τὴν ἀκμὴ τῶν πολλῶν μικρῶν.
Γγ) Στὴν Χαλκίδα δὲ τοῦ Πόντου: κατ’ ἐποίκα τ’ ἁ-Γιώργη κ’ ἔνθεν ἀπέμπρα μ’ (δηλαδή· κάτι ἔκανα τὴν μέρα τοῦ Ἅη-Γιώργη καὶ τὸ βρῆκα μπροστά μου). Λεγόταν χλευαστικὰ γιὰ ἀπεχθὲς πρόσωπο ποὺ ἐμφανίζονταν ξαφνικὰ μπροστά τους
Γδ) Στὴν Θράκη λένε: Τὸ Πάσχα ἀγόραζνε ὕπνο, τ’ ἅη Γιώργη τὸν πουλοῦν, καὶ τῆς Ἀναλήψεως ἀνελοῦν. Εἶχαν σὲ καλὸ νὰ κοιμηθοῦν τὸ μεσημέρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ τὸ Πάσχα. Ἐνῶ τῆς Ἀναλήψεως δὲν κοιμοῦνται μήπως καὶ ἀνελύσουν καὶ ἀνεληφθοῦν.
Γε) Στὴν Θράκη, στὴν Κρήτη, καὶ σὲ ἄλλες περιοχὲς λέγουν: Ἅη-Γιώργη βοήθα με: σεῖε καὶ σὺ τὰ πόδια σου, ἤ το σιερί σου.
Γστ) Στὴν περιοχὴ τῆς Μεσσηνίας λένε ἀκόμη τοῦτο: Ἀπὸ τοῦ Ἅ-Γιωργιοῦ καὶ πέρα, δῶσ’ τοῦ φουστανιοῦ σου ἀέρα (ἀρχίζει νὰ καλοκαιριάζει καὶ μπορεῖς νὰ φορᾶς λιγότερα ροῦχα).
Γζ) Σὲ πολλὲς περιοχὲς τῆς πατρίδος μας λένε: Καὶ τ’ Ἁι-Γιωργιοῦ νὰ φέξ’. Συνήθως τὸ Πάσχα, μετὰ τὸ πλούσιο φαγητό, τὸ γλέντι καὶ τὴν ἐξάντληση λόγῳ τῆς Μ. Σαρακοστῆς, οἱ πιὸ πολλοὶ πέφτουν σὲ ὕπνο βαθύ, καὶ ξυπνοῦν τὴν ἄλλη μερα, ποὺ συνήθως εἶναι ἡ γιορτὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Πάλι μέρα ἀργίας.
Γη) Οἱ Τουρκοκρητικὲς ἔκαναν τὸν πιὸ κάτω ὅρκο: Μὰ τὸν Ἅι-Γιώργη, ποὺ τὸν πιστεύουν Τοῦρκ’ καὶ Χριστιανοί.
Ἐπίσης ὐπάρχουν εὐχὲς καὶ κατάρες, σχετικὰ μὲ τὸν Ἅγιο.
Γθ) Στὴν Κερασοῦντα, σὲ ὥρα κινδύνου ἔλεγαν: Ἁέρι μ’ πρόφτα. Ἐνῶ στὸν Ὀφιοῦντα εὔχονταν: Ἅ-Γεώρις νὰ βοηθᾶ σε.
Γι) Σὲ ἄλλες περιοχές, ὅταν θέλουν νὰ καταρασθοῦν: Νὰ μὴ σ’ εὕρει τ’ Ἅι-Γιωργιοῦ.
Για) Ἀκόμα σὲ ὁλόκληρη τὴν Ρωμηοσύνη, τὸ ἰδανικὸ ἀνδρικὸ πρότυπο, τὸ σύμβολο τῆς λεβεντιᾶς, τῆς ἀνδρείας, τῆς ἱπποτικῆς εὐγένειας καὶ τῆς ἀρρενωπῆς ὀμορφιᾶς εἶναι ὀ Ἅγιος Γεώργιος. Τὸ ὄμορφο καὶ γενναῖο παλληκάρι τὸ παρομοιάζουν μὲ τὸν καβαλλάρη ἅγιο. Λένε: Εἶν’ ὄμορφος σὰν τὸν Ἅϊ-Γιώργη, ἤ παλληκάρι σὰν τὸν Ἅϊ-Γιώργη. Σὲ πολλὲς περιοχὲς τοῦ Πόντου ἔλεγαν: Ἕνα παλληκάρι ἴσιαμ’ ἐκεῖ ἀπάν’, ἔμορφον σὰν τὸν Ἁέρτς.
***
Δ)
Δα) Τὸν Ἅγιο Γεώργιο τὸν εἶχαν γιὰ ὁδηγὸ καὶ προστάτη τῶν ὁδοιπόρων, καὶ γενικῶς τῶν ταξιδιωτῶν. Καὶ ὅποιος ἔχανε τὸν δρόμο του ἔκανε προσευχὴ καὶ παράκληση στὸν Ἅγιο καὶ ἡ χάρη του τὸν βοηθοῦσε.
Δβ) Προστάτη τους τὸν εἶχαν ἐπίσης καὶ οἱ ξενιτεμένοι. Καὶ ὅσοι εἶχαν δικούς τους στὰ ξένα, σὲ αὐτὸν προσευχόνταν καὶ ἔκαναν ταξίματα γιὰ νὰ πάρουν εἰδήσεις.
Δγ) Ἐθεωρεῖτο ἀκόμα καὶ προστάτη τῶν ζώων. Ἀποβραδύς, στὴν γιορτή του, ἄφηναν τὰ ζῶά τους ἔξω γιὰ νὰ περάσει ὁ Ἅγιος νὰ τὰ εὐλογήσει.
Δδ) Οἱ δὲ γεωργοὶ τὸν εἶχαν βοηθό, καὶ φύλακα. Γιὰ αὐτὸ καὶ τοῦ ἔκαναν λειτουργίες, ἀρτοκλασίες καὶ κόλλυβα. Καὶ οἱ πιὸ πολλοὶ ἔσφαζαν τὸ ἁγιωργίτι, ζῶο ποὺ τὸ ἔτρεφαν εἰδικὰ γιὰ τὴν μέρα τῆς γιορτῆς του.
Δε) Οἱ φτωχοὶ καὶ οἱ ἀδικημένοι τὸν λογάριαζαν καὶ γιὰ δικό τους προστάτη καὶ ὑπερασπιστή, καὶ ὅταν εἶχαν δικαστήρια, ἦταν ὁ συνήγορός τους καὶ τοῦ ἔταζαν κάτι, γιὰ νὰ κερδίσουν τὴν δίκη.
Δστ) Ἰδιαιτέρως οἱ χῆρες καὶ τὰ ὀρφανὰ τὸν αἰσθάνονταν ὡς πατέρα καὶ κηδεμόνα.
Δζ) Οἱ δὲ ἄρρωστοι αὐτὸν εἶχαν γιατρό.
Δη) Τὴν μέρα τῆς γιορτῆς του τὰ χαράματα, πήγαιναν στὴν ἐξοχὴ καὶ ἔκοβαν πρασινάδες καὶ μενεξέδες. Ἀπὸ τοὺς κήπους ἔκοβαν κλωνάρι ἀπὸ τὰ ἀνθισμένα καρποφόρα δένδρα καὶ στόλιζαν τὶς πόρτες γιὰ νὰ καλωσορίσουν τὸν Ἅγιο καὶ γιὰ νὰ εὐλογήσει τὴν σοδιά τους.
Δθ) Εἰδικὰ ἐπὶ τουρκοκρατίας ποὺ γίνονταν παιδομαζώματα καὶ ποὺ τὰ κορίτσια διέτρεχαν τὸν κίνδυνο τῆς ἀπαγωγῆς ἀπὸ τοὺς σατύρους ἄρχοντες, τὸ καταφύγιο τῶν ταλαιπωρων νεών καὶ ἠ ἐλπίδα τῶν ἀπελπισμένων ἦταν ὁ φοβερὸς καὶ μέγας Τροπαιοφόρος. Καὶ οἱ γονεῖς σὲ αὐτὸν ἔταζαν γιατὶ τὸν θεωροῦσαν προστάτη τῆς νεότητος.
Δι) Τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε τὰ μεταποιοῦσαν σὲ ἄσματα καὶ τὰ τραγουδοῦσαν. Ἄσματα τοῦ εἶχαν κάνει καὶ νέοι ποὺ ἀναζητοῦσαν σύντροφο γιὰ νὰ δημιουργήσουν οἰκογενεία ἤ ἤδη συμπαθοῦσαν κάποιο πρόσωπο. Τὸν ἔνιωθαν προστάτη καὶ βοηθό τους σὲ αὐτὴ τὴν μεγάλη στιγμὴ τῆς ζωῆς τους. Στὴν γιορτή του ἦταν ὁ κεντρικὸς πυρήνας καὶ τὸ ἀποκορύφωμα τῶν διασκεδάσεων τῶν νέων. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ὑπῆρχαν δυσκολίες ἤ ἀπαγοητεύσεις σὲ αὐτὸν στήριζαν τὶς ἐλπίδες τους. Καὶ σὲ στιγμὲς εὐφροσύνης ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κρύψουν τὴν χαρά τους, τραγουδοῦν τοὺς πιὸ κάτω στίχους:
α) Ἅϊ-Γιώργη καβαλλάρη, στεῖλέ με τὸ παλληκάρι.
β) Μὰ τὸν Ἅϊ-Γιώργη τὸν Ἀράπη, παίρνω σε μὲ τὴν ἀγάπη.
γ) Ἅϊ-Γιώργη Ἀράπη μου, φέρε μου τὴν ἀγάπη μου.
Ἅϊ-Γιωργη φίλε μου, γράψε γραφὴ καὶ στεῖλέ μου.
δ) Ἅϊ μου Γιώργη γιώργευε, ὅπ’ ἀγαπῶ γρηγόρευε.
ε) Ἀφέντη μ’Ἅγιε Γιώργη, μὲ τὸ μονογενῆ σου, ὅσοι κρατοῦμε τὸν χορό, νἄχουμε τὴν εὐχή σου.
Ἐπίσης, παίρνοντας ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τραγούδι τοῦ Ἁγίου τὸ τραγουδοῦν:
στ) Ἅγιμιγιώργη δεῖξέ μου, ποίο εἶναι τὸ κοράσι, νὰ φέρω λίτρες τὸ κερί, κι ὀκάδες τὸ θυμιάμα, καὶ μὲ βουβαλοτόμαρα νὰ κουβαλῶ τὸ λάδι.
Καὶ ἀλλοῦ συμπληρώνουν:
Θὰ σὲ καπνίσω μάλαμα, θὰ σ’ ἀσήμωσω ἀσήμι, θὰ κάμω τὸ στεφάνι σου ὅλο μαργαριτάρι.
Δια) Στὴν Ἴμβρο ὑπάρχει ὁ Ἅϊ-Γιώργης ὁ Ζοῦρος, γιατὶ ὅπως πιστεύεται θεραπεύει τὴν ζούρα, δηλαδὴ τὴν φυματίωση καὶ τὸν μαρασμό, σὲ ὅσους πήγαιναν καὶ ἅφηναν ἐκεῖ ρακή.
Διβ) Στὴν Πρίγκηπο ὁ Ἅϊ-Γιώργης ὁ Κουδουνᾶς, ὅπως λέγεται, θεραπεύει τοὺς δαιμονιζόμενους καὶ τοὺς τρελλούς.
Διγ) Πολὺ τιμήθηκε καὶ δοξάστηκε ὁ Μέγας Τροπαιοφόρος ἀπὸ τοὺς τυραννισμένους καὶ πονεμένους χριστιανούς, ποὺ ἔμεναν στὰ εὐλογημένα καὶ ἀγιασμένα χώματα τῆς ἀνατολῆς. Ἄνθρωποι ἁπλοί, ἀπονήρευτοι καὶ ταπεινοί, μὲ καθαρὴ καρδιὰ καὶ αἰσθήματα ἅγια. Ἄνθρωποι καλωσυνάτοι, εἰρηνικοί, μὲ βαθειὰ πίστη. Λὲς καὶ δὲν ἄλλαξαν μὲ τὸν χρόνο, ἀλλὰ μείνανε οἱ ἴδιοι μὲ τοὺς προγόνους τους. Αὐτὸς ὁ τόπος ἔτσι φαίνεται εἶναι φτιαγμένος ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ βγάζει Ἁγίους! Ὅπως ὀ ἥλιος βγαίνει ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ καὶ μᾶς φωτίζει, ἔτσι καὶ οἱ Ἅγιοι ἀνατέλλουν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ φωτίζουν ὅλον τὸν κόσο μὲ τὸ ἄκτιστον καὶ θεῖον Φῶς τοῦ Χριστοῦ. Σὲ αὐτὰ τὰ μέρη καὶ ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους γεννήθηκε ὁ Ἅγιος Γεώργιος καὶ ἡ συγγενής του ἡ Ἁγία Νίνα, ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἀμέτρητων Ἁγίων τοῦ Θεοῦ.
Διδ) Περνώντας ἀπέναντι ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς τόπους, στὴν Θράκη, βρίσκουμε ὅτι ἡ τιμὴ καὶ ἡ ἀγάπη στὸν Ἅγιο εἶναι μοναδική, ἐξαιρετική. Περισσότερο ἴσως ἀπὸ κάθε ἄλλον Ἅγιο. Μόνο ἐκεῖ ἀριθμοῦνται 100 ναὶ καὶ ξωκκλήσια, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ μοναστήρια ποὺ τιμῶνται στὸ ὄνομά του!
Διε) Ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα παλλαϊκὰ πανηγύρια πρὸς τιμήν του, γίνονταν καὶ στὴν Ἡράκλεια τῆς Προποντίδος. Ἐκεῖ ἦταν ὁ Ἅϊ-Γιώργης ὁ Ἀράπης, ὁ Ἁρακλειανός (Ἡρακλειανός), ποὺ ὀνομάστηκε ἔτσι γιατὶ ἡ εἰκόνα του εἶναι ἀνάγλυφη ἐπὶ μέλανος γρανίτου. Ἀπὸ τὶς γύρω περιοχὲς καὶ τὴν πόλη συνέρρεε πλῆθος κόσμου. Ἔρχονταν Τοῦρκοι, Βούλγαροι, Ἀθίγγανοι, Ἀρμένιοι καὶ ἔφερναν πολλὰ κουρμπάνια, μοσχάρια, ἀγελάδες, πρόβατα καὶ τὰ καλύτερα ἀρνιά τους, στολισμένα μὲ κόκκινες κορδέλες. Στὸν ἐσπερινό, τοὺς ἔβαζαν ἀναμμένα κεριὰ πάνω στὰ κέρατα καὶ τὰ πήγαιναν μπροστὰ ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου ὅπου τὰ ἔβαζαν νὰ τὰ προσκυνήσουν. Στὴν συνέχεια τὰ ἔδιναν στοὺς ἐπιτρόπους.
Οἱ θαλασσινοὶ ἐπίσης τὸν εἶχαν γιὰ πολὺ μεγάλο προστάτη. Γράφει ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Κορυτσᾶς Εὐλόγιος: Ὅταν στὸ ταξίδι, τοὺς πιάσει φουρτούνα, οἱ θαλασσίνοι τάζουν στὸν Ἅϊ Γιώργη τὸν ἀράπη νὰ φτάσουν γεροὶ στὸ λιμάνι τῆς Ἡράκλειας, ποὺ ἦταν ἀσφαλισμένο καὶ δὲν τὸ εὕρισκε ὁ νοτιάς, καὶ τὸν πᾶνε ἀπ’ ὅ,τι φόρτωμα ἔχουν στὸ καράβι. Στὶς μεγάλες νοτιές, γέμιζε ἀπὸ καράβια μικρὰ καὶ μεγάλα, καίκια, τρεχαντήρια. Μόλις ἄραζαν, ἀνέβαζαν στὸν Ἅϊ Γιώργη ἀπ’ ὅ,τι φορτίο εἶχαν, σιτάρι, κριθάρι, ξύλα, κρομμύδια, κεραμίδια, καὶ ἔσπευδαν νὰ τοῦ ἀνάψουν λαμπάδα. Πολλὲς φορές, γιὰ νὰ ἡσυχάσει ἡ θάλασσα, ὅταν ἦταν ἀγριεμένη, ἔρριχναν ἀπὸ τὸ καράβι λάδι γιὰ τὸν Ἅϊ Γιώργη καὶ τὸ λάδι ἔβγαινε μὲ τὸ τουλούμι στὸ αγίασμά του, ποὺ ἤτανε στὴν ἀκρογιαλιά.
Ἀπ’ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ἡρακλείας, ἔγιναν ἀντίγραφα, ὅπως αὐτὴ ἡ εἰκόνα ποὺ ὑπῆρχε στὴν Τυρολόη, ἀνάγλυφη ἐκ μέλανος ξύλου. Σήμερα αὐτὴ ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου, βρίσκεται στὴν Χαλκιδική, στὴν Ν. Ἡράκλεια.
Διστ) Καὶ στὸ περιβόλι τῆς Παναγιάς, τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἡ ἴδια ἡ Κυρία καὶ Ἔφορος καὶ Ἡγουμένη του, τὸν ἐπέλεξε γιὰ βοηθὸ στὴν προστασία καὶ ἐπίβλεψη τοῦ τόπου της. Δύο μοναστήρια εἶναι ἀφιερωμένα σὲ αὐτόν· τοῦ Ζωγράφου, καὶ τοῦ Ξενοφῶντος· ἐνῶ παλαιότερα ἦταν ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο καὶ αὐτὸ τοῦ Ἁγίου Παύλου. Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ κελλιά, τὶς καλύβες, τὰ ἀσκητήρια.
Σὲ ἕνα τροπάριό του ἀναφέρεται: ἡ δὲ Πανάχραντος καὶ Θεοῦ Μήτηρ σὲ ἐξελέξατο, ἄμεσον πρὸς Αὐτόν, πρέσβυν ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἐν Ἄθωνι, σὲ Γεώργιε...
Καὶ πάλιν: Ἐπέστη ἔαρ εὐφρόσυνον, Υϊοῦ σου τῇ ἐγέρσει Πανάμωμε, καὶ τῇ τοῦ Μάρτυρος, μνήμη τοῦ σοῦ Γεώργιέ τε, ὅς παρὰ σοῦ προστάτης ἡμῖν δεδώρηται.
Καὶ ἀλλοῦ: Γλυκύτατον δρόσον, ὄρη σταλάξατε, καὶ σύ, κατ’ ἐξαίρετον σκίρτα, τὸ Ὄρος τὸ Ἅγιον, χόρευε νῦν καὶ ἀγάλλου φαιδρῶς, εὗρες καὶ γάρ, κράτιστον τὸν μέγαν, Γεώργιον ὀροφύλακα.
Φρουρὸν ἄγρυπνον καὶ ὀροφύλακα στὸ Περιβόλι τῆς Παναγιάς μας, μύστην δὲ τῆς Θεοτόκου καὶ φίλον γνήσιον αὐτῆς, τὸν ὀνομάζει ὁ ἅγιος ὑμνῳδός, ὡς καὶ: τῶν μοναχῶν κουροτρόφον.
Διζ) Καὶ στὴν πόλη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, στὸ θεοσκέπαστον κάστρον τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀφιερώθηκε στὸν Ἅγιο Γεώργιο τὸ παλαιότερον χριστιανικὸν μνημεῖό της, ἡ Ροτόντα.
Διη) Λοιμὸς μεγάλος εἶχε πέσει τὸ 1689 στὴν Ζάκυνθο. Ἀλλὰ θαυματουργικὰ σώθηκε ὅλο τὸ νησί, ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο. Ὅταν ἡ θανατηφόρος πανούκλα, σταμάτησε, τότε πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ ἀπὸ εὐλάβεια πρὸς τὸν Ἅγιο, τοῦ ἔγραψαν εἰδικὴ Ἀκολουθία καὶ τὸν ἑορτάζουν στὶς 30 Ἰανουαρίου, μὲ ἐπισημότητα καὶ μεγάλη λιτανεία, γιὰ νὰ θυμοῦνται τὸ θαυμαστὸ γεγονός.
Διθ) Καὶ ἡ περιβόητη πόλη τῶν Ἀθηνῶν, τὸν ἔχει βιγλάτορα στὴν κορυφὴ τοῦ Λυκαβηττοῦ. Ἀπὸ ἐκεῖ σὰν χρυσόφτερος ἀετός, τὴνσκέπει στοργικά.
Δκ) Στὴν Ἀράχωβα τῆς Παρνασσίδος ὁ Ἅγιος ἑορτάζεται μὲ ἐξαιρετικὴ τιμή, καὶ λαμπρὲς τελετές.
Δκα) Ὅπως καὶ στὸ Ν. Σούλι Σερρῶν.
Δκβ) Ἡ Κύπρος ἐπίσης, καθὼς καὶ ἡ Κρήτη, εἶναι κατάσπαρτες ἀπὸ ναοὺς καὶ ξωκκλήσιά του.
Πολὺ χρόνο θὰ μᾶς ἔπαιρνε νὰ γυρίσουμε κάθε γωνιὰ τῆς πατρίδος μας καὶ νὰ καταγράψουμε τὴν τιμὴ ποὺ ἀποδίδει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ στὸν μεγάλο Ἅγιο. Ἀρκεστήκαμε σὲ αὐτὰ τὰ ἐλάχιστα, καὶ μάλιστα χωρὶς τὶς λεπτομέρειες.
***
Ε) Ὁ Ἅγιος Γεώργιος, δὲν εἶναι φρουρὸς καὶ προστάτης μόνον τῆς ἑλληνικῆς γῆς, ἀλλὰ διαφαντεύει καὶ περισκέπαζει τὴν Οἰκουμένη. Καὶ αὐτὴ ἀνταποδίδει τὴν ἀγάπη της καὶ τιμᾶ τὸν μεγάλο της προστάτη, ὑ,νώντας τον καὶ δοξάζοντάς τον:
Σύμπαντα τῆς γῆς τὰ πέρατα,
τὸ ὄνομά σου ᾄδουσι Γεώργιε σήμερον,
τοῖς γὰρ ἐν δουλείαις καὶ θλίψεσι,
σὺ ἐφάνης προστάτης θερμότατος.
Εα) Ξεκινοῦμε ἀπὸ τὸ κέντρο τιμὴς τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὴν μητρική του γῆ, τὴν Λυδδα τῆς Παλαιστίνης καὶ γευόμαστε τὴν χάρη καὶ τὴν εὐλογία του. Ὁ τάφος του λάμπει καὶ στέλνει τῆν παρηγοριά, τὴν χαρά, τὴν θεία γλυκύτητα. Καὶ ζεσταίνει τὶς καρδιές μας στὸν ταραγμένο κοσμο ποὺ ζοῦμε.
Ὁ Ἅγιός μας στέκεται εὐλαβικά, ἐκεῖ σιμὰ στὰ πανάγια καὶ θεῖα προσκυνήματα, καὶ δέεται ὑπὲρ πάντων ἡμῶν. Ἀπὸ ἐκεῖ φωτίζει καὶ ἁγιάζει ὅλη τῆν κτίση, τὸν κόσμο ὅλο. Καὶ ἐμεῖς σὰν λουλούδια, μέσα στὴν χειμωνιά, στρέφουμε τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδιά μας σὲ αὐτὸ τὸν ἥλιο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἁγιότητος.
Ἡ Λύδδα, ὅπως ἔχουμε ξαναπεῖ, τὸν 1ο αἰῶνα μ. Χ. ὀνομαζόνταν Διόσπολις. Ἀργότερα ὅμως ἔγινε τόσο ξακουσμένη καὶ περιβόητη ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο ὥστε τὴν εἶπαν Γεωργιούπολη. Ἔτσι τὴν ἔγραφαν στοὺς ἐπισκοπικοὺς καταλόγους τῆς Παλαιστίνης. Ἔτσι ἐπίσης τὴν ἀναφέρει καὶ ὁ Γεώργιος ὁ Κύπριος. Δὲν γνωρίζουμε ὅμως πόσο διατηρήθηκε αὐτὴ ἡ όνομασία.
Ὅσο δὲ γιὰ τὴν οἰκία τῆς Ἁγίας Πολυχρονίας, οἱ μουσουλμάνοι, ὅπως λέγουν, τὴν ἔκαμαν τέμενος καὶ τὸ δείχνουν στοὺς προσκυνητές.
Οἱ ἐξισλαμισθέντες κάτοικοι τῆς περιοχής, κατὰ τὸν 7ο μ. Χ. αἰῶνα, ἀκόμα καὶ ἴσαμε σήμερα οἱ Ἄραβες καὶ ὅλοι οἱ μουσουλμάνοι, τὸν πιστεύουν γιὰ προφήτη. Σήμερα, στὸ χωριὸ Πετζαλά, λίγη ἀπόσταση Ν. Ν. τῆς Βηθλεέμ, ὑπάρχει ἕνα μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ κατὰ τὴν παράδοση τὰ κτήματα γύρω ἀπὸ τὴν μονή, ἀνῆκαν στὴν μητέρα τοῦ Ἁγίου.
Εβ) Στὴν Συρία, ὑπάρχουν ἐκκλησίες πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου, ἀπὸ τὶς παλαιότερες ποὺ ἔχουν κτιστεῖ. Οἱ πολλὲς δὲ ἐκκλησίες καὶ μονές, χρονολογημένες καὶ μή, ἀποδεικνύουν τὴν μεγάλη δημοτικότητα τοῦ Ἁγίου στὴν Συρία.
Ὁ ταπεινὸς καὶ εὐλογημένος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ Φώτης Κόντογλου, στὸ βιβλίο του: Ὁ θεὸς Κόνανος (Ἀθήνα, 1943, σελ. 39), γράφει:
Εἰς Χαλέπιον καὶ Βέρροιαν τῆς Συρίας... καθότανε κάτι χριστιανοί, ποὺ ‘τανε καὶ σὰν Ἀγαρηνοί καὶ ποὺ κρατούσανε ἀπὸ τοὺς παλιοὺς ἀπελάτες ποὺ λεγόντανε Ἀνσορῖτες καὶ λατρεύανε ἀκόμα τὸν Ἅγιο Γεώργιο ποὺ τὸν θαυμάζανε γιὰ τὴν παλληκαριά του, καὶ σὰν ἄντρειωμένο καβαλλάρη καὶ προστάτη τους τὸν λένε Γκιόρντ...
Εγ) Καὶ στὸν Λίβανο σήμερα, ὑπάρχουν 3 μοναστήρια ἀφιερωμένα στὸν Ἅγιο.
Εδ) Ἡ Ἀβησσυνία (Αἰθιοπία) βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν κραταιὰ προστασία του. Στὴν πρωτεύουσα Ἀντὶς Ἀμπέμπα, ὁ πανάρχαιος ναὸς, ροτόντα, τιμᾶται στὸ ὄνομα τοῦ Μεγαλομάρτυρος. Καὶ στὴν ἱερά του πόλη, τὴν Ἀξώμη, ὅπου στέφονταν οἱ βασιλεῖς, βρίσκονται ἀνάγλυφες εἰκόνες τοῦ καβαλλάρη Ἁγίου ἀπὸ τὸν 4ο-5ο αἰώνα μ. Χ. Τὸ σπουδαιότερο γεγονός, ποὺ κατέστησε τὸν Τροπαιοφόρο ἐθνικὸ προστάτη εἶναι τὸ ἑξῆς: Κατὰ τὸν πρώτο πόλεμο τῶν Αἰθιόπων μὲ τοὺς Ἰταλούς, στὴν σκληρὴ μάχη τῆς Ἄδουας, ὁ βασιλιάς τους Μελενίκ, κατατρόπωσε τοὺς Ἰταλούς, τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου, στὶς 23 Ἀπριλίου.
Πολλοί, τὸν ἔβλεπαν καβαλλάρη νὰ ὁδηγεῖ τὸν στρατὸ μὲ σπαθὶ ξεγυμνωμένο καὶ μὲ λαμπερὰ ἄρματα νὰ καταδιώκει τοὺς ἔχθρούς. Τὸ θαῦμα τοῦτο τὸ ἱστορήσανε σὲ ἁγιογραφία, ποὺ παρίστανε τὸν Μέγα Ἀρχιστράτηγο καὶ τροπαιοφόρο νὰ κατατροπώνει τοὺς ἐχθροὺς τῆς πατρίδος καὶ μὲ σπαθιὰ νὰ ἀφαιρεῖ ἑκατοντάδες κεφάλια. Φαίνεται καὶ ὁ βασιλιὰς Μελενίκ, καὶ μαζὶ νὰ ὁδηγοῦν τὸν στρατό. Ἀπὸ τότε καὶ ἀπὸ βαθειὰ εὐγνωμοσύνη, οἱ Ἀβησσυνοὶ τὸν γιορτάζουν στὶς 23 κάθε μήνα, δηλαδὴ 12 φορὲς τὸν χρόνο.
Εε) Στὴν ἀνατολικὴ Ἰορδανία σήμερα ἡ ἀγάπη καὶ ἡ τιμὴ ποὺ τρέφουν πρὸς τὸν Ἅγιο οἱ κάτοικοί της σὲ γεμίζει δέος. Ἀπὸ δὲ τὶς 35 ἐκκλησιὲς καὶ μονὲς ποὺ ὑπάρχουν, οἱ 23 ἤ 25 τιμῶνται στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.
Εστ) Οἱ μουσουλμάνοι τὸν ἔχουν γιὰ μεγάλο προφήτη καὶ ἐκεῖνος ἐνεργεῖ καθημερινὰ πολλὰ θαύματα. Ὁ Ἀμποῦ Σαλὲχ γράφει ὅτι τὸν 12ο αἰῶνα στὴν Αἴγυπτο ὑπῆρχαν 40 ναοὶ καὶ 3 μοναστήρια στὸ ὄνομά του. Σήμερα στὸ παλιὸ Κάϊρο ὑπάρχει μιὰ μονὴ τοῦ Ἁγίου, ποὺ κατὰ τὴν παράδοση σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο διέμεινε καὶ ἡ Ἁγία Οἰκογένεια ὅτασν ἔφυγε ἐξ αἰτίας τοῦ Ἡρώδη. Διασώζεται ἐπίσης καὶ τὸ τμῆμα τῆς ἀλυσίδος μὲ τὴν ὁποίαν εἶχαν δέσι τὸν Ἅγιο, ὅπως καὶ ἄλλων ὀργάνων τοῦ μαρτυρίου του.
Εζ) Στὴν κεντρικὴ Ἀφρική, στὸ νότιο Ζαίρ, ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἔγινε μεγάλος καὶ ἰσχυρὸς προστάτης τοῦ ἱεραποστολικοῦ κέντρου Κολουέζι.
Σὲ αὐτὴ τὴν περιοχή, ἔζησε μὲ ἀγιότητα ὁ γνήσιος ἱεραπόστολος καὶ νέος ἅγιος τῶν ἡμερῶν μας ὁ μακαριστὸς Κοσμᾶς Γρηγοριάτης, γιὰ 13 ὁλόκληρα χρόνια, ἴσαμε τὴν 27 Ἰανουαρίου 1989. Τώρα ἀναπαύαεται στὴν σκιὰ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου πίσω ἀπὸ τὸ ἱερὸ τοῦ ναοῦ του.
Μὲ τὶς τελευταίες ταρχὲς τὸ 1991 στὸ Ζαίρ, ὅλοι κατέφυγαν στὴν ὀρθόδοξη ἱεραποστολὴ γιὰ ἀσφάλεια. Καὶ ὅπως ὁμολογοῦν οἱ ἴδιοι, αἰσθάνθηκαν ἔντονη τὴν προστατευτικὴ παρουσία καὶ ἄγρυπνη βοήεθια τοῦ Ἀγίου Γεωργίου καὶ πίστεψαν σὲ αὐτήν.
Εη) Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Ζαίρ, καὶ ἄλλες ἐκκλησίες, στὸ Καμερούν, στὴν Νιγηρία καὶ ἀλλοῦ, τιμῶνται στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου.
Εθ) Γιὰ τὴν Ρουμανία, γράφει ὁ π. Δαμασκηνὸς Γρηγοριάτης στὸ βιβλίο του: Ὁδοιπορικὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας, σελ, 456:
Ἀποτελεῖ παράδοση καὶ στὴν Ρουμανία νὰ ‘ναι ὁ Ἅγιος Γεώργιος στρατιωτικὸς προστάτης καὶ ὑπέρμαχος τῶν εὐσεβῶν ἡγεμόνων. Οἱ ἡγεμόνες τῆς Μολδαβίας, μὲ τὴ σημαῖα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἔχουσαν ἐπ’ αὐτῆς τὴν μορφήν του, πολεμοῦσαν τοὺς ἐχθρούς των καὶ τὸν εἶχαν σὲ μέγιστη εὐλάβεια μετὰ τὴν Παναγία. Ἔτσι, σὲ ὅλα σήμερα τὰ ρουμανικὰ μοναστήρια διατηρεῖται ἡ παράδοσις νὰ ὑπάρχει ὅπισθεν μιᾶς θαυματουργοῦ εἰκόνος, καὶ αὐτὴ συνήθως θὰ ‘ναι τῆς Παναγίας, μία εἰκὼν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἔτσι οἱ πιστοί, ὁταν μπαίνουν στὴν ἐκκλησία, μὲ ἕνα κερὶ στὰ χέρια καὶ τὸ χαρτὶ μὲ τὰ ὀνόματα, προσκυνοῦν μὲ τρεῖς ἐδαφιαῖες μετάνοιες τὴν εἰκόνα καὶ μετὰ πᾶνε ἀπὸ πίσω καὶ προσκυνοῦν τὸν Ἅη-Γιώργη.
Ὁ Στέφανος ὁ Μεγάλος, ἡγεμόνας τῆς Μολδοβλαχίας (1457-1504), τοῦ εἶχε τόση μεγάλη εὐλάβεια καὶ άγάπη κ’ ἔνιωθε τόσο πολὺ τὴν βοήθεια καὶ τὴν προστασία του, ποὺ δὲν πήγαινε σὲ πόλεμο ἐὰν δὲν ἔφερε πάνω του τὴν εἰκόνα του. Κι’ ὅλες οἱ νίκες του ἐναντίον τῶν Τούρκων καὶ Τατάρων ὀφείλονται στὸν Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο. Γέμισε δὲ τὴν Ρουμανία μὲ ἐκκλησίες, μοναστήρια, καὶ εἰκόνες τοῦ Ἁγίου.
Ει) Ὁ Στέφανος Νεμάνια, ὁ μεγάλος ἠγεμόνας τῶν Σέρβων (1165-1196), εἶναι ὁ δημιουργὸς τοῦ Σερβικοῦ κράτους. Κάποτε οἱ ἀδελφοί του συμφώνησαν καὶ ἀφοῦ τὸν κάλεσαν κοντά τους, τὸν συνέλαβαν καὶ ἀλυσοδεμένο τὸν φυλάκισαν σὲ μιὰ σπηλιά. Αὐτὸς ἀπὸ ἐκεῖ, μὲ θλίψη στὴν καρδιά, προσεύχονταν στὸν Ἅγιο Γεώργιο νὰ τὸν λυπηθεῖ καὶ νὰ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ βάσανα καὶ τὰ δεσμά του. Καὶ τοῦ ὑποσχέθηκε νὰ τὸν διακονεῖ σὲ ὅλη του τὴν ζωή. Ὁ Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ τὸν ἄκουσε καὶ τοῦ ἔδωσε ὅ,τι ζητοῦσε. Καὶ αὐτὸς μόλις ἐλευθερώθηκε, χωρὶς καμμία ἀναβολή, ἄρχιζε νὰ κτίζει μὲ ζῆλο καὶ ἀγάπη ναὸ στὸν Ἅγιο καὶ ἔνδοξο Γεώργιο. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Ἁγίου τελείωσε τὸν ναὸ καὶ ἐγκατέστησε ἐκεῖ μοναχούς, γιὰ νὰ διακονοῦν τὸν Θεὸ μὲ ἁγιότητα καὶ δικαιοσύνη καὶ νὰ τιμοῦν πάντοτε τὸν Ἅγιο, τὸν βοηθὸν πάντων τῶν ἐν ἀνάγκαις.
Ὅταν κάποτε οἱ κακόβουλοι ἀδελφοί του πῆραν ξένους μισθοφόρους στρατιῶτες καὶ στράφηκαν ἐναντίον του, αὐτὸς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιάς του προσευχόταν, ζητώντας βοήθεια ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ τὸν Ἅγιο. Ἐπειδὴ βρέθηκε κοντὰ στὴν πόλη Ζβέτσαν ὅπου βρισκόταν ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου, ζήτησε ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς νὰ προσευχηθοῦν καὶ νὰ παρακαλέσουν τὸν Ἅγιο γιὰ νὰ βοηθήσει νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν χώρα του. Γιὰ αὐτὸ οἱ ἱερεῖς ἔκαμαν ὁλονυχτία. Ὅταν μετὰ τὴν θεία λειτουργία πῆγαν νὰ ξεκουραστοῦν, ὁ Ἅγιος φανερώθηκε σὲ κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς μὲ τὴυν μορφὴ στρατιώτη. Φοβισμένος ὁ ἱερεὺς τὸν ρώτησε: Ποίος εἶσαι Κύριε; Καὶ αὐτὸς τοῦ εἶπε: Ἐγὼ εἶμαι ὁ δοῦλος τοῦ Χριστοῦ Γεώργιος, μὲ ἔστειλε ὁ Κύριός μου νὰ βοηθήσω τὸν βασιλέα, καὶ νικώντας μὲ τὸ ὅπλο τοῦ Σταυροῦ τοὺς ἐχθρούς του, νὰ διαλύσω τὰ κακόβουλα σχέδιά τους. Ὁ ἱερεὺς εἰδοποίησε τὸν Στέφανο γιὰ αὐτό. Τὴν ἄλλη μέρα ἔγινε μεγάλη μάχη. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ὁ Νεμάνια νίκησε καὶ γύρισε πίσω εὐχαριστώντας τὸν Τροπαιοφόρο Γεώργιο. Ὁ Στέφανος Νεμάνια εἶναι ὁ μετέπειτα Ὅσιος Συμεὼν ὁ μυροβλύτης, φωτιστὴς τῶν Σέρβων, καὶ πατὴρ τοῦ Ἁγίου Σάββα, πρώτου Ἀρχιεπισκόπου τῆς Σερβίας.
Στὴ μάχη στὸ Κοσσυφοπέδιο οἱ Σέρβοι νικήθηκαν μὲν ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἀλλὰ ὁ Μάρκος Ὄμπλιτς σκότωσε τὸν σουλτάνο Μουράτ. Καὶ στὰ ἐθνικά τους τραγούδια μετά, ὑμνήθηκε πολὺ ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὡς ὑπέρμαχος τῶν μαχητῶν, ποὺ τοὺς ἐνέπνεε δύναμη καὶ τοὺς καθιστοῦσε ἥρωες.
Εια) Καὶ στὴν Ἀλβανία πρὶν περιέλθει στὰ χέρια τῶν ἀθέων, ὁ Ἅγιος ἀπέλαυε τιμῆς πάνδημης καὶ ἐθνικῆς. Ὁ Σκεντέρμπεης -Γεώργιος Καστριώτης τὸ ἀρχικό του ὄνομα-στὸ φρούριο τῆς Κρούϊας, ὅπου βρισκόταν τὸ ἀήττητο στρατόπεδό του, ἔκτισε ναὸ στὸν Ἅγιο Γεώεγιο ποὺ σώζεται μέχρι σήμερα. Καὶ στὶς μάχες του μὲ τὸν σουλτάνο τὸν Ἅγιο καλοῦσε γιὰ βοήθεια καὶ πάντοτε νικοῦσε.
Ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης Κορυτσᾶς Εὐλόγιος Κουρίλας, ἀναφέρει τὸ παρακάτω περιστατικὸ ποὺ συνέβη τὸ 1937, τότε ποὺ πῆγαν μαζὶ μὲ τὸν Ἀργυροκάστρου Παντελεήμονα ὡς νεοχειροτονηθέντες ἀρχιερεῖς προσέφερε δῶρο στὸν βασιλέα Ἀχμὲτ Ζώγου ἕνα χρυσὸ σπαθί. Ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν τὸν δέχτηκε σὲ ἀκρόαση. Τὸν ἑπόμενο χρόνο ὁ μητροπολίτης Εὐλόγιος τοῦ προσφέρει δῶρα προερχόμενα ἀπὸ τὸ Ἅγιο ὄρος. Στὸν μὲν βασιλέα ἕαν πίνακα τοῦ Γεωργίου Καστριώτη, ζωγραφισμένο ἀπὸ τοὺς Ἰωασαφαίους, στὴν δὲ βασίλισσα, κόμησσα τῆς Οὐγγαρίας Γεραλδίνη, τὸν Ἅγιο Γεώργιο ξυλογραφικὸ ἀριστούργημα (0,40 ἐπὶ 0,20), μὲ τὰ θαύματά του γύρω, ἔργο τοῦ Ἀρσενίου Καυσοκαλυβίτου. Ὁ βασιλιὰς τὸν δέχτηκε μὲ μεγάλη προθυμία, καὶ κατενθουσιασμένος κράτησε τὰ δῶρα ὡς τὰ πολυτιμότερα κειμήλια τῶν ἀνακτόρων του, μὲ τὴν διαβεβαίωση ὅτι θὰ προσεύχεται καθημερινῶς.
Ειβ) Στὴν Ρωσία ὁ μέγας δούκας τοῦ Νόβγκοροντ Γιαροσλάβος (1307), ἔκτισε τὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας, καὶ μονὴ στὸν προστάτη του Ἅγιο Γεώργιο, γιὰ νὰ συνδέσει πιὸ πολὺ πνευματικὰ τὸν λαό του μὲ τὸ Βυζάντιο. Καὶ γιὰ ἔνα διάστημα ἡ γλυκύτατη μορφὴ τοῦ Ἁγίου ἔγινε ἔμβλημα ἔθνικὸ στὴν σημαία τῆς χώρας, ὥσπου ἀντικαταστάθηκε τὸ 1482 ἀπὸ τὸ βυζαντινὸ ἔμβλημα, τὸν δικέφαλο ἀετὸ ποὺ περιφερόταν, ἕως ὅτου δοθεῖ στὸν Ἰβὰν τὸν μονάρχη μαζὶ μὲ τὴν Σοφία, κόρη τοῦ Θωμᾶ τοῦ Παλιολόγου, τὴν ὁποία καὶ νυμφεύθηκε.
Ἡ Αἰκατερίνη ἡ Β΄, τὸ 1769, ἀποφασίζει τὴν χρήση τοῦ στρατιωτικοῦ παρασήμου τοῦ τάγματος τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τὸ ὁποῖο μέχρι σήμερα εἶναι τὸ ἀνώτατο παράσημο τῆς Ρωσίας.
Στὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας στὸ Κίεβο, πάνω ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ ναοῦ, ὑπάρχει ἐντοιχισμένη εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Μετὰ τὸν Δεκαπενταύγουστο τοῦ 1923, ἔγινε ἕνα ἐξαῖσιο θαῦμα. Ἀνακαινίστηκε μόνη της αὐτὴ ἡ εἰκόνα, σὰν νὰ ζωγραφίστηκε ἐκείνη τὴν ὥρα. Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ σὲ μερικὲς ἀκόμα εἰκόνες τοῦ Κιέβου.
Ειγ) Στὸ τέλος αὐτῆς τῆς περιηγήσεως, ἀναφέρουμε τὴν ἀγαπητὴ χώρα τῆς Γεωργίας. Χώρα ποὺ τίμησε ἀπὸ πολὺ νωρὶς τὸν Ἅγιό μας, ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τοῦ μαρτυρίου του. Ἐκεῖ δίδαξε τὸν Χριστὸ ἡ ξαδέλφη του, ἡ Ἁγία Ἰσαπόστολος Νίνα. Καὶ αὐτὴ εἶναι ποὺ μετέδωσε μὲ τόσο μεγάλο πόθο, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν τιμὴ πρὸς τὸ πρόσωπό του. Τόσο πολύ, ποὺ ὁλόκληρη ἡ χώρα πῆρε τὸ ὄνομά του. Πραγματικὰ τὸν λάτρεψε καὶ τὸν ἔκαμε ὑπέρμαχο καὶ φρουρό της. Ὑπᾶρχει ἐπίσης ἐδῶ μία παράδοση, ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου κατὰ τὸ μαρτύριο τοῦ τροχοῦ κατακερματίστηκε σὲ 365 κομμάτια. Γιὰ αὐτὸ κάθε μέρα λειτουργοῦν καὶ τιμοῦν τὸν Ἅγιο.
***
Κάναμε ἕνα μικρὸ ὁδοιπορικὸ γύρω ἀπὸ τὴν Μεσόγειο, Εὐρώπη, Παλαιστίνη, Ἀφρική, Ρωσία, Γεωργία, ὅπου τιμοῦν, εὐλαβοῦνται καὶ ἀγαποῦν μὲ θεῖο ζῆλο τὸν Ἅγιο Γεώργιο. Ὅ,τι γνωρίζαμε τὸ γράσψαμε μὲ πολλὴ συντομία, ἄν καὶ λείπουν ἀκόμα τόποι πολλοί, ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο γιὰ νὰ ἔχουμε μιὰ ἐλάχιστη γεύσης τῆς οἰκουμενικότητος τοῦ Τροπαιοφόρου.
Ἡ οἰκουμενικότητα τοῦ Τροπαιοφόρου, φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν γ΄ ᾤδὴ τοῦ κανόνος του:
Γῆ πᾶσα καὶ βρότειος φυλή, οὐρανός τε συγχαίρει, στρατὸς Ἀγγέλων τε, ὁ πρωτοστράτηγος γάρ, Χριστοῦ νῦν Γεώργιος ἐκ γῆς, βαίνει πρὸς οὐράνια.
Αὐτός, ὁ τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, αἰχμαλώτισε τὸν νοῦ καὶ τὶς καρδιὲς ὅλων μας, ἀλλὰ καὶ ὄλου τοῦ κόσμου.
***
Καὶ ἕνα μελανὸ σημεῖο. Τὸ 1968, ὁ Πάπας, μὲ πολλὴ ἀσέβεια διέγραψε τὸν Μέγα Τροπαιοφόρο Γεώργιο ἀπὸ τὸ Ἁγιολόγιο. Μὲ τὴν βέβηλη, τὴν δαιμονική του αὐτὴ πράξη, ἔδειξε πόσο βρίσκται μέσα στὴν πλάνη. Λύπησε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ προκάλεσε τὴν Ὀρθοδοξία. Γιατὶ μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Γεώργιο διέγραψε καὶ ἄλλους Ἀγίους, ἀπὸ τοὺς πιὸ προσφιλεῖς στὸν χριστιανισμό. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, προβλέποντας ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ εἶχε πεῖ: Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε, αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ ἀντίχριστος.
***
Στ) Ἰδιαιτέρως ἡ ἑλληνικὴ γῆ, μὲ ὑπερηφάνεια τὸν θεωρεῖ γενικὸ πολιοῦχο καὶ προστάτη της. Στὴν γιορτή του ὁλόκληρη ἡ χώρα μοσχοβολάει ἀπὸ ὀσμὴ πνευματικῆς εὐωδίας, ἀνάμικτη μὲ ἐκείνη τῆς ἑορτῆς τῶν ἑορτῶν, τῆς θείας Ἀναστάσεως, μέσα στὴν μοναδικὴ φύση τῆς πατρίδος μας.
Τὸν 17ο αἰῶνα, ὁ Ἄγγλος Ricaut ἦλθε στὴν Ἑλλάδα ὡς περιηγητής, καὶ διαπίστωσε ὅτι: δὲν ὑπάρχει χωρίον ἐν Ἑλλάδι μὴ ἔχον ἐκκλησίαν πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Οἱ εὐλαβεῖς πιστοὶ παλαιὰ εἶχαν συνθέσει ὕμνους, ἄσματα ἀπὸ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων, τὴν θυσία τοῦ Ἀβραάμ κ.ἄ. ὅπου ψέλνονταν ὅπως τά· Τιβεριάδος θάλασσα, ἤ· Ἀκατάληπτόν ἐστιν.
Στα) Ἀπὸ τὰ πρῶτα ποὺ συνέθεσαν ἦταν καὶ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Σὲ ὅλη τὴν ἀνατολὴ καὶ ἰδίως στὰ μέρη τῆς Καππαδοκίας τῆς ἱδιαίτερης πατρίδος του, ἦταν πολὺ διαδεδομένο. Ἐκεῖ δὲ τὰ χωρία ὅλα ἦταν σὰν μοναστήρια! Ὅλοι προσεύχονταν, νήστευαν, ἀγαποῦσαν τὸν Θεό, καὶ τὴν ἐκκλησία Του. Δὲν ἄκουγε κανεὶς εὔκολα κοσμικὰ ἄσματα ἀπὸ τὸ στόμα τῶν χριστιανῶν. Ἔψελναν ὕμνους ἐκκλησιαστικοὺς ἤ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν συνθέσει. Ἔτσι ὅταν ἔκαναν διάφορες δουλειὲς οἱ γυναῖκες στὰ σπίτια, καὶ οἱ ἄνδρες ἔξω στὰ χωράφια, ἔψελναν αὐτὰ τὰ κατανυκτικὰ τραγούδια. Καὶ ἀντὶ νὰ σκέπτονται ἄπρεπα καὶ κοσμικὰ πράγματα, μελετοῦσαν τὰ πνευματικὰ καὶ ἄγια πρὸς σωτηρίαν τῆς ψυχῆς.
Τὰ εἶχαν σὰν δημοτικὰ τραγούδια. Πολὺ γνωστὰ ἦταν καὶ τὰ τραγούδια πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, καὶ αὐτὸ ποὺ ἀναφέρονταν στὸ βίο του, δηλαδὴ τὸ ἀσματικὸ συναξάρι του. Ἀλλὰ ἰδίως ἔψελναν αὐτὸ ποὺ ὑμνοῦσε τὴν πάλη τοῦ Ἁγίου μὲ τὸ δράκο γιὰ νὰ σώσει τὴν βασιλοπούλα, τὴν δρακοντοκτονία. Ἦταν γνωστὸ σὲ ὅλο τὸ χριστιανικὸ κόσμο, μὲ πικρὲς παραλλαγές, ὅπου τὸ ἔλεγαν καὶ ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς του ἀπαραιτήτως, ἀλλὰ καὶ στὶς ἀγρυπνίες ποὺ μαζεύονταν στὰ ἐξωκκλήσια. Ὁ Κορυτσᾶς Εὐλόγιος ἀναφέρει πὼς ψάχνοντας πρόχειρα, βρῆκε γύρω στὶς 34 παραλλαγές! Παραθέτουμε τὴν πιὸ ἀντιπροσωπευτικὴ παραλλαγὴ ἀπὸ τὶς πολλές, καὶ σὲ τόσες διαλέκτους εὑρισκομένη:
Ἅγιε Γιώργη ἀφέντη μου, κι ἀφέντη καβαλλάρη,
ἁρματωμένος μὲ σπαθί, καὶ μὲ χρυσὸ κοντάρι.
Ἄγγελος εἶσαι στὴ θωριά, κι Ἅγιος στὴ θεότη,
παρακαλῶ σὲ βοήθα με, Ἅγιε στρατιώτη.
Ἀπὸ τὸ ἄγριο θεριό, καὶ δράκοντα μεγάλο,
ὅπου τοῦ πήγαιν’ ἄνθρωπο, κάθε πρωὶ καὶ ἄλλον.
Κ’ ἕνα Σαββάτο δὲν τοῦ πᾶν ἄνθρωπο νὰ δειπνήσει,
σταλιὰ νερὸ δὲν ἄφησε στὴ χώρα νὰ δροσίσει.
Ἄς ρίξουμε τὰ μπουλετιά, κι ὅ,τινος θέλει ἄς πέσει,
νὰ στείλει τὸ παιδάκι του τοῦ λιονταριοῦ πεσκέσι.
Τὰ μπουλετιὰ ἐπέσανε εἰς τὴν βασιλοπούλα,
ὅπου τὴν εἶχ’ ἡ μάνα της μία καὶ ἀκριβούλα.
Κι ὁ βασιλιάς, σὰν τὸ ‘μαθε πολὺ βαρὺ τοῦ ἐφάνη·
Ὅλο τὸ βιός μου πάρτε το καὶ τὸ παιδί μ’ ἀφῆστε.
Λαὸς σηκώθη ἀρίθμητος, στὸν Βασιλιὰ πηγαίνει·
Ἤ τὸ παιδί σου δῶσέ μας, ἤ παίρνουμε κ’ ἐσένα.
Παίρνει τὰ μάτια κλειώντας τα καὶ τὴν καρδιὰ καμμένη,
μὲ πόνους καὶ μὲ δάκρυα στὴ ρήγισσα πηγαίνει·
Στολίστε τὸ παιδάκι μου μ’ ἀτίμητα λιθάρια,
καὶ μὲ χρυσά, καὶ ἀργυρά, καὶ μὲ μαργαριτάρια.
Στολίστε τὸ παιδάκι μου καὶ ντύσετέ το νύφη.
Καὶ δῶστέ το τοῦ δράκοντα γλυκὰ νὰ τὸ μασήση.
Κι ὅταν τήνε περνούσανε, ὅλα τὰ ὅρη λυοῦσαν,
καὶ τὰ πουλάκια στὶς φωλιές, πικρὰ ἐκελαηδοῦσαν.
Στὸ μέρος ποὺ τὴν πήγαιναν, τὴν ἄφησαν μονάχη,
χωρὶς καμία ἐντολή, κι ἄλλη ἐλπίδα νὰ ‘χει.
Γυρίζει ἀνατολικά, μόνη της, γονατίζει,
μὲ προσευχή, καὶ δάκρυα εἰς τὸν Θεὸ ἀρχίζει.
Ὥσπου νὰ πεῖ τὸν λόγο της, σὰν ἀστραπὴ τῆς ‘φάνη,
ἕνας ψηλὸς καὶ ἔμορφος στ’ ἄλογο καβαλλάρης.
Γι’ ἅρματα εἶχε μοναχά, ἕνα σταυρὸ κοντάρι,
κάθεται στ’ ἄσπρο ἄλογο κ’ εἶχε μεγαλή χάρη.
Σιμώνει τήνε χαιρετᾶ τὴ βλέπει λυπημένη,
γονατιστὴ καὶ ἔκλαιγε, ἀλύπητα ἡ καημένη.
Πές μου κόρη μ’ τὸν πόνο σου πῶς εἶσαι δῶ μονάχη,
σ’ αὐτὸ τ’ ἀγριολίβαδο καὶ κάθεσαι σὲ βράχη;
Τραβήξου ξένε μ’ ἀπὸ δῶ, τραβήξου παραπέρα,
γιατὶ θὲ νὰ ‘βγει τὸ θεριό, νὰ φάη ἐσὲ καὶ μένα.
Ἄφες με κόρη ἄφες με, κ’ ἐγὼ θὲ νὰ πλαγιάσω,
ὥσπου νὰ ἔρθει τὸ θεριό, λίγο νὰ ἡσυχάσω.
Κι ὅταν τὸ δεῖς ἀπὸ μακριά, κ’ ἔρχεται καὶ μουγκρίζει,
μὴ φοβηθεῖς μὸν’ ξύπνα με κι αὐτὸ ἄς στρεμματίζει.
Κ’ ἐγὼ εὐθὺς θὰ σηκωθῶ, θὰ πιάσω τὸ κοντάρι,
πὄχει τὸν Τίμιο Σταυρό, κ’ ἔχει μεγάλη χάρη.
Ἁη Γιώργης ἐκοιμήθηκε, καὶ τὸ θεριὸ ἐφάνη.
Δέντρα καὶ κάμπη τρέμουνε κ’ οἱ βράχοι ἀντιλαλοῦσαν,
καὶ τὰ νερὰ τοῦ λιβαδιοῦ ἄγρια κυματοῦσαν.
Τῆς κόρης τὰ ματάκια της ὡσὰν τῆς βρύσης τρέχουν,
καὶ εἶπε πλέον ἀπ’ αὐτὸ ὅτι σωμὸ δὲν ἔχει.
Σήκω, σήκω ἀφέντη μου, τὶ τὸ νερὸ ἀφρίζει,
τὶ ὁ δράκοντας τὰ δόντια του, γιὰ μένα τ’ ἀκονίζει.
Ἅη Γιώργης ἐσηκώθηκε, σὰν παραλογιασμένος,
καὶ τὸ κοντάρι τ’ ἄρπαξε, σὰν ποὺ ‘ταν μαθημένος.
Γυρίζει ἀνατολικά, καὶ κάνει τὸ σταυρό του,
δίνει του μία κονταριά, καὶ κόβει τὸ λαιμό του.
Ἡ κονταριὰ ποὺ τοῦ ‘δωσε, τὸ πῆρε μὲς στὸ στόμα,
καὶ παρευθὺς τὸ ξάπλωσε χάμω στῆς γῆς τὸ χῶμα.
Σύρε κόρη στὸ σπίτι σου πές το εἰς τοὺς γονεῖς σου,
τὸ θαῦμα ποὺ ‘δειξε ὁ Χριστός, σώζοντας τὴν ζωή σου.
Γονεῖς μου μὴ λυπᾶσθε πιά, καὶ τὸ θεριὸ σκοτώθη,
κ’ ἐγὼ ἐλευθερώθηκα κ’ ἠ χώρα μας λυτρώθη.
Ἐβγῆτε νὰ τὸν ἴδετε τὸ νέο πὄχει χάρη,
κάθεται σ’ ἄσπρο ἄλογο, κ’ ἔχει σταυρὸ κοντάρι.
Καὶ παρευθὺς ἐτρέξανε ὅλοι μικροὶ μεγάλοι.
Καὶ τὰ κλειδιὰ τοῦ ἔδωσαν νὰ μπεῖ νὰ βασιλέψει,
στὴ χώρα καὶ στὰ πλούτη τους σ’ ὅλα νὰ κυριέψει.
Κι ὀ Βασιλιὰς τοῦ φώναζε, κι ὁ βασιλιὰς τοῦ λέγει:
Χάρις ἡ βασιλεία μου, χάρις σου τὸ παιδί μου,
χάρις σου κ’ ἡ κορώνα μου ποὔχω στὴν κεφαλή μου.
Χαῖρε τὴ βασιλεία σου, χαῖρε καὶ τὸ παιδί σου,
χαῖρε καὶ τὴν κορώνα σου, ποὔχεις στὴν κεφαλή σου.
Γιὰ πές μου νιέ μου ἔνδοξε, ποιό εἶνα τ’ ὄνομά σου,
ἵνα σοῦ κάνω χάρισμα, νὰ ‘ναι τῆς ἀρεσκιᾶς σου.
Γεώργιον μὲ λέγουσιν, ἀπ’ τὴν Καππαδοκίαν,
ἄν θὲς νὰ κάμης χάρισμα, χτίστε μιὰ ἐκκλησίαν,
καὶ βάλε καὶ ζωγράφισε Χριστὸν καὶ Παναίαν.
Καὶ στὴν δεξιά τους τὴ μεριὰ γράψ’ ἕναν καβαλλάρη,
ἁρματωμένο μὲ σπαθί, καὶ μὲ χρυσὸ κοντάρι.
Εὐθὺς προστάζει ὁ βασιλιάς, καὶ μὲ μεγάλη βία,
νὰ γκρεμισθοῦν τὰ εἴδωλα νὰ χτίσου ἐκκλησία.
Ἀφοῦ ἐχτίσαν ἐκκλησιές, καλέσανε παπάδες,
κι ὅλοι τους βαπτιστήκανε τὰ τέκνα κ’ οἱ μανάδες.
Τιμήσανε τὶς ἐκκλησιές, μὲ ὔμνους κ’ εὐλογίες,
Τιμήσανε τὸν Ἅγιο μὲ τόσες παρουσίες.
Στβ) Εἶναι ὁ λεβέντης Ἅγιος τῆς χριστιανωσύνης. Στὴν ἑλληνικὴ ἐπανάσταση στάθηκε ἑτοιμότατος βοηθός, καὶ θερμότατος σύμμαχος. Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης τὸν ἔβλεπε πολλὲς φορὲς μπροστὰ ἀπὸ τὸν στρατό, στὶς μάχες μὲ τοὺς Τούρκους. Ὁ Ἀθανάσιος Διάκος τὸν ἔβαλε στὸ λάβαρό του, ὅπως ἀναφέρει καὶ ὁ Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης, σὲ ποίημά του:
Ἐπάνωθέ τους κάτασπρο τὸ φλάμπουρο τοῦ Διάκου,
ἀνέμιζε τρομαχτικό, καὶ στὸ ξεδίπλωμά του,
λεβέντης ἀστραπόμορφος, ἐπρόβαλλ’ ὁ Ἅϊ-Γιώργης,
μὲ τ’ ἄγριό του τ’ἄλογο, κρατώντας καρφωμένο,
τ’ ἀνίκητο κοντάρι του, στὸ διάπλατο λαρύγγι,
τοῦ φοβεροῦ τοῦ δράκοντα ποὺ σέρνεται στὸ χῶμα...
Στγ) Καὶ στὴν καταστροφὴ τῆς Μ. Ἀσίας προστάτευσε καὶ ἔσωσε πολλοὺς πρόσφυγες καὶ στρατιῶτες ἀπὸ τὴν σφαγὴ τῶν Τούρκων. Πρὶν ἀπὸ τὴν συμφορὰ τοῦ 1922, στὴν Μ. Ἀσία οἱ Τοῦρκοι μάζεψαν τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ ἕνα χωριό, καὶ τοὺς ἔβαλαν στὴν μέση, τρεῖς κύκλους, ἐνῶ αὐτοὶ τοὺς φύλαγαν τριγύρω μὲ τὰ ὅπλα. Ἦταν καταμεσήμερο. Στὴν μέση τους ἔβαλαν δυναμίτη μὲ βραδύκαυστο φυτίλι. Ἄλλοι προσεύχονταν, ἄλλοι ἔκλαιγαν, οἱ περισσότεροι τρελλάθηκαν ἀπὸ τὸν φόβο καὶ τὴν ἀγωνία. Ἐκεῖ ποὺ λαμποκοποῦσε ὁ ἥλιος, πιάνει ξαφνικὰ μιὰ δυνατὴ βροχή, ποὺ ἔκαμε τοὺς Τούρκους νὰ φοβηθοῦν καὶ νὰ ἀφήσουν τοὺς χριστιανούς. Ἦταν ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὶς 23 Ἀπριλίου. Ὅλοι δόξασαν τὸν Ἅγιο γιὰ τὴν προστασία καὶ τὴν ἐπέμβασή του στὴν ἐλευθέρωσή τους. Οἱ δὲ Ἀγαρηνοί, ἄφησαν ἥσυχους τοὺς χριστιανούς, ἀπὸ τὸν φόβο τους μὴ καὶ τοὺς τιμωρήσει ὁ Ἄγιος.
Στδ) Ἐπίσης, σὲ κάποιο μέρος τοῦ Πόντου, ὅπου οἱ χριστιανοί, ὑπέφεραν ἀπὸ τὴν σκληρότητα καὶ τὴν βαρβαρότητα τῶν τούρκων, ἔγινε ἕνα παράδοξο σημεῖο. Βλέπουν οἱ δικοί μας τὸν Ἅγιο Γεώργιο πάνω στὸ ἄσπρο του ἄλογο, νὰ τοὺς μαζεύει καὶ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ πάνω σὲ ἕναν κοντινὸ λόφο. Σὰν συνάχτηκαν στὴν κορυφὴ ὅλοι οἱ χριστιανοί, πιάνει ἕνας κατακλυσμός, μιὰ θεομηνία κάτω στὸ χωριό, μεγάλο κακό! Πνίγηκαν πολλοὶ Τοῦρκοι. Μέγας φόβος κυρίευσε τοὺς ὑπολοίπους. Οἱ χριστιανοὶ δόξασαν τὸν Θεὸ καὶ τὸν Ἅγιο, οἱ δὲ Τοῦρκοι ἀπὸ τὸν φόβο τους εὐλαβήθηκαν περισσότερο τὸν Ἅγιο καὶ τοὺς χριστιανούς.
Στε) Ἔτσι καὶ στὸν πόλεμο τοῦ 1940. Πάμπολλες φορές, Ἑλληνες στρατιῶτες, ἀλλὰ καὶ Ἰταλοί, εἶχαν δεῖ τὸν Ἅγιο Στρατηλάτη νὰ πολεμᾶ στὴν πρώτη γραμμή, ἤ νὰ πηγαινοέρχεται μπροστὰ ἀπὸ τὰ στρατεύματα, ὡς Ἀρχιστράτηγος.
Στστ) Τὸ 1974, μὲ τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὴν Κύπρο ἔσωσε θαυματουργικὰ καὶ ὀφθαλμοφανῶς πολλοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ παλαιότερα ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους.
Ὅ,τι καὶ ἄν πεῖ κανεὶς γιὰ τὸν μεγάλο Ἅγιο τῆς χριστιανωσύνης λίγο θὰ εἶναι. Οὔτε τὸ μελάνι, οὔτε τὸ χαρτί, δὲν ἐπαρκοῦν, γιὰ νὰ ἐξιστορήση κανεὶς τὰ θαυμαστὰ καὶ παράδοξα τῆς θαυματουργίας καὶ τῆς χάρης τοῦ Ἁγίου. Ὁλόκληρη ἡ οἰκουμένη γεύεται τὴν ἀγάπη του καὶ τὴν παρουσία του.
***
Ζ) Πανταχοῦ παρών, κατὰ χάριν, μὲ τὴν ἄγρυπνη σκέπη καὶ βοήθεια, καὶ μὲ τὴν στοργικὴ φροντίδα του, μᾶς ἐνισχύει καὶ συμπαραστέκεται στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα κατὰ τῶν πειρασμῶν, τῶν παθῶν, τῶν ἀδυναμιῶν μας.
Ἀνάβει μυστικὰ στὶς ψυχές μας τὸν θεῖο ζῆλο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν ἰερὴ κατάνυξη γιὰ τὴν μίμηση τῶν ἀρετῶν του. Μᾶς μεταμορφώνει ἐν Πνεύματι Ἀγίῳ. Ἐπιεικὴς καὶ γαλήνιος, ἀπρόσκλητος ἤ καλεσμένος, ἐπεμβαίνει στὴν ζωή μσς παρηγορητικά.
Μᾶς αἰχμαλωτίζει μὲ τὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς χαρίζει. Καὶ ἄν φύγουμε εἰς χώραν μακράν, διακριτικὰ μᾶς ἀκολουθεῖ, μᾶς φωτίζει καὶ θεραπεύει. Μακρυά του, μὲς στὴν πνευματικὴ πτωχεία μας, αὐτὸς μᾶς ὑπερασπίζεται καὶ μᾶς πλουτίζει. Μᾶς δίνει δύναμη νὰ προχωροῦμε ἐν ὑπομονῇ, μέχρι νὰ καταλήξουμε κοντά του, γιατὶ δὲν θὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀλλιῶς.
Βασανισμένους καὶ πονεμένους μέσα στὶς ἀρρώστιες καὶ τὰ ἕλκη μας, πληγωμένους ἀπὸ τὶς παγίδες καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῶν ληστῶν δαιμόνων, μᾶς θεραπεύει μὲ τὴν στοργή του καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὸ δικό του μυστικὸ παράδεισο, στὴν δική του χαρά, καὶ εἰρήνη. Μᾶς χειρουργεῖ μυστικά, χωρὶς ποτὲ νὰ μᾶς κατακρεουργεῖ. Μᾶς κάνει νὰ κλαῖμε γιὰ τὴν ζωή μας καὶ τὴν ἀχαριστία μας. Καὶ ὅταν τρέξουμε κοντά του, μὲ πολλὴ τρυφερότητα θὰ μᾶς δώσει νὰ γευτοῦμς τὴν ἀπύθμενη ἀγάπη του. Κοντά του ξεχνοῦμε τὴν μιζέρια καὶ τὴν κακοοιριά μας. Βρίσκει νόημα ἡ ζωή μας. Καταργοῦνται οἱ θλίψεις, οἱ ψεύτικες παρηγοριές, καὶ ὁ θάνατος. Ἀνασταινόμαστε. Γεμίζουμε ἀγάπη ἐν ταπεινώσει καὶ συντριβῇ. Γινόμαστε κοινωνοὶ τῆς χάριτος τοῦ Παρακλήτου.
Ὅταν πέφτουμε καὶ ἀπελπιζόμαστε πάνω στὸν πόλεμο μὲ τὸν ἐχθρό, ἔρχεται αὐτὸς ὁ Τροπαιοφόρος, ὡς ὑπέρμαχος τῆς βασιλικῆς μας ψυχῆς. Καὶ μᾶς ἐγείρει καὶ εὐεργετεῖ μὲ τὴν ζωοποιὸ ἀγάπη καὶ στοργή του. Κοντά του τὰ πάντα πεπλήρωνται φωτός, οὐρανός τε (τὸ πνεῦμά μας), καὶ γῆ (τὸ σῶμά μας), καὶ τὰ καταχθόνια (ἡ ψυχῆ μας). Οἱ φιλογεώργιοι καὶ ἐραστὲς τοῦ Ἁγίου αἰσθάντονται τὴν ἐράσμια γλυκύτητα καὶ ἀγάπη στὴν ψυχή τους. Μεθυσμένοι ἀπὸ τὴν χάρη του, εὑρίσκουν κοντά του τὴν ἀγιότητα καὶ τὴν εἰρήνη. Ἐνῶ μέσα στὴν καρδιά τους ἀναβλύζει ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ!










ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄. Θαύματα τοῦ Ἁγίου
Ὁ Λυτρωτής μας, μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτη Ἠσαΐα, λέει: Πνεῦμα Κυρίου εἶναι πάνω ου, ποὺ μὲ αὐτὸ μὲ ἔχρισε καὶ μὲ ἔστειλε νὰ φέρω παρηγοριὰ στοὺς φτωχούς, νὰ γιάνω ὅσους ἔχουνε καρδία συντριμμένη, νὰ κηρύξω στοὺς σκλάβους πῶς νὰ ἐλευθερωθοῦνε, καὶ στοὺς τυφλοὺς πῶς νὰ δοῦνε τὸ φῶς τους. (Λουκᾶ δ΄, 18).
Αὐτὰ τὰ λόγια ταιριάζουν στὸν Ἅγιο Γεώργιο καὶ φανερώνουν ὅτι ὁ Χριστὸς κατοικοῦσε στὴν καρδιά του. Ὁ μιμητὴς καὶ κοινωνὸς τοῦ πάθους τοῦ Χριστοῦ, εἶχε τὴν χάρη Του, ὅπως εἶπε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ μένων ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν αὐτῷ. (Ἰω. ιε΄, 5).
Ὁ Τροπαιοφόρος, διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔγινε ἕνας Παράκλητος, ἕνας Παρηγορητὴς τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τοὺς πιστοὺς γιὰ τὸν κόσμο ὅλο. Οἱ ἄνθρωποι συνήθως ζητοῦν παρηγοριὰ στὸ θόρυβο τῆς μάταιης ζωῆς, ἐνῶ ἡ ταραχή καὶ ἡ σύγχυση ἐπικρατεῖ παντοῦ. Ἔλλειψε ἡ ἀγάπη ἀπὸ τὶς καρδιές μας, καὶ μόνο ἡ ἁμαρτία μᾶς βρίσκει νὰ συμφωνοῦμε. Θεοποιήσαμε τὰ εἴδωλα, τῆς γνώσεως καὶ τῆς ἐπιστήμης. Καταντήσαμε πάμφτωχοι ἐσωτερικά, ἐπειδὴ ἡ ἀλαζονεία καὶ ἠ ἀπιστία ὁδηγοῦν σὲ μιὰ παραφροσύνη ποὺ παρουσιάζεται ὡς φυσικὴ κατάσταση. Οἱ ἄνθρωποι σήμερα ἔχασαν κάθε πνευματικὴ αἴσθηση καὶ κινοῦνται στὴν ἀπελπισία τῆς ἀπιστίας προσκυνώντας εἴδωλα ματαιοδόξων καὶ ἐκφυλισμένων ἀνθρώπων. Ψάχνουν νὰ βροῦν τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ μυαλό, καὶ τὶς θεωρίες. Καὶ ἡ ταλαίπωρη νεολαία ἔγινε ὁ τόπος, ὅπου οἱ κάθε λογῆς δῆθεν ἔξυπνοι δοκιμάζουν τὸ ἄθλιο καὶ ἀπαίσιο ἐμπόρευμά τους. Προσπαθοῦν νὰ ὁδηγήσουν τὰ παιδιά μας σὲ πνευματικὸ θάνατο. Τὰ σπρώχνουν στὴν ἀπελπισία μὲ τὶς ψευτοπαρηγοριὲς καὶ τὸ ὄνειρο τῆς μεγάλης ζωῆς. Ρημάζουν τὴν ζωντάνιά τους μὲ τὴν πνευματικὴ νάρκη καὶ ἀναισθησία, τὴν ψεύτικη καὶ νεκρὴ γνώση, τὸν θόρυβο γιὰ τὴν δῆθεν ἐπιστήμη. Καὶ μὲ τὴν θεοποίηση τῆς ἀπόλαυσης καὶ τοῦ καλοβολέματος ἐκμεταλλεύονται τὰ καλύτερα καὶ ἁγιώτερα αἰσθήματα τῶν νέων. Μὲ τὸν ἐγωϊσμὸ καὶ τὴν ἀλαζονεία τῆς ἐπιστήμης, ποὺ ἐπιδεικνύεται μὲ δαιμονικὴ φασαρία, σπέρνουν στὶς ψυχές τους τὴν ἀμφιβολία καὶ τὴν ἀπιστία. Δυστυχῶς, τὴν ἀμφιβολία αὐτὴν μερικὲς φορὲς τὴν δυναμώνουν καὶ ἄνθρωποι τῆς ἐκκλησίας, ρασοφόροι ἤ λαϊκοί, ὡς νέοι Φαρισαῖοι καὶ Σαδδουκαῖοι, μὲ τὴν χλιαρότητα τῆς διδαχῆς καὶ τοῦ παραδείγματος. Θέλουν νὰ ἑρμηνεύσουν τὸ πνεῦμα τῆς ἐκκλησίας μὲ τὴν ἐπιστήμη καὶ σαρκικὰ μέσα. Ἔτσι σκανδαλίζουν ψυχὲς ἁπλές, καὶ θολώνουν τὴν πίστη τους. Ποιός φταίει γιὰ αὐτό; Ἄς ρωτήσει καθένας μας τὸν ἑαυτόν του καὶ ἄς ἀρχίσει πρῶτα ἀπὸ αὐτόν. Ἕνας Ἅγιος λέει: Ὅταν ἡ χάριτος τῆς στέρησις πληθυνθῇ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ, τότε δι’ αὐτῶν ἡ γνῶσις μείζων ἐστὶ τῆς πίστεως διὰ τὴν ἐξέτασιν. Ὁ Θεὸς ὅμως ὡς Πατέρας στοργικός, στέλνει τοὺς Ἁγίους του καὶ μᾶς ντύνει μὲ ἄφθαρτη στολὴ καὶ πλοῦτο, ἐνῶ εἴμαστε γυμνοὶ καὶ φτωχοί. Μᾶς λούζει στὸ θεϊκὸ Φῶς Του, ἐνῶ εἴμαστε βυθισμένοι στὸ σκοτάδι, καὶ ὅσο πιὸ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀσεβεῖς εἴμαστε τόσο περισσότερη ἐπιείκεια καὶ πραότητα μᾶς δείχνει. Καὶ ὅσο πιὸ μακρυά Του βρισκόμαστε, πνιγμένοι στὴν ἀναξιότητά μας, τόσο πιὸ θερμὰ ἁπλώνει τὰ χέρια Του καὶ τρέχει νὰ μᾶς ἀγκαλιάσει.
Ἔρχεται μὲ τὰ θαύματα τῶν Ἁγίων ποὺ συντελοῦνται μυστικὰ στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμά μας, στὴν φύση, στὸν κόσμο ὅλο. Ἔτσι μᾶς πλησιάζει καὶ μέσα ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου καὶ τῆς Ἁγίας μητέρας του Πολυχρονίας καὶ φέρνει στὶς καρδιὲς τῶν ἀπελπισμένων συγχυσμένων καὶ πονεμένων, τὴν ἀγάπη, τὴν εἰρήνη, τὸν γλυκασμὸ τῆς θεϊκῆς παρακλήσεως, τὴν κατανυκτικὴ χαρὰ καὶ τὴν δύναμη τῆς πίστεως. Ἀποκαλύπτεται καὶ φανερώνεται σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἔχουν τὴν διάθεση νὰ ταπεινωθοῦν καὶ νὰ πιστέψουν ἐν ἀφελότητι καρδίας. Διαβάζοντας καὶ ζώντας κανεὶς τὰ θαύματα τῶν Ἁγίων, νιώθει μιὰ ἱερὴ κατάνυξη καὶ ἡ ψυχή του γεμίζει ἀπὸ οὐράνια χαρά, ὀσμὴ πνευματικῆς εὐωδίας, καὶ ἀπὸ μιὰ εὐλογημένη ἀνάπαυση. Εὐφράνθητι ἔρημος διψῶσα, ἀγαλλιάσθω ἔρημος καὶ ἀνθείτω ὡς κρίνον. Τὰ ἅγια καὶ παράδοξα θαύματα τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ γίνουν σὲ ὅλους, χωρὶς διάκριση, καὶ ἄς περιγελοῦν καὶ ἄς εἰρωνεύονται, καὶ ἄς ἀδιαφοροῦν οἱ ἔξυπνοι καὶ σπουδαῖοι. Ὅσοι σκανδαλίζονται εἶναι πονηροὶ καὶ ἄπιστοι. Καὶ σὲ ἀλλοθρήσκους ἀκόμα, εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν θαύματα ὅταν τὸ κρίνει ὁ Θεός. Αὐτὸ ποὺ λείπει οὐσιαστικὰ καὶ τὸ ἔχουμε πραγματικὴ ἀνάγκη, εἶναι ἡ ἁγιότητα στὴν ζωή μας καὶ ἠ παρουσία τῶν Ἁγίων. Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος.
***
Α΄. Σὲ πολλὲς εἰκόνες τοῦ Ἁγίου Γεωργίου βλέπουμε ἕνα παιδάκι νὰ κάθεται πισωκάπουλα στὸ ἄλογό του. Πρόκειται γιὰ θαῦμα ποὺ ἔκανε ὁ Ἅγιος σὲ αἱχμαλώτους νέους. Τὰ παλαιὰ χρόνια στὰ μέρη τῆς Παφλαγονίας, ζοῦσε ἕνας πολὺ εὐσεβὴς χριστιανός, Λέων ὀνόματι, μὲ τὴν ἐπίσης θεοσεβῆ καὶ σώφρονα σύζυγό του Θεανώ. Καὶ οἱ δύο ἔτρεφαν μεγάλη πίστη καὶ ἀγάπη στὸν Ἅγιο. Πλησίον τῆς κατοικίας του βρισκόταν ἕνας ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ κάθε μέρα πήγαιναν καὶ προσεύχονταν. Κάποτε ἀπέκτησαν ἕνα ἀγοράκι καὶ ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους στὸν Ἅγιο, τὸν βάπτισαν Γεώργιο. Ὅταν τὸ παιδὶ ἔγινε παλληκάρι εἴκοσι έτῶν, ὁ αὐτοκράτωρ Φωκᾶς (602-610) κάλεσε ὅλους τοὺς στρατευσίμους σὲ πόλεμο ἐναντίον τῶν Βουλγάρων.
Ὁ νεαρὸς Γεώργιος, μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς του, πήγε στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου. Μὲ συγκίνηση προσευχήθηκαν καὶ προσκύνησαν τὴν εἰκόνα του. Ἀπὸ ἐκεῖ ἔφυγε ὁ στρατιώτης. Καὶ οἱ γονεῖς του, μὲ πολλὴ πίστη καὶ εὐλάβεια, τὸν ἄφησαν στὴν σκέπη καὶ προστασία τοῦ Τροπαιοφόρου. Στὸν πόλεμο, ὁ νέος αἰχμαλωτίστηκε. Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ὡραῖος καὶ σοβαρός, μπῆκε στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Βουλγάρων. Ὅταν οἱ γονεῖς του πληροφορήθηκαν αὐτὸ ποὺ συνέβη στὸ παιδί τους, πήγαιναν συνέχεια στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, καὶ μὲ θερμὰ δάκρυα καὶ παρακλήσεις ζητοῦσαν τὴν θαυματουργὴ ἐπέμβασή του. Ἔφτασε ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου καὶ οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς παρακολούθησαν μὲ πίστη τὴν θεία Λειτουργία καὶ στὴν συνέχεια παρέθεσαν πλούσιο γεῦμα στοὺς προσκυνητές. Ὅμως, τὰ δάκρυα τοὺς ἦταν πλημμυρισμένα ἀπὸ δάκρυα, γιὰ τὸ κακὸ ποὺ βρῆκε τὸ παιδί τους. Ὁ νεαρὸς αἰχμάλωτος ἐκείνη τὴν ὥρα ζέσταινε νερό, γιὰ νὰ πλυθεῖ ὁ ἀφέντης του, στὴν ξένη χώρα, ὅπου βρισκόταν. Πῆρε τὸ δοχεῖο μὲ τὸ νερὸ καὶ μιὰ πετσέτα καὶ ἄρχισε νὰ ἀνεβαίνει τὴν σκάλα ὅταν ἔξαφνα βλέπει μπροστά του τὸν Ἅγιο Γεώργιο καβαλάρη. Τὸν βάζει τότε πισωκάπουλα ἐκεῖνος, καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει βρέθηκε στὸ σπίτι του, μπροστὰ στὸ τραπέζι μὲ τοὺς καλεσμένους. Ὅλοι οἱ παριστάμενοι, ἔκθαμβοι φώναξαν: Κύριε ἐλέησον! Ὅταν συνῆλθαν, ὁ ἐλεύθερος πλέον Γεώργιος τοὺς διηγήθηκε τὸ μέγα θαῦμα ποὺ τοῦ ἔκαμε ὁ Ἅγιος καὶ ὅλοι μαζὶ πῆγαν στὸν ναό, καὶ εὐχαρίστησαν τὸν Ἅγιο Γεώργιο, ἐνῶ οἱ γονεῖς καταφιλοῦσαν τὸ παιδί τους καὶ τὸ ἀγκάλιαζαν. Ἀμέσως διαδόθηκε τὸ παράδοξο τοῦτο θαῦμα καὶ συγκεντρώθηκε κόσμος πολύς, νὰ δεῖ τὸν νέο καὶ νὰ ἀκούσει ἀπὸ τὸ στόμα του τὸ θαυμαστὸ γεγονός.
Παρόμοιο θαῦμα ἐνήργησε ὁ Ἅγιος στὴν Μυτιλήνη, στὸν γιὸ μιᾶς χήρας, ποὺ οἱ Σαρακηνοὶ εἶχαν πάρει μαζί τους στὴν Κρήτη, καὶ σὲ ἄλλον ἕνα νέο, ποὺ αἰχμαλωτίσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀγαρηνούς.
-Λάγγη Ματθαίου: Συναξαριστὴς Μέγας, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις ε΄, Ἀθῆναι 1981, σελ. 480-4.
-Δουκάκη Κ., Συναξαριστής, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις β΄, Ἀθῆναι 1962, σελ. 155-6.
***
Β΄. Ὅταν ξεκίνησε γιὰ τὴν μοναχική του ζωή, ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ὀ νέος (786-866), πέρασε ἀπὸ τὸ μοναστήρι τῶν Ἀγαύρων καὶ κατευθύνθηκε πρὸς τὴν Μονὴ τῶν εὐνούχων, στὸν Ὄλυμπο τῆς Βιθυνίας.
Ἀφοῦ περιπλανήθηκε πολύ, ἔχασε τὸν δρόμο. Καὶ ἐξαντλημένος καθὼς ἦταν ἀπὸ τὴν κούραση, τὴν πείνα καὶ τὴν δίψα, στρέφεται πρὸς τὴν ἀνατολὴ καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια παρακαλοῦσε τὸ Θεό, μὲ τὴν μεσιτεία καὶ τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Γεωργίου νὰ τὸν βοηθήσει. Κάποια στιγμὴ βλέπει ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἔρχεται πρὸς τὸ μέρος του, κρατώντας μιὰ στάμνα μὲ νερὸ καὶ νὰ τοῦ δίνει νὰ πιεῖ. Ἔπειτα, τοῦ ἔδειξε τὸν δρόμο καὶ ἔφυγε. Ἐνδυναμωμένος καὶ παρηγορημένος ὁ Ἀντώνιος, πῆρε τὸν δρόμο ποὺ τοῦ ἔδειξε ὁ ξένος. Πολὺ κοντὰ βρίσκει ἕνα ναΐσκο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Μπῆκε μέσα γεμάτος χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ καὶ τὸν Ἅγιο γιὰ τὴν ἄμεση βοήθειά του. Ἀπὸ ἐδῶ πῆρε νέες πληροφορίες καὶ πολὺ σύντομα ἔφτασε στὸν προορισμό του.
-Menthon Ber.: Μοναστήρια καὶ Ἅγιοι Ὀλύμπου, μτφ. Νατ. Βασιλοπούλου, ἔκδοσις Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη, 1980, σελ 195-6.
***
Γ΄. Κάποτε, χτιζόταν ἕνας ναὸς τοῦ Ἁγίου στὰ μέρη τῆς Παλαιστίνης. Ἕνα καράβι ταξίδευε καὶ ἀγόραζε μάρμαρα ἀπὸ διάφορους τόπους. Σὲ κάποια πόλη, μιὰ εὐλαβὴς χήρα ἀγόρασε ἕνα ὡραιότατο ὑψηλὸ κίονα καὶ στὴν συνέχεια πηγαίνει στὸν καπετάνιο καὶ τὸν παρακαλεῖ θερμότατα νὰ παραλάβει καὶ τὸν δικό της κίονα. Ὅμως ἐκεῖνος ἀρνήθηκε ἐπειδὴ τὸ πλοῖο ἦταν ἤδη παραφορτωμένο. Τὰ ξημερώματα ἔφυγε. Ἠ ταπεινὴ καὶ εὐσεβὴς χήρα λυπήθηκε πολὺ καὶ ἔκλαιγε ἀπαρηγόρητη. Τὴν νύκτα βλέπει στὸν ὕπνο της τὸν Ἅγιο ποὺ τὴν παρηγόρησε καὶ τὴν ρώτησε σὲ ποιὸ μέρος ἤθελε νὰ μπεῖ ὁ κίονάς της. Καὶ αὐτὴ τοῦ ἀπάντησε: Στὸ δεξιὸ μέρος τῆς Ἐκκλησίας. Εἶδε ἀκόμα στὸν ὕπνο της ὅτι σήκωσαν μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο τὸν κίονα καὶ τὸν ἔρριξαν στὴν θάλασσα. Τὸ πρωὶ ἡ πιστὴ γυναίκα κατέβηκε στὸ λιμάνι, ἀλλὰ δὲν βρῆκε τὴν κολώνα της ἐκεῖ. Πράγματι ἡ κολώνα βρέθηκε στὸ λιμάνι ἐκείνου τοῦ τόπου ὅπου πήγαινε τὸ καράβι καὶ μάλιστα προτοῦ αὐτὸ φθάσει στὸν προορισμό του. Καὶ στὸ ἐπάνω μέρος ἔγραφε: Στὸ δεξιὸ μέρος τοῦ ναοῦ νὰ τοποθετηθεῖ ὁ κίων τῆς χήρας. Μικρὸ τμῆμα τῆς κολώνας σώζεται σήμερα στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου στὴν Λύδδα.
-Λάγγη Ματθαίου: Συναξαριστὴς Μέγας, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις ε΄, Ἀθῆναι 1981, σελ. 479-480.
-Δουκάκη Κ., Συναξαριστής, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις β΄, Ἀθῆναι 1962, σελ. 155.
-Ἀνανία ἀρχιμ.: Βίος Ἁγίου Γεωργίου καὶ Ἱστορία τῆς πόλεως Λύδδας, Ἱερουσαλὴμ 1993, σελ. 66.
***
Δ΄. Στὸ Ἅγιο Ὄρος βρίσκεται τὸ μοναστήρι τοῦ Ζωγράφου, ποὺ τιμάται στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Στὸν κίονα τοῦ δεξιοῦ χοροῦ ὑπάρχει μιὰ θαυμάσια εἰκόνα τοῦ Ἁγίου, ἀπὸ τὶς πιὸ θαυματουργὲς τοῦ Ὄρους. Ὅταν βασίλευε στὸ Βυζάντιο ὁ Λέων ὁ σοφός, τὸ 909, τρία ἀδέλφια ἀπὸ τὴν Ἀχρίδα, ὁ Μωϋσῆς, ὁ Ἀαρών, καὶ ὁ Βασίλειος, θέλησαν νὰ γίνουν μοναχοί. Γιὰ αὐτὸ πήγαν στὸ Ἅγιον Ὄρος ὅπου καὶ ἔκτισαν ἕνα μοναστήρι. Διαφώνησαν ὅμως γιὰ τὸν Ἅγιο στὸν ὁποῖο θὰ τὸν ἀφιέρωναν. Γιὰ αὐτὸ μὲ νηστεία καὶ προσευχή, παρακάλεσαν τὸν Θεὸ νὰ φανερώσει τὸ θέλημά Του. Ἑτοίμασαν λοιπὸν τὸ σανίδι ὅπου θὰ ἱστοροῦσαν τὴν εἰκόνα καὶ τὸ τοποθέτησαν μέσα στην καινούργια Ἐκκλησια. Ἕνα βράδυ, καὶ ἐνῶ καὶ οἱ τρεῖς προσεύχονταν στὰ κελλιά τους, ἕν’ ἀσυνήθιστο φῶς, λαμπρότερο καὶ ἀπὸ αὐτὸ τοῦ ἡλίου, ἁπλώθηκε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία σὲ ὅλο τὸν γύρω τόπο, καὶ ἔφτασε ὡς τὰ κοντινὰ ὑψώματα! Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί, πῆγαν στὸν ναὸ καὶ τοὺς κατέλαβε φόβος καὶ θαυμασμός, γιὰ τὸ παράδοξο ποὺ ἔβλεπαν. Ἐπάνω στὸ ξύλο εἶχε ἀποτυπωθεῖ ἡ μορφὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Καὶ ἀπὸ αὐτὴν ἔβγαινε ἐκείνη ἡ οὐράνια λάμψη, ποὺ κατηύγαζε τὸν τόπο τὴν προηγούμενη νύχτα. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ παράδοξο θαῦμα τῆς ἀχειροποιήτου εἰκόνος τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἡ μονὴ ἀφιερώθηκε στὸ σεπτὸ ὄνομά του.
Πολλὰ καὶ ἀναρίθμητα θαύματα ἔγιναν ἀπὸ τότε, καὶ πιστοὶ ἀπὸ παντοῦ ἔφταναν γιὰ νὰ προσκυνήσουν. Καὶ ὁ αὐτοκράτωρ, ὅταν ἄκουσε γιὰ τὸ θαῦμα, τόσο πολὺ εὐλαβήθηκε τὸν Ἅγιο, ὥστε ἦρθε ὁ ἴδιος αὐτοπροσώπως, μὲ ζῆλο πολὺ καὶ ἀγάπη γιὰ νὰ δεῖ καὶ νὰ προσκυνήσει τὴν εἰκόνα του. Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ ὁ ἡγεμόνας τῶν Βουλγάρων Ἰωάννης ἀπὸ τὸ Τύρνοβο, καὶ βοήθησαν τὴν μονή, ἡ ὁποία ὑψώθηκε μεγαλόπρεπη καὶ περικαλλής.
Ἐπίσης ἕνας δεσπότης, ἀκούγοντας γιὰ τὰ θαύματα τῆς ἀχειροποιήτου εἰκόνος, ἀμφέβαλλε καὶ ἀπιστοῦσε καὶ ἔλεγε ὅτι ὅλα αὐτὰ ἦταν ἐφευρέσεις τῶν μοναχῶν ἀπὸ φιλοχρηματία καὶ ἄλλα τέτοια. Πήγε λοιπὸν στὸ μοναστήρι καὶ μόλις οἱ μοναχοὶ μὲ πολλὴ τιμή τὸν ὁδήγησαν στὸν ναό, αὐτὸς χωρὶς σεβασμό, σχεδὸν μὲ ἀδιαφορία καὶ ἀπὸ περιέργεια στάθηκε μπροστὰ στὴν εἰκόνα. Ἀγέρωχος ἄγγιξε τὸ θεῖο πρόσωπο τοῦ Ἁγίου στὸ μάγουλο καὶ πρὸς τὴν μύτη. Καὶ εὐθὺς ὤ τοῦ θαύματος, κόλλησε τὸ δάκτυλό του πάνω στὸ ἄγιο πρόσωπο. Μέσα σὲ φρικτοὺς πόνους, τοῦ τὸ ἔκοψαν καὶ ἀκόμα ὑπάρχει καὶ φαίνεται τὸ οἰκτρὸ ὑπόλειμμα, δεῖγμα τῆς γνησιότητος καὶ τῆς δυνάμεως τῶν θαυμάτων τοῦ Ἁγίου.
Ὕστερα, στόλισαν τὴν εἰκόνα μὲ ἀσημένιο ἔνδυμα ἐξαιρετικῆς τέχνης στὴν Πετρούπολη, καὶ ἀνέθεσαν πολλὰ καὶ πολύτιμα ἀφιερώματα στὸν προσφιλῆ Ἅγιο.
-Λάγγη Ματθαίου: Συναξαριστὴς Μέγας, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις ε΄, Ἀθῆναι 1981, σελ. 499-504.
-Ἀνανία ἀρχιμ.: Βίος Ἁγίου Γεωργίου καὶ Ἱστορία τῆς πόλεως Λύδδας, Ἱερουσαλὴμ 1993, σελ. 67.
***
Ε΄. Ἡ ἴδια μονὴ Ζωγράφου ἔχει καὶ ἄλλη θαυματουργὴ εἰκόνα, ποὺ βρίσκεται στὸν κίονα τοῦ ἀριστεροῦ χοροῦ. Στὴν ἀκρογιαλιὰ τῆς μονῆς Βατοπεδίου, πολὺ παλιά, ἦλθε καὶ στάθηκε μιὰ εἰκόνα. Ἦταν ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἕνα λαμπρὸ φῶς ἔλαμπε πάνω ἀπὸ τὴν θάλασσα. Ἡ εἴδηση ἔφτασε γρήγορα παντοῦ καὶ πολλοὶ μοναχοὶ συγκεντρώθηκαν ἀπὸ ὅλο τὸ Ὄρος, τὶς μονές, τὰ κελιά, τὶς σκῆτες. Ὅλοι ἤθελαν νὰ ἀποκτήσουν ἕναν τέτοιο θησαυρό. Στὴν ἀμμμουδιά, ἦταν ὅλοι γονατιστοί, καὶ ἔκλαιγαν. Δὲν χόρταιναν νὰ τὴν βλέπουν. Οἱ γέροντες τότε ἔκαμαν μιὰ συμφωνία. Ἔφεραν ἕνα νέο καὶ ἄγριο μουλάρι ποὺ δὲν γνώριζε τίποτε ἀπὸ τὸ ὄρος, καὶ τοποθέτησαν πάνω του τὴν εἰκόνα. Ὅλοι, μὲ κεριὰ καὶ θυμιάματα, ἱερεῖς λαμπροφορεμένοι καὶ διάκονοι, προσεύχονταν καὶ ἔψαλλαν τροπάρια καὶ ὕμνους τοῦ Ἁγίου. Ἔλαμπαν τὰ δακρυσμένα καὶ βαθουλωμένα ἀπὸ τὴν ἄσκηση πρόσωπα τῶν μοναχῶν, καθώς ἔψαλλαν τὸ τροπάρι τοῦ Ἁγίου: Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής. Κάποια στιγμή, ἄφησαν τὸ ζώο νὰ πάει ὅπου τὸ ὁδηγήσει ὁ Θεός. Καὶ αὐτὸ τὸ εὐλογημένο, λὲς καὶ αἰσθάνθηκε τὸ ἅγιο φορτίο ποὺ μετέφερε, πῆγε καὶ στάθηκε ἤρεμο σὲ μιὰ πλαγιά, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Μονὴ τοῦ Ζωγράφου. Καὶ ὅλοι ἐννόησαν πῶς αὐτὸ ἦταν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου. Οἱ καμπάνες ἄρχισαν νὰ χτυποῦν πανηγυρικά καὶ οἱ γεροντάδες μαζεύτηκαν νὰ συνοδεύσουν μὲ τιμὲς τὴν εἰκόνα στὸν ναό. Δὲν χόρταιναν νὰ ζοῦν αὐτὴν τὴν μεγάλη ὥρα. Ὅλα ἄστραφταν, ὅλα μοσχοβολοῦσαν, ἡ ἁγιορείτικη κατάφυτη πλαγιά, τὰ κελιά, ἡ ἐκκλησία. Καὶ ὡς πέρα ἀκουγόνταν οἱ γλυκύτατοι ὕμνοι. Καὶ τὸ παράδοξο, ἐκεῖ ποὺ στάθηκε τὸ μουλάρι, μόλις κατέβασε τὴν ἁγία εἰκόνα, ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή! Ἀργότερα, στὸν τόπο αὐτὸ κτίστηκε ἕνα ἐκκλησάκι.
-Λάγγη Ματθαίου: Συναξαριστὴς Μέγας, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις ε΄, Ἀθῆναι 1981, σελ. 504-6.
-Δουκάκη Κ., Συναξαριστής, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις β΄, Ἀθῆναι 1962, σελ. 159-160.
***
Στ΄. Στὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τοῦ Ξενοφῶντος, ὑπάρχει εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, πολὺ θαυματουργή. Αὐτὴ τὴν εἰκόνα, στὰ χρόνια τοῦ Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου (829-842), τὴν πῆραν μαζὶ μὲ ἄλλες γιὰ νὰ καεῖ. Ἀλλὰ τὶ θαῦμα! Αὐτὸ ποὺ δὲν σεβάστηκαν οἱ ἄνθρωποι, τὸ σεβάστηκε ἡ φωτιά, ποὺ δὲν τὴν ἄγγιζε καθόλου. Ἕνας δὲ ἀσεβέστατος χτύπησε μὲ ἕνα μαχαίρι δυνατά, κάτω ἀπὸ τὸ πηγούνι, στὸ λαιμό. Καὶ συνέβη τότε κάτι φρικτό καὶ παράδοξο. Ἡ εἰκόνα καὶ ὀ τόπος γύρω πλημμύρισαν μὲ αἵματα. Ὅλοι κατατρόμαξαν καὶ ἔφυγαν μακριὰ ἐκστατικοί. Κανεὶς δὲν τὴν ἄγγιξε. Τὴν ἄφησαν ἐκεῖ, μέσα στὶς στάχτες. Τὰ μεσάνυχτα πήγε κάποιος εὐσεβὴς ὀρθόδοξος χριστιανός καὶ πῆρε μὲ πολλὴ προσευχὴ τὴν εἰκόνα καὶ τὴν ἔρριξε στὴν θάλασσα γιὰ νὰ σωθεῖ. Καὶ ὁ Ἅγιος ἔφερε τὴν εἰκόνα του στὴν ἀκρογιαλιὰ τῆς Μονῆς Ξενοφῶντος. Τὴν παρέλαβαν οἱ μοναχοὶ μὲ ψαλμωδίες καὶ εὐλαβικὰ τὴν ἀπέθεσαν στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ποὺ ὑπῆρχε ἐκεῖ. Μετὰ ἔκτισαν μεγαλοπρεπῆ ναό. Ἡ δὲ πληγή, φαίνεται μέχρι καὶ σήμερα στὸν λαιμὸ τοῦ Ἁγίου.
-Λάγγη Ματθαίου: Συναξαριστὴς Μέγας, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις ε΄, Ἀθῆναι 1981, σελ. 509-511.
-Δουκάκη Κ., Συναξαριστής, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις β΄, Ἀθῆναι 1962, σελ. 161.
***
Ζ΄. Ὅταν ἔγινε αὐτοκράτωρ ὁ Ἀνδρόνικος ὁ Β΄ ὁ Παλαιολόγος (1282-1328), ὑπῆρχε μιὰ μεγάλη ταραχὴ στὴν ἐκκλησία μὲ τὸν Βέκκο, καὶ στὸ κράτος μὲ τοὺς λατίνους. Ὁ βασιλέας ἦταν θεοφοβούμενος. Ἀλλὰ τότε συνέβησαν παράδοξα καὶ μεγάλα σημεῖα. σὲ ἕνα δημοτικὸ κτίριο στὸν ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, ὑπῆρχε ἱστορημένη σὲ τοιχογραφία μιὰ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἔκλαιγε γιὰ πολλὲς μέρες τόσο, ὥστε μὲ σφουγγάρι μάζευαν τὰ δάκρυα Της, τὰ ὁποῖα κυλούσαν σὰν αὐλάκι. Ἦλθε ὁ αὐτοκράτωρ καὶ προσκύνησε, προστάζοντας στὴν συνέχεια νὰ ἀσφαλίσουν τὸν χῶρο. Ἀμέσως μετὰ ἀπὸ αὐτό, στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Χαρισίου ἤ Χαρσίου, ἡ εἰκόνα τοῦ λαμπροῦ Μάρτυρος ἀνέβλυζε αἷμα. Βλέποντας ὅλα αὐτὰ τὰ σημεῖα ὀ Ἀνδρόνικος πρόσεχε μὲ πολλή εὐλάβεια καὶ φόβο Θεοῦ, νὰ μὴν κάνει ἀντίθετο πρὸς τὸ θέλημά Του. Καὶ ἀμέσως κάλεσε σύνοδο γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
-+Εὐλογίου Κορυτσᾶς: Ὁ Καβαλάρης Ἅγιος Γεώργιος... ἐν τῇ Θράκῃ, ἀνάτυπο ἐκ τοῦ 22ου τόμου. Α. Θ. λ.γ. Θ., Ἀθ. 1957, σελ. 97.
***
Η΄. Ὁ ἴδιος ὁ αὐτοκράτωρ εἶχε γιὰ σύμβουλο ἕναν ἄνθρωπο πολὺ θεοσεβῆ καὶ σπουδαῖο, τὸν Θεόδωρο Μετοχίτη, καὶ τὸν ἔκανε Μέγα Λογοθέτη τοῦ παλατιοῦ. Αὐτὸς ἀνακαίνισε καὶ στόλισε μὲ θαυμάσια ψηφιδωτά, τὴν Μονὴ τῆς Χῶρας. Καὶ τόσο πολὺ τὸν ἀνέπαυε αὐτὴ ἡ μονή, ποὺ πήγαινε στὶς ἀγρυπνίες καὶ προσευχόταν μαζὶ μὲ τοὺς μοναχούς. Τὸ Σάββατο τῆς Α΄ ἑβδομάδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στὴν λειτουργία τῆς Κυριακῆς, ὅπου μνημονεύονται ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι βασιλεῖς καὶ πατριάρχες, πῆγε καὶ ὁ Θεόδωρος. Κατὰ τὰ μεσάνυχτα ἔφτασε ἀπεσταλμένος τοῦ αὐτοκράτορα, ποὺ ζητοῦσε τὴν γνώμη του πάνω σὲ τοῦτο: Ὅταν πῆγαν νὰ κοιμηθοῦν οἱ φύλακες, οἱ πελεκυφόροι καὶ ξιφοφόροι, ἀκούστηκε ἕνα χλιμίντρισμα ποὺ βούϊξε ὅλο τὸ παλάτι. Ὅλοι ἀποροῦσαν καὶ ρωτοῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον τὶ ἦταν αὐτὸ τὸ παράδοξο, γιατὶ πουθενὰ δὲν ὑπῆρχε ἄλογο ἐκεῖ. Δὲν εἶχε σταματήσει ἀκόμα ὁ θόρυβος καὶ ἀκούστηκε καὶ δεύτερο χλιμίντρισμα, δυνατότερο ἀπὸ τὸ πρῶτο, τόσο ποὺ τὸ ἄκουσε καὶ ὁ ἴδιος ὁ αὐτοκράτωρ. Καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι ἀπὸ τὸ ἄλογο ποὺ ἦταν ζωγραφισμένο στὸν ναὸ τῆς Θεοτόκου τῆς Νικοποιοῦ, κοντὰ στὸ παλάτι. Σὲ αὐτὸ τὸ ἄλογο εἶναι καβάλα ὁ Μεγαλομάρτυς Γεώργιος.
Ἀκούοντας ὅλα αὐτὰ ὁ Λογοθέτης εἶπε: Χαίρω μαζί σου ὦ βασιλεῦ, γιὰ τὰ μέλλοντα τρόπαια. Γιατὶ νομίζω πὼς αὐτὸ σημαίνει, ὅτι θὰ γίνει βασιλικὴ ἐκστρατεία κατὰ τῶν Ἀγαρηνῶν, ποὺ λεηλατοῦν τὴν Ἀσία μας. Σὰν τὰ ἀκουσε αὐτὰ ὁ βασιλιάς, ἀμέσως ξαναστέλνει ἀγγελιαφόρο καὶ τοῦ λέει: Σὺ ἔτσι ποὺ ἀπαντᾶς, λέγοντάς μου, ὅπως συνηθίζεις αὐτὰ ποὺ χαροποιοῦν τὴν καρδιά μου, φαίνεσαι νὰ ἀγνοεῖς καὶ νὰ μὴν ξέρεις. Ἐγὼ ὅμως θὰ σοῦ πῶ τὶ σκέφτομαι πραγματικά, γιατὶ ὅπως μοῦ παρέδωσαν οἱ πατεράδες μου, καὶ ἄλλοτε αὐτὸ τὸ ἄλογο ἔκανε τὸ ἴδιο χλιμίντρισμα, ὅταν ὁ ἄρχοντας τῶν λατίνων, ὁ Βαλδουῖνος, ἤθελε νὰ πάρει τὴν βασιλεύουσα. Τότε καὶ ὀ πατέρας μου ταράχθηκε πολύ, καὶ τὸ ἐξέλαβε γιὰ κακὸ σημάδι. Δὲν πέρασε πολὺ καιρός, καὶ εἶδε τὴν πολύ νὰ κουρσεύεται ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους.
-Ὅπ. π., σελ 98-100.
-Νικηφ. Γρηγορᾶ: Ρωμαϊκῆς Ἱστορίας, βιβλ. VIII, 5, τόμος Α΄, σελ. 303-5 (Βόννης)
-Γεωργίου Παχυμέρους: Περὶ τῶν πράξεων Ἀνδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου, βιβλ. Α΄, Patr. Migne gr. 144, st. 92-3.
-+Εὐλογίου Κορυτσᾶς: Ὁ Καβαλάρης Ἅγιος Γεώργιος... ἐν τῇ Θράκῃ, ἀνάτυπο ἐκ τοῦ 22ου τόμου. Α. Θ. λ.γ. Θ., Ἀθ. 1957, σελ. 96-9.
***
Θ΄. Σημείωσις τοῦ διαχειριστοῦ τοῦ ἱστολογίου: Το δὲ θ΄ θαῦμα, ἐκ του βιβλίου δὲν δημοσιεύεται, καθώς αναφέρεται σε θαῦμα του Ἁγίου ὑπὲρ τῶν σταυροφόρων, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πολιορκίας τῆς Ἱερουσαλήμ. Ζητάω συγγνώμη γιὰ τὴν λογοκρισία, ἀλλὰ κάποιες ἀρχές μου εἶναι σταθερές.
***
Ι΄. Ὁ βασιλέας Ἰωάννης στ΄ ὁ Κατακουζηνός (1347-1354), προσευχόταν συνεχῶς στὸν Τροπαιοφόρο καὶ ἔκτισε πολλὲς ἐκκλησίες καὶ μονὲς στὸ ὄνομά του. Ἔγραψε ἀκόμα καὶ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος δὲν τὸν ξεχνοῦσε. Ὁ αὐτοκράτωρ εἶχε ἕναν αὐλικὸ πονηρό, ποὺ τοῦ ἔδειχνε δῆθεν φιλία, ἀλλὰ ποὺ στόχος του ἦταν νὰ τὸν σκοτώσει. Γνωρίζοντας τὴν ἀδυναμία τοῦ αὐτοκράτορα γιὰ τὸν Ἅγιο, τοῦ πρόσφερε μιὰ πολύτιμη εἰκόνα του. Ὁ βασιλιὰς εὐχαριστήθηκε πολὺ καὶ θεωροῦσε τὸν αὐλικὸ ἔμπιστό του πολύ. Μιὰ μέρα, βρέθηκαν μόνοι οἱ δύο τους σὲ ἕνα δάσος. Βρίσκει τότε τὴν εὐκαιρία ὁ αὐλικός, σηκώνει γρήγορα τὸ σπαθί του καὶ κτυπᾶ γιὰ νὰ σκοτώσει τὸν βασιλιά, ποὺ ὅμως ἔμεινε τελικὰ ἀβλαβής. Καὶ ξαφνικὰ χτυπήθηκε μὲ σπαθὶ ὁ αὐλικός, τόσο θανάσιμα, ποὺ σκοτώθηκε καὶ αὐτὸς καὶ τὸ ἄλογό του. Καὶ εἶπε τότε ὁ αὐτοκράτωρ: Δύστυχε προδότη! Ἐγὼ σώθηκα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο, ἐσὺ ὅμως κακοῦργε, τιμωρήθηκες μὲ θάνατο, γιατὶ ἤθελες νὰ σκεπάσεις τὴν προδοσία σου μὲ τὴν βεβήλωση τῆς εἰκόνας τοῦ Ἁγίου!
-Μὴν Ἀπρίλιος... τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, Ἑρμούπολη Σύρου 1879, σελ. 130-2.
***
Ια΄. Ἡ ζωὴ ὁλόκληρη τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Συκεώτου, εἶναι σφραγισμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴνἁγιότητα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἀπὸ τῆν παιδική του ἡλικία στάθηκε γιὰ αὐτὸν πατέρας, παιδαγωγός, ἀδελφὸς, γέροντας καὶ μυσταγωγός του στὴν ἁγιότητα. Τοῦ ἔδωσε πλούσια τὴν χάρη καὶ τὴν εὐλογία του, ἐπειδὴ ὁ Θεόδωρος τὸν ἀγάπησε μὲ μιὰ ἀληθινὴ καὶ φλογερὴ ἀγάπη, ποὺ ἀνέβλυζε ἀπὸ μιὰ ζωντανή πίστη, γεμάτη πόθο θεῖο. Καὶ ἀξιώθηκε νὰ κάνει θαύματα μεγάλα καὶ παράδοξα. Ὁ Δεσπότης Χριστός, γιὰ νὰ μᾶς δείξει αὐτὴ τὴν πνευματικὴ καὶ ἁγία ἀγάπη τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου πρὸς τὸν Μεγαλομάρτυρα, τὰ οἰκονόημσε ἔτσι, ὥστε νὰ κοιμηθεῖ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τοῦ ἀγαπημένου του Ἁγίου, στὶς 22 Ἀπριλίου. Νὰ μὴν παρεμβληθεῖ ἄλλη μέρα καὶ χωριστοῦν οἱ γιορτές τους!
-Ἅγιος Θεόδωρος Συκεώτης, μτφρ. Λ. Χαριτίδη, ἔκδ. Περιβόλι τῆς Παναγίας. Θεσσαλονίκη.
***
Ιβ΄. Τὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, καὶ στὰ μέρη τῆς Ἀρκαδίας, στὸν Μοριά, ζοῦσε κάποιος ὀνόματι Καροῦτσος. Οἱ συγχωριανοί του τὸν πρόδωσαν ὅτι εἶχε κρυμμένα φλουριά. Τὸν συνέλαβαν τότε οἱ Τοῦρκοι καὶ τὸν βασάνιζαν γιὰ νὰ μαρτυρήσει ποὺ ἔχει τὰ χρήματα. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἔλεγε τίποτα, καὶ τελικὰ τὸν φυλάκισαν τυραννώντας τον σκληρά. Ἔμεινε στὴν φυλακὴ εἰκοσιεννιὰ χρόνια, μὲ πολλὰ μαρτύρια καὶ βασανιστήρια. Ἀλλὰ αὐτὸς δὲν μιλοῦσε. Τὸτε ἔβγαλαν φιρμάνι νὰ τὸν σκοτώσουν τὰ ξημερώματα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Καὶ αὐτὸς προσευχόταν μὲ δάκρυα ὅλη νύκτα στὸν Ἅγιο νὰ τὸν ἐλευθερώσει καὶ ἔκανε τάξιμο νὰ σφάζει κάθε χρόνο στὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου ἕνα βόδι γιὰ τοὺς ξένους. Τότε φάνηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἕνα θεϊκὸ φῶς, ποὺ ἁπλώθηκε σὲ ὅλο τὸ κελλί, ἔπεσαν οἱ ἀλυσίδες καὶ ἄνοιξαν οἱ πόρτες τῆς φυλακῆς. Ὁ Καροῦτσος ἔφυγε τρέχοντας, χωρὶς κανένας ἀπὸ τοὺς φύλακες νὰ πάρει εἴδηση. Τὸ πρωὶ ὅταν πήγαν νὰ τὸν πάρουν βρήκαν τὶς κλειδαριὲς ἀπείρακτες καὶ αὐτὸς νὰ ἀπουσιάζει! Ὅλοι ἀπόρησαν. Πήραν τὰ λαγωνικὰ καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν κυνηγοῦν. Ἔτρεξαν πολὺ δρόμο δίχως νὰ ἐπιτύχουν τίποτα. Ὅταν ἔφτασαν σὲ ἕνα μικρὸ χωριό, τὰ Σπανέϊκα, τὸν πλησίασαν. Ἀλλὰ ὁ Καροῦτσος κρύφτηκε στὴν κουφάλα ἑνὸς δένδρου. Ἦλθαν τὰ λαγωνικὰ καὶ μύριζαν καὶ γαύγιζαν κάτω ἀπὸ τὸ δένδρο. Ὅμως ὁ Ἁ¨-Γιώργης δὲν τὸν ἐγκατέλειψε. Λίγο πρὶν φθάσουν οἱ Τοῦρκοι, κάθησε πάνω στὸ δένδρο ἕνας κόρακας καὶ οἱ Τοῦρκοι πίστεψαν ὅτι τὰ σκυλιὰ γαύγιζαν γιὰ αὐτόν. Ἔρριξαν κατὰ πάνω του λίγες ντουφεκιές, καὶ ἔφυγαν. Σιγὰ σιγὰ βγῆκε καὶ ὁ Καροῦτσος καὶ πήρε τὸ δρόμο γιὰ τὸ χωριό του. Βρῆκε ἕναν παπά,ποὺ τὸν ἔπλυνε καὶ τοῦ ἔδωσε νὰ φάει, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πήγε σπίτι του. Βρῆκε ὅμως νὰ διαμένουν ἐκεῖ ξένοι χαλκωματήδες. Τοὺς ἀπέδειξε ὅτι τὸ σπίτι εἶναι δικό του ξεθάβοντας τὰ φλουριά καὶ ἔτσι ἔφυγαν. Ἐκεῖ ἔμεινε μόνος του ὁ Καροῦτσος καὶ ἡσύχασε. Κάθε χρόνο στὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἔσφαζε μιὰ γελάφα καὶ τὴν ἔτρωγαν μόνο οἱ ξένοι. Καὶ ὅταν πέθανε ἄφησε παραγγελία στοὺς κληρονόμους του νὰ συνεχίσουν τὸ τάμα.
-Φ. Κόντογλου: Ἡ πονεμένη Ρωμιοσύνη, ζ΄ ἔκδοσις, Ἀθῆναι, 1989, σελ. 291-3
***
Ιγ΄. Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος ὀ ἐξ Ἀγαρηνῶν, ὄταν ἦταν μικρὸ παιδί, τουρκάκι, δούλευε μανάβης στὴν Σμύρνη. Τότε ἔπεσε στὴν χώρα πανούκλα. Καὶ ἐκεῖνος μαζὶ μὲ τρεῖς φίλους του ἔταξαν ἀπὸ μία λαμπάδα στὸν Ἅϊ-Γιώργη γιὰ νὰ τοὺς σώσει ἀπὸ τὸν φοβερὸ λοιμό. Καὶ ὁ Ἅγιος ὄντως τοὺς φύλαξε. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονός, ὁ εὐλογημένος Κωνσταντῖνος πῆγε στὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ βαπτιστεῖ καὶ νὰ ἀσκητέψει. Ἀργότερα, ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Θεό νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὴν πίστη του.
-Ὅπ. π. σελ. 231.
***
Ιδ΄. Καὶ ἕνας ἄλλος Ἅγιος, ὁ Ἱερομάρτυς Γεράσιμος ἀπὸ τὸ Μεγαλοχώρι κοντὰ στὸ Καρπενήσι, ὅταν ἦταν μόλις ἕντεκα χρονῶν ἀλλαξοπίστησε. Τὸν ἔλεγαν Γεώργιο. Ὅταν ὅμως μεγάλωσε δὲν τὸν χωροῦσε ὁ τόπος, ἐπειδὴ συλλογιζόταν τὴν μεγάλη ἁμαρτία του. Γύρισε στὸ χωριό του, ἐξομολογήθηκε, καὶ πλέον ζοῦσε μὲ προσευχή, νηστεία καὶ ἀγρυπνία, κλαίγοντας ἀπαρηγόρητα. Κάθε μέρα πήγαινε στὴν ἐκκλησία. Καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἁγίους περισσότερο ἀγαποῦσε τὸν Ἅγιο Γεώργιο. Τὶς δὲ νύκτες ἔφευγε κρυφὰ καὶ πήγαινε σὲ ἕνα σχεδὸν ἐρειπωμένο παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου λίγο ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό. Μόνον ἐκεῖ ἔβρισκε παρηγοριά, καὶ ἡσύχαζε ἡ πονεμένη καρδιά του. Μὲ δάκρυα παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀξιώσει νὰ μαρτυρήσει γιὰ Αὐτόν. μετὰ ἀπὸ καιρό, πῆγε στὸ Ἅγιο ὄρος, ὅπου ἔγινε μοναχός, μὲ τὸ ὄνομα Γεράσιμος. Ὁ πόθος του ἦταν νὰ μαρτυρήσει. Για αὐτὸ φεύγει γιὰ τὴν Πόλη ὅπου παρουσιάζεται μόνος του στοὺς Τούρκους. Ἐκεῖνοι τὸν βασανίζουν σκληρά, ἀλλὰ στὸ μαρτύριό του, τὸν δυναμώνει ὁ Ἅγιος. Τελικῶς, ἀφήνει τὴν τελευταία του πνοὴ ἀπὸ τὰ μαρτύρια στὶς 3/7/1812. Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος κάνει πολλὰ θαύματα καὶ τὰ λείψανά του εὐωδιάζουν. Καὶ πολλὲς φορὲς ἐμφανίζεται, ἰδίως στὸ χωριό του.
-Ὅπ. π. σελ. 234-9
***
Ιε΄. Σὲ ἕνα τόπο ποὺ ὑπῆρχε ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, κάθε χρόνο, παραμονὴ τῆς ἑορτῆς του ἐρχόταν ἕνα ἐλάφι ἀπὸ τὸ βουνό. Ἔφτανε στὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας, προσκυνοῦσε τὸν Ἅγιο καὶ καθόταν ἥσυχα-ἥσυχα, περιμένοντας νὰ τὸν σφάξουν γιὰ νὰ φάνε οἱ προσκυνητές. Μιὰ χρονιὰ ὅμως δὲν πρόφτασε νὰ ἔλθει ἀπὸ βραδίς, καὶ ἦλθε πολὺ πρωί, μούσκεμα στὸν ἱδρῶτα. Χωρὶς νὰ τὸν ἀφήσουν νὰ ξεκουραστεῖ καὶ νὰ πάρει μιὰ ἄνάσα, τὸ ἔπιασαν καὶ τὸ ἔσφαξαν ἀμέσως. Ἀπὸ ἐκείνη ὅμως τὴν χρονιὰ καὶ ἔπειτα, γιὰ τὴν σκληροκαρδία τῶν ἀνθρώπων, δὲν ξαναφάνηκε ἄλλο ἐλάφι γιὰ τὸ τραπέζι τοῦ Ἁγίου.
-+Εὐλογίου Κορυτσᾶς: Ὁ Καβαλάρης Ἅγιος Γεώργιος... ἐν τῇ Θράκῃ, ἀνάτυπο ἐκ τοῦ 22ου τόμου. Α. Θ. λ.γ. Θ., Ἀθ. 1957, σελ. 109.
***
Ιστ΄. Ἔξω ἀπὸ ἕνα ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὴν αὐλή, ἦταν μαζεμένα πολλὰ παιδιὰ καὶ ἔπαιζαν. Ἕνα ἀπὸ αυτά, πολὺ μικρό, ἔχανε στὸ παιχνίδι καὶ τὰ ἄλλα τὸ κορόϊδευαν. Καὶ ἐκεῖ ὅπως καθόταν στὸν αὐλόγυρο τῆς ἐκκλήσιας γυρίζει τὰ μάτιά του στὸ ἐσωτερικό της καὶ παρακαλεῖ: Ἅϊ-Γιώργη μου, κάνε νὰ νικήσω, καὶ ἐγὼ θὰ σοῦ φέρω ἕνα καλὸ σφουγγάτο.
Ἄρχισε ὁ μικρὸς νὰ παίζει καὶ ὅλο νικοῦσε συνέχεια. Μετὰ φεύγει τρέχοντας, πηγαίνει στὴν μητέρα του καὶ τῆς λέει γιὰ τὸ τάμα ποὺ ἔκανε/αὐτὴ μὲ πολὺ ἀγάπη γιὰ τὸν Ἅγιο ποὺ τοῦ τὴν εἶχε μεταδώσει ἔφτιαξε ἕνα καλὸ σφουγγάτο. Τὸ παιδὶ τὸ πῆγε στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου ζεστό, ἀχνιστό, ἔβαλε μετάνοια, προσκύνησε τὴν εἰκόνα του καὶ τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὴν βοήθειά του. Ὅταν ἔφυγε τὸ παιδί, μπῆκαν στὴν ἐκκλησία κάποιοι ξένοι. Βλέπουν τὸ σφουγγάτο καὶ πεινασμένοι καθὼς ἦταν εἶπαν: Ὁ Ἅϊ-Γιώργης δὲν τρώει σφουγγάτο, ἅς τὸ φᾶμε ἐμεῖς καὶ τὸ πληρώνουμε. Μόλις τὸ ἔφυγαν σὰν νὰ κόλλησαν τὰ πόδια τους στὶς πλάκες του ναοῦ. Ἄρχισε ὁ καθένας νὰ βγάζει ἀπὸ μιὰ ἀργυρὴ δραχμή, ἀλλὰ τίποτε. Ἔβγαλαν τότε ἀπὸ ἕνα φλουρί καὶ ἀμέσως ξεκόλλησαν. Βγαίνοντας δὲ ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία στάθηκαν καὶ εἶπαν: Ἅϊ-Γιώργή μου, ἀκριβὰ πουλεῖς τὰ σφουγγάτα σου. Καὶ ἔτσι μέχρι σήμερα ἔμεινε νὰ λέγεται αὐτὴ ἡ παροιμία. Στὴν Κρήτη λέγουν: Ἀκριβὸ ‘ναὶ τοῦ Ἅϊ-Γιώργη τὸ σφουγγάτο. Ἐνῶ στὸν Πόντο: τ’ἁέργι τὸ φοῦστρον ἀκριβὸν ἕν.
-Φ. Κουκουλέ: Τὸ σφουγγάτον τοῦ Ἁγ. Γεωργίου, Ἡμ. Μεγ. Ἐλλάδος, Ἀθῆναι 1936, σελ. 281-290.
-Λάγγη Ματθαίου: Συναξαριστὴς Μέγας, Μὴν Ἀπρίλιος, ἔκδοσις ε΄, Ἀθῆναι 1981, σελ. 484-5.
-Ἀλ. Παπαδιαμάντη: Ἅϊ μου Γιώργη, Ἅπαντα, τόος 5ος, ἐκδόσεις Δομός, Ἀθήνα 1988, σε΄ 186-192.
***
Ιζ΄. Ἦταν ἀκόμα τότε τουρκοκτατί. Καὶ στὶς Ἐκκλησιές, ἕνας Κιτσούλης πῆγε τὸ φθινόπωρο καὶ ἔσπειρε τὸ χωράφι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Τὸν εἶδαν καὶ τοῦ εἶπαν: Ἁμαρτία εἶναι! Τὸ χωράφι εἶναι βακούφι. Τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἀλλὰ ὁ Κιτσούλης δὲν ἔκανε πίσω.
Δὲν τοῦ ξαναμίλησαν. Τί νὰ τοῦ ἔλεγαν; Καὶ τὸ στάρι φύτρωσε καὶ πρόκοψε. Καὶ ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ θερισμοῦ, πῆγε ὁ Κιτσούλης μὲ τὴν γυναίκα του νὰ θερίσουν. Καὶ τὸ μεσημέρι κατάκοποι ἔκατσαν νὰ πάρουν μιὰ ἀνάσα καὶ νὰ φᾶνε.
Κυττάζει ὁ Κιτσούλης γιὰ τὴν γυναίκα του, ἀλλὰ πουθενά. Χάθηκε. Ψάχνει στὰ γύρω χωράφια, τίποτα. Πάει στὸ σπίτι του, τίποτα. Μετὰ ἔμαθε ὅτι ἡ γυναίκα του ἦταν κάπου ἀνάμεσε σὲ Ἐκκλησιὲς καὶ Ἀηδονιά, σὲ ἕνα σταῦλο γιὰ βόδια. Ἔτρεξε μαζὶ μὲ ἄλλους νὰ τὴν πάρει. Τὴν εὑρῆκαν σὲ ἐλλεεινὴ κατάσταση. Φαινόταν νὰ μὴν καταλαβαίνει τίποτα καὶ δὲν τοὺς ἀκολουθοῦσε. Εἶχε χάσει τὰ λογικά της. Προσπάθησαν ὅλοι μαζὶ νὰ τὴντραβήξουν μὲ τὸ ζόρι ἀλλὰ δὲν τὰ κατάφεραν. Εἶχε γαντζωθῆ στὶς ρίζες ἐνὸς πλατάνου! Ἀπαγοητεύτηκαν καὶ τὴν ἄφησαν. Ὁ κιτσούλης γύρισε σπίτι του νὰ φροντίσει τὰ παιδιά του ποὺ εἶχαν μείνει δίχως μάννα. Κάθησε στὸ πεζούλι καὶ ἄρχισε νὰ κλαίει πικρά. Τότε, ἕνας περαστικός, τοῦ λέει: Τί κλαῖς; Σὺ φταῖς. Δὲν πῆρες τὸ χωράφι τοῦ Ἁγίου μὲ τὸ ἔτσι θέλω. Γιὰ αὐτὸ τιμωρεῖσαι!
Ἀκούγοντας αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Κιτσούλης κατάλαβε τὶ εἶχε κάνει. Ἔκανε τὸν σταυρό του καὶ εἶπε: Σπυρὶ σιτάρι δὲν θὰ μπεῖ στὸ σπίτι μου ἀπὸ τὸ χωράφι αὐτό. Καὶ δὲν θὰ ξανααπασχοληθῶ μὲ αὐτὸ ποτὲ πιά!
Δὲν πέρασε πολλὴ ὥρα καὶ ἡ γυναίκα του ἔρχεται στὸ σπίτι τους φρόνιμη καὶ γελαστή. Καὶ οὔτε ξαναπαρουσίασε ποτὲ πρόβλημὰ μέχρι ποὺ πέθανε
-π. Δημ. Μπούσιου: Ἱερὲς ἱστορίες ἀπὸ τὴν Μητρόπολή μας, ἔκδοσις Ἱ. Μητροπ. Πρεβέζης, Πρέβεζα, 1995, σελ. 58-59.
Ιη΄. Λένε, ὅτι ἕνας ἀγάς, στὸ Μαργαρίτι, θέλησε νὰ κάνει τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τζαμί. Τὸ Μαργαρίτι ἦταν τουρκοχώρι. Κάλεσε τὸν παπά, τοῦ τὸ εἶπε καὶ τέλειωσε αὐστηρά: Πρὶν κλείσει μήνας, νὰ μοῦ τὴν ἔχεις παραδώσει.
Τὸν ἔπιασε τὸ παράπονο τὸν παπά. Ἕνα μήνα ὁ παπᾶς λειτουργεῖ καθημερινά. Τὴν τελευταία μέρα ἀφοῦ λειτούργησε, πήγε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καὶ κλαίγοντας μὲ λυγμὸ τοῦ εἶπε: Ἅγιε Γιώργη, δὲν μπορεῖς σὺ νὰ φυλάξεις τὴν ἐκκλησία καὶ καρτερεῖς ἀπὸ μένα; Ἐγὼ δὲν ἀντέχω νὰ δῶ τὴν ἐκκλησία σου τζαμί. Καὶ ἅμα γίνει θὰ πάω νὰ πνιγώ.
Τὸ ἴδιο βράδυ, τὸ σπί τοῦ ἀγᾶ ἀναστατώθηκε ἀπὸ τὶς φωνές του ποὺ σκούζει ὅτι τὸν δέρνουν μὲ ρόπαλα. Μαζεύτηκε κόσμος πολύς. Ὁ ἀγὰς εἶπε ὅτι τὸν σάπισε στὸν ξύλο ἕνας νεαρὸς καβαλλάρης. Οἰ Τοῦρκοι δὲν κατάλαβαν τίποτε. Μόνο οἱ χριστιανοὶ εἶπαν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν ὁ Ἅγιος Γεώργιος. Φωτισμένος ἀπὸ τὸν Θεό, τρέχει ὁ παπάς, στὴν ἐκκλησία, παίρνει τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καὶ τὴν πηγαίνει στὸν ἀγά, ποὺ εἶπε: Αὐτὸς ἦταν. Αὐτὸς μὲ ἔδειρε. Νὰ μὴν τολμήσει κανεὶς νὰ πειράξει τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου!
Καὶ ὄντως, οἱ Τοῦρκοι ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ ὄχι μόνο δὲν πείραξαν τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀφιέρωσαν καὶ κτήματά τους.
-Ὅπ. π., σελ. 87-88
***
Ιθ΄. Ἐπάνω στὰ βουνὰ τῆς Τζαραδήμας, στὰ Παλιόσπιτα, ἔμενε τὸ καλοκαίρι ἕνα τσοπανόπουλο, ἔβοσκε τὰ ζωντανά του. Τὴν μέρα τὴν περνοῦσε ἥρεμα καὶ ἤσυχα. Μὰ ὅταν ἔπεφτε ὁ ἥλιος καὶ ἄρχιζε νὰ σκοτεινιάζει φόβος βαρύς, πλάκωνε τὴν ψυχή του. Τὰ βράδια τὸ παιδί, ἔβλεπε δαιμόνια ποὺ τὸν φοβέριζαν καὶ τὸν ἀπειλοῦσαν. Ἔτρεξε τρομαγμένο καὶ τὸ εἶπε στοὺς δικούς του. Ἀλλὰ δὲν τὸν πίστεψαν. Καὶ τὸν καθησύχασαν.
Ὅμως, ἕνα βράδυ φάνηκαν γύρω ἀπὸ τὴν στάνη του πολλοὶ δαίμονες, ἄγριοι. Μὲ ὄψη φοβερή. Καὶ ὅρμησαν ὅλοι μαζὶ πάνω του καὶ τὸν χτυποῦσαν ἀλύπητα. Καὶ μετὰ τὸν σήκωσαν στὸν ἀέρα καὶ τὸν πήγαιναν μακριά, σὲ κάποιο βράχο νὰ τσακιστῆ.
Μὰ ξαφνικά, καθὼς πήγαιναν οὐρλιάζοντας φρικαλέα, ἕνας τρόος κατέβαλε καὶ σὰν νὰ εἶχαν παγώσει ἀπὸ φόβο ἔκραξαν: Ὅ Ἅγιος Γεώργιος ερχεται! Καὶ ἐξαφανίστηκαν!
Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί, βοσκοὶ ἀπὸ τὸ χειμαδιό, βρῆκαν τὸν νεαρὸ ἀναίσθητο καὶ κατάμαυρο ἀπὸ τὸ ξύλο. Ἦλθαν καὶ οἱ γονεῖς του καὶ τὸν πῆραν καὶ τὸν πῆγαν στὴν ἐκκλησία τους, στὸν Ἅγιο Γεώργιο τῶν Ἐκκλησιῶν. Τρεῖς μέρες ἦταν τελειώς ἀναίσθητος. Σὰν νεκρός. Καὶ κάθε μέρα ὁ παπάς, ἔκανε λειτουργία, καὶ τὸν διάβαζε. Τὴν Τρίτη μέρα μετὰ τὴν λειτουργία συνῆλθε καὶ διηγήθηκε τὶ εἶχε συμβεῖ.
-Ὅπ. π., σελ. 56-57.
***
Κ΄. 1969 μ. Χ. Ὁ Γεώργιος Ροπόκης ἀπὸ τὴν Ἄνω Ράχη εἶναι ἄρρωστος βαριά. Ἔτρεξε σὲ ὅλους τοὺς γιατρούς, στὴν Πρέβεζα καὶ στὰ Γιάννενα, μὰ δὲν εἶδε καλό. Γυρίζοντας ἀπὸ τὰ Γιάννενα, ἀποκοιμήθηκε λίγο στὸ αὐτοκίνητο. Καὶ νὰ ξαφνικὰ βλέπει μπροστά του ἕναν ὡραῖο νέο.
-Παντοῦ πῆγες γιὰ νὰ γίνεις καλά! Μόνο σὲ μένα δὲν ἦρθες.
-Καὶ ποιὸς εἶσαι ἐσὺ λεβέντη μου;
-Νὰ ἐκεῖ!
Ἐκεῖ ἦταν ἡ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὰ Τσερκοβούνια (στὶς Ἐκκλησιές). Πῆγε σπίτι του, προετομάστηκε καὶ εἰδοποίησε τὸν παπά.
-Θέλω μιὰ λειτουργία στὸν Ἅγιο Γιώργη.
Ὅταν ἦρθε ἡ μέρα προσπάθησαν οἱ δικοί του νὰ τὸν πάνε μὲ τὸ ἄλογο. Ἀλλὰ ὁ κ. Γιώργης δὲν μποροῦσε νὰ κρατηθεῖ πάνω στὸ ζώο καὶ ἔτσι τὸν πῆγαν μὲ τὸ ξυλοκρέββατο. Καὶ τὸν ἔβαλαν ξαπλωμένο, πάνω σὲ μιὰ κουβέρτα στὴν μέση τῆς ἐκκλησιάς, καταγῆς στὸ δάπεδο. Πῆγαν ἀπὸ τὴν ἄρχη τοῦ ὄρθρου. Μόλις ἄρχισε ἡ λειτουργία ὁ κ. Γιώργης βογγοῦσε, ὑπέφερε τρομερά. Ὅμως στὴν Μεγάλη Εἵσοδο σηκώθηκε ὄρθιος, καὶ ἔμεινε ἔτσι μέχρι ποὺ τελειώσε ἡ λειτουργία καὶ ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα πῆγε μόνος του καὶ κοινώνησε. Καὶ ὅταν πῆγε νὰ πάρει ἀντίδωρο ἔβρεξε τὸ χέρι τοῦ παπᾶ μὲ δάκρυα. Εὐχαρίστησε τὸν Θεό, μὲ ὅλην του τὴν καρδιά. Καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ πῆγε ὡς τὸν δημόσιο δρόμο πεζός.
Ὅσο ζοῦσε διηγιόταν σὲ ὅλον τὸν κόσμο τὸ θαῦμα δοξάζοντας τὸν Θεό, καὶ τιμῶντας τὸν Ἅγιο. Τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔζησαν ἀπὸ κοντά, οἱ αἰδεσ. Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Μπούσιος ποὺ ἔκανε τὴν Λειτουργία, πρωτ. Βασίλειος Μπούσιος ποὺ ἔψαλλε, ἡ πρεσβυτέρα Ἀνδρονίκη Πάντα.
-Ὅπ. π., σελ. 72-74
***
Κα΄. Ὅταν ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης ἀπὸ τὰ Φάρασα ἦταν μικρός, μετὰ τὴν ὀρφάνιά του θέλησε νὰ πάει σὲ ἕνα χωράφι τους μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Βλάση. Θὰ περνοῦσαν ἀπὸ τὸν χείμαρρο Ἐκβάση. Τὸ νερὸ ὅμως παρέσυρε τὸν Ἅγιο καὶ ὁ Βλάσης μὲ κλάμματα ἄρχισε νὰ παρακαλεῖ τὸν Ἅγιο Γεώργιο νὰ σώσει τὸν ἀδελφό του. Καὶ ἐκεῖ ποὺ ἔκλαιγε καὶ παρακαλοῦσε τὸν Ἅγιο, βλέπει ξαφνικὰ τὸν μικρὸ δίπλα του. Καὶ αὐτὸς χαρούμενος τοῦ ἔλεγε πὼς ἕνας καβαλλάρης καλόγερος τὸν ἄρπαξε καθίζοντάς τον στὸ ἄλογό του καὶ τὸν ἔβγαλε ἔξω. Ἀπὸ τότε ὁ Θεόδωρος ἔλεγε πὼς θὰ γίνει καὶ αὐτὸς καλόγηρος.
-Παϊσίου μοναχοῦ: Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης, ἔκδοσις 12η, Ἱ. Μ. Ἁγ. Ιωάννου Θεολόγιυ Σουρωτή 1999, σελ. 33
***
Κβ΄. Ὁ Ὅσιος Γεώργιος ὁ Καρσλίδης ἕνας σύγχρονος Ἅγιος ἀπὸ πολὺ μικρὸ παιδὶ ἔχασε τοὺς γονεῖς του. Μόνον ἕνας μεγαλύτερος ἀδελφὸς τοῦ ἔμεινε. Ποὺ καὶ αὐτὸς τὸν βασάνιζε καὶ τον τυραννοῦσε. Ἔτσι στὴν ἠλικία τῶν 7-8 χρονῶν ἔφυγε κρυφά, γιὰ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὴν περιφρόνηση καὶ τὴν τυραννία. Μιὰ μέρα ὅπως ἦταν μόνος καὶ προσεύχοταν, τοῦ παρουσιάστηκε ἕνας νέος καὶ πανέμορφος καβαλλάρης καὶ τὸν πῆρε μαζί του. Τοῦ μίλησε στοργικά, τοῦ εἶπε ποὺ θὰ πάει καὶ τὶ νὰ κάνει ὅταν τὸν ἀφήσει. Τὸν πῆγε πράγματι πολὺ μακριά, στὴν Τιφλίδα τῆς Γεωργίας. Ὁ νέος συνοδός του ἦταν βέβαια ὁ Ἅγιος Γεώργιος τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα θὰ ἔπαιρνε καὶ θὰ γινόταν ὁ προστάτης του.
-Μωϋσέως μοναχοῦ: Ὁ Μακάριος Γέροντας Γεώργιος Καρσλίδης, Ἱ. Μ. Ἀναλήψεως Σίψα Δράμας, 1989, σελ. 38.
***
Κγ΄. Στὴν κατανυκτικὴ καὶ μεγαλοπρεπῆ ἀγρυπνία τῆς πανηγύρεως τῆς Ἱ. Μ. Ξενοφῶντος στὶς 23 Ἀπριλίου 1989, ὁ φοβερὸς καὶ πιστὸς ὀροφύλαξ Ἅγιος Γεώργιος, συμπανηγυρίζοντας καὶ προεξάρχοντας στὴν ἀκολουθία, ἔδειξε σημεῖο μέγα καὶ θαυμαστόν. Τμῆμα τοῦ ἱεροῦ λειψάνου του, τῆς χειρός του μυροβόλησε, ἀναπέμποντας λεπτὴ καὶ πάντερπνη εὐωδία. Ἀλλὰ τὸ θαυμαστὸ δὲν ἦταν μόνο αὐτό, γιατὶ πάντα τὰ ἅγια λείψανά του εὐωδιάζουν. Τὸ σημεῖον εἶναι πὼς τὸ ἅγιον λείψανο εἶχε πάρει μορφή, καὶ σχῆμα νωπῆς πληγῆς. Αὐτὸ φαίνεται μὲ εὐκρίνεια καὶ σὲ φωτογραφίες ποὺ τραβήχτηκαν. Ὅλοι τότε τῇ προτροπῇ τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου τῆς Μονῆς, Γέροντος Ἀλεξίου, διέκοψαν τὸν ἑσπερινὸ καὶ μὲ πολλὴ κατάνυξη καὶ ἔξαρση ψυχῆς προσκύνησαν τὸ ἱερὸν λείψανο καὶ ἐψάλη ἡ παράκλησίς του.
-Ἰωαννικίου ἀρχιμανδ.: Μυροβλυσία ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Μεγ. Γεωργίου εἰς Ἱ. Μονὴν Ἁγ. Ὄρους, ἄρθρο ἐφημ. Ὀρθόδοξος Τύπος, 23-6-1989.
***
Θαύματα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Γεωργίου Ἥλια Αἰδηψοῦ Εὐβοίας.
Κδ΄. Στὸν κάτω ἀριστερὸ κίονα στὸν κυρίως ἱερὸ ναὸ τῆς Ἱ. Μ. Ἁγ. Γεωργίου Ἡλιῶν Αἰδηψοῦ Εὐβοίας, βλέπουμε μέσα σὲ προσκυνητάρι τὴν ἐφέστια καὶ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς μονῆς. Εἶναι ἐξαιρετικῆς τέχνης ἄν καὶ διακρίνεται μόνο τὸ πρόσωπο, ἡ ὑπόλοιπη εἶναι καλυμμένη μὲ ἀσημένιο πουκάμισο. Φιλοτεχνήθηκε τὸ 1835 ἀπὸ τὸν τότε Ἡγούμενο Σεραφείμ, Ἱερομόναχο. Κατὰ τὴν παράδοση αὐτὴ ἡ εἰκόνα βρέθηκε πολὺ παλιά, πάνω στὸ βουνὸ Βαλάντι.
Οἱ μοναχοὶ ἔβλεπαν πολλὲς μέρες φῶς πάνω στὸ βουνό. Ὅταν πῆγαν νὰ δοῦν τὶ συμβαίνει, ἀντίκρυσαν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου, λουσμένη στὸ φῶς. Τὴν πῆραν μὲ πολλὴ εὐλάβεια, μὲ ψαλμωδίες καὶ θυμιάματα καὶ κατέβασαν στὴν μονή. Ἀπὸ τότε ἔκαμε καὶ συνεχίζει μὲχρι σήμερα νὰ κάνει πολλὰ θαύματα.
***
Κε΄. Στὸν κάτω ἀριστερὸ κίονα, στὸν κυρίως ναὸ τῆς προειρημένης μονῆς, ὑπάρχει παλιὰ θαυματουργὸς εἰκόνα τοῦ Ἁγίου. Ἡ εἰκόνα αὐτὴ ἦταν κτισμένη γιὰ πολλὰ χρόνια μέσα στὸν βορεινὸ τοῖχο τοῦ παρεκκλησιοῦ τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Κανεὶς δὲν ὑποψιαζόταν τίποτα ὥσπου μιὰ μέρα ἐμφανίζεται ὁ Ἅγιος σὲ ἕναν ταπεινὸ βοσκὸ τῆς μονῆς καὶ τοῦ λέει: Σήκω νὰ πᾶς στὸν ἡγούμενο καὶ νὰ τοῦ πεῖς νὰ μὲ βγάλει ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ εἶμαι θαμμένος. Πές του νὰ σκάψει τὸν βορεινὸ τοῖχο τοῦ Ἅϊ-Γιάννη, ἀλλὰ ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν κατακόβη.
Σὰν νὰ φοβήθηκε λίγο ὁ παπούς, ἀλλὰ δὲν εἶπε τίποτα. Παρουσιάζεται ἐκ νέου ὁ Ἅγιος ἀλλὰ αὐτὸς πάλι δὲν πῆγε. Τὴν Τρίτη μέρα τοῦ ἐμφανίζεται μιὰ ὄμορφη ψηλὴ γυναίκα ὅλο μεγαλοπρέπεια καὶ ἐπιβλητικότητα, ἀληθινὴ ἀρχόντισσα καὶ μὲ αὐστηρότητα τοῦ εἶπε: Γιατὶ δὲν ἔκανες αὐτὸ ποὺ σοῦ εἶπε ὁ γίος μου. Σήκω γρήγορα καὶ πήγαινε στὸν ἡγούμενο. Τῆς λέει ὁ παπούς: Κυρία καὶ ἀρχόντισσα ποιά εἶσαι ἐσὺ πού μὲ διατάζεις; Εἶμαι ἡ μητέρα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἡ Ἁγία Πολυχρονία. Ὁ παποὺς σηκώθηκε εὐθὺς καὶ πῆγε στὸν ἡγούμενο καὶ τοῦ διηγήθηκε ὅλα τὰ γεγονότα. Πράγματι ἀνακάλυψαν τὴν εἰκόνα καὶ ἔμεινε ἐκεῖ ποὺ βρέθηκε. Γιατὶ ὅσες φορὲς τὴν ἔπαιρναν καὶ τὴν ἀνεβαζαν στὴν ἐκκλησία, ἔφευγε μόνη της καὶ τὴν ἄλλη μέρα τὴν ἔβρισκαν στὴν κατακόμβη. Ἔτσι ὁ τόπος αὐτὸς ὀνομάστηκε Εὕρεση.
***
Κστ΄. Ἁπὸ ἔνα χειρόγραφο ποὺ ὑπῆρχε στὴν Μονὴ ἕως καὶ πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, πληροφορούμεθα γιὰ ἕνα μεγάλο θαῦμα τοῦ Ἁγίου στοὺς μοναχοὺς τῆς Μονῆς μας. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1727, ἡγουμενεύοντος Ἀνανίου ἱερομονάχου, διοικητὴς τοῦ σαντζακίου Εὐρίπου ἦταν ὁ Ἀχμὲς Βαζὶρ Πασάς. Μὲ βίαιο τρόπο σούβλισε 100 ἄνδρες ἐδῶ στὸ νησί, καθὼς καὶ ἄλλους ἀπέναντι ἀπὸ αὐτό. Ὕστερα ἦλθε στὸ μοναστήρι, ὅπου συνέλαβε πατέρες καὶ ἀδελφοὺς καὶ τοὺς μετέφερε στὴν Χαλκίδα, μὲ σκοπὸ νὰ τοῦς φονεύσει. Ἀσφάλισαν τὴν μονὴ καὶ ἔμεινε ἔρημη 20 μέρες. Τοὺς κατηγόρησαν ὅτι εἶχαν κάνει τὴν μονὴ κατάλυμα ληστῶν. Ἀλλὰ ὁ Ἅγιος τοὺς ἐλευθέρωσε μὲ θαῦμα καὶ γύρισαν πίσω. Τὸ χειρόγραφο τὸ ὑπογράφει ὁ ἡγούμενος Ἀνανίας.
***
Κζ΄. Τὸ 1940, λίγες μερες πρὶν ξεσπάσει ὁ πόλεμος, ἦλθε μιὰ ευλαβὴς γυναίκα ἀπὸ την περιοχὴ γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸν Ἅγιο. Μόλις μπῆκε στὴν λιτὴ προσκύνησε τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου. Κάθως σήκωσε τὰ μάτιά της γιὰ νὰ δεῖ τὸ πρόσωπό της, ἔμεινε ἐμβρόντητη. Ἀπὸ τὰ μάτιά του ἔβγαιναν δάκρυα καὶ κατέβαιναν στὶς παρειές ἀναμεμειγμένα μὲ αἷμα. Μετὰ ἀπὸ λίγο ἄρχισε ὁ πόλεμος τοῦ 40.
***
Κη΄. Μιὰ ἄλλη πιστὴ κυρία, ἀπὸ τὸ Μουρσαλί (Ταξιάρχη), τὶς παραμονὲς τοῦ πολέμου τοῦ 1940, εἶδε τὴν ἄλλη θαυματουργὸ ἐικόνα τοῦ Ἁγίου, μὲ τὸ ἀσημένιο πουκάμισο γεμάτη ἱδρῶτα. Ὁ ἡγούμενος εἶπε πὼς κάτι κακὸ θὰ συμβεῖ.
Πολλοὶ πιστοὶ καὶ εὐλαβεῖς χριστιανοί, ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν μονή, βλέπουν μὲ τὰ μάτιά τους ζωντανὸ τὸν Ἅγιο μὲσα στὸν ναό του, στὴν αὐλή, ἤ καβάλα στὸ ἄλογό του, νὰ περιφέρεται γύρω ἀπὸ τὴν μονή. Ἀλλοι ἀκούουν τὸ χλιμίντρισμα τοῦ ἀλόγου του, ἤ ἀκόμα καὶ τοὺς χτύπους ἀπὸ τὰ πέταλα καὶ τὸν καλπασμό του.
***
Κθ΄. Μιὰ ἄλλη μέρα, τὸν καιρὸ τοῦ ἀντάρτικου, πολλοὶ πιστοὶ παρακολουθοῦσαν τὴν θεία Λειτουργία ἐκτὸς ἀπὸ μερικὰ παιδιὰ ποὺ ἔπαιζαν στὴν ἐξωτερικὴ αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ. Κάποια ἀπὸ αὐτὰ εἶδαν ἕναν καβαλλάρη πάνω σὲ ἕνα ἄσπρο ἄλογο νὰ μπαίνει μέσα καὶ νὰ προχωρεῖ καβάλα πρὸς τὴν κατακόμβη. Φοβήθηκαν αὐτὰ καὶ ἔτρεξαν στὶς μανάδες τους. Βούϊξε ὁ κόσμος ὅλος: Ἀντάρτες, ἀντάρτες. Καὶ οἱ περισσότεροι βγῆκαν νὰ δοῦν τὶ συμβαίνει. Πῆγαν στὴν Εὕρεση ἀλλὰ δὲν εἶδαν κανέναν. Καὶ τότε ὅλοι δακρυσμένοι δόξασαν τὸν Ἅγιο, καθὼς κατάλαβαν ὅτι ἦταν αὐτός. Στὴν κάτω κατακόμβη ὑπῆρχε ἴχνος ἀπὸ τὸ ἄλογο τοῦ Ἁγίου καὶ ὁ τόπος ὀνομάζεται ἀλογοπατησιά.
***
Λ΄. Πολλοὶ ἀκόμα ἔβλεπαν τὸν Ἅγιο νὰ περνάει καβαλάρης στὸ ἀπέναντι βουνό. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς λιτανεῖες. Κάποια εὐλογημένη ψυχὴ μᾶς διηγήθηκε, ὅτι σὲ μιὰ λιτανεία τὸν εἶδαν νὰ στέκεται ὁλοζώντανο πάνω ἀπὸ τὴν εἰκόνα του, ἐνῶ ἄλλοι τὸν εἶδαν στὴν ἐικόνα νὰ ἀνοιγοκλείνει τὰ μάτιά του.
***
Λα΄. Κάθε χρόνο, τὰ ξημερώματα καὶ τῶν δύο ἑορτῶν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, 23/4 καὶ 3/11, βλέπουν ἕνα ὑπερουράνιο καὶ ὑπερκόσμιο φῶς νᾶ φωτίζει ὅλη τὴν περιοχὴ γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι. Αὐτὸ μᾶς τὸ ἔχουν διηγηθεῖ ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς προσκυνητές. Γιαγιάδες καὶ παποῦδες ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν μονή μας, μᾶς μιλοῦν γιὰ πολλὰ σημεῖα καὶ θαύματα ἀπὸ παλιά. Τὰ πονεμένα καὶ δύσκολα χρόνια, τότε ποὺ οἱ καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ἦταν ἁπλὲς καὶ ἀπονήρευτες. Τότε ποὺ μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους ἔβλεπαν πολλὰ θεϊκᾶ μυστήρια. Καὶ ἄκουγαν θεῖα ἀπηχήματα. Ὅλη ἠ γύρω περιοχὴ εἶχε γιὰ προστάτη της τὸν Ἅγιο, βοηθὸ καὶ μοναδικὸ γιατρό. Δὲν γνώριζαν ἀπὸ φάρμακα καὶ γιατροσόφια. Ἔταξαν στὸν Ἅγιο, ἔςρχονταν, τὸν προσκυνοῦσαν καὶ γιατρεύονταν προσφέροντάς του δῶρα καὶ τάματα. Ἡ γύρω δὲ περιοχὴ εἶναι κατάσπαρτη μὲ τὸ ὄνομά του.
***
Λβ΄. Ἔχουμε μαρτυρίες ὅτι ἀπὸ παλιὰ ἔφερναν στὴν μονὴ πολλοὺς δαιμονιζόμενους. Τοὺς ἔδεναν στὸν πρῶτο καὶ ἀριστερὸ κίονα του ναοῦ, μπροστὰ ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου τοῦ τέμπλου, καὶ τοὺς ἄφηναν ἐκεῖ γιὰ μέρες μέχρι νὰ θεραπευτοῦν. Ἀκόμη πολλὰ ζευγάρια κάθε χρόνο ἀποκτοῦν παιδιὰ μὲ θαῦα τοῦ Ἁγίου. Τὸν παρακαλοῦν μὲ πόθο καὶ πίστη, παίρνουν ἁγιασμένο λαδάκι ἀπὸ τὸ καντήλι του, σταυρώνονται μὲ βαμβάκι περασμένο ἀπὸ τὸ ἅγιο χέρι του καὶ κατὰ τὴν πίστη τους λαμβάνουν τὸ ποθούμενο. Καὶ οἱ πιὸ πολλοὶ ἔρχονται καὶ βαπτίζουν τὰ παιδιὰ ποὺ ἀπέκτησαν μὲ τὴν χάρη του στὴν μονή, καὶ τοὺς δίδουν τὸ ὄνομα τοῦ θαυματουργοῦ Ἁγίου.
***
Λγ΄. Πρὶν λίγα χρόνια κάποιος εὐλαβὴς καὶ πιστὸς χριστιανὸς ἀπὸ τὴν Λάρισα εἶχε μιὰ ἀσθένεια στὸ δεξιό του πόδι. Οἱ γιατροὶ δὲν τοῦ προσέφεραν τίποτε. Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι εἶναι ρευματισμοί, καὶ ἄλλοι ἄλλα. Ὥσπου κάποια μέρα σχεδὸν κουτσαίνοντας, ἔφθασε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν μονή μας. Προσκύνησαν ὅλοι τὸ εὐῶδες καὶ θαυματουργὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου μας, μὲ πίστη, ἀγάπη, εὐλάβεια καὶ ἐλπίδα. Πλησιάζει καὶ ὁ ἀσθενὴς μὲ προσευχὴ καὶ δάκρυα, καὶ ὤ τοῦ θαύματος, μόλις ἦταν ἕτοιμος νὰ φύγει, θεραπεύεται.
***
Λδ΄. Ἕνας ἄλλος προσκυνητὴς τοῦ Ἁγίου ποὺ ἦρθε ἕνα καλοκαίρι, ἐκεῖ ποὺ ἔπαιρνε τὴν συνηθισμένη εὐλογία, μᾶς εἶπε ὅτι πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ εἶχε ἕνα φοβερὸ πάθος μὲ τὸ κάπνισμα. Ὅ,τι καὶ ἄν ἔκανε δὲν στάθηκε ἱκανὸ νὰ τὸν βοηθήσει νὰ τὸ κόψει. Ἄν καὶ γιὰ λόγους ὑγείας ἔπρεπε ἀπαραιτήτως νὰ τὸ σταματήσεο. Τυραννίστηκε πολὺ ἀλλὰ δὲν κατάφερε τίποτα. Ὥσπου μὲ δάκρυα πῆγε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καὶ τὸν παρεκάλεσε μὲ δάκρυα. Ἀμέσως κόπηκε ἠ τυραννικὴ ἐπιθυμία του τσιγάρου.
***
Λε΄. Πολλὲς καὶ διάφορες τιμωρίες ἔχουν λάβει κατὰ καιρούς, ἀπὸ τὸν Ἅγιο κακοὶ διαχειριστές, ἐπιστάτες ἤ ἐργάτες τῆς περιουσίας τῆς μονῆς. Ἰδίως ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε γυναικεῖο τὸ μοναστήρι καὶ δὲν εἶναι τόσο εὐκολο νὰ ἐπιβλέπονται διαρκῶς ἀπὸ τὶς μοναχές, τὰ δάση καὶ τὰ κτήματα, ὅπως μποροῦσαν νὰ τὸ κάνουν οἱ γεροντάδες μας. Γιὰ αὐτὸ πολλοὶ νόμιζαν ὅτι μένουν ἀφύλακτα.
***
Λστ΄. Κάποιος ποὺ διαχειριζόταν τὸν ἐλαιῶνα, στὸν Ταξιάρχη, ἔκλεψε μεγάλη ποσότητα λαδιοῦ. Ἀρρώστησε ὅμως βαριὰ καὶ ἔγινε κάλα μόνον τότε ποὺ ἐξομολογήθηκε τὶ εἶχε διαπράξει καὶ ἐπέστρεψε τὸ λάδι στὸν Ἅγιο. Ἐνῶ βρισκόταν ἀκόμα στὸ νοσοκομεῖο, γινόταν κάθε μέρα καὶ καλύτερα, ἀνάλογα μὲ τὴν ποσότητα τοῦ λαδιοῦ ποὺ ἔστελνε. Ὥσπου τὸ ἔδωσε ὅλο πίσω.
***
Λζ΄. Τὸ καλοκαίρι ἐκεῖνο ποὺ ἐκδηλώθηκε ἡ πυρκαγιὰ στὴν περιοχή, βόρεια ἀπὸ τὰ δάση τοῦ Ἁγίου, μιὰ γυναίκα βρισκόταν μὲ τὴν μητέρα της στὰ Λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ γιὰ θερμὰ λουτρά. Δὲν γνώριζε οὔτε εἶχε ἀκούσει τίποτα γιὰ τὴν μονή μας. Μιὰ μέρα ξάπλωσε νὰ ξεκουραστεῖ καὶ βλέπει στὸν ὕπνο της ὅτι βρέθηκε στὴν κορυφή, στὸ Βαλαντοβούνι. Ἐκεῖ πάνω ἔστεκε ἕνας ψηλὸς καὶ ὅμορφος νέος, ποὺ κοιτοῦσε πέρα πρὸς τὰ βουνά, ἀπὸ ὅπου φαίνονταν φωτιὲς καὶ καπνοί. Λίγο πιὸ πέρα ἦταν δέμενο ἕνα κατάλευκο ἄλογο, ποὺ φάνταζε σὰν νὰ ἦταν βασιλικό. Παραξενεύτηκε ἡ κοπέλα καὶ ἀναρωτήθηκε τὶ νὰ γυρεύουν ἐκεῖ πάνω. Γυρίζει τὸ παλληκάρι σὰν νὰ γνώριζε τὶ σκέπτεται καὶ τῆς λέει ὅτι βρίσκεται ἐκεῖ, γιατὶ ἔχει τὸν νοῦ του νὰ μὴ ἔρθει κατὰ ἐδῶ ἡ φωτιά, καὶ ὄτι ὁ ἴδιος μένει ἐδῶ. Γυρίζει μάλιστα καὶ τῆς δείχνει τὴν μονή, μέσα στὴν χαράδρα, λέγοντάς της: Νὰ ἐκεῖ κάτω εἶναι τὸ σπίτι μου, ὄποτε μπορεῖς πέρασε. Μόλις ξύπνησε, ρώτησε γιὰ τὴν μονή καὶ τῆς εἶπαν ὄτι πραγματικὰ ὑπάρχει μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Καὶ ἦλθε ἐκείνη καὶ προσκύνησε τὸν Ἅγιο καὶ ἀπὸ τότε ἔρχεται συχνά, μὲ πρόσφορα γιὰ τὴν θεία λειτουργία ποὺ παρακολουθεῖ μὲ εὐλάβεια.
***
Λη΄. Πρὶν λίγο καιρό, ἕνας εὐλαβὴς χριστιανὸς ἀπὸ τὴν Ἀθήνα ἔπαθε ἕνα ἀτύχημα. Μιλοῦσε μὲ τὸ κινητό του τηλέφωνο καὶ ἔχασε τὸν ἔλεγχο τοῦ αὐτοκινήτου του. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ πέσει κάτω ἀπὸ ἕνα γεφύρι. Πέρασαν ὤρες. Καὶ ἔμεινε ἀναίσθητος μέσα στὰ αἵματα. Μόλις συνῆλθε λίγο, γιὰ μιὰ στιγμή, φέρνει στὸν νοῦ του τὸ μοναστηρι ποὺ εἶχε ἐπισκεφθεῖ μιὰ δύο φορές, πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια καὶ παρακαλεῖ τὸν Ἅγιο νὰ τὸν βοηθήσει. Δὲν πέρασε πολύ ὥρα ὅταν κάποιοι περαστικοὶ τὸν εἶδαν καὶ τὸν μετέφεραν στὸ νοσοκομεῖο. Τοῦ πρόσφεραν τὶς πρῶτες βοήθειες καὶ τὸν τακτοποίησαν στὸ κρεββάτι. Καὶ ἐνῶ εἶχε πάνω του πλῆθος ἀπὸ σωληνάκια, τὴν ἑπονένη αἰσθάνθηκε ἐντελῶς καλά, τὰ ἔβγαλε μόνος του καὶ σηκώθηκε. Τὸ εἶδε ὡς θαῦμα τοῦ Ἁγίου καὶ ἦλθε κατασυγκινημένος στὸ μοναστήρι νὰ τὸν προσκυνήσει.
***
Λθ΄. Ἕνα πολὺ νέο κορίτσι ἔπασχε ἀπὸ καρκίνο. Οἱ γονεῖς του εἶναι μετανάστες στὴν Ἀμερική, ἀλλὰ ἔρχονται τοὺς θερινοὺς μῆνες στὴν Ἑλλάδα. Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1994 ἦλθε μὲ τὴν γιαγιά της στὴν μονή μας γιὰ νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ κοινωνήσει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ἠ Γερόντισσα τὴν σταύρωσε μὲ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου. Μετὰ ἀπὸ καιρὸ παθαίνει ὑποτροπὴ καὶ οἱ γιατροὶ δὲν ἔδιναν πολλὲς ἐλπίδες ζωῆς. Οἱ γονεῖς τῆς τὴν πῆγαν σὲ μεγάλο νοσκομεῖο τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἀμερική. Ὅταν πρὶν ἀπὸ καιρὸ ἦλθε ὁ πατέρας της πιστὸς καὶ εὐλαβὴς χριστιανός, μᾶς εἶπε ὅτι ἡ κόρη του ἔγινε τελείως καλά, καὶ πηγαίνει στὸ σχολείο. Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ἱεροῦ καὶ θαυματουργοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου καὶ ἔπειτα, ἡ ὑγεία της ἄρχισε νὰ βελτιώνεται αἰσθητῶς. Τὸ ἐρχόμενο καλοκαίρι ἦλθε καὶ ἡ ἴδια μὲ τὴν μητέρα της ὅπου λειτουργήθηκαν καὶ κοινώνησαν.
***
Μ΄. Ὁ μακαριστὸς καὶ Ὅσιος Γέροντας π. Ἰάκωβος Τσαλίκης, ποὺ διέτελεσε πνευματικὸς τῆς Ἱ. Μονῆς μας, πολλάκις εἶχε διαβεβαιώσει τὴν Γερόντισσα καὶ τὶς ἀδελφὲς γιὰ τὴν ἄγρυπνη περιφρούρηση τῆς μονῆς καὶ τὴν προστασία της ἀπὸ τὸν Ἅγιο.
Χωρὶς ποτὲ σωματικὰ νὰ ἔλθη στὴν μονή μας, καὶ χωρὶς νὰ ἔχει δεῖ τὸν χώρο, κάθε φορὰ ποὺ τοὺ ἐκφράζαμε ἀνησυχίες γιὰ τὴν ἀσφάλειά μας, μᾶς ἔλεγε: Ἐσεῖς κοιμάστε ἐπάνω, καὶ ὁ Ἅγιος ὅλη νύκτα γυρίζει γύρω γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι καὶ σὰς φυλάει.
Κάποια ἄλλη φορά, ἐποικοινωνώντας τηλεφωνικῶς μὲ τὴν Γερόντισσα, τῆς λέει: Νὰ ξέρετε ὁτι ὁ Ἅγιος Τροπαιοφόρος Γεώργιος σᾶς προστατεύει. Νᾶ τὸν βλέπω καβάλα στὸ ἄλογό του νὰ εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν μονή του καὶ νὰ σᾶς φυλάει. Νᾶ, τώρα ποὺ μιλᾶμε τὸν βλέπω νὰ εἶναι πάνω ἀπὸ τὸν τρούλλο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐσᾶς σᾶς ἔχει ἀπὸ κάτω.
***
Μα΄. Μιὰ ἄγια γερόντισσα ποὺ εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ διακονήσουμε στὴν μονή μας, ἡ μοναχὴ Εὐπραξία Μπρούλη, εἶχε ἰδιαίτερη ἀγάπη καὶ εὐλάβεια στὸν Ἅγιο. Οἱ γονεῖς της καὶ τὰ 2 ἀδέλφιά της ἔγιναν μοναχοί. Ἡ μητέρα της, μετέπειτα γερόντισσα Μητροδώρα, γυναίκα πολὺ ἁγία καὶ ἀσκητική, ἀγαποῦσε πάρα πολὺ τὶς ἀγρυπνίες. Ὅπως μὰς διηγοῦνταν ἡ γερόντισσα Εὐπραξία, ὅταν ἡ ἴδια ἦταν μωρὸ στὴν κούνια, ἡ μητέρα της τὴν ἄφηνε στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, καὶ πήγαινε στὶς ἀγρυπνίες τοῦ Ἀγίου Νικολάου τοῦ Πλανᾶ, στὸν Ἅγιο Ἐλισσαῖο.
Μετὰ ἀπὸ μιὰ ἀγρυπνία τὴν βρίσκει καὶ βλέπει τὸ κεφαλάκι της ὅλο μιὰ πληγή, γεμάτη πύον. Ἀλλὰ ἦταν τόση ἡ πίστη καὶ ἠ ἁγιότητά της, ποὺ δὲν ἡττήθηκε καὶ δὲν ἄφησε καθόλου τὶς ἀγρυπνίες της, ἀπεναντίας αὔξησε τὶς προσευχές της. Ἔτσι γυρίζοντας ἀπὸ τὴν ἀγρυπνία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, βρίσκει ὡς ἐκ θαύματος ὑγιεστάτη τὴν μικρὴ Μαρία, ὅπως τὴν εἶχε ἀφήσει πρὶν νὰ ἀρρωστήσει.
Ἡ ἴδια γερόντισσα, λίγο πρὶν κοιμηθεῖ, εἶδε τὸν θεῖο Γεώργιο νὰ περιφέρεται χαρούμενος καὶ ὑπέρλαμπρος μέσα στὸν ναό του καὶ νὰ τὸν συγυρίζει.
***
Μβ΄. Μᾶς διηγείται μιὰ ταπεινὴ καὶ εὐλαβὴς γιαγιά, πὼς ἔμενε στὸ μοναστήρι 8 χρόνια καὶ διακονοῦσε τὸν Ἅγιο σὲ ὅτι μποροῦσε. Μιὰ βραδιά ποὺ ἔπεσε νὰ πλαγιάσει, κατὰ τὰ μεσάνυχτα, ἐνῶ ἦταν ξύπνια, βλέπει νὰ ἀνοίγει ἡ πόρτα ἄν καὶ ἦταν κλειδωμένη. Μπαίνει μέσα ἕνας πανέμορφος νέος ψηλός, καστανόξανθος, μὲ πηλίκιο καὶ ροῦχα χακί. Τὴν πλησίασε καὶ τῆς λέει:
-Μὲ γνωρίζεις;
-Ὄχι, τοῦ ἀπαντᾶ.
-Γιὰ κοίταξέ με καλά, δὲν μὲ γνωρίζεις; Τῆς ξαναλέει.
-Ὄχι, τοῦ ἀπαντᾶ πάλι.
-Καλά, κοιμήσου τώρα καὶ τὸ πρωὶ ποὺ θὰ ἀνάβεις τὰ καντήλια, κοίταξε τὴν εἰκόνα καὶ θὰ μὲ γνωρίσεις.
Καὶ ἔγινε ἄφαντος. Γυρίζει μιὰ ἄλλη γυναίκα ποὺ κοιμόταν μαζί της καὶ τὴν σκουντάει νομίζοντας πὼς παραμιλοῦσε. Τῆς λέει τότε τὶ τῆς συνέβη καὶ ἔκαναν καὶ οἱ δύο τὸν σταυρό τους, δοξάζοντας τὸν Θεό, καὶ τὸν Ἅγιό Του, χωρὶς ὅμως νὰ ξέρουν ποιό.
Τὸ πρωὶ εἶδε ἡ γιαγιὰ καὶ ἀναγνώρισε στὴν εἰκόνα τοῦ τέμπλου τὸν Ἅγιο Γεώργιο ποὺ τὴν ἐπισκέφτηκε ἀποβραδίς.
***
Μγ΄. Σὲ κάποια ἄλλη γυναίκα, ἐμφανίστηκε τὸ βράδυ τῆς ἑορτῆς του καὶ τῆς εἶπε νὰ τοῦ φέρει λουλούδια, πολλὰ λουλούδια, γιασεμιά, γιατὶ δὲν εἶχε νὰ στολίσει τὶς εἰκόνες του ποὺ ἦταν ἀστόλιστες. Αὐτὴ σηκώθηκε χαράματα, μάζεψε ἕνα κάνιστρο λουλούδια, καὶ τοῦ τὰ πῆγε.
Τὸ πόσο λεπτὸς καὶ εὐαίσθητος εἶναι ὁ Ἄγιος Γεώργιος, καὶ πόσο ἀγαπᾶ τὰ λουλούδια φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ἑξῆς:
Στὰ μέρη τῆς Θράκης ἐμφανίστηκε σὲ ἕναν βοσκό ποὺ φύλαγες τὰ ζῶά του γύρω ἀπὸ ἕναν ναίσκο παλαιὸ τοῦ Ἁγίου καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ ἐπισκευάσει τὸ ἐκκλησάκι του καὶ νὰ τὸ περιποιεῖται. Ἔπειτα, τοῦ ξαναφανερώθηκε καὶ τοῦ εἶπε νὰ τοῦ φυτέψει λουλούδια στὴν αὐλή του γιατὶ τοῦ ἀρέσουν πολύ. Καὶ αὐτὸς γέμισε τὸν τόπο ὁλόγυρα, λουλούδια!
***
Μδ΄. Ἄλλοτε πάλι, ἔνιωσαν τὴν παρουσία του ὁλοζώντανη μερικοὶ γυναῖκες ποὺ μάζευαν ἐλιὲς στὸ κτῆμα τοῦ Ἁγίου, στὸν Ταξιάρχη. Τὸ βράδυ ἔμεναν στὰ ἐκεῖ γύρω οἰκήματα διότι οἱ ἀποστάσει γιὰ νὰ πηγαινοέρχονται κάθε μέρα στὰ σπίτιά τους ἦταν μακρινές. Μιὰ βραδιά, τὴν ὥρα τοῦ ἀποδείπνου, ὅταν ἕφτασαν στὸ: Θεοδρόμον ἀστέρα... τῶν Χαιρετσιμῶν τῆς Παναγιάς μας, ἀκοῦν ἀπέξω ἕναν καλπασμό, γινόταν χαλασμός! Πιάνει ἡ μία τὸ χέρι τῆς ἄλλης. Νὰ τρίζει ὁ τόπος ὅλος! Μιὰ ἀπὸ τὶς γυναῖκες φωνάζει τὸν ἐπιστάτη:
-Μπάρμπα Θανάση!
-Τί εἶναι μωρέ;
-Ἐσὺ εἶσαι; Ποῦ πῆγες μὲ τὸ ἄλογό σου;
Γιατί, τί ἔγινε, ἐλάτε ἐδῶ νὰ μοῦ πεῖτε.
Ὅμως δὲν ἦταν κανένας, ὅλα θεοσκότεινα.
Τὴν ἑπομένη ποὺ κατέβηκε ὁ Ἡγούμενος Κοσμᾶς στὸν Ταξιάρχη τοῦ τὰ ἀνέφεραν. Ἀλλὰ αὐτὸς τοὺς καθησύχασε διαβεβαιώνοντάς τους πὼς ἦταν ὁ Ἅγιος Γεώργιος.
Πάρα πολὺ τὸν ἔχουν ἀκούσει ἐκεῖ γιατὶ τὸ κτῆμα εἶναι δικό του.
***
Με΄. Κάποια ἄλλη ψυχή, μπαίνοντας στὸν ναό, ἄκουσε ψαλμωδίες. Ἄμ σκέφτηκε, ἔχουν ἀκολουθία οἱ ἀδελφές. Προχώρησε στὸν κυρίως ναὸ καὶ ἀκούει ἀπὸ τὸ ἱερὸ νὰ ψέλνουν μὲ ἄφθαστη γλυκύτητα τὸ ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου. Κοιτάζει δεξιά, ἀριστερά, τίποτα, κανείς. Οἱ ψαλμωδίες σταμάτησαν. Ἄγγελοι ἦταν! Αὐτὸς ἔμεινε ὁλομόναχος καὶ ἄρχισε νὰ σταυροκοπιέται μὲ χαρὰ καὶ κατάνυξη. Εὐλογία τοῦ Ἁγίου!
***
Μστ΄. Μιὰ φιλάγια γυναίκα ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ἀγαποῦσε πολὺ τὴν ἐκκλησία, τὰ μοναστήρια, ἀλλὰ ὀ σύζυγός της δὲν τὴν ἄφηνε νὰ πηγαίνει πουθενά. Ἦταν ἡ σκληρότητα καὶ ἡ ψυχρότητα τῆς ψυχῆς του ποὺ δὲν τὸν ἄφηναν.
Ἕνα καλοκαίρι ποὺ παραθέριζαν στὰ Λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ, ξεκίνησαν γιὰ ἕναν περίπατο καὶ ὁ δρόμος τοὺς ἔβγαλε στὸ μοναστήρι. Μπῆκαν, προσκύνησαν τὸν Ἅγιο καὶ ἔπειτα πῆγαν στὸν ἐξώστη γιὰ τὸ συνηθισμένο κέρασμα. Ἐκεῖ ἡσύχασαν ἀρκετὴ ὥρα ἀπολαμβάνοντας τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ὀμορφιὰ τῆς φύσεως. Τέλος εὐχαρίστησαν καὶ ἔφυγαν. Στὸ διάστημα ποὺ ἔμειναν, ἦρθαν ἀρκετὲς φορές. Ἡ γυναίκα μὴ μπορώντας νὰ κρύψει τὴν χαρά της, τὴν μοιράστηκε μαζί μας: Ὁ πνευματικὰ ἀδιάφορος σύζυγός της τόσο ἀναπαύτηκε στὴν μονή μας –μίλησε ὁ Ἅγιος στὴν ψυχή του- ποὺ θέλει νὰ ἔρχεται συχνά, καὶ δὲν πάει πουθενὰ ἀλλοῦ νὰ προσευχηθεῖ παρὰ μόνο ἐδῶ.
***
Μζ΄. Κάποιος καρκινοπαθής, ποὺ εἶχε μεγάλη ἀγάπη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν Ἅγιο τὸν ἐπικαλοῦνταν συνεχῶς νὰ τὸν βοηθήσει. Ἐμφανίστηκε ὁ καρκίνος στὸν πνεύμονα, ἔκανε μετάσταση στὸ συκώτι, ἔπειτα στὰ κόκκαλα, καὶ τέλος στὸν ἐγκέφαλο. Ἔπιασε ἐλαφρὰ τὸ ὀπτικὸ νεῦρο καὶ τὴν κίνηση τοῦ ἀριστεροῦ ποδιοῦ. Ἦταν ὁλόκληρος ἕνα καρκίνωμα. Ἄν καὶ γίνονταν οἰ χημειοθεραπεῖες τοὺς πρώτους μῆνες, οἱ γιατροὶ εἶπαν πὼς θὰ ἔχει φρικτοὺς πόνους καὶ τελεία παράλυση, ἕως τοὺς ἕξι μῆνες ποὺ θὰ πεθάνει.
Ὁ ἀσθενὴς παρακαλοῦσε συνέχεια τὸν Ἅγιο.
-Τί θὲς νὰ σοῦ κάνει ὀ Ἅγιος; Νὰ σὲ θεραπεύσει; Τὸν ρώτησαν μιὰ μέρα.
-Ὄχι, ὄχι, τί νὰ τὴν κάνωτὴν ζωή; Τὶ λίγα, τὶ πολλά, ἀφοῦ θὰ πεθάνουμε ποὺ θὰ πεθάνουμε. Μόνο νὰ μὴν πειραχτεῖ αὐτό, τίποτε ἄλλο δὲν παρακαλάω –καὶ ἔδειχνε τὸ κεφάλι του, χωρὶς νὰ γνωρίζει τὶς πραγματικὲς συνέπειες ποὺ θὰ εἶχε.
Κοινωνοῦσε κάθε βδομάδα σχεδὸν στὸ μοναστήρι καὶ ὁ Ἅγιος δὲν τὸν ἄφησε. Μόνος του ἔκοψε τὶς χημειοθεραπεῖες τοὺς 3-4 τελευταίους μῆνες. Ἴσαμε τὴν τελευταία του στιγμή, εἶχε διαύγεια πνεύματος, μιλοῦσε κανονικά, ἔτρωγε, ἔβλεπε, καὶ μόνο τὶς τελευταῖες μέρες δυσκολεύτηκε στὸ περπάτημα. Δὲν ἤθελε νὰ χαλάει τὶς νηστεῖες γιὰ τὴν θεία κοινωνία. Πόνο δὲν αἰσθάνθηκε πάνω του ἕνα ὤχ, δὲν εἶπε. Οἱ γιατροί, ἀποροῦσα, ἐξυπηρετοῦνταν μόνος του μέχρι τέλους.
Καὶ ὁ Ἅγιος τὸν κάλεσε ἀνήμερα τῆς ὀνομαστικῆς του ἑορτῆς στὶς 15 Αὐγούστου, ὅπου πανηγυρίζει καὶ τὸ ἐσωτερικὸ παρεκκλήσι τῆς μονῆς ἐντὸς τοῦ ναοῦ.
***
Μη΄. Ἔδινε πανελλήνιες ἐξετάσεις μιὰ σεμνὴ καὶ πιστὴυ κοπέλα καὶ πῆρε τηλέφωνο νὰ τῆς κάνουμε παράκληση. Ὁ παπούς της ἀνελλιπῶς προσευχόταν στὸν Ἅγιο καὶ κάθε μέρα ἔκανε τὴν παράκλησή του. Καὶ τόση ἦταν ἠ παρρησία διὰ τῆς ἀγάπης του στὸν Ἄγιο, ποὺ ὄταν πλησίασε ὁ καιρὸς τῶν ἀποτελεσμάτων, λέει στὸν Ἅγιο:
-Ἅγιε μου Γιώργη, μὴ καὶ δὲν περάσει ἡ ἐγγονούλα μου, δὲν ξέρω καὶ ἐγὼ τὶ θά κάνω.
Ὄχι μόνο πέρασε, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ποὺ ἤθελε. Καῖ ἦρθαν καὶ εὐχαρίστησαν τὸν Ἅγιο, ποὺ δὲν παραβλέπει τὸν πόθο καὶ τὴν προσευχὴ κανενός.
***
Μθ΄. Μιὰ ἄλλη ταπεινὴ ψυχή, καταμεσήμερο, μὲ ζέστη καὶ τὰ καυσαέρια, περίμενε πάνω ἀπὸ 2-3 ὥρες στὴν Ὁμόνοια γιὰ ταξί. Ἀπελπίστηκε, κουρασμένη μὲ ἕνα σωρὸ πράγματα, δὲν ἤξερε τὶ νὰ κάνει. Γιὰ μιὰ στιγμὴ τῆς ἦρθε στὸν νοῦ της ὁ Ἅγιος καὶ ἄρχισε νὰ ψάλλει τὸ Ἀπολυτίκιόν του. Δὲν πρόλαβε να τελειώσει καὶ ἔνα ταξὶ ἄδειο ἦρθε καὶ σταμάτησε μπροστά της.
***
Ν΄. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ σὲ μιὰ ἄλλη, ποὺ περίμενε ταξί, γιὰ νὰ πάει νὰ προλάβει τὸ λεωφορείο.
***
Να΄. Μιᾶς ἄλλης κυρίας εἶχε φύγει τὸ παιδί της μακριά. Στενοχώρια δάκρια προσευχή. Κάθε μέρα ἄναβε τὸ καντηλάκι της, θυμιάτιζε, ἄναβε τὸ κεράκι της μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα καὶ κάθε τόσο πήγαινε καὶ παρακαλοῦσε τὸν Ἅγιο Γεώργιο νὰ τῆς φέρει τὸ παιδί της:
-Ἅϊ-Γιώργη μου, βάλτο στὸ ἀλογάκι σου καὶ φέρε μοῦ του· προσευχόταν.
Δὲν πέρασε πολὺς καιρός, καὶ ὅπως προσεύχονταν μπροστὰ στὸν Ἅγιο ἀκούει νὰ ἀνοίγει ἡ πόρτα της. Ὄπως ἔκανε νὰ γυρίσει, βλέπει μπροστά της τὸ παιδί της. Χαρὰ Θεοῦ στὴν ψυχή της, ἀπὸ εὐγνωμοσύνη στὸν Ἅγιο.
***
Νβ΄. Μιὰ μέρα παίρνουν τηλέφωνο δύο ἀδέλφια, ποὺ ψάχνανε γιὰ δουλειά, νὰ κάνουμε προσευχὴ στὸν Ἅγιο καὶ νὰ ἀναψουμε ἕνα κεράκι. Ἡ πίστη τους δὲν ἔμεινε κενή. Σὲ τρεῖς μέρες βρήκανε δουλειά, καὶ πολὺ καλὴ μάλιστα.
***
Νγ΄. Ἄλλος εἶχε καρδιοπάθεια καὶ ἔπρεπε νὰ κάνει μιὰ ἐπέμβαση στὸ Λονδίνο. Φοβόταν ὅμως πάρα πολύ. Ἔρχεται στὸν Ἅγιο, ἀνάβει ἕνα κεράκι, κάνει τὴν προσευχή του καὶ φεύγει.
Ξαναπάει σὲ ἕναν φίλο του γιατρό, τὸν ἐξετάζει, τοῦ λέει πὼς δὲν χρείαζεται νὰ πάει πουθενά. Πέταξε καὶ τὰ φάρμακα ποὺ ἔπαιρνε καὶ σὲ ὄλους λέει:
-Ἐγὼ ἔχω τὸν Ἅϊ-Γιώργη μου, αὐτὸς μὲ ἔκανε καλά. Δὲν λέει· ἀσθενούντων ἰατρός· τὸ τροπάρι του; Δὲν ξαναπάω σὲ γιατρό.
Καὶ ἔχουν περάσει τώρα σχεδὸν 5 χρόνια χωρὶς καμμιὰ ἐνόχληση.
***
Νδ΄. Ἕνας εὐλαβέστατος νέος ἀπὸ τὰ ἀπέναντι χωριὰ τοῦ Βολοῦ, ἦλθε μὲ ἕναν φίλο του νὰ προσκυνήσει. Φθάνοντας λέει στὸν φίλο του πὼς δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ μέσα γιατὶ αἰσθάνοταν φοβερὰ ἐξαντλημένος. Τοὺς εἶδε ἠ Γερόντισσα καὶ τοὺς παρεκίνησε νὰ μποῦν νὰ προσκυνήσουν γιατὶ ἡ Μονὴ θὰ ἔκλεινε.
Καθὼς προσκυνοῦσε τὰ ἅγια λείψανα, σκέπτοταν τὶ θεία χάρη ἔκρυβαν μέσα τους, ἐνῶ ὁ πολὺς κόσμος δὲν καταλαβαίνει. Εὐθὺς νιώθει μιὰ θεία πνοὴ νὰ ζεσταίνει καὶ νὰ εὐωδιάζει τὸ πρόσωπό του, γεμίζοντας χαρὰ μεγάλη καὶ οὐράνια δύναμη ὅλη τὴν ὑπόστασή του. Ἀναχώρησαν, καὶ στὸ δρόμο καθισμένος πίσω στὸ μηχανάκι, αἰσθανόνταν πάλι τὴν οὐράνια πνοή, καὶ μιὰ ἀνείπωτη χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση στὴν ψυχή του. Μετὰ ἀπὸ λίγο αἰσθάνεται ἀγγελικὲς φτεροῦγες νὰ τοῦ κρατοῦν τοὺς ὤμους καὶ ἡ ἐσωτερική του χαρὰ νὰ γίνεται ἀσυγκράτητη. Ἀπὸ εὐγνωμοσύνη ξανάρθε στὶς 27.8.95 νὰ εὐχαριστήσει τὸν Ἅγιο γιὰ τὴν εὐλογημένη αὐτὴ ἐμπειρία ποὺ τοῦ χάρισε.
***
Νε΄. Τὴν ἄνοιξη τοῦ 1993, ὁ ἀνεψιὸς μιᾶς πιστῆς κυρίας ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, θὰ ἔκανε μιὰ πολὺ σοβαρὴ ἐγχείρηση στὸ πόδι. Ὁ ἀσθενὴς ἦταν μικρὸ παιδὶ 12 ἐτῶν καὶ ὀνομαζόταν Φώτης. Εἶχε πάει μὲ τὴν μητέρα του στὴν Τυνησία, νὰ δοῦν τὸν πατέρα του ποὺ ἦταν ναυτικός. Ἐκεῖ πῆρε μικρόβιο στὸ πόδι. Γυρίζουν ἐπειγόντως στὴν Ἑλλάφα καὶ τὸ παιδὶ ἕνα μήνα χαροπάλευε. Ὁ πυρετὸς δὲν ἔπεφτε καθόλου καὶ ὁ κίνδυνος ἦταν νὰ τοῦ κόψουν τὸ πόδι. Ἐσπευσμένως ἀποφασίστηκε νὰ χειρουργηθεῖ καὶ ὅ,τι βγεῖ.
Ἡ θεία του, αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ψυχή, τιμοῦσε καὶ ἀγαποῦσε πολὺ τὸν Ἅγιο. Ὁρίστηκε νὰ γίνει ἠ ἐγχείρηση στὶς 7 π. μ. Καὶ αὐτὴ ὅλη νύκτα τὴν πέρασε μὲ δάκρυα καὶ προσευχή. Τὴν πῆρε λίγο ὁ ὕπνος καὶ βλέπει πὼς πῆγε στὸ νοσοκομεῖο καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ δωμάτιο τοῦ παδιοῦ στὴν πόρτα βρισκόταν ὁ ἀδελφὸς τῆς κυρίας, ὀνόματι Γιώργος. Καθόταν καὶ φύλαγε τὸ δωμάτιο. Μόλις τὴν βλέπει τῆς λέει:
-Ἔλα βρὲ παιδάκι μου, ἄργησες, ἡ ὥρα εἶναι 7 π. μ. Ἔλα, καὶ ἐγὼ μετὰ πρέπει νὰ φύγω γιατὶ ἔχω καὶ ἀλλοῦ δουλειά.
Παρηγορημένη ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶδε, πιὸ ἔντονα τώρα παρακαλοῦσε τὸν Ἅγιο νὰ ἐπέμβει.
Ἔξω ἀπὸ τὸ χειρουργεῖο περίμεναν μὲ ἀγωνία καὶ προσευχὴ οἱ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ, ἰδιαιτέρως δὲ ἡ θεία του. Μετὰ ἀπὸ πέντε ὥρες χειρουργεῖο ἦλθαν οἰ γιατροί, καὶ τοὺς μίλησαν γιὰ θαῦμα, γιατὶ θὰ ἔκοβαν τὸ πόδι τοῦ παιδιοῦ. Ὅλοι γεμάτοι χαρὰ δόξασαν τὸν Θεό καὶ τὸν θαυματουργὸ Ἅγιό Του. Ἡ εὐσεβὴς θεία του ἦλθε στὴν μονὴ μὲ πίστη καὶ πολλὰ δάκρια, καὶ προσκύνησε μὲ εὐγνωμοσύνη εὐχαριστώντας τὸν Ἅγιο. Ἔκανε Θεία Λειτουργία καὶ ἔκτοτε ἔρχεται συχνά.
***
Νστ΄. Ἡ ἴδια ψυχή, ἤθελε νὰ ἔρθει στὸν Ἅγιο ἀλλὰ ὁ σύζυγός της δὲν ἤθελε οὔτε νὰ τὸ ἀκούσει. Στενοχωρήθηκε πολὺ καὶ μὲ πολλὰ δάκρια ἄρχισε νὰ κάνει προσευχὴ στον Ἅγιο. Ἀποκαμωμένη τὴν πῆρε ὁ ὕπνος. Βλέπει στὸν ὕπνο της τὸ σπίτι της κατασκότεινο καὶ τρόμαξε. Ξαφνικὰ φεγγοβόλησε μονομιᾶς καὶ βλέπει κάποιον Γιῶργο νὰ ἔρχεται γιὰ ἐπίσκεψη. Καὶ αὐτὴ χαρούμενη τὸν καλωσόριζε:
-Καλῶς τόν! Καλῶς τόν!
Πρωί –πρωί, τῆς λέει ὁ σύζυγος: Γρήγορα ἐτοιμάσου νὰ πᾶμε στὸ μοναστήρι.
Πολλὲς φορὲς τὴν βοηθάει καὶ τὴν ἐνισχύει ὀφθαλμοφανῶς σὲ κάθε περίσταση τοῦ βίου της ὁ Ἅγιος.
***
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄. Οἱ ἐπωνυμίες τοῦ Ἁγίου.
Ὑπάρχει συνήθεια νὰ δίνουμε διάφορα ἐπωνύμια στοὺς Ἁγίους μας, ἀπὸ εὐλάβεια ἤ ἀπὸ κάποιο θαῦμα, ἤ καὶ ἀπὸ ἄλλη αἰτία. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ὑπερέχει πάντων τῶν Ἁγίων στὰ ἐπωνύμια ποὺ Τῆς ἔδωσαν οἰ πιστοί. Ἐδῶ ἀνθολογήσαμε καὶ παραθέτουμε κάποια ἐπωνύμια τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἀπὸ διαφόρους τόπους.
Στὸ Ὄφι τοῦ Πόντου, παλαιὰ ἔλεγαν τὸν Ἅγιο Ἁέρις. Ἐπίσης στὸν Πόντο, οἱ Τοῦρκοι τὸν ἔλεγαν Ἁὲρτς ὁ Ζαντών, δηλαδὴ Ἅγιος Γεώργιος ὁ τρελλός, γιατὶ τοὺς τιμωροῦσε ἀφαιρώντας τους τὰ μυαλά. Στὴν Θράκη τὸν ὀνόμαζαν Ἀράπη ἤ Ἀρακλειανό (Ἡρακλειανό), ἐπειδὴ θαυματουργὴ εἰκόνα του βρισκόνταν στὴν Ἡράκλεια τῆς Προποντίδος. Ἀράπη δὲ γιὰ τὸν λόγο ὅτι ὁ Ἅγιος παρουσιάζεται μαύρος σὲ αὐτὴν τὴν εἰκόνα, ποὺ εἶνα ἀνάγλυφη ἀπὸ μαύρη πέτρα, ἤ ἀπὸ σκληρὸ ξύλο.
Στὸ Θησεῖο, ἔλεγαν τὸν Ἅϊ-Γιώργη Ἀκαμάτη, ἐπειδὴ οἱ Τοῦρκοι δὲν ἐπέτρεπαν νὰ τελεῖται στὴν ἐκκλησία του Θεία Λειτουργία παρὰ μόνον στὴν ἑορτή του, τὴν 23 Ἀπριλίου.
Οἱ παλαιότεροι συνήθιζαν νὰ τὸν προσφωνοῦν Ἀφέντη Ἅϊ-Γιώργη. Στὴν Καστοριὰ κυρίως, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα μέρη, εἶναι γνωστὸς ὥς Ἅϊ-Γιώργης ὁ Γοργός. Καὶ τοῦτο γιατὶ εἶναι πολὺ ταχὺς Ἅγιος στὴν βοήθεια αὐτῶν ποὺ τὸν ἐπικαλοῦνται, ὅπως λέγουν καὶ τὰ τροπάριά του: ἡ ταχυτάτη βοήθεια, ἡ ταχεῖα ἐπίσκεψις, ταχινὲ προστάτα.
Στὴν Κρήτη εἶναι πολὺ γνωστὸς ὁ Ἅϊ-Γιώργης ὁ Διασορίτης καὶ σχετίζεται ἴσως μὲ τὴν λατρεία τοῦ Δία (Διός-ἱεροῦ).
Μιὰ ἄλλη ἐπωνυμία εἶναι Δυσουρίτης, θεραπεύει δηλαδὴ τὴν δυσουρία. Τοιχογραφία τοῦ Ἅϊ-Γιώργη τοῦ Δυσουρίτη ὑπάρχει στὴν Μονὴ Ξενοφῶντος.
Στὴν Ἴμβρο ἔχουμε τον Ἅϊ-Γιώργη τὸν Ζοῦρο, ἐπειδὴ θεραπεύει τὴν ζοῦρα, τὴν φυματίωση, τὸν μαρασμό, σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀφήνουν στὸ ἐκκλησάκι του τὰ ρακή τους.
Συνηθισμένα ἐπωνύμια εἶναι ακόμα Θαυματουργός, Τροπαιοφόρος, Μέγας ἤ Μεγάλος. Τὸν ὀνόμασαν ἔτσι ἀπὸ τὰ ἄπειρα θαύματα ποὺ κάνει σὲ ὅποιον μὲ πίστη τὸν ἐπικαλεῖται. Ἐπίσης, ἐπειδὴ ἔστησε πολλὰ τρόπαια, δηλαδὴ νίκες καὶ θριάμβους στὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ὡς ἀξιωματικός. Ἀλλὰ κυρίως στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὅπου θριάμβευσε ἐναντίον τοῦ κακοῦ καὶ νίκησε τὸν διάβολο. Καὶ Μέγας ἐπειδὴ θεωρεῖται ὁ μεγαλύτερος καὶ κορυφαῖος τῶν ἀθλητῶν καὶ Μαρτύρων.
Στὴν Κάσο ὀνομάζεται Ἅϊ-Καλλάρης, ἐνῶ ἀλλοῦ Ἅϊ-Καβαλάρης, ἐπειδὴ εἶναι ἔφιππος Ἅγιος. Ἄλλοι τὸν προσφωνοῦν Ἅϊ-Γιώργη Καππαδόκη, τὸπο καταγωγῆς του καὶ πατρίδα τοῦ πατέρα του. Καλεῖται ἀκόμα καὶ Παλαιστίνιος, ἀπὸ τὸ τοπο καταγωγῆς τῆς μητέρας του.
Στὴν πολη τῆς Χίου καὶ στὴ θέση Λίμνη ὑπάρχει ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Καταδότη. Ἐκεῖ συγκεντρώθηκαν οἱ χριστιανοὶ νὰ συννενοηθοῦν γιὰ τὴν ἐπανάσταση κατὰ τῶν Γενουατῶν. Κάποιος ὅμως τοὺς κατέδωσε καὶ ἐσφάγησαν ὅλοι.
Στὴν Πρίγκηπο ὀνομάζεται Κουδουνᾶς, καὶ τοῦτο διότι στὴν εἰκόνα του ἀπεικονίζονται κουδουνια, σύμβολα τῆς παραφροσύνης, τὴν ὁποίαν ὅλοι πιστεύουν ὅτι θεραπεύει. Ἐκεῖ ἄν θέλου νὰ ποῦν γιὰ κάποιο ὅτι δὲν εἶναι καλά, λένε: αὐτὸς εἶναι γιὰ τὸν Κουδοῦνα.
Τὴν γιορτή του, 3 Νοεμβρίου, τὴν ὀνομάζουν· τοῦ Κρασᾶ, ἤ· τοῦ Μεθυστῆ, ἐπειδὴ προφανῶς τὴν ἡμέρα αὐτὴ γινόταν τὸ ἄνοιγμα τῶν νέων κρασιών.
Στὴν Κύπρο λέγεται Ἅϊ-Γιώργης τοῦ Σπόρου, ἤ ἀλλοῦ τοὺ Σποράρη, γιατὶ ἀπὸ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἀρχίζει ἡ σπορὰ τῶν δημητριακῶν ἀπὸ τοὺς γεωργούς.
Στὰ Ψωμαθιὰ τῆς Πόλης ὑπάρχει ναὸς τοῦ Ἁγίου, στὸν αὐλόγυρο τοῦ ὁποίου παλιὰ ἦταν ἕνα μεγάλο κυπαρίσσι ποὺ κάηκε τὸ 1782. Ἀπὸ αὐτὸ ἔλεγαν τὸν Ἅγιο Κυπαρισσᾶ. Τὸ 1883 καὶ αὐτὸ γιὰ τὴν ἱστορία, ὁ Πατριάρχης Κωνστάντιος φύτεψε ἕνα καινούριο κυπαρίσσι.
Σὲ πολλὲς περιοχὲς ὁ Ἅγιος θεωρεῖται προστάτης τῶν ψαράδων καὶ συχνὰ τὸν παρακαλοῦν νὰ τοὺς βοηθήσει στὴν ψαριά. Καὶ ὅταν δὲν πάει καλὰ ἡ ψαριά, τὸν λένε Παξιμαδοκλέφτη.
Σὲ ἕνα χωριὸ τῆς Μεσσηνίας τὰ Γιαννιτσά, κοντὰ στὸ ναό του φαίνονται ἴχνη ἀπὸ πέταλα, ποὺ ὅλοι πιστεύουν πῶς εἶναι τοῦ ἀλόγου του, καὶ γιὰ αὐτὸ τὸν λένε Πεταλωτή.
Σὲ διάφορες περιοχὲς τὸν καλοῦν Ἅϊ-Στρατηγό, γιὰ τὸ ἀξίωμα φαίνεται ποὺ εἶχε. Στὴν Κρήτη ὅταν κάποτε ἔκτιζαν ἕνα ναό του, μερικοὶ πῆγαν νὰ ψαρέψουν γιὰ νὰ ταίσουν τοὺς ἐργάτες. Καὶ ἔπιασαν τόσα πολλὰ ψάρια ποὺ ὀνόμασαν καὶ τὴν ἐκκλησία του· τοῦ Ἅϊ-Γιώργη τοῦ Ψαροπιάστη.
Στὸ Ἅγιο Ὄρος ὑπάρχει κελλὶ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Φανερωμένου. Πρόκειται γιὰ ἕνα κελλὶ ἀπομακρυσμένο ἀπὸ τὶς Καρυές. Πρὶν ἀπὸ 200 τόσα χρόνια, μία νύκτα, πήγαν ληστὲς μὲ σκοπὸ νὰ κλέψουν τὰ δυὸ γεροντάκια ποὺ ἔμεναν ἐκεῖ. Τοὺς ἄνοιξε μὲ καλωσύνη ἕνας νέος καὶ τοὺς πῆγε στὸ ἀρχονταρίκι, ἴσαμε νὰ φωνάξει τὸν Γέροντα. Περίμεναν γιὰ πολὺ οἱ κλέφτες καὶ ἀφοῦ δὲν εἶδαν κανέναν εἶπαν νὰ ἀρχίσουν τὴν ληστεία. Ἀλλὰ τότε κατάλαβαν ὅτι ἦταν ἀοράτως δεμένοι. Ἀπὸ τὶς φωνές, σηκώθηκαν οἱ Γέροντες καὶ τοὺς εἶδαν. Ὅταν ἔμαθαν τὶ συνέβη, ἔφεραν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ οἱ ληστὲς ἀναγνώρισαν τὸ παλληκάρι ποὺ τοὺς ἄνοιξε. Καὶ ἀμέσως μετανοημένοι ἔπεσαν καὶ προσκύνησαν τὸν Ἅγιο. Ἕνας μάλιστα ἀπὸ αὐτοὺς πήγε καὶ ἀσκήτεψε τὰ Καρούλια, ὅπου καὶ ἔκτισε τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ θαῦμα, τὸ κελλὶ πῆρε τὸ ὄνομα: Ἅγιος Γεώργιος Φανερωμένος.
Πολλὲς φορὲς δίνουν στὸν Ἅγιο τὸ ὄνομα τοῦ κτήτορος τοῦ ναοῦ, π. χ. ὁ Ἅϊ-Γιώργης ὁ Μαχαιρᾶς, ἤ ὁ Ἅϊ-Γιώργης ὀ Τραχύς· καὶ οἱ δύο αὐτοὶ ναοὶ βρίσκονται στὴν Νάξο. Καὶ ὁ μὲν ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἀνήκει στὴν οἰκογένεια τῶν Μαχαιράδων, ὁ δὲ ἄλλος σὲ κάποιον ὀνόματι Τραχύ. Στὴν Πόλη ὑπάρχει ὁ Ἅϊ-Γιώργης ὁ Ἀγριδιανός (Μ. Γεδεών, Πατριαρχικοὶ Πίνακες, Κων/πολις 1885-90, σελ. 551), ἐνῶ στὴν Χίο τὸν καλοῦν Πεζόστρατο ἤ Κητοκτόνο (Γ. Σωτηρίου, Βυζαντινὰ μνημεία Κύπρου, Ἀθήνα 1935, πίν. 103).
Κατὰ τόπους ἔχουν δώσει στὸν Ἅγιό μας πολλὲς ἐπωνυμίες. Ἀπὸ αὐτὲς ἀναφέραμε ἐνδεικτικὰ λίγες μόνον ἐδῶ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄.
Βίος καὶ Μαρτύριον τῶν Ἁγίων
Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου καὶ
τῆς μητρὸς αὐτοῦ Πολυχρονίας.
Ἱ. Μ. Ἁγ. Γεωργίου Ἡλιῶν Εὐβοίας, 1999
α΄
Ἡ πανύμνητος ἐνανθρώπηση τοῦ Σωτῆρός μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ
η ἐπὶ γῆς παρουσία καὶ βασιλεία Του ἔλαμπε ἤδη σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη, τὴν ἐποχὴ τῆς πανίσχυρης ρωμαϊκῆς κυριαρχίας . Ἠ κυριαρχία της ἁπλωνόνταν σὲ ὅλο σχεδὸν τὸν τότε γνωστὸ κόσμο. Τὸ θεῖο ὅμως καὶ σωτήριο κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου γιὰ μὲν τοὺς Ἰουδαίους ἦταν σκάνδαλο, γιὰ δὲ τοὺς ἐθνικοὺς μωρία. Γι’ αὐτό, τυφλωμένοι ἀπὸ τὴν πλάνην καὶ τὴν ἀσέβειαν, ἔδιωξαν, μὲ μῖσος καὶ μανία, τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ.
Σκληροὶ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες αἱματοκύλησαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Στὰ μαρτυρικὰ καὶ ματωμένα αὐτὰ χρόνια βασίλευσε ὁ ἄγριος καὶ αἱμοβόρος Διοκλητιανός (284-305 μ. Χ.). Σκληροί, ἐπίσης, ἦταν καὶ οἱ συνάρχοντές του Αὔγουστος, Μαξιμιανὸς Αὐρήλιος (293-305 μ. Χ.), καθὼς καὶ ὁ γαμπρός του Καῖσαρ Γαλέριος Μαξιμιανός. Ἀκόμα ὁ Μαξέντιος καὶ ὁ Μαξιμίνος.
Ἡ βασιλεία τοῦ Διοκλητιανοῦ ἔμεινε στὴν ἱστορία, γιὰ τοὺς φοβεροὺς διωγμούς της ὡς ἡ ``ἐποχὴ τῶν Μαρτύρων``.
***
Αὐτοὺς τοὺς χρόνους ζῆ ἕνας Ἕλληνας συγκλητικός, στρατηλάτης στὸ ἀξίωμα, ὁ Γερόντιος. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καππαδοκία, ἀπὸ πλούσια καὶ ἐπίσημη γενιά.
Σὲ κάποιο παλιὸ χειρόγραφο ἀναφέρεται ὅτι γεννήθηκε στὴν Σεβαστούπολη τῆς Μικρῆς Ἀρμενίας. Ἦταν εἰδωλολάτρης καὶ κάθε μέρα προσευχόταν στοὺς ψεύτικους θεούς, μὲ σπονδές, θυμιάματα καὶ θυσίες. Ἡ σύζυγός του ὀνομαζόταν Πολυχρονία καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν γνωστὴ Λύδδα (Διόσπολη) τῆς Παλαιστίνης. Ἀπὸ φημισμένο καὶ ἀρχοντικὸ γένος καὶ ἐκείνη. Οἱ γονεῖς της εἶχαν βαθειὰ καὶ μεγάλη εὐσέβεια. Ἦταν γυναίκα σεμνή, καὶ γενναία. Στολισμένη μὲ ἐκείνη τὴν ἐσωτερικὴ καὶ πνευματικὴ σοφία. Ἔλαμπε ἡ ψυχή της ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν πίστη στὸν Χριστό. Ἀλλὰ καὶ ἡ φυσικὴ ὡραιότητα τὴν ἔκανε πανέμορφη σὲ ὅλα. Ἦταν πλημμυρισμένη ἀπὸ σωφροσύνη, καλοσύνη καὶ γλυκύτητα. Ἀπ’ ὅλα πιὸ πολὺ αὐτὴ ἡ ἀγγελόψυχη ἀγαποῦσε μὲ θεῖον ἔρωτα τὴν προσευχή, καὶ τὴν ταπείνωση. Ὁ χρόνος της κυλοῦσε ἀνάμεσα στὴν ἀνάγνωση τῶν θείων Γραφῶν καὶ στὴν δοξολογία, τοὺς ὕμνους καὶ τὴν εὐχαριστία. Ἔτρεφε τὴν ψυχής μελετώντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, καὶ τὸ ἱερὸ Ψαλτήρι, ``ἡμέραν καὶ νύκτα``. Τὴ δὲ ζωή της, ρύθμιζε σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Κυρίου. Πῶς νὰ μὴ λάμψει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ μέσα της; Πῶς νὰ μὴ χαριτωθεῖ; Ἔτσι σιγὰ - σιγά, ἀξιώνεται πνευματικῶν δωρεῶν καὶ θείων χαρισμάτων.
Τὶς προσευχές, καὶ τὶς ἀγρυπνίες της ἡ μακαρία Πολυχρονία, τὶς συνόδευε μὲ ἐγκράτεια καὶ νηστεία. Ἔτσι, ἀποσπασμένος ὁ νοῦς της ἀπὸ τὴν γῆ, ὑψωνόταν στὸν οὐρανὸν καὶ βυθιζόταν στὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ. Καὶ καταυγαζόταν ἀπὸ τὸ θεῖον φῶς, καὶ γινόταν δοχεῖο τοῦ Παρακλήτου. ``Εἰρήνη πολλὴ τοῖς ἀγαπῶσι τὸν νόμον Σου``. (Ψαλμ. ΡΙΗ΄ 118, 165).
***
Ἔτσι ἦταν οἱ χριστιανοὶ ἐκείνων τῶν χρόνων. Ταπεινοί, εἰρηνικοί. Εὐλογημένοι ἄνθρωποι. Προσεύχονταν μὲ κατάνυξη. Μελετοῦσαν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἐργάζονταν τίμια, μὲ ὑπομονὴ καὶ προσευχή. Ἐκείνους τοὺς πονεμένους χρόνους, ἡ ταπείνωση ἦταν τὸ κόσμημά τους. Καὶ ἡ ψυχή τους, ``ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ``, καθαριζόταν ἀπὸ τοὺς διωγμούς, καὶ τὰ μαρτύρια.
Μετέδιδαν τὴν χάρη καὶ τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ σὲ ὅσους τοὺς πλησίαζαν. Καὶ γεύονταν οἱ ψυχές τους, τὴν δικιά τους οὐράνια γλυκύτητα, καὶ μποροῦσαν μὲ μιὰ ἁπλότητα νὰ στέκονται ἐκεῖ ποὺ αὐτοὶ βρίσκονταν παντοτινά, στὸν Παράδεισο, κοντὰ στὸν Χριστόν, στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
***
Ἡ θεία Πολυχρονία ζοῦσε ὡς ``πάροικος καὶ παρεπίδημος`` σὲ αὐτὴ τὴν γῆ. Ὁ νοῦς της ἦταν ὑψωμένος στὴν οὐράνια ζωή, καὶ τὰ μέλλοντα ἀγαθά. Ψυχὴ ἀδάμαστη, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Γιατί, ὅποια καὶ ἄν εἶναι ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ σκληρότητα ποὺ μᾶς περιβάλλει, ὅλα μέσα στὴν χάρη τοῦ Θεοῦ γίνονται εἰρηνικά, γαλήνια καὶ χαρούμενα. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, πραότης, γλυκύτητα, καὶ διδάσκει τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό, καὶ γιὰ τὸ πλησίον. Ἔτσι μεταμόρφωνε ``ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ`` τὸν γύρω χῶρό της, καὶ στὸ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον τοῦ συζύγου της ἄφηνε νὰ διαχέεται ἡ πάντερπνος ὀσμὴ τῆς πνευματικῆς εὐωδίας. Πίστη ζωντανή, καὶ ἁγιότητα ἀληθινή!
***
Τὸ 280 μ. Χ. περίπου γεννᾶται ὁ Γεώργιος. Ἡ θεοτίμητη Πολυχρονία καὶ ὁ Γερόντιος γέμισαν ἀπὸ χαρά, καὶ εὐφροσύνη. Γεννήθηκε, πιθανώτατα, στὴν εὐλογημένη μητρικὴ γῆ, τὴν Λύδδα, καὶ ἔπειτα μετοίκησαν στὴν Καππαδοκία. Ἀπὸ τὶς πρῶτες μέρες τῆς ζωῆς του φάνηκε ὅτι ἦταν ``ἡγιασμένος ἐκ κοιλίας μητρός``. Μιὰ ἐξαιρετικὴ θεία ἐπιστασία καὶ σημεῖα διάφορα συνόδευαν αὐτὸ τὸ παιδί, ἀπὸ τὴν τρυφερή του ἠλικία. Ἀρχαῖο κείμενο ἀναφέρει, ὅτι ἕνας ἐνάρετος καὶ ἅγιος ἰερωμένος προεῖπε στὴν μητέρα του γιὰ τὴν ἁγία του γέννηση. Τῆς μίλησε γιὰ τὴν εἰδικὴ χάρη καὶ τὴν εὐλογία, ποὺ θὰ εἶχε ἀπὸ τὸν Θεό. Καὶ γιὰ τὴν δόξα ποὺ θὰ τὸν περιέβαλλε. Μέγα καύχημα τῆς Ἐκκλησίας στοὺς αἰῶνες! Τῆς ὑπέδειξε ἀκόμα καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ ὄνομά του, τὸ συμβολικό, Γεώργιος.
Ἡ Ἁγία Πολυχρονία μεγάλωνε κρυφὰ τὸν γιό της ``ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου``. Τοῦ μετέδιδε τὴν θέρμη τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστό, καθὼς καὶ τὴν βαθειὰ εὐλάβειά της. Μὲ τὴν ἁγία ζωή της καὶ τὸ παράδειγμά της, μὲ τὴν προσευχή, καὶ τὴν ἀκλόνητη πίστη της, εὐλαβικά, μὲ φόβο Θεοῦ ἔσπερνε τὸν θεῖο σπόρο στὴν καθαρὴ καρδιὰ τοῦ μικροῦ Γεωργίου. Τοῦ μιλοῦσε κρυφά, καὶ μυστικά, γιὰ τὸν Κύριο. Τὸν παιδαγωγοῦσε μὲ τὸν διακριτικό τρόπο της καὶ τὶς θαυμαστὲς διηγήσεις, μὲ τὰ ἡρωϊκὰ κατορθώματα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἀσκητῶν.
Φρόντισε ἀπὸ μικρὸν ἀκόμα, νὰ τοῦ δώσει τὸ ἅγιον Βάπτισμα, σἐ ἕνα μοναστήρι μὲ ἐπίσκοπο
καὶ ἱερεῖς, ὅπως ἀναφέρεται σὲ ἱερὸ κείμενο. Ἡ καταυγασμένη ἀπὸ τὸ θεῖον φῶς μορφὴ τῆς Πολυχρονίας, φώτιζε τὸν ἀληθινὸ δρόμο τοῦ μικροῦ Γεωργίου πρὸς τὸν Θεό. Ἔβλεπε, πού, ὁ νοῦς καὶ ὁ λογισμός της ἦταν γυρισμένος συνέχεια στὸ Θεό, καὶ στὴν ἀιωνιότητα, ἔβλεπε τὴν ἀσκητικότητα, τὴν πίστη καὶ κάθε ἀρετὴ πάνω της, καὶ ἐκεῖνος, μιμούμενος τὸ ἅγιον παράδειγμά της, τὴν ἀντέγραφε σὲ ὅλα. Ἀγαποῦσε τὶς ἱερὲς συνάξεις καὶ ἔτρεφε τὴν ψυχή του ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, μὲ φόβο Θεοῦ, ταπείνωση καὶ πολλὴ κατάνυξη. Συμπονοῦσε ὅπως καὶ ἡ μητέρα του, τοὺς ἀναγκεμένους, τοὺς πονεμένους καὶ καταφρονεμένους.
Ἀπὸ τὸν πατέρα του Γερόντιο, ἔμαθε νὰ ἀγαπᾶ τὶς γενναῖες πράξεις τῶν πολεμιστῶν. Αὐτὸ ἔγινε αἰτία νὰ άκολουθήσει τὴν στρατιωτικὴ τέχνη.
***
Στὴν κατάλληλη ἡλικία, ὁ Γεώργιος κατατάχθηκε στὸν ρωμαϊκὸ στρατό. Ἐκεῖ θὰ διαπρέψει μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν γενναιότητά του. Ἔγινε περιζήτητος, καὶ ὅλοι τὸ θεωροῦσαν τιμή τους νὰ βρίσκονται κοντά του. Νὰ μιλοῦν μαζί του. Ἦταν περίπου τὸ 279 μ. Χ. Οἱ Ρωμαῖοι μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Γαλέριο Μαξιμιανό, Καίσαρα καὶ γαμπρὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ, κηρύττουν τὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ναρσῆ τῆς Περσίας. Θιγμένος ὁ Καῖσαρ, ἀπὸ τὴν προηγούμενη ἦττά του, ζητᾶ νὰ πάρει πίσω τὰ χαμένα ἐδάφη καὶ τὴν τιμή του.
Στὸν ρωμαϊκὸ στρατό, διακρίνεται γιὰ τὴν τόλμη καὶ τὸν ἡρωϊσμό του ὁ νεαρὸς Γεώργιος, λαμβάνοντας καὶ τὸ ἀξίωμα τοῦ τριβούνου. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ τὴν μητρικὴ εὐλογία, πέτυχε λαμπρὲς νίκες. Στὴν ἡλικία μόλις τῶν 18 χρονῶν, γοητευμένος ἀπὸ τὴν ἀνδρεία του καὶ τὴν ἀρετή του, ὁ Διοκλητιανὸς τὸν ἔκαμε Δούκα (διοικητή) μὲ τὸν τίτλο τοῦ Κόμητα στὸ τάγμα τῶν Ἀνικιώρων τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς: ``πολλάκις πρότερον μεγαλοπρεπῶς διαπρέψας τοῦ τῶν σχολῶν μετὰ ταῦτα πρώτου τάγματος κόμης κατ’ ἐκλογὴν προεβλήθη``.
***
Ὑπερήφανος γιὰ αὐτὲς τὶς διακρίσεις καὶ τὶς τιμὲς στὸν γιό του ὁ Γερόντιος τὸν παρακαλεῖ νὰ μεταβοῦν στὸν ναὸ τῶν θεῶν καὶ νὰ τοὺς προσφέρουν θυσίες καὶ θυμιάματα. Ἔπρεπε νὰ τοὺς εὐχαριστήσουν ποὺ τοὺς ἔκαμαν τόσο μεγάλες τιμές, σὲ τέτοια ἡλικία.
Ὁ Γερόντιος δὲν γνώριζε ὅτι ὁ γιός του Γεώργιος ἦταν χριστιανός. Ἔτσι σὲ αὐτὰ τὰ πατρικὰ λόγια, ἐκεῖνος ὑπομειδίασε καὶ σὰν νὰ στέναξε λιγάκι, τοῦ λέει: Δὲν μπορῶ νὰ ἔλθω στὸν ναὸ τῶν θεῶν σου, γιατὶ εἶναι πλάνη νὰ θυσιάζεις σὲ πελεκητὲς πέτρες. Δὲν εἶναι αὐτοὶ οἱ θεοί, ποὺ ἔκαναν τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆ. Αὐτὰ εἶναι εἴδωλα δαιμόνων, ποὺ χάνονται καὶ τὰ ἴδια, καὶ ὅσοι πιστεύουν σὲ αὐτά. Ἄκου τὶ λέει ἡ Ἁγία Γραφή, γιὰ αὐτά· Τοὺς μιλᾶς καὶ δὲν σὲ ἀκοῦνε. Τοὺς γνέφεις καὶ δὲν σὲ βλέπουν. Πέφτουν κάτω καὶ δὲν σηκώνονται. Πῶς μποροῦν ἔτσι νὰ βοηθήσουν ἄλλους; Ἄν θέλεις, ἄκουσέ με, πατέρα μου. Ἐγὼ γνώρισα τὸν ἀληθινὸ Θεό, μέσα ἀπὸ τὶς ἁγίες Γραφές, καὶ αὐτὸν προσκυνῶ καὶ δοξάζω, ποὺ ἔκαμε τὸν οὐρανὸ καὶ ἐμᾶς καὶ ὅλη τὴν γῆ. Ἔλα νὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων καὶ νὰ ζήσουμε τὴν αἰώνια ζωή, καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, θὰ μᾶς σώσει, γιατὶ ἀγαπᾶ ὅλους ὅσοι ἐλπίζουν σὲ Αὐτόν. Ἄκου καὶ τοῦτο· Ὁ Παῦλος, ποὺ ἦταν κάποτε διώκτης τῆς Ἐκκλησίας, ἄφησε τοὺς διωγμούς, καὶ ἔγινε διδάσκαλος, ὅταν ἦλθε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ πάνω του. Καὶ συμβούλευε τὰ καλὰ ἔργα καὶ ἀγαθά, γιατὶ πίστεψε βαθιὰ καὶ ἀγάπησε τὸν Ἰησοῦ Χριστό...
Ὅταν ἡ μητέρα του Πολυχρονία ἄκουσε αὐτὰ τὰ σοφὰ λόγια ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ παιδιού της, ἔνιωσε μιὰ ἀνεκλάλητη χαρά, καὶ εὐφροσύνη. Καὶ μὲ καρδιὰ ἀγαλλόμενη δόξασε τὸν Θεό. Ὁ Γερόντιος δέ, ὁ πατέρας του, μὲ μεγάλη λύπη στρέφεται πρὸς τὸν Γεώργιο καὶ τοῦ λέει: Ἀλίμονο γλυκό μου παιδί, ποιός σὲ δίδαξε αὐτὲς τὶς τρέλες; Δὲν γνωρίζεις ὅτι ἡ θρησκεία τῶν χριστιανῶν εἶναι μιὰ ἀνοησία; Καὶ οἱ θεοὶ θὰ ὀργισθοῦν ποὺ τοὺς ὑβρίζεις, καὶ γρήγορα θὰ σὲ οδηγήσουν στὴν καταστροφή, καὶ τὸν θάνατο. Ἔλα λοιπόν, παιδί μου ἀγαπημένο, καὶ πρόσφερέ τους θυσία.
Ὁ Γερόντιος ἦταν εἰδωλολάτρης, ἀλλὰ κατὰ βάθος ἦταν θεοφοβούμενος καὶ ἄκακος ἄνθρωπος. Ἡ μακαρία σύζυγός του Πολυχρονία προσευχόταν μὲ πίστη θερμή, στὸν Κύριο, νὰ τὸν ὁδηγήσει καὶ αὐτὸν στὴν χαρὰ τῆς θεογνωσίας. Νὰ μὴν πεθάνει μέσα στὴν πλάνη, καὶ χάσει τὴν ψυχή του.
Τὸν ἴδιο πόνο εἶχε γιὰ τὸν πατέρα του καὶ ὁ Γεώργιος, καὶ προσευχόταν καὶ ἐκεῖνος μὲ πίστη νὰ λάμψει τὸ φῶς τῆς ἀληθείας στὴν καρδιά του. `` Ὁ Θεός, θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν``. Ἐπίσης καί: πολλὰ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη``.
Τὴν ἴδια νύκτα, φανερώνεται ὁ Χριστὸς ἐν ὀπτασίᾳ στὸν Γερόντιο. Γιὰ νὰ δείξει τὴν ἄφατη εὐσπλαγχνία καὶ ἀγαθότητά Του, καὶ νὰ ἐπιστρέψει τὸν Γερόντιο στὴν ἀληθινὴ πίστη, διὰ προφάσεως, τὸν βασανίζει μὲ ἕναν πολὺ ὑψηλὸ πυρετό. Φωνάζει τὸν Γεώργιο καὶ τοῦ λέγει: Παιδί μου, ἀληθινὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν, καὶ ὁ Θεός του μεγάλος καὶ φοβερός. Γιὰ αυτὸ πήγαινε γρήγορα παιδί μου, καὶ ψάξε νὰ βρεῖς μερικοὺς χριστιανούς, νὰ ρθοῦν νὰ παρακαλέσουν, γιὰ νὰ σωθῶ ἀπὸ τὴν βάσανο αὐτή, γιατὶ πολὺ ὑποφέρω,
Ὁ Γεώργιος καὶ ἡ μητέρα του Πολυχρονία, ὕψωσαν τὰ μάτια στὸ οὐρανὸ καὶ δόξασαν τὸν Κύριο γιὰ τὸ μεγάλο τοῦτο θαῦμα. Τὸν εὐχαρίστησαν θερμὰ γιὰ τὸ ἔλεος ποὺ δείχνει σ’ αὐτοῦς ποὺ τὸν ἀγαποῦν, ποὺ ὁδήγησε κοντά Του, σὰν τὸν ἄσωτο υἱό, αὐτὸν ποὺ ἴσαμε τώρα ἦταν μακριά Του. Καὶ στρέφεται εὐτυχισμένος ὁ γιὸς πρὸς τὸ πατέρα, λέγοντάς του: Πατέρα μου, ἄν τώρα πιστέψεις στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ πᾶς κοντά Του, ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου τότε, ὄχι μόνο ἀπὸ ἀυτὴν τὴν δοκιμασία θὰ θεραπευτεῖς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς ἁμαρτίες σου θὰ λυτρωθεῖς, καὶ θὰ ἀξιωθεῖς τῆς αἰωνίου ζωῆς. Γιατί, ὁ ἴδιος λέει: Δεῦτε, καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ (Ἠσ. 1, 18). Καὶ ὁ Γερόντιος μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς του φωνάζει: Πιστεύω στὸν Θεὸ ποὺ μοῦ φανερώθηκε αὐτὴν τὴν νύκτα, καὶ μοῦ φώτισε τὴν ψυχή.
Μιὰ μυστικὴ καὶ οὐράνια χαρά, γέμισε μάνα καὶ γιό. Καὶ ἄστραφτε ὁ Γεώργιος πηγαίνοντας γρήγορα σὲ ἕνα κοντινὸ μοναστήρι νὰ φέρει τοὺς εὐλαβεῖς ἱερεῖς ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐβαπτίσθη καὶ αὐτός, γιὰ τὸ βάπτισμα καὶ τὴν θεραπεία τοῦ πατέρα του. Ἦλθαν ἐκεῖνοι, διάβασαν εὐχές, προσευχήθηκαν καὶ ἔπεσε ὁ ὑψηλὸς πυρετός. Τὸν κατήχησαν, καὶ στὴν συνέχεια τὸν βάπτισαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἐλευθερωμένος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς πλάνης καὶ τῆς εἰδωλολατρίας, νιώθει τώρα νὰ τὸν καλύπτει μιὰ ὑπερκόσμια ἀγαλλίαση καὶ γλυκύτητα, καὶ μιὰ ἀνείπωτη χαρά. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σκήνωσε ἐντός του καὶ κατηύγασε τὴν καρδιά του μὲ φῶς καὶ τὸν πλήρωσε ἀπὸ τὴν ἄρρητη εὐωδία Του. Τοῦ ἀποκαλύφθηκε ὁ Χριστός, ἐπειδὴ ἦταν ταπεινός, καὶ ἄκακος. Πλημυρισμένος εἰρήνη κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, καὶ ἔνιωσε ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστιν. Ἡ πίστη του στηρίχθηκε στὸν Χριστό, ὄχι σὲ λόγια ἀνθρώπινης σοφίας, ἀλλ’ ἐν ὑποδείξει Πνεύματος καὶ δυνάμει (Κορ. Α΄, 2, 4).
Ζώντας τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ παρηγορημένος ἀπὸ αὐτήν, ὁ Γερόντιος πορεύθηκε εἰρηνικὸς πρὸς τὸν θάνατον μετὰ ἀπὸ 15 ἡμέρες καὶ κηδεύτηκε μὲ εὐχὲς καὶ ὑμνωδίες, κατὰ τὴν ἀποστολικὴ πράξη.
Ὅπως ἀναφέρει κάποιο παλαιὸ κείμενο, ὁ Γεώργιος φωτιζόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, γκρέμισε τὰ χρυσὰ καὶ ἀργυρὰ εἴδωλα τοῦ πατέρα του, καὶ μοίρασε τὰ πολύτιμα πετράδια, τὸ χρυσό, καὶ τὸ ἀσήμι, στὶς χῆρες, τὰ ὀρφανὰ καὶ τοὺς πτωχούς.
Ἕνας Ἕλληνας σχολαστικός, ὀνόματι Σιλβανός, τὸν κατήγγειλε γιὰ αὐτὸ στὸν δούκα Βαρδάνιο. Ἐκεῖνος τὸν κάλεσε σὲ ἀπολογία, ἀλλὰ ἀναγκάστηκε νὰ τὸν ἀφήσει ἐλεύθερο, ἐπειδὴ εἶχε πολλὲς διοικητικὲς ὑποχρεώσεις. Ἦταν καὶ κατώτερος στὸν βαθμό, καὶ ἔτσι ἁπλὰ τοῦ συνέστησε σύνεση καὶ ὑπακοὴ στοὺς αὐτοκρατορικοὺς νόμους, γιατὶ αὐτὸ εἶναι τὸ συμφέρον του. Ὁ δὲ τοῦ Χριστοῦ γνήσιος δοῦλος τοῦ ἀπαντά: Γιὰ τὸ συμφέρον μου θὰ μερινήσει ὁ Κύριος.
Ὁ θεῖος Γεώργιος, μὲ τὶς νίκες, τὴν ἀνδρεία του τὴ μεγάλη, καὶ τὴν σπάνια ἀρετή του, ἀπέκτησε φήμη τρανή, καὶ ἀνέβηκε γρήγορα στὰ ἀνώτατα στρατιωτικὰ ἀξιώματα. Ὅμως, πέρα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐξωτερικά, ἦταν στολισμένος μὲ τὶς ἄφθαρτες ἀρετές. Ἡ σύνεση καὶ ἡ θεϊκὴ σοφία του, δὲν ἦταν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Πάνω του εἶχε μιὰ ταπείνωση. Ἦταν δίκαιος, εὐγενὴς καὶ εὐπτοσήγορος. Ἀλλὰ μέσα του ἔλαμπε περισσότερο ἡ θερμὴ πίστη του καὶ ἡ μεγάλη καὶ δυνατὴ ἀγάπη του γιὰ τὸν Χριστό.
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του, ζοῦσε ζωὴ ἀσκητικὴ καὶ ἁγία, μαζὶ μὲ τὴν μητέρα του Πολυχρονία. Ἐκείνη, ἐλεύθερη πιά, ἦταν ὁλότελα δοσμένη στὸν Χριστό. Ἀσκοῦνταν στὴν προσευχή, καὶ στὰ ἀγαθὰ ἔργα. Ἐλεήμων στὸ ἔπακρον, μοίραζε ἄφθονα τὰ πλούτη της. Ἡ ἀγάπη της ἦταν ἀπεριόριστη. Τοὺς ἀγκάλιαζε ὅλους σὰν ἀληθινὴ μητέρα. Τὴν χαρά, καὶ τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχε μέσα της, τὴν μετέδιδε πλούσια σὲ ὅσους τὴν πλησίαζαν. Γύρω της, ὅλα ἦταν ἕνας Παράδεισος, γιατὶ ἐσκόρπιζε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μὲ ἀγάπη σοφία γλυκύτητα καὶ ἀνδροπεπῆ τρυφερότητα. Ἔτσι φανερώνονταν ὅλα τὰ πνευματικά, καὶ ψυχικὰ χαρίσματα, μὲ τὰ ὁποῖα τὴν εἶχε προικίσει ὁ Θεός.
Παρακολουθοῦσε μὲ μητρικὴ ἀγάπη τὴν λύπη τοῦ καθενὸς ποὺ τὴν πλησίαζε. Πήγαιναν κοντά της πὼς πάντα θὰ τοὺς ἔνιωθε. Ὅλους τοὺς παρηγοροῦσε. Δὲν ἀπόπαιρνε ποτὲ κανέναν. Καὶ ἄς ἦταν εἰδωλολάτρης ἤ ἀλλόφυλος. Πτωχός, ἤ πλούσιος. Δοῦλος ἤ ἐλεύθερος. Καὶ τοὺς δέχονταν μὲ μεγάλη καλωσύνη καὶ πολλὴ στοργή, καὶ τοὺς ἀνέπαυε. Κανεὶς δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὸ σπίτι της μὲ ἄδεια τὰ χέρια καὶ τὴν καρδιά, χωρὶς ἐλπίδα καὶ παρηγοριά.
Ἡ συζήτηση μαζί της ἦταν ἰδιαίτερα ψυχοφελής. Ὁ λόγος της θέρμαινε καὶ τὶς πιὸ ψυχρὲς καρδιές, τὶς ἀπάλυνε, τὶς φώτιζε πνευματικά, τὶς στήριζε μὲ τὴν ἁγία ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Ἦταν τὸ ἀσφαλὲς καταφύγιο καὶ τὸ στήριγμα τῶν θλιβομένων καὶ ἀπελπισμένων, ἡ ἀναύπασις δὲ ὅλων τῶν κοπιώντων καὶ πεφορτισμένων ἀδελφῶν. Ἡ καρδιά της εἶχε γίνει ναὸς τοὺ Κυρίου καὶ ὁ νοῦς της θρόνος Του. Μὲ ταπείνωση εὐχαριστοῦσε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα καὶ ἔτσι ζοῦσε μὲ τὸν Θεό. Τὰ πλούσιά της αὐτὰ χαρίσματα τὰ εἶχε κληροδοτήσει στὸν γιό της Γεώργιο. Ἔτσι πορευόταν, ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν, ζώντας μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
***
Τὸ 302 μ. Χ. ὁ Καῖσαρ Γαλέριος ξανακτύπησε τὸν Ναρσῆ τῆς Περσίας, μὲ σκοπὸ νὰ ἐπανακτήσει ὅ,τι εἶχε χάσει. Ὁ ἔνδοξος Γεώργιος καὶ πάλι πρῶτος, δίπλα στὸν Καίσαρα καὶ τοὺς ἀρχιστρατήγους του, σύμβουλος καὶ βοηθὸς πολύτιμος. Γεμάτος δύναμη, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς μητέρας του, πολεμοῦσε ἀτρόμητα καὶ κέρδιζε νέες νίκες καὶ δόξες.
Ὁ στρατηλάτης Γεώργιος ἀναδεικνύεται ὁ ἐνδοξότερος καὶ περισσότερο ἀγαπημένος στρατηγὸς τοῦ αὐτοκράτορος, καθὼς καὶ τοῦ στρατεύματος καὶ τοῦ λαοῦ ὁλοκλήρου. Αὐτὸς ὅμως παραμένει ἁπλὸς καὶ ταπεινός, στερεωμένος στὸν Χριστό. Μακριὰ ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὸν ἐγωϊσμό. Τὸν διακρίνει ἡ ταπεινὴ σοφία, δώρημα τοῦ Θεοῦ σὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀγαποῦν πιὸ πολύ, ἀπὸ κάθε τι ἄλλο στὸν κόσμο.
***
Πέρασε λίγο καιρός, ἀπὸ τὸν πόλεμο ἐναντίον τῶν Περσῶν. Ὁ Διοκλητιανός, πιεζόμενος ἀπὸ τὸν γαμπρό του Γαλέριο, συγκαλεῖ συμβούλιο στὴν ἔδρα του, στὴν Νικομηδεία, στὶς ἀρχὲς τοῦ 303 μ. Χ., στὶς 24/2, μὲ εἰδικὸ διάταγμα. Κάλεσε ὅλους τοὺς μεγιστάνες, τοὺς ἄρχοντες καὶ τοὺς ἀξιωματικούς του, μαζὶ καὶ τὸν συνάρχοντά του Μαξιμιανὸ Αὐρήλιο, τὸν Μαγνέντιο καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους. Τοὺς συγκέντρωσε ἐκεῖ σὰν σὲ πραιτώριο μὲ τὸν Καϊάφα, γιὰ νὰ ἀποφασίσουν μὲ ποιὸν τρόπο θὰ πολεμήσουν τὴν χριστιανικὴ θρησκεία. Ἔστειλε ἀκόμα γράμμα σὲ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία, συνιστώντας τὴν προσκύνηση τῶν εἰδώλων καὶ ἀπειλώντας μὲ σκληρὲς τιμωρίες αὐτοὺς ποὺ δὲν θὰ ὑπακούσουν.
Ὁ Ἅγιος Γεώργιος, μέσα ἀπὸ ὅλη αὐτὴ τὴν ταραχή, προβλέπει τὶ θὰ ἀκολουθήσει. Ἔτσι μοιράζει τὰ χρήματά του στοὺς πένητες, τοὺς δυστυχισμένους καὶ ἀναγκεμένους ἀδελφούς. Κανονίζει ἐπίσης μὲ τὴν μητέρα του νὰ περιέλθει ὅλη ἡ περιουσία του στὴν ἐκκλησία, καὶ ὅπου ὑπῆρχε ἀνάγκη.
Ἀφοῦ συγκεντρώθηκαν ὅλοι, κάθησαν φοβισμένοι γιὰ τὸ συμβούλιο. Τὸν λόγο ἔλαβε πρῶτος ὁ Διοκλητιανός, ποὺ ἀφοῦ ὕμνησε τοὺς ψεύτικους θεούς, προέτρεψε ὅλους νὰ προσκυνοῦν τὰ εἴδωλα. Συνέστησε δέ, νὰ βασανίζουν τοὺς χριστιανοὺς μὲ τὸν ποιὸ φρικτὸ τρόπο. Ὅλοι μὲ προθυμία δέχτηκαν τὶς διαταγὲς τοῦ αὐτοκράτορος. Ἀλλὰ σὲ αὐτὸ τὸ πηκτὸ σκοτάδι τῆς πλάνης ὁ γενναῖος τοῦ Χριστοῦ ἀθλητὴς Γεώργιος, ἀκτινοβολοῦσε σὰν ἥλιος λαμπρός. Καὶ φώτιζε ὅλους γύρω του, μὲ τὴν σοφία καὶ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχε μέσα του πλούσια. Βλέποντας τὸν Θεὸ νὰ περιφρονεῖται καὶ τοὺς δαίμονες νὰ τιμῶνται, ζῆλος θεοσέβειας κατάκαψε τὴν ψυχή του.
Θυμήθηκε τότε τὰ λόγια τοῦ Δαβίδ: Εἶδον ἀσυνετοῦντες καὶ ἐξετηκόμην, ὅτι τὰ λόγια σου οὐκ ἐφυλάξαντο (Ψαλμ. ΡΙΗ΄, 118, 158). Ἔλυωνε σὰν ἔβλεπε ἀνθρώπους χωρὶς σύνεση νὰ περιφρονοῦν τὸν Θεό, ἤ νὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὰ θεῖα λόγια Του. Προσεύχονταν γιὰ αὐτούς, καὶ στὸν νοῦ του ἔφερνε λόγια ἀπὸ τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο, καὶ ἔτσι ἐστερέωνε τὴν καρδιά του στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ συλλογίζοταν, ὅτι ὁ νυμφώνας εἶναι ἔτοιμος, ὅπως καὶ ὁ δεῖπνος. Σὰν νὰ ἀκούει τὸν ἴδιο τὸν Κύριο νὰ τοῦ λέει: Νὰ μὴ φοβᾶσαι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ σκοτώνουν τὸ σῶμα, ἀλλὰ τὴν ψυχή, δὲν μποροῦν νὰ τὴν βλάψουν σὲ τίποτε. Καὶ ἀκόμα: Ὅποιος μὲ ὁμολογήσει μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, αὐτὸν καὶ ἐγὼ θὰ ὁμολογήσω μπροστὰ στὸν Πατέρα μου, ποὺ εἶναι στοὺς οὐρανούς. Συλλογιζόταν: Γεώργιε, μὴ ἀργοπορεῖς. Ὁ Ἰησοῦς εἶναι τώρα ἐδώ. Ἐπάνω ἀπὸ ὅλα τὰ φθαρτά, καὶ τὰ γήϊνα, εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὰν τὸ ἄνθος ποὺ μαραίνεται. Κὰνε λίγο ὑπομονή, καὶ μετὰ θὰ ἀγάλλεσαι εὐτυχισμένος μὲ τοὺς ἁγίους Ἀγγέλους! Αὐτὰ ἔλεγε μέσα του ὁ μακάριος, καὶ στήριζε τὸν λογισμό του, περιφρονώντας κάθε βάσανο καὶ κάθε ἀπειλή, μαζὶ καὶ τὸν θυμὸ τοῦ βασιλέως.
***
Ἐκεῖ λοιπὸν ποὺ συνεδρίαζε ἡ σύγκλητος, καὶ ὅλοι οἱ μεγιστάνες μὲ τὸν αὐτοκράτορα, σηκώνεται ὁ ἀληθινὸς στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ Γεώργιος μὲ θάρρος καὶ ἀντρειώσυνη περισσὴ γιὰ νὰ ὑπερασπιστεὶ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Στηλιτεύει τοὺς μάταιους διαλογισμούς τους καὶ τὶς σκοτισμένες καὶ ἀσύνετες καρδιές τους, χαρακτηρίζοντας τὴν συναγωγή, ὡς πονηρά, καὶ ἀσεβῆ. Τοὺς καλεῖ νὰ ἀρνηθοῦν τοὺς θεούς τους, τὰ ξέπνοα εἴδωλα τῶν ἀκαθάρτων δαιμόνων, καὶ τοὺς καλεῖ νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ φωτισθοῦν ἀπὸ τὸ θεῖο φῶς, καὶ νὰ ζήσουν ἐλεύθεροι σὰν καὶ αὐτόν. Ἄστραφτε σὰν Ἄγγελος καθὼς μιλούσε παλληκαρίσια καὶ θαρρετά, δίχως φόβο κανένα. Τὸ πρόσωπό του ἦταν ἤρεμο καὶ διάχυτο ἀπὸ μιὰ ἀλλόκοτη οὐράνια χαρά.
Ὁ Μαγνέντιος, κοιτώντας τον καλά, τὸν ἐρωτᾶ: Ποιός εἶσαι ἐσὺ ποὺ στέκεις μὲ τόση τόλμη σὲ αὐτὸ τὸ φοβερὸ βῆμα; Πῶς σὲ λένε; Καὶ ἐκεῖνος, ἤρεμα καὶ μὲ εὐθύτητα τοῦ ἀπαντᾶ: Τὸ πρῶτο καὶ τιμημένο μου ὄνομα εἶναι χριστιανός. Τὸ ἄλλο μου ὄνομα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως ἤθελε ὁ Θεός, εἶναι Γεώργιος. Καὶ συνέχισε νὰ κηρύττει τὸν ἀληθινὸ Θεό, στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Ὁ διοκλητιανός, παρατηροῦσε ἐπὶ ὥρα τὴν ἀρρενωπὴ ὀμορφιὰ καὶ τὴν γλυκύτητα τῆς μορφῆς τοῦ Γεωργίου. Τὸ ἄνθος τῆς νεότητος, τὴν κορμοστασιά. Τὸν εἶχε συμπαθήσει ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή. Γοητευμένος θαύμαζε τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν παλληκαριά του. Τὴν εὐγενικὴ ἀρχοντιά του καὶ τὴν καθαρότητα τῶν ματιῶν του, ποὺ ἀντιφέγγιζε κάτι ἄγνωστο καὶ πρωτόγνωρο γιὰ αὐτόν. Τώρα, μὲ ἠρεμία καὶ καταδεκτικότητα, προσπαθεῖ νὰ τὸν πείσει νὰ θυσιάσει στοὺς ψεύτικους θεούς. Τοὺ μιλεῖ γιὰ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν φρόνηση ποὺ ἐπέδειξε μέχρι σήμερα. Γιὰ τὶς τιμὲς ποὺ ἔλαβε, καὶ γιὰ πιὸ μεγάλες ἀκόμα, ποὺ θὰ λάβει ἄν προσκυνήσεῖ τὰ εἴδωλα. Καὶ ὁ Γεώργιος τοὺ ἀπαντᾶ μὲ λόγια ποὺ τὰ βάζει στὸ στόμα τὸ Ἅγιο Πνεῦμα: Καὶ οἱ τιμές σου, καὶ οἱ ἀτιμίες σου βασιλιά, γιὰ μένα εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα. Γιατὶ ὅλα σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο εἶναι φθαρτά, καὶ πρόσκαιρα. Ὑπάρχει ὅμως ἕνας ἄλλος κόσμος, ἄφθαρτος, ἀληθινός, αἰώνιος. Ἔλάτε καὶ σεῖς νὰ καταυγασθεῖτε ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος. Νὰ γνωρίσετε τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ ἐλευθερωθεῖτε. Ὁ Διοκλητιανός, ἔκανε πὼς δὲν τὸν συνερίστηκε, καὶ μὲ γλυκόλογα τὸν παρακαλεῖ νὰ λυπηθεῖ τὴν νεότητα καὶ τὴν ὀμορφιά του, καὶ νὰ μὴν χαραμίσει τὴν ζωή του, τώρα ποὺ εἶναι τόσο εὐχάριστη. Ἀλλὰ ὁ πολυθαύμαστος Γεώργιος τοὺ λέει: Ὄχι βασιλιά, αὐτὸ ποὺ νομίζεις δὲν εἶναι θάνατος, ἀλλὰ χαρά, καὶ ἀγαλλίαση. Καὶ δι’ αὐτοῦ ἐμεῖς κερδίζουμε τὴν ἀιώνια ζωή, καὶ τὴν ἀΐδιον μακαριότητα, ἅ ὀφθαλμὸς οὐ εἶδε, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη –δηλαδή, ὅπου μάτι δὲν τὰ εἶδε καὶ αὐτὶ δὲν τὰ ἄκουσε, καὶ ποὺ δὲν τὰ ἔνιωσε ἡ καρδιὰ κανενός ἀνθρώπου. Ἐκεῖνα ποὺ ἐτοίμασε ὁ Θεός, γιὰ ὅσους πιστέψουν στὰ λόγια Του καὶ τὸν ἀγαπήσουνε.
Οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου ἔμοιαζαν ὅπως λέει καὶ ὁ Δαβίδ, πότε μὲ βολίδες, καὶ πότε ἦσαν ἁπαλοὶ ὑπὲρ ἔλαιον. Φρύαξε ὁ Διοκλητιανός, ἀπὸ αὐτὰ τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ Ἁγίου. Καὶ σὰν εἶδε πόση ἀσάλευτη καὶ ἀμετακίνητη ἦσαν ἡ πίστη του στὸν Χριστό, ἀγρίεψε σὰν θεριό, καὶ πρόσταξε νὰ τὸν δέσουν πισθάγκωνα σὲ ἕναν ξύλινο κορμό, καὶ νὰ ρίχνουν πάνω του τὰ ἀκόντιά τους.
***
Καὶ στάθηκε ὁ Γεώργιος, σὰν τὸν Χριστό μας, νὰ τὸν βασανίσουν. Προσευχόμενος ὁλόψυχα, καὶ ὑπομένοντας μὲ ταπείνωση, ἔλεγε: Σὲ εὐχαριστῶ Κύριέ μου Ἰησοῦ Χριστέ, ποὺ μὲ ἀξίωσες αὐτῆς τῆς χάριτος. Δός μου πίστη ἀκλόνητον, καὶ φύλαξόν μου τὴν ψυχή, ἐκ τοῦ διαβόλου. Τότε συνέβη κάτι θαυμαστό. Ὅλα τὰ κοντάρια ποὺ ἔπεφταν πάνω του, γύριζαν πίσω, χωρὶς νὰ ἀγγίζουν τὴν ἁγιασμένη σάρκα του!
Ἀλλόφρων ὁ τύραννος, διατάζει νὰ τὸν φυλακίσουν καὶ νὰ τοῦ δέσουν μὲ βαρειὲς ἀλυσίδες χέρια καὶ πόδια, τεντώνοντάς τον ἀνάσκελα. Διατάσσει ἀκόμα, νὰ πλακῶσουν τὸ στήθος του μὲ ἕναν ἀσήκωτο λίθο. Ἔτσι πίστευε ὁ δυσσεβής, ὅτι ὁ καρτερόψυχος δοῦλος τοῦ Θεοῦ θὰ πέθαινε ἀμέσως.
Στρατιώτες ἔφεραν μὲ πολὺ κόπο τὸν λίθο, καὶ τὸν τοποθέτησαν στὸ στῆθος τοῦ Ἁγίου. Καὶ ἐκεῖνος δὲν ἔπαυε νὰ εὐχαριστεὶ καὶ νὰ δοξάζει τὸν Θεό: Σὲ εὐχαριστὼ Κύριε καὶ Θεέ μου, ποὺ μὲ ἀξίωσες τοιούτου βάρους ἐν τῇ καρδίᾳ μου. Κάνε το δὲ στηριγμό, στὸ ἀμετακίνητο τῆς ἀγάπης μου σὲ Σένα.
Ὅλη νύκτα ἔτσι δα ἦταν, παραδομένος στὴν προσευχή. Πληγωμένος ὄχι ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ λίθου, ἀλλὰ τετρωμένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν τὸ ξημέρωμα ὁ Διοκλητιανὸς πληροφορήθηκε ὄτι ὁ Γεώργιος ἔμεινε ἄθικτος ἀπὸ ἐκείνη τὴν πέτρα, ζήτησε νὰ τὸν δεῖ. Τὸν καλόπιανε μὲ γλυκόλογα μήπως καὶ τὸν κέρδιζε, σὰν διαλεκτός, καὶ πολύτιμος στρατηγός, ποὺ ἦταν. Ἀλλὰ ἐκεῖνος ἔμενε ἀμετακίνητος, σὰν ἐκείνη τὴν πέτρα ἀποβραδύς.
Μπῆκε ὁ σατανάς, μέσα στὸν τύραννο, καὶ ζήτησε καὶ τοῦ ἔφτιαξαν ἕναν τροχό, στηριγμένο πάνω σὲ δύο στύλου, ἔτσι ποὺ νὰ γυρίζει στὸν ἀέρα. Μὲ δαιμονικὴ ἔμπνευση, γύρω ἀπὸ τὸν τροχό, φύτεψαν δίστομα μαχαίρια καὶ κοφτερὰ λεπίδια.      Ἀπὸ κάτω, καὶ πάνω σὲ ἕνα ξύλο, εἶχαν τοποθετηθεῖ καρφιά, ἄγκιστρα, καὶ ἀκονισμένα σπαθιά, μαζὶ μὲ τρυπάνια. Τὸ ἴδιο καὶ στὸ πάνω μέρος. Περιστρεφόμενος ὁ τροχός, κατέκοβε καὶ διαμέλιζε ὅποιον εἶχαν δέσει πάνω του.
Ὁλόκληρη ἡ πολιτεία ἀναστατώθηκε. Ὁ πρῶτος ἀξιωματικὸς τοῦ στρατοῦ, ὁ μέγας Γεώργιος, ἦταν χριστιανός! Σὰν μαθεύτηκε ἡ εἴδηση, ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ μαζεύτηκαν κρυφά, στὶς κατακόμβες, καὶ παρακαλοῦσε μὲ δάκρυα, νὰ τοῦ δώσει ὁ Κύριος δύναμη καὶ ὑπομονὴ ὥς τὸ τέλος. Καὶ πρώτη ἀπὸ ὅλους ἡ τρισμακάρια μητέρα του. Ἄρχισε νὰ προσεύχεται νύκτα καὶ μέρα, μὲ πόνον καρδίας καὶ πολλὰ δάκρυα, ὑψώνοντας τὸν νοῦν της στὸν οὐρανό, μὲ ἀγάπη καὶ πόθο γιὰ τὸν γιό της, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς ἀδελφοὺς καὶ γιὰ αὐτοὺς τοὺς ἀπίστους καὶ τυράννους. Γιὰ τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Καὶ παράστεκε ἡ εὐλογημένη τὸ παιδί της μαζὶ μὲ ἄλλους ἀδελφούς, καὶ τὸν στήριζε μὲ τὴν προσευχή, καὶ τὴν παρουσία της. Ὅταν τέλος ἦταν ἔτοιμος ὁ τροχός, πῆγαν καὶ τὸν ἔφεραν. Βλέποντας αὐτὸς τὸ δαιμονικὸ ὄργανο, γύρισε τὰ μάτια του πρὸς τὸν οὐρανό, εὐχαρίστησε ἐκ βαθέων τὸν Κύριον, καὶ ζήτησε τὴν βοήθεια, καὶ τὴν θεία Του χάρη.
Ἐνῶ ἀκόμα προσεύχονταν, μὲ ἕνα νεῦμα τοῦ βασιλιᾶ, σὰν ἄγρια θηρία οἱ στρατιώτες ὅρμησαν καὶ τὸν ἔπιασαν. Ἦλθε ἡ ὥρα νὰ τὸν δέσουν στὴν φοβερὴ ἀσπίδα τοῦ τροχοῦ καὶ ἄρχισαν νὰ σφίγγουν μὲ τὰ μάγγανα καὶ τὶς ἀλυσίδες τ’ ἁγιασμένα μέλη του. Ἐδῶ νὰ ἰδῆ κανεὶς πίστη μεγάλη, καὶ ἀνδρεία καὶ προθυμία ὑψηλότερη ἀπὸ κάθε τί! Ἄρχισε νὰ γυρίζει ὁ τροχός, καὶ ὁ νοῦς τοῦ Ἁγίου ἦταν προσηλωμένος ὅλως διόλου στὸν Θεό. Ἡ πολλή του ἀγάπη καὶ ὁ πύρινος πόθος του γιὰ Αὐτόν, πνευματικῶς τὸν ἔκαμε νὰ βγεῖ ἐκτὸς κόσμου. Καὶ τὸ ἄλικο αἶμά του σκέπασε τὸν τόπο ὁλόγυρα ἀπὸ τὶς φρικτὲς πληγές. Κομμάτια ἀπὸ σάρκα πηδοῦσαν στὸν ἀέρα καὶ σκορπίζονταν τριγύρω. Κόκκαλα συντρίβονταν. Πλημμύρισε ἡ γῆ ἀπὸ τὰ αἵματα τοῦ μεγαλομάρτυρος. Νεκρικὴ σιγή, ἀπλώθηκε στὸ πλῆθος ποὺ εἶχε μαζευτεῖ. Ποιανοῦ ἡ καρδιά, νὰ βαστάξει σὲ τέτοιον ἀγῶνα; Καὶ ἔκλειναν ὅλοι τὰ μάτια γιὰ νὰ μὴν βλέπουν. Καὶ τὰ πρόσωπα γύρισαν ἀλλοῦ. Ὁ πόνος τῶν χριστιανῶν ἦταν ἀβάστακτος, καὶ ἀπὸ τὸ πρωί, δὲν εἶχαν βάλει τίποτε στὸ στόμα τους. Μιά ἡ Σαρακοστή, καὶ μιὰ ὁ πόνος τους γιὰ τὸν ἀδελφό τους. Μονάχα μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά τους ἔβγαινε μυστικὰ τὸ: Κύριε ἐλέησον.
***
Τὶ θεῖος ἔρωτας, βαθύς, καὶ γνήσιος! Τὶ φρόνημα γενναῖο καὶ ψυχὴ ἁγία κατοικοῦσε σὲ αὐτὸ τὸ πανάγιο σῶμα! Νὰ καταφρονεῖ τὰ πάντα γιὰ τὸν Χριστό, καὶ τὴν αἰωνιότητα! Ὁ Διοκλητιανός, καὶ οἱ δικοί του, βλέποντας τὸν τόπο κατάσπαρτο ἀπὸ τὸ ἁγιασμένο κορμί, τοῦ θείου ἀθλητοῦ, κοροϊδεύουν τώρα μὲ πολλὴ ὑπερηφάνεια καὶ εἰρωνεία: Κοιτάξετε ὅλοι ἐσεῖς καὶ δεῖτε, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος θεός, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Δία, τὸν Ἀπόλλωνα, τὸν Ποσειδῶνα, καὶ τὴν Ἄρτεμι. Ποῦ εἶναι ὁ Θεός, τοῦ Γεωργίου; Γιατὶ δὲν ἦλθε νὰ τὸν λυτρώσει ἀπὸ αὐτὰ τὰ βάσανα; Ἐδὼ θὰ ταίριαζε γιὰ τὸν μεγάλο Ἅγιο τὸ ψαλμικό: Ἐν τῷ καταθλᾶσθαι τὰ ὀστᾶ μου, ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου, ἐν τῷ λέγει αὐτούς μοι καθ’ ἑκάστην ἡμέραν. Ποῦ ἔστιν ὁ Θεός σου; -δηλαδή, ἐνῶ μοῦ σπάνε τὰ κόκκαλά μου, οἱ ἐχθροί μου μὲ κοροϊδεύουν, λέγοντάς μου κάθε μέρα, ποῦ εἶναι ὁ Θεός σου;
Πρὶν ἀναχωρήσει γιὰ τὰ ἀνακτορά του ὁ βασιλιάς, πρόσταξε νὰ μὴ ἀγγίξει κανεὶς τὶς σάρκες ποὺ εἶχαν ἀπομείνει στὸν τροχό, γιὰ νὰ ἐξευτελίσει τάχα τὴν πίστη στὸν Χριστό, καὶ πρὸς παραδειγματισμό. Δὲν πέρασε ὅμως πολλὴ ὥρα, καὶ ἕνα φῶς θεϊκὸ φάνηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ἁπλώθηκε πάνω στὸ ἁγιασμένο λείψανο καὶ ὁλόγυρα. Καὶ ἔλαμψε στὴν γῆ μὲ τα χυμένα αἵματα καὶ τὰ μέλη τοῦ Μάρτυρος μιὰ λάμψη θεϊκή, καὶ γέμισε ἀπὸ τὸ φῶς ἐκεῖνο ὅλος ὁ τόπος! Συγχρόνως, ἀκούστηκε ἀπὸ ψηλά, γλυκειά, καὶ εἰρηνικὴ ἡ φωνή: Ἀνδρίζου Γεώργιε, καὶ ἀδίστακτος ἔσο, πολλοὶ γὰρ πιστεύουσι διὰ σοῦ εἰς ἐμέ. Ὕστερα, μιὰ πρωτάκουστη μυριόστομη ψαλμωδία ἁπλώθηκε στὸν αἰθέρα. Οἱ φρουροὶ στρατιῶτες, κατατρομαγμένοι, ἔφυγαν μακριά. Καὶ εὐθύς, Ἄγγελος Κυρίου ἔρσεται καὶ λύνει τὸν Ἅγιο ἀπὸ τὸν τροχό. Μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸν ἐπαναφέρει στὴν ζωή, τὸν ἀσπάζεται ἐν φιλήματι ἁγίῳ, μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ οἰκειότητα καὶ τοῦ λέει: Χαῖρε, σφόδρα Γεώργιε, καὶ πίστευε στὸν Χριστό, ποὺ σὲ δυναμώνει.
Πλημμυρισμένος ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὸ φῶς, ἔμεινεν ἐκστατικός. Δὲν εἶχε τίποτα γήϊνο στὸν νοῦ του, ἀλλὰ ἑνώθηκε ὅλος καὶ ἔγινε ἕνα μὲ τὸ φῶς ἐκεῖνο τὸ θεϊκό, καὶ ἦταν ὅλος γεμάτος εἰρήνη καὶ μιὰ γλυκειά, καὶ ἄρρητη χαρά. Καὶ τὸ φθαρτόν του σκῆνος, γέγονε μέλος ἔκλαμπον, μέλος Ἅγιον ὄντως, μέλος τηλαυγές, καὶ διαυγές, καὶ λάμπον. Ἐνδεδυμένος τὴν λαμπροτάτη στολή, τὴν ἀπαστράπτουσαν αἴγλη ἀθανασίας, λέει αὐτὴν τὴν ποθητὴ στιγμή, τὸν λόγον ἑνὸς Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας: Ἀνέλαβε τὴν σάρκα μου καὶ δέδωκέ μοι Πνεῦμα! Ἐπίσης, μιὰ πάντερπνη εὐωδία σκορπίστηκε γύρω. Ὅταν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον κατέρχεται στὸν ἄνθρωπο καὶ μπαίνει μέσα μου, γεμίχει τὴν καρδια του μὲ μιὰν ἀνείπωτη χαρά, καὶ συνάμα τὸν πλημμυρίζει μὲ μιὰν ἀνέκφραστη εἰρήνη καὶ Ἅγιον Φῶς.
Καὶ πηγαίνοντας πρὸς τὰ ἀνάκτορα, εὐχαριστεῖ καὶ δοξάζει τὸν Κύριον: Ὑψώσω σε, ὁ Θεός μου ὁ βασιλεύς, καὶ εὐλογήσω τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα... (Ψαλμ. ΡΜΔ΄, 1), καί: Τὰ διαβήματά μου κατεύθυνον κατὰ τὸ λόγιόν σου, καὶ μὴ κατακυριευσάτω μου πᾶσα ἀνομία... (Ψαλμ. ΡΙΗ΄, 133). Καὶ προχώρησε ἴσαμε τὸ ἄγαλμα τοῦ Ἀπόλλωνα, ὅπου στέκονταν ὁ βασιλιάς, καὶ οἱ ἄλλοι, καὶ θυσίαζαν στὰ ψεύτικα εἴδωλα.
Ἕνας ψίθυρος σηκώθηκε ἀπὸ τὸν κόσμο: Ὁ Γεώργιος! Ὁ Γεώργιος! Καὶ αὐτὸς πλησίασε τὸν βασιλιά, καὶ μὲ πίστη καὶ ζῆλο ἅγιο, τοῦ λέει: Δές, βασιλιά, ποιὸς εἶμαι. Ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον κηρύττω, ὁ ἀληθινὸς Θεός, μὲ γλύτωσε ἀπὸ τὸν θάνατο. Ἀνοῖξτε ταλαίπωροι τὰ μάτια σας νὰ δεῖτε τὸ Φῶς! Ζητήστε νὰ Τὸν γνωρίσετε. Πιστέψτε Τον, θὰ γίνετε καινούριοι ἄνθρωποι καὶ θὰ σώσετε τὴν ψυχή σας. Προσδράμετε τῇ αἰωνίῳ ζωῇ. Καὶ ὁ Κύριος θὰ σᾶς καταστήσει τέκνα φωτός, καὶ συγκληρονόμους μου στὴν Βασιλεία Του.
Ἔκπληκτος ὁ βασιλιάς, δὲν ἐννοεῖ τὶ συμβαίνει. Ἀναρωτιόταν ποιὸς ἄραγε νὰ εἶναι αὐτός, καὶ δὲν ἤξερε τὶ νὰ βάλει μὲ τὸν νοῦ του. Ὅλοι πιστεύουν ὅτι πρόκειται γιὰ φάντασμα. Καὶ τὸν ἀποκαλεῖ ἀνόητο καὶ τὸν ἐπιπλήττει, ποὺ τοὺς ἀναστώσε τὴν ὥρα τῆς θυσίας. Καὶ ὁ Ἅγιος Μάρτυς τὸν διαβεβαιώνει: Ἐγὼ εἶμαι ὁ δοῦλος τοῦ Χριστοῦ Γεώργιος! Βλέπετε καθαρά, τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ μου, πιστέψτε σὲ Αὐτόν, τὸν μόνον ἀληθινὸ Θεό, ποὺ μὲ ἕνα του λόγο κάνει τὰ πάντα, ἀκόμα καὶ νεκροὺς ἀνασταίνει.
Ἀκόμα δὲν μποροῦν νὰ διανοηθοῦν πῶς συγκολλήθηκαν τὰ κομμάτια τοῦ κορμιοῦ του. Πῶς γιατρεύτηκαν οἱ φρικτὲς πληγές, καὶ τώρα ὁ ἀγγελόμορφος Γεώργιος εἶναι ἀκέραιος καὶ ὑγιής!
***
Συγκλονισμένοι ἀπὸ αὐτὰ τὰ γεγονότα οἱ μεγάλοι στρατηλάτες Ἀνατόλιος καὶ Πρωτολέων, μαζὶ μὲ τοὺς στρατιῶτές τους καὶ ὅλους τοὺς οἰκείους του, διακηρύττουν τὴν πίστην τους στὸν Χριστό: Μέγας ὁ Θεός, τοῦ Γεωργίου. Μέγας ὁ Θεός, τῶν χριστιανῶν!
***
Σὲ αὐτοὺς τοὺς εὐλογημένους ποὺ εἶδαν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, προστέθηκαν καὶ ἄλλοι πολλοί. Ἀνάμεσά τους ὁ Βίκτωρ μὲ τὸν Ἀκίνδυνο, τὸν Ζωτικό, τὸν Ζήνωνα, καὶ τὸν Σεβηριανό. Ὅλοι τους πρόσωπα ἐπίσημα. Γιὰ ὅλα αὐτά, ὀργισμένος ὁ Διοκλητιανός, πρόσταξε νὰ τοὺς ἀποκεφαλίσουν σὲ κάποια ἐρημιά, ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη. Ἡ δὲ Ἐκκλησία μας τοὺς ἑορτάζει στὶς 20 Ἀπριλίου.
Οἱ γενναῖοι στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, βάδιζαν μὲ δάκρυα χαρᾶς στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου, προσευχόμενοι ὅλοι μὲ μία φωνή: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Θεὲ τοῦ Γεωργίου, πρόσδεξαι ἐν εἰρήνῃ τὰς ψυχὰς ἡμῶν, καταξιῶν ἡμᾶς τοῦ κλήρου τῶν Ἁγίων Σου, τὴν τῆς εἰς σὲ πίστεως βραδυτάτην ὁμολογίαν ἡμῶν ταύτην λογισάμενος εἰς δικαιοσύνην καὶ ἀπολύτρωσιν τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Ἀλλὰ καὶ ἡ βασίλισσα Ἀλεξάνδρα, ὅταν ἔμαθε ὅλα αὐτὰ ποὺ συνέβησαν μὲ τὸν Ἅγιο Μάρτυρα, ἐπίστευσαν στὸν ἀληθινὸ Θεό, καὶ διακήρυξε μετὰ παρρησίας τὴν πίστη της. Καὶ οὔτε φοβήθηκε τὸν βασιλιά, ποὺ στέκονταν δίπλα της αὐτὴ τὴ στιγμή. Στὴν ἐπέμβαση τοῦ Μαγνεντίου καὶ στὴν ἐρώτησή του, γιατὶ περιφρονεῖ τοὺς θεούς, ἡ ἀγαθὴ βασίλισσα ἀπαντᾶ: Τοῦ κρείττονος ὀρεγομένη, τοῦ ἐλλάτονος κατεφρόνησα –δηλαδή, ἡ ἐπιθυμία μου γιὰ τὸ καλύτερο, μὲ κάνει νὰ περιφρονῶ τὸ χειρότερο!
Αὐτὰ εἶπε καὶ ἀναχώρησε, ἔχουσα στὴν καρδιά της ριζωμένη τὴν πίστη στὸν Χριστό. Ὅμως, κοντὰ σὲ αὐτήν, πολλαὶ τῶν συγκλητικῶν γυναικῶν, ἐπίστευσαν στὸν Κύριο, μετὰ καὶ ἑτέρων γυναικῶν πολλῶν.
***
Ὁ Διοκλητιανός, ὅταν εἶδε ὅλον αὐτὸν τόν κόσμο νὰ ἀρνεῖται τὰ εἴδωλα καὶ νὰ πιστεύει στὸν Δεσπότη Χριστό, λύσσαξες ἐναντίον τοῦ θείου Γεωργίου, καὶ ἔδωσε διαταγή, νὰ τὸν ρίξουν μέσα σὲ λάκκο μὲ ἀσβέστη καὶ ἔβραζε. Τρεῖς μέρες εἶχαν ἐκεῖ τὸν τιμημένο Ἅγιο. Ὁ ἄθλιος τύραννος πίστευε ὅτι θὰ ἀφανιστεῖ τελείως, καὶ δὲν θᾶ μείνουν οὔτε τὰ ὀστᾶ ἀπὸ τὸ σῶμά του. Ἤξερε πόσο πολύ, τιμοῦσαν οἱ χριστιανοί, τὰ λείψανα τῶν Μαρτύρων. Ἀκόμα, ὅρισε καὶ στρατιῶτες νὰ περιφρουροῦν τὸν χῶρο.
Σὰν ἔφτασε ἡ Τρίτη μέρα, κόσμος πολὺς μαζεύτηκε. Ὅλοι περίμεναν νὰ ἰδοῦν τὶ θὰ συμβεῖ. Πάσχιζαν ὅλοι νὰ σιμώσουν στὸν λάκκο. Καὶ τράβηξαν τὸν ἀσβέστη. Βούϊξε ὅλο ἐκεῖνο τὸ πλῆθος σὰν μελίσσι: Μέγας ὀ Θεός, τοῦ Γεωργίου! Διότι εἶδαν ἀνέπαφο καὶ ὐγιῆ τὸν πολύαθλο καὶ ἀήττητο ἀθλητή. Τὸ πρόσωπό του λαμπερό, καὶ χαρούμενο, ἔμοιαζε μᾶλλον σὰν νὰ βρίσκονταν κάτω ἀπὸ εὐωδιαστὰ ρόδα καὶ ἁπαλὰ λουλούδια. Ἄγγελος Θεοῦ τὸν φύλαγε, ὅπως καὶ τοὺς Τρεῖς Παῖδες ἐν καμίνῳ. Μεγάλος ἀριθμὸς στρατιωτῶν καὶ πλῆθος κόσμου, ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ τὸ παράδοξο θαῦμα πίστεψαν στὸν Χριστό. Καὶ ἄλλους ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς σκότωναν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, καὶ ἄλλους τοὺς φυλάκιζαν. Ὁ βασιλιάς, ὅταν ἔμαθε γιὰ αὐτὰ τὰ ἀπίστευτα, κυριεύτηκε ἀπὸ δέος καὶ ζήτησε νὰ δεῖ τὸν Γεώργιο. Μόλις τὸν εἶδε τὸν ρώτησε ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ τοῦ χαρίζει τὴν ζωή. Καὶ ὁ νοερὸς ἀδάμαε τῆς καρτερίας, γεμάτος ἀπὸ θεία σοφία τοῦ μιλεῖ γιὰ τὸν Χριστό. Ἐκεῖ βρίσκεται καὶ ἡ βασίλισα Ἀλεξάνδρα, ποὺ μοιάζοντας μὲ τὴν ἀγαθὴ γῆ, ΄δεχεται ὡς σπέρματα τὰ θεῖα λόγια τοῦ Γεωργίου. Ἔτσι γεώργησε στὴν ψυχή της σὰν ὡραῖο στάχυ τὴν ἁγία πίστη. Πάλι τὸν ἁρπάζουν, καὶ τὸν ρίχνουν στὴν φυλακή. Καὶ ἐκεῖνος πυρπολούμενος ἀπὸ τὸν ἔρωτα τοῦ Δεσπότου, τῷ πόθῳ ζέων, προσευχόταν μὲ δάκρυα ὅλη τὴν νύκτα. Πλημμυρισμένος ἀπὸ τὸ χαροποιὸν φῶς τῆς Ἐλπίδος, πλήρης ἀθανασίας, μέσα σὲ βαθειὰ εἰρήνη καὶ κατάνυξη, προσδοκοῦσε τὴν ὥρα ποὺ θὰ ἀποχωροῦσε γιὰ τὸν Κύριο. Ἀποθέτοντας τὰ πάντα στὸ ἅγιο θέλημά Του.
***
Ξημέρωσε ὁ Θεός, καὶ στρατὸς ἔρχεται νὰ πάρει τὸν γνήσιο φίλο τοῦ Χριστοῦ. Νέο μαρτύριο τοῦ ἑτοιμάζουν. Θὰ τοῦ φορέσουν ἕνα ζευγάρι παποῦτσια σιδερένια, γεμάτα μυτερὰ καρφιά, ἀπὸ μέσα. Τὰ πυρώνουν ἴσαμε νὰ πετάξουν σπίθες. Μὲ τὴν βοήθεια λαβίδων τὰ φόρεσαν στὸν Ἅγιο καὶ τὸν πρόσταξαν νὰ πάει τρέχοντας ὥς τὴν φυλακή. Καὶ αὐτοὶ τὸν χλεύαζαν καὶ τὸν περιγελοῦσαν.
Θωρακίζεται μὲ τὸ Ἅγιο Σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, καὶ ξεκινάει. Φλεγόμενος τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν του, ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς θείας ἀγάπης Του, τὸ θεῖον καὶ ἐράσμιον Κάλλος, θερμαίνεται ὁ λογισμός του καὶ γίνεται ὅλος πύρινος. Καὶ ὁ μανικὸς ἔρωτάς του, καὶ ὁ πριστήριος πόθος του γιὰ τὸν Χριστό νικοῦσε τὴν φλόγα τῆς σαρκός. Ἔτρεχε καὶ καιγόταν ἀναζητώντας τὸν ἐραστὴ τῆς ψυχῆς του. Καὶ παρηγοροῦσε τὴν ψυχή του ψιθυρίζοντας: Τρέχα Γεώργιε, τρέχα πρὸς Αὐτὸν ποὺ τόσο ποθεῖς καὶ ἀγαπᾶς.
Ἐνῶ ἐκεῖνοι οἱ ἁγιοκτόνοι, σὰν λύκοι τὸν τυραννοῦσαν ἀπὸ κοντὰ μὲ ρόπαλα γιὰ νά τρέχει, ὁ Ἅγιος μὲ δάκρυα παρακαλοῦσε συνεχῶς τὸν Θεό νὰ τοῦ χαρίζει δύναμη καὶ ὐπομονή. Καὶ ἔλεγε: Μήποτε εἴπῃ ὁ ἐχθρός μου, ἴσχυσα πρὸς αὐτόν, οἱ θλίβοντές με ἀγαλλιάσονται ἐὰν σαλευθῶ (Ψαλμ. ΙΒ΄, 5). Ἴσχυε γιὰ αὐτὸν τὸ δαυϊτικόν: Πορευόμενοι ἐπορεύοντο καὶ ἔκλαιον βάλλοντες τὰ σπέρματα αὐτῶν· ἐρχόμενοι δὲ ἤξουσιν ἐν ἀγαλλιάσει, αἴροντες τὰ δράγματα αὐτῶν (Ψαλμ. ΡΚΕ΄, 6). Μόλις ἔφθασε στὴν κατασκότεινη φυλακή, φῶς οὐράνιον τὸν κάλυψε καὶ κατέλαμψε ὅλῳ τῷ φωτὶ τῆς Τριάδος, καὶ φεγγοβόλησε ὁλόκληρο τὸ κελλί. Μιὰ γλυκύτατη εὐωδία ἁπλώθηκε γύρω καὶ μελωδίες ἀγγελικὲς ἔφθαναν ἀπὸ ψηλά. Καὶ τότε ἀκούστηκε ἡ γνώριμη φωνή: Θάρσει Γεώργιε, ὁ διάπυρος ἐμοῦ ἐραστής, μετὰ σοῦ γὰρ εἰμί. Καὶ εἶδε ὀ λαμπρὸς ἀριστεύς, τὴν γλυκύτατη μορφὴ τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ ἄστραφτε σὰν ἥλιος. Ὡς ὄντως ἰερὰ καὶ πολύφωτος, αὕτη ἡ ὑπέρλαμπρὸς νύξ, καὶ φωταυγής. Καὶ ἔσκυψε καὶ τὸν φίλησε γλυκύτατα.
Καὶ ὅταν ὁ Δεσπότης μὲ τὴν πληθὺ τῶν Ἀγγέλων Του, ἀνέβηκε πάλι στοὺς οὐρανούς, καὶ ἔμεινε μόνος ὁ μεγαλώνυος ἀθλητὴς γονατισμένος ταπεινά, δὲν σταμάτησε τὶς εὐχαριστίες, τοὺς ὕμνους καὶ τὶς δοξολογίες. Θαμπωμένος ἀπὸ τὴν ἄφραστον καὶ ξένη δόξα, καὶ κάλλους τὴν εὐμορφίαν.
***
Τὴν ἑπομένη πῆραν πάλι τὸν Ἅγιον, καὶ τὸν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ Διοκλητιανοῦ. Ποὺ μὲ καινούργιες ὑποσχέσεις καὶ γλυκόλογα τὸν ρώτησε ἄν μετάνιωσε. Μὰ ὁ Ἅγιος τοῦ λέει: Μὲ βλέπετε νὰ εἶμαι ἐδῶ μπροστά σας τῇ δυνάμει τοῦ μόνου Θεοῦ, ἄν καὶ μὲ βασανίσατε φρικτά. Καὶ μὲ τὴν δική Του ἀντίληψη καὶ βοήθεια περιφρονῶ τελείως τὶς τιμωρίες καὶ τὶς κολάσεις. Διότι ὁ Χριστός, βρίσκεται ἐντός μου, ἔνδον ἐν τῇ καρδίᾳ μου. Ἐσεῖς ὅμως, χωρὶς καμιὰ ἐλπίδα λατρεύεται τὰ εἴδωλα, διότι εἶναι πωρωμένη ἡ ψυχή σας, καὶ τυφλὰ τὰ μάτιά σας.
Θηρίο ἔγινε ὁ διώκτης τύραννος μὲ αὐτὰ τὰ λόγια. Διατάσσει νὰ ξαπλώσουν τὸν Ἅγιο κατὰ γῆς καὶ νὰ τοῦ πληγώνουν τὸ σῶμα μὲ βούνευρα. Μέχρι ποὺ ἀπόκαμαν οἱ δήμιοι παρὰ ὁ θεῖος Γεώργιος! Ἀκολουθοῦν καὶ ἄλλα φρικτὰ βασανιστήρια ἐπὶ ἡμέρες. Τὸν κρέμασαν, καὶ μὲ χειράγρες ἄρχισαν νὰ καταξέουν τὸ μαρτυρικὸ σῶμά του, ὥσπου νὰ φανοῦν τὰ σωθικά του. Μετὰ τοποθέτησαν στὸ ἁγιασμένο κεφάλι του πυρακτωμένη περικεφαλαία. Αὐτὸς δὲ οὐκ ἐκαίετο καταφλεγόμενος, ἀλλὰ ἔχαιρε δροσιζόμενος. Τοῦ τρύπησαν ἀκόμα τοὺς ἀστραγάλους μὲ τρυπάνια καὶ τὸν ξάπλωσαν σὲ κρεββάτι πυρακτωμένο. Τοῦ ἔχυσαν μολύβι λιωμένο στὸ στόμα. Ὅποιο μαρτύριο τοὺς βάζει στὸ νοῦ ὁ διάβολος, τὸν δοκιμάζουν στὸν μέγιστο καὶ κορυφαῖο ἀθλητὴ τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ὅμως, τόσο γενναῖα στεκόταν, ποὺ οὔτε κἄν στὸ βλέμμα του φάνηκε νὰ λυγίζει. Συνήχθησαν ἐπ’ ἐμὲ μάστιγες, καὶ οὐκ ἔγνων –δηλαδή, ἔπεσαν πάνω μου πληγές, μὰ ἐγὼ δὲν τὶς λογάριαζα. Τὸ γλυκύτατο καὶ ἄχραντο πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπὸ θεία χαρά, καὶ ἅγιον φῶς. Καὶ πολλοί, συγκλονίζονται καὶ πιστεύουν στὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, βλέποντας αὐτὰ τὰ παράδοξα.
***
Ὁ στενὸς φίλος τοῦ Διοκλητιανοῦ, Μαγνέντιος, βλέποντας ὅτι ὁ Γεώργιος δὲν ἀλλάζει γνώμη, θέλησε νὰ πειράξει πνευματικὰ τὸν Ἅγιο καὶ ζήτησε νὰ σταματήσουν τὰ σωματικὰ μαρτύρια. Πλησιάζει τὸν ὁλόφωτο ταξίαρχο καὶ τοῦ λέει: Ἄν θέλεις Γεώργιε νὰ πιστέψουμε στὸν δικό σου Θεό, κάνε μας ἕνα σημεῖο καὶ ἀνάστησε ἕναν ἀπὸ τοὺς νεκρούς, ποὺ βρίσκονται σὲ αὐτὸν τὸν τάφο, πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια.
Τοῦ τὰ εἶπε αὐτά, διότι νόμιζε ὅτι ἦταν κάτι τὸ ἀδιανόητο καὶ ἀκατόρθωτο. Ἀλλὰ γιὰ τὸν ἁγιώτατο Μάρτυρα ἦταν τόσο ῥάδιον καὶ εὐχερές, ἁπλὸ καὶ εὔκολο, σὰν νὰ ἔλεγε σὲ ἕναν ἀετὸ νὰ πετάξει, ἤ σὲ ἕνα δελφίνι νὰ κολυμπήσει.
Ὁ Γεώργιος ἀποκρίθηκε ὅτι θὰ γίνει καὶ αὐτό, επειδὴ στὸν Θεὸ τὰ πάντα εἶναι δυνατά. Ὅμως δὲν θὰ τὸ κάνει γιὰ αὐτούς, ἐπειδὴ γνωρίζει σὲ τὶ βαθὺ σκοτάδι ἀσέβειας βρίσκονται καὶ δὲν θὰ πιστέψουν. Ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἦσαν συγκεντρωμένοι ἐκεῖ. Νὰ δοῦν, νὰ θαυμάσουν, καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Θεό.
Γονάτισε ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Χριστοῦ. Ἔκαμε τὸ σημεῖο τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ μὲ πίστη καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ταπείνωση. Ὕστερα σηκώνεται, ὑψώνει τὰ χέρια στοὺς οὐρανούς, καὶ κάνει τὴν τελευταία εὐχή. Μὲ τὸ Ἀμήν -ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος καὶ τοῦ καινοῦ τερατουργήματος! Ἀμέσως ἀνασταίνεται ἕνας ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ποὺ εἶχε ζήσει στὴν γῆ, πρὶν νὰ ἔλθει ὁ Χριστός. Ἦταν ἱερέας τῶν εἰδώλων. Πέφτει στὰ πόδια τοῦ Ἁγίου καὶ τὸν παρακαλεῖ νὰ τὸν καταστήσει ἄξιο καὶ τὴν σωτήρια σφραγίδα τοῦ Κυρίου. Ἡ παράδοση ἀκόμα διασώζει σὲ ἕνα παλαιὸ συναξάρι, ὅτι προσευχήθηκε ὁ Ἅγιος καὶ ἐκεῖ δόπλα του ἀνέβλυσε νερό, καὶ τὸν βάπτισε εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Ταραχὴ μεγάλη, καὶ ἀναστάτωση παντοῦ. Καὶ ἀπὸ τὰ χείλη ὅλων ἀκούστηκε μιὰ φωνή, σὰν τροπάρι: Μέγας ὁ Θεός, τοῦ Γεωργίου! Μέγας ὁ Θεός, τῶν χριστιανῶν! Ἁπλοὶ ἄνθρωποι καὶ στρατιωτικοί, μὲ ταπεινὴ καὶ καθαρὴ τὴν καρδιά, πίστεψαν στὸν Χριστό. Καὶ ἄλλους ἀπὸ αὐτοὺς βασάνιζαν καὶ ἄλλους ἔρριχναν στὶς φυλακὲς. Ὁ θρασύς, καὶ σκληρόκαρδος βασιλιάς, ὅλα αὐτὰ τὰ χαρακτήρισε μαγεῖες. Ὤ καρδιά, ἄπιστη καὶ σκληρή, σάν πέτρα! Ὁ ἄπιστος τὰ ὦτα τῆς ψυχῆς του τὰ ἔχει βουλωμένα καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς σφαλισμένους. Δὲν θέλει νὰ δεῖ καὶ να ἀκούσει γιὰ τὴν σωτηρία του. Ὁ ἐγωϊσμὸς καὶ ἡ ὑπερηφάνεια δὲν τὸν ἀφήνουν. Ὅσοι ὅμως εἶναι ταπεινοί, καὶ ἁπλοὶ τῇ καρδίᾳ, ἐπειδὴ δὲν εἶναι πονηροί, δέχονται τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἀξιώνονται νὰ πιστέψουν καὶ νὰ δοῦν νοερῶς τὸν Κύριον. Θέλουν δὲ ἀπολαύσει καὶ θεϊκὰ μυστήρια.
Ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ποὺ πίστεψαν ξεχώριζαν ὁ Χριστόφορος, ὁ Θεωνᾶς, ὁ Καισάριος, καὶ ὁ Ἀντώνιος. Ὅλοι, δορυφόροι –σωματοφύλακες- τοῦ Διοκλητιανοῦ. Ἔρριξαν στὰ πόδια του τὶς ζῶνές τους καὶ ὁμολόγησαν. Τοὺς φυλάκισαν καὶ αὐτούς. Κατόπιν τοὺς βασάνισαν ἄγρια. Τοὺς κρέμασαν, τοὺς ξέσχισαν τὶς σάρκες, τοὺς κατέκαυσαν μὲ λαμπάδες καὶ τοὺς ἔρριξαν στὴν φωτιά. Ἔτσι, παρέδωσαν τὸ πνεῦμά τους στὸν Κύριο. Ἡ Ἐκκλησία μας, τιμᾶ τὴν μνήμη τους, στὶς 20 Ἀπριλίου.
***
Ἀλλά, ὁ ἀλάστωρ τύραννος, ἰδὼν τὰ γενόμενα καὶ μανίας ἀκαθέκτου πλησθείς, ζητεῖ ἀπὸ τὸν ξακουστὸ μάγο Ἀθανάσιο νὰ παρασκευάσει τὸ πιὸ δυνατὸ φάρμακο, γιὰ νὰ ἐξοντώσουν μὲ αὐτὸ τὸν Γεώργιο. Ἐπικαλούμενος ὁ μάγος τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ἑτοιμάζει ἕνα ὑγρό. Τὸ δίνει πρῶτα νὰ τὸ δοκιμάσει ἕνας κατάδικος. Ἀμέσως τὰ σπλάγχνα του ἔσπασαν, καὶ ἔβγαζε ἀφροὺς καὶ αἷμα ἀπὸ τὸ στόμα του. Ξεψύχισε σπαράττοντας καὶ μὲ φρικτοὺς πόνους ὁ ταλαίπωρος. Ἀγαλλόμενος ὁ Διοκλητιανός, μὲ αὐτὸ τὸ γεγονός, συγχάρηκε τὸν Ἀθανάσιο, γιατὶ ἐπιτέλους θὰ ἀπαλλάσσονταν ἀπὸ αὐτὸν ποὺ τοῦ βασάνιζε καὶ τοῦ τυραννοῦσε τόσο τὴν ζωή.
Ὁ Ἅγιος ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, καὶ σὰν τὸ ἐλάφι τὸ διψασμένο ποὺ τρέχει στὸ νερό, τὸ ἤπιε μὲ πίστη ἁπλή. Σὰν νὰ ἔπινε κάποιο ἡδύποτο. Μὲσα του ἀντηχοῦσε ὁ θεῖος λόγος: Κἄν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψῃ. Καὶ ἔμεινε ἀβλαβὴς καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν βάσανο. Ταράσσεται ὁ παμίαρος τύραννος μὲ αὐτὰ ποὺ βλέπουν τὰ μάτιά του. Μὰ πιὸ πολύ, γίνεται ἔξαλλος μὲ τὸ πλῆθος ποὺ κραύγαζε θριαμβικά, ἐνῶ πολλοί, ὁμολογοῦσαν τὴν πίστη τους στὸν Θεό, τοῦ Γεωργίου. Νέες συλλήψεις, νέα μαρτύρια. Ἀκόμα καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ λάμπει ὁ ἥλιος, οἱ κακοί, πορεύονται μέσα στὸ σκοτάδι. Οἱ ἄπιστοι, ἀπὸ πεῖσμα, δὲν σηκώνουν τὰ μάτια πρὸς τὸν Πατέρα τους. Οἱ ψυχές τους εἶναι γεμάτες ὑπερηφάνεια καὶ ἀλαζονεία. Χαμένοι καὶ αὐτοκαταδικασμένοι στὴν ἔρημο τοῦ κόσμου, χωρὶς νερό, χωρὶς ἐλπίδα. Ἄνθρωποι χωρὶς ἀπολογία, διότι τοὺς ἔρριξε φῶς νὰ δοῦν, καὶ αὐτοὶ σφαλίσανε τὰ μάτιά τους. Καὶ τὸ μυστήριο τοῦ φωτισμοῦ τελεῖται ἀνάλογα μὲ τὴν πρόθεση, τὴν διάθεση τῆς ψυχῆς. Τόση ἡ ἔπαρση καὶ τὸ σκοτάδι στὴν ψυχὴ τοῦ τυράννου, ὥστε νὰ γίνει ἴδια μὲ τὴν κατηραμένη ξηρανθεῖσαν συκῆν. Τὴν δύναμη τῆς πίστεως τὴν νιώθουν οἱ ἁπλοί, καθαροί, καὶ ταπεινοὶ τῇ καρδίᾳ. Αὐτοὶ γνωρίζουν τὸν Θεό, γεύονται τὰ θεῖα μυστήρια, καὶ ἔχουν ζωὴ αἰώνιον. Ἐν ἀφελότητι καρδίας γεωργοῦν τὸν σπόρο τῆς ἀληθείας καὶ καρποφοροῦν τὸν καρπὸ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πίστης. Σὲ αὐτούς, ἀνῆκε καὶ ὁ μάγος Ἀθανάσιος, ποὺ πρόθυμα ἐγκατέλειψε τὴν πλάνη του γιὰ νὰ πιστέψη στὸν Χριστό. Ζήτησε τὴν συγχώρεση καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Ἁγίου, καὶ εὐτυχὴς θανατώθηκε μὲ ξίφος.
***
Ἀπελπισμένος, σχεδὸν τρελλός, ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας, διέταξε νὰ φυλακίσουν πάλι τὸν Γεώργιο, μέχρι νὰ ἀποφασίσει τὶ νὰ πράξει. Εἶχε φθάσει ἡ φήμη τῶν θαυμάτων του σὲ ὅλη τὴν πόλη καὶ τὰ περίχωρα, καὶ κάθε φορά, ποὺ φυλάκιζαν τὸν Ἅγιο, πλῆθος κόσμου συγκεντρώνονταν στὸ κελλί του. Κάθε νύκτα γέμιζαν τὴν φυλακή, δίνοντας μεγάλα δώρα στοὺς δεσμοφύλασκες, καὶ τὴν εὐσεβῆ πίστιν παρ’ αὐτοῦ μυσταγωγούμενοι. Καὶ εκεῖνος τοὺς κατηχοῦσε στὴν ἀληθινὴ πίστη, καὶ τοὺς εὐλογοῦσε, μὲ ὅλη τὴν φλόγα καὶ τὸ φῶς τὴς ψυχῆς του. Καὶ ὅλοι ἔτρεχαν μὲ πνευματικὴ λαχτάρα καὶ δίψα, γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸν θεῖο λόγο του, νὰ λουστοῦν στὸ φῶς του. Ἀπὸ πάνω του ἔβγαινε μιὰ δύναμη θεϊκή. Κοντά του εἰρήνευαν καὶ γέμιζαν χαρά. Καθὼς ὁ Ἅγιος τοὺς μιλοῦσε γιὰ τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι μόνο ἀγάπη, γιὰ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀιώνιας ζωῆς, τὴν καλωσύνη, τὴν ὑπομονὴ στὶς πίκρες, τὴν εἰρήνη, αὐτοὶ πλημμύριζαν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας καὶ ἐλευθερώνονταν ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς πλάνης. Βασανισμένοι καὶ πικραμένοι ἄνοιγαν τὶς καρδιές τους, καὶ δέχονταν τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἔφευγαν ἀναπαυμένοι καὶ παρηγορημένοι καὶ ἐλάμβαναν πνεῦμα δυνάμεως, πνεῦμα εἰρήνης, πνεῦμα χαρᾶς καὶ πίστης, πνεῦμα ἀγάπης. Ἔπειτα τοὺς εὐλογοῦσε καὶ θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς. Εἴτε μὲ τὸ ἄγγιγμά του, εἴτε μὲ μόνο τὸν λόγο του. Ἀνάπηρους, τυφλούς, κωφούς, παράλυτους, πνεύμασιν ἀκαθάρτοις τυραννουμένους. Καὶ ἔγινε ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὴν πολύ του πίστη καὶ τὸν θεῖο ἔρωτα τῆς καρδιάς του, κατοικία καὶ μονή, τοῦ Χριστοῦ, ὅς τὰς ἀσθενεῖας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἡμῶν ἐβάστασε. Καὶ ἔγινε ἡ κατασκότεινη φυλακή, τόπος ἁγιάσματος καὶ δόξης. Κῆπος καὶ παράδεισος πλήρης ὀσμῆς εὐωδίας πνευματικῆς. Ἀγκάλιαζε μὲ μυστικὴ χαρά, τοὺς ταπεινούς, καὶ ἀπελπισμένους ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀπιστία, καὶ τοὺς μετάγγιζε τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἁγιότητα.
Ἀνάμεσα τους ἦταν καὶ ὁ φτωχὸς γεωργός, Γλυκέριος, ποὺ εἶχε μόνο ἕνα βόδι καὶ τοὺ ψόφησε, ἐκεῖ ποὺ ὅργωνε τὸ χωράφι του. Ἔπεσε στὰ γόνατα καὶ ἱκέτευε μὲ δάκρυα τὸν Γεώργιο νὰ τὸν βοηθήσει. Στὴν εἰλικρινῆ ὁμολογία του ὅτι πιστεύει στὸν Θεό, ὅ Ἅγιος τὸν προπέμπει λέγοντάς του ὅτι τὸ βόδι του εἶναι ζωντανό. Ὅταν τὸ διεπίστωσε ὁ μακάριος Γλυκέριος, γύρισε πίσω σὰν τὸν λεπρὸ Σμαρείτη γιὰ νὰ εὐχαριστήση τὸν ἰατρὸ λέγοντας: Μέγας ὁ Θεός, τοῦ Γεωργίου! Καὶ ὁ Θεός, δὲν τὸν ἀφήνει πιὰ στὴν φτώχεια, ἀλλὰ τοῦ χαρίζει τὸ ἄφατο τοῦ Παραδείσου πλοῦτο. Στὸ δρόμο γιὰ τὴν φυλακή, καθὼς δόξαζε τὸν Θεό, τὸν συλλαμβάνουν, καὶ χωρὶς καμμιὰ ἐρώτηση τὸν κομμάτιασαν. Φωνὴ δὲ ἀκούστηκε ἐξ οὐρανοῦ: Δεῦρο, ἔλα Γλυκέριε σὲ Ἐμένα, χαίρων, διότι εἶσαι τέλειος ἑνώπιόν μου.
***
Ὁ τύραννος, ὅταν ἔμαθε γιὰ τὸν κόσμο ποὺ συνέρρεε στὴν φυλακή, γιὰ νὰ δεῖ τὸν Γεώργιο καὶ νὰ πιστεύει στὸν Χριστό, γιὰ τὶς διδαχές, καὶ τὶς θεοσημεῖες, δὲν τὸ ἄντεξε. Προστάζει καὶ τὸν βασανίζουν μὲ τὰ πιὸ σκληρὰ μαρτύρια. Τὸν ξαπλώνουν πάνω σὲ πυρακτωμένο χάλκινο κρεββάτι καὶ τὸν ραντίζουν μὲ ρητίνη. Ἀλλὰ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ὀδυνῶν αἱ τοῦ Θεοῦ παρακλήσεις τὴν τούτου ψυχήν, εὔφραναν. Ἡ θεία χάρις μετέβαλε τὸ πῦρ εἰς δρόσον. Ἔκθαμβος ἀπὸ τὸ γεγονός, ἀλλὰ καὶ φεμάτος θυμό, ἀναφωνεῖ ὁ βασιλεύς: Ὤ τῆς συμφορᾶς. Πῶς ν ὰ τὸν θανατώσω ὦ θεοί; Ὁ μιαρός, καὶ θεοστυγής, σοφίζεται καὶ ἄλλα μαρτύρια. Ὁ δὲ μέγας Γεώργιος, ἔπειθε ἄπειρα πλήθη νὰ ἀφήσουν τὴν πλάνη τους καὶ νὰ προστρέξουν στὴν ἀληθινὴ θεοσέβεια.
***
Ἔπειτα ἀπὸ πολλὰ ἀκόμα, δίνει ἐντολὴ νὰ τὸν παρουσιάσουν ἑνώπιόν του. Ἐκείνην τὴν ὥρα ὁ Μαγνέντιος ἔλεγε στὸν Διοκλητιανό, ὅτι τὸ γένος τῶν χριστιανῶν δὲν φαίνεται νὰ πεθαίνει εὔκολα, γιὰ αὐτὸ τοῦ προτείνει νὰ σταματήσει τοὺς διωγμούς, καὶ τὰ μαρτύρια καὶ νὰ χρησιμοποιήσει ἄλλον τρόπο. Νόμιζε ὅτι μὲ τὴν γλυκύτητα καὶ τὶς κολακεῖες θὰ ἔκαμπτε τὸν στερρὸν ἀθλητήν. Καὶ ἐκεῖνος, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸν ἔπαιρναν ἀπὸ τὴν φυλακή ἔψαλλε τοὺς στίχους: Ὁ Θεός, εἰς τὴν βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εἰς τὸ βοηθῆσαί μλοι σπεῦσον... (Ψαλμ. ΞΘ΄, 1). Ὁ τύραννος, μόλις τὸν εἶδε τοῦ εἶπε μὲ γλυκὸ τρόπο ἀλλὰ καὶ μὲ πονηριά: ,Μὰ τοὺς θεούς, Γεώργιε, ἄν μὲ ἀκούσεις καὶ θυσιάσεις, θὰ λάβεις πολλὰ ἀγαθὰ καὶ πλούτη. Θα σὲ δοξάσω σὲ ὅλη τὴν γῆ μὲ τὸ ὑψηλότερο ἀξίωμα. Λυποῦμαι τὰ νιάτα σου. Γνωρίζω καὶ τὴν εὐγενικὴ καταγωγή σου. Γιὰ αὐτὸ θέλω νὰ ζήσεις εὐτυχισμένος. Καὶ ὁ Γεώργιος: Τώρα καλὰ τὰ λὲς βασιλιά μου. Μακάρι νὰ τὰ ἔλεγες αὐτὰ ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ὅμως, μετὰ ἀπὸ τόσα βασανιστήρια, μὲ ποίον τρόπο θὰ πάρω πίσω τὴν προσβολή, καὶ τὴν κακοποίηση ποὺ μοῦ ἔκαμες; Χαρούμενος ὁ τύραννος ποὺ δὲν εἶχε καταλάβει, τοῦ ἀπαντᾶ: Παιδί μου ἀγαπητό, συγχώρεσέ με γιὰ ὅτι κακὸ ἔπραξα. Θεώρησέ με πατέρα σου, καὶ ἔλα νὰ θυσιάσεις. Ἐπειδὴ βλέπω βασιλιά μου τὴν καλή σου διάθεση πρὸς τὸ πρόσωπό μου, λέει ὁ Γεώργιος θὰ σὲ τιμήσω καὶ ἐγὼ ὅπως τὸ ποθεῖς, διότι εἶναι μεγάλη ἀχαριστία νὰ ἀρνηθῶ τὴν φιλία σου. Ποῦ εἶναι οἰ θεοί σου. Ἄς πᾶμε ἐκεῖ. Γεμάτος χαρά, ἀναπήδησε τοῦ θρόνου του λέγοντας: Εὐφραίνεσθε θεοί, ἀγαλλιάσθε ἄνθρωποι, δὲχου ὦ Ἀπόλλων μετανοημένον τὸν Γεώργιον. Καὶ διέταξε ὅλους νὰ συγκεντρωθοῦν στὸν ναό, ἐπειδὴ ὁ ξακουστὸς Γεώργιος, θὰ θυσιάσει στὸν Ἀπόλλωνα. Καὶ ὄλοι οἱ Ἔλληνες, μὲ μουσικές, καὶ ἐμβατήρια, ἐπευφημοῦσαν ὡς νικητές, τὸν βασιλιά, καὶ τὸν Ἀπόλλωνα. Ὁ ἐκλεκτὸς ἐραστὴς τοῦ Θεοῦ, σὲ ὅλον τὸν δρόμο προσευχόταν νοερά: Κύριος γινώσκει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν ἀνθρώπων ὅτι εἰσὶ μάταιοι... (Ψαλμ. 93, 11), καί: Ἱνατὶ ἐφρύαξαν ἔθνη, καὶ λαοί, ἐμελέτησαν κενά...; (Ψαλμ. Β΄, 1), ὡς καὶ τό: Ἐπὶ σοὶ Κύριε ἤλπισα, μὴ καταισχυνθείην εἰς τὸν αἰῶνα... (Ψαλμ. Λ΄, 1). Τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε σὰν ἥλιος. Καὶ τὸ περπάτημά του ἀρχοντικὸ ἀλλὰ καὶ σεμνό. Ψηλός, καὶ πανέμορφος, μὲ χαρούμενη διάθεση καὶ μειλίχιος. Μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ πλῆθος φάνταζε σὰν Θεός. Τόσο ποὺ πολλοί, σκέφτηκαν μήπως ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόλλων ποὺ κατέβηκε στὴν γῆ. Ἀπόλυτη ἡσυχία ἐπικρατοῦσε. Ὅλων τὰ βλέμματα ἦσαν στραμμένα στὸν Γεώργιο καὶ οἱ ἀνάσσες κομμένες. Μόνο τὰ θυμιάματα ἔκαιγαν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο καὶ γέμιζαν τὸν τόπο γύρω. Ὁ Ἅγιος πλησιάζει ἀργά, καὶ ἔχοντας τὸ πνεῦμά του ἄνω, ἐνῶ τὸ βλέμμα του κάτω πρὸς τὸ ἄγαλμα, λέει μὲ αὐστηρὴ τὴν φωνή: Σὺ εἶσαι Θεός, καὶ σένα πρέπει νὰ προσκυνοῦν οἱ ἄνθρωποί; Τὸ πονηρὸ πνεῦμα ποὺ κατοικοῦσε ἐκεῖ φοβήθηκε τὸν Γεώργιο καὶ φανέρωσε τὴν ἀλήθεια: Δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Θεός, ἀλλὰ καὶ οὔτε καὶ οἰ ἄλλοι ποὺ κατοικοῦν ἐδῶ. Ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὲμεῖς εἴμαστε δαίμονες καὶ παραπλανοῦνται μὲ μᾶς οἱ ἄνθρωποι. Ὁ Ἅγιος τοὺς ἐπιτήμησε ἐπειδὴ ἐξαπατοῦν τοὺς ἀνθρώπους: Πῶς τολμάτε νὰ παραμένετε ἐδῶ, ἀφοῦ μπῆκε ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Καὶ εὐθὺς ἔγινε μεγάλη ταραχή. Ἄγρια βογγητά, φωνὲς ἀπελπισμένες, κλάματα ἀκούστηκαν, λὲς καὶ μούγκριζαν τὰ θηρία τοῦ δάσους. Ἐνῶ οἱ δαίμονες δραπέτευαν. Φόβος κυρίευσε τὶς ψυχὲς τῶν παρευρισκομένων. Καὶ ὁ ναὸς νὰ σείεται συθέμελα, καὶ τὰ εἴδωλα νὰ κατακρημνίζονται μόνα τους, δίχως νὰ τὰ πειράξει κανείς. Τὰ συνέτριψαν ὁ λόγος τοῦ μεγάλου Ἁγίου και τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ὁ βασιλιάς, καὶ ἡ συνοδεία του δαιμονίστηκαν ἀπὸ τὴν ντροπή, καὶ τὸν πληγωμένο ἐγωϊσμό τους. Ἀντιθέτως οἱ πιστοί, χαίροντα, καὶ δοξολογοῦσαν τὸν Θεό. Ἀγριεμένος ὁ Διοκλητιανός, ὑβρίζει σκαιότατα τὸν θεοφόρο Ἅγιο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἄφοβος πάντα τοῦ ἐπισημαίνει ὅτι ἔκαμε τὴν θυσία του στὸν Χριστό, γιὰ αὐτὸ καὶ γκρεμίστηκαν οἱ ψεύτικοι θεοί τους, ἀνίκανοι ὄντες νὰ προστατεύσουν τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτόν τους.
***
Γεμάτη ἀπὸ φόβο Θεοῦ ἡ βασίλισσα Ἀλεξάνδρα, πλησιάζει τὸν σύζυγό της καὶ φωνάζει δυνατά: Ὁ Θεός, τοῦ ἀηττήτου Γεωργίου, ἄς μὲ συγχωρήσει τὴν ἁμαρτωλὴ γιὰ ὅ,τι κακό, ἔκανα μέχρι τώρα ποὺ ζοῦσα στὴν ἁγνοια. Μνήσθητί μου Κύριες τῆς τελευταίας μου μεταβολῆς, καὶ δός μου τόπον πλησίον τοὺ ὑπηρέτη Σου Γεωργίου. Μέγα πλῆθος ἐμψυχωμένο ἀπὸ τὴν πίστι τῆς βασίλισσας Ἀλεξάνδρας, ζήτησε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ πίστεψε σὲ Αὐτόν.
Μπροστὰ σὲ αὐτὰ τὰ συγκλονιστικὰ γεγονότα, μένεα πνέοντες ὁ Διοκλητιανός, μὲ τὸν Μαγνέντιο καὶ τοὺς ἄλλους ἄρχοντες, διέταξε νὰ κρεμασθεῖ ἀπὸ τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς της καὶ νὰ ξεσθεῖ. Ἡ ‘Ἀλεξάνδρα, ἀφοῦ εἶχε κατηχηθεῖ ἀπὸ τὸν Γεώργιο, μὲ πίστη βαθειά, στὸν Χριστό, ἄρχισε νὰ προσεύχεται καὶ νὰ δοξάζει νοερῶς τὸ πανάγιον Ὄνομά Του. Ξεομένη, ἀτένιζε μόνον τὸν οὐρανό, δίχως νὰ βγάλει φωνή. Λέει στὸν Μάρτυρα: Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, εὐλόγησέ με σὲ αὐτὸ ποὺ κάνω. Ὁ δὲ γεωργὸς τῆς εὐσεβείας τῆς λέει: Ὑπόμεινον μικρόν, χαίρουσα, καὶ ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἁγία βάσταζε μὲ γενναιότητα. Ὕστερα τὴν ὑποβάλλουν σὲ νέο μαρτύριο, καὶ αὐτὴ μὴ ὑποφέρουσα τὸν πόνο, ρῶτὰ μὲ ἀνησυχία τὸν Ἅγιο τί νὰ κάνει ποὺ δὲν ἔλαβε τὸ βάπτισμα καὶ ἄν θὰ ἀνοιθεῖ ἡ θύρα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ὁ πάνσοφος Μάρτυς τῆς λέει: Πορεύου Ἀλεξάνδρα στὸν Δεσπότη Χριστό καὶ ἔχεις τὸ Θεῖον Βάπτισμα διὰ τῆς πίστεως καὶ τοῦ αἴματός σου. Προσευχόμενη, ἔχοντας τὸν νοῦν της στὸν οὐρανὸ μὲ χαρά, θανατώθηκε μὲ ξίφος.
Κάποιο ἄλλο συναξάρι ἀναφέρει ὄτι, ἀποκαμωμένη καθὼς ἦταν ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία, παρέδωκε τὸ πνεῦμά της, προσευχόμενη μέσα στὴν φυλακή.
Τότε ἡ γλυκύτατη φωνὴ τοῦ Ἁγίου ἁπλώθηκε γύρω: Τίς Θεὸς μέγας, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν...; (Ψαλμ. ΟΣΤ΄, 14). Οἱ ἄρχοντες, ὅταν εἶδαν ὅτι δὲν πέτυχαν τίποτα, οὔτε μὲ τὰ βασανιστήρια οὔτε μὲ τὶς κολακεῖες, καὶ ὅταν ἐξευτελίζονταν καὶ οἰ ἴδιοι καὶ οἱ ψεύτικοι θεοί τους, ἀποφάσισαν μὲ διάταγμα τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἁγίου. Καὶ συζητοῦσαν μεταξύ των: Δὲν βλέπετε ὦ φίλοι ὅλους, μαζὶ μὲ τὴν βασίλισσα νὰ τρέχουν πίσω ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλάνο καὶ ἀπατεώνα; Σὲ ὅλην μου τὴν ζωή, πιὸ φοβερὸ καὶ ἀμείλικτο ἄνδρα δὲν ἔχω δεῖ. Μὲ τόλμη ἔπραξε σὲ ἐμᾶς, ὅσα κανεὶς ἄλλος ἐπὶ τῆς γῆς. Βαθύτατα συγκινημένοι ἀπὸ τὸν θάνατο τῆς βασίλισσας, οἱ τρεῖς πιστοὶ δοῦλοί της Ἀπολλώ, Ἰσαάκιος καὶ Κορδάτος, παρουσιάστηκαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τὸν ἤλεγξαν γιὰ τὸ κακό, ποὺ τῆς ἔκανε. Αὐτὸς δὲ ὁ παράνομος καὶ θεομάχος διέταξε τὸν μὲν Κορδᾶτο νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν, τὸν δὲ Ἀπολλὼ καὶ Ἰσαάκιο νὰ ρίξουν στὴν φυλακή. Ἐκεῖ παρέδωσαν τὶς ψυχές τους στὸν Θεό, ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὴν δίψα, καὶ ἔλαβαν τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Τοὺς τρεῖς αὐτοὺς Ἁγίους Μάρτυρες, μαζὶ μὲ τὴν βασίλισσά τους Ἀλεξάνδρα, τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 21 Ἀπριλίου.
***
Ὅταν βγῆκε ἡ τελικὴ ἀπόφαση γιὰ τὸν νικηφόρο ἀθλητὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅταν τὴν ἔλαβε ἔψαλλε μὲ χαρά: Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἕργα Σου Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας! (Ψαλμ. ΡΓ΄, 25). Τὸ ἄκουσε ἡ ἁγία μητέρα του ὅτι ἐλήφθη ἡ φονικὴ ἀπόφασις καὶ ἀναγαλλίασε ἡ καρδίας της. Ἀτένιζε τὸν οὐρανὸ καὶ ἐδόξαζε μὲ εὐχαριστία τὸν Θεό: Κυρίε ὁ Θεός μου, σὲ εὐχαριστῶ καὶ τώρα ὅπως πάντοτε. Σὲ παρακαλῶ, πρόσδεξαι τὸν ἀγαπημένον μου γιὸ Γεώργιο, τὸν γνήσιο δοῦλό Σου, ὅπως δέχτηκες τὴν θυσία τοῦ Ἀβραάμ, ὅταν Σοῦ ἔφερε τὸ παιδί του Ισαάκ. Πάρε τὸν στὴν ἐπουράνιο Βασιλεία Σου μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους Σου.
Ἡ θεια Πολυχρονία βρισκόταν διαρκῶς κοντὰ στὸ παιδί της. Καὶ στὴν φυλακή, καὶ στὸν τόπο τῶν μαρτυρίων. Φρόντιζε πάντα γιὰ τὴν ἐνίσχυσή του μὲ τὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα τὸ πέρασε μὲ προσευχή, νηστεία, ἀγρυπνία καὶ γονυκλίσιε.
Μόλις τελείωσε τὴν προσευχή της, πλησιάζει τὸν πολύαθλο γιό της καὶ τοῦ λέει:
Μακάρια καὶ ἅγια τὰ ἔργα τῆς πίστης σου παιδί μου, γιατὶ μιμήθηκες τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ προσευχήσου γιὰ μένα, ἐπειδὴ θὰ τελειώσω τὸν δρόμο τοῦ μαρτυρίου πρὶν ἀπὸ σένα. Ὅταν τὴν εἶδε ὁ σκληρὸς βασιλιάς, ὅτι ὁμιλεῖ στὸν Ἅγιο, τὴν καλεῖ κοοντά του καὶ τὴν ἐρωτᾶ ποιὰ εἶναι. Καὶ αὐτὴ ἡ πανθαύμαστη μὲ ἀνδρεία ἀπαντᾶ: Πολυχρονία μὲ λένε καὶ εἶμαι χριστιανή, ὅπως καὶ ὁ γιός μου Γεώργιος, ποὺ νομίζεις ὅτι τιμωρεῖς, ἐνῶ αὐτὸς στεφανώνεται ἀπὸ τὸν Βασιλέα Χριστό. Ἀγριεμένος ὁ Διοκλητιανός, τὴν κατηγορεῖ: Σὺ τὸν ἐδίδαξες νὰ βρίζει τοὺς μεγάλους θεούς, χωρὶς νὰ προσκυνάει καὶ νὰ θυσιάζει σὲ αὐτούς. Ἡ γενναία ἀθλήτρια εἰρηνικὰ τοῦ λέει: Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ φωτίζουσα πάντα ἄνθρωπο ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμο. Ἔμεῖς βασιλιά, ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ μάθαμε νὰ λατρεύουμε τὸν ἀληθινὸ Θεό καὶ ὄχι τὰ εἴδωλα τῶν δαιμόνων.
Ὁ βασιλιὰς συγκράτησε τὸν θυμό του καὶ λέει στὴν θεοτίμητη Πολυχρονία νὰ σταματήσει τὶς ἀνοησίες καὶ νὰ θυσιάσει στοὺς θεούς. Ἐὰν ὄχι, θὰ πεθάνει πολὺ πικρά, ὅπως καῖ ὁ μωρὸς γιός της Γεώργιος, ποὺ ὅπως ἀποφασίστηκε, θὰ ἀποκεφαλιστεῖ. Μὰ πάλι ἡ θεόσοφη Πολυχρονία ἀπαντᾶ μὲ σταθερότητα: Ἐγώ, ὅπως σοῦ εἶπα καὶ πρίν, εἶμαι καὶ παραμένω χριστιανή. Δὲν πιστεύω στοὺς δαίμονες, καὶ οὔτε πρόκειται νὰ θυσιάσω στὰ εἴδωλα. Ἀλλὰ καὶ νὰ βασανίσεις τὸ σῶμά μου, ἐγὼ τὸ προσφέρω θυσία στὸν Θεό μου.
Πολὺ ὀργίστηκε ἀπὸ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ τύραννος καὶ πρόσταξε νὰ τὴν βασανίσουν ἀμέσως. Σὰν ἄγριοι λύκοι οἱ ποταποὶ ὑπηρέτες του ἄρπαξαν τὴν Ἁγία, τὴν τέντωσαν κατὰ γῆς καὶ τὴν ἔδερναν ἀλύπητα μὲ ὠμὰ βουνευρα. Ὅλο της τὸ σῶμα ἔγινε μιὰ πληγή. Ἀλλὰ ἡ γενναιότατη δούλη τοῦ Θεοῦ, ἄν καὶ κατὰ τὴν φύση ἦταν γυναίκα, εἶχε λογισμὸ ἀνδρικό. Εἶχε στραμμένο τὸν νοῦ της στὴν προσευχὴ μὲ θεῖο πόθο καὶ δόξαζε μὲ πολλὴ χαρὰ τὸν Κύριο. Ὅταν οἱ σκληροὶ δήμιοι κουράστηκαν πιά, εἶδαν ὅτι τὸ σῶμά της δὲν ἐσπάραζε, τὴν ἅφησαν γιὰ λίγο. Στὴ συνέχεια τὴν κρέμασαν πάνω σὲ ἕνα ξύλο καὶ τῆς ἔκαμαν ἀκόμα μεγαλύτερα βασανιστήρια. Κατέσχισαν τὶς σάρκες τοῦ ἱεροῦ ἀσκητικοῦ κορμιοῦ της μὲ σιδερένιες χειράγρες, τόσο πολύ, ποὺ φάνηκαν τὰ σπλάγχνα της. Ὕστερα πῆραν ἀναμμένες λαμπάδες, καὶ ἄρχισαν νὰ καίγουν τὶς πληγές της. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐκείνη ἔμενε ἀσάλευτη στὴν πίστη της, καὶ ἀνδρεία στὸ λογισμό της. Εἶχε μέσα της τὸ θεῖον πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
***
Τὸ γλυκοχάραμα τῆς τελευταίας ἡμέρας πλησίασε μὲ εὐλάβεια, προσκύνησε καὶ ἀσπάστηκε τὶς ἅγιες πληγὲς τῶν μεγάλων μαρτύρων τοῦ Θεοῦ. Τοὺς βρήκε δοσμένους σὲ μυστικὴ προσευχή, ποὺ ἐκεῖνες τὶς ὥρες ἔγινε πιὸ βαθειά, καὶ πιὸ κατανυκτική. Κάποια στιγμή, ἦλθαν καὶ τὴν πῆραν. Τῆς φόρεσαν μὲ λαβίδες σιδερένια παπούτσια, τόσο πυρακτωμένα ποὺ πέταγαν σπίθες. Ἐκείνη ὅμως ἦταν ἀφοσιωμένη μόνο στὴν προσευχή. Οἱ πόνοι τώρα εἶναι φρικτοί, ἀνελέητοι, ἀλλὰ ἡ ψυχή της γεμάτη ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ νοῦς της ἀνεβασμένος στὸν οὐρανό. Ἕνα θεϊκὸ φῶς ὅλο γλυκύτητα, τὴν κάλυπτε καὶ μιὰ αὔρα μυρωμένη ὡς δρόσος Ἀεμών πλημύρισε τὸ χώρο γύρω. Μὲ τὴν παρηγοριὰ τοῦ Παρακλήτου νικᾶ ὅλους τοὺς πόνους καὶ τὰ μαρτύρια καὶ ἑνώνεται τῷ Παναχράντῳ Σώματι τοῦ Χριστοῦ. Θεώμενα πλέον ἔγιναν τὰ μέλη της, μέλη Χριστοῦ, τὰ φρικτά τε καὶ θεῖα! τὸ πρόσωπό της ἀκτινοβολεῖ ἀπὸ τὴν χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ βλέμμα της ἀντιφεγγίζει τὴν εἰρήνη τοῦ θείου φωτός. Λὲς καὶ θεᾶται τὸ ἴδιο τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Τόση ἡ ἐρωτικὴ φλόγα, καὶ τὸ θεῖον πύρωμα μέσα της, ὥστε λησμόνησε κόσμο καὶ σάρκα καὶ ὅλα τὰ μάταια πράγματα τοῦ κόσμου! Ἡ θεϊκὴ ἀγάπη καταλάμπει μὲ φῶς ὅλο τὸ εἶναί της. Τέλος, μόνο τὰ χείλη της ψιθυρίζουν μὲ δέος:Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου ἐν εἰρήνῃ. Ἔτσι ἡ ταπεινὴ Μάρτυς λάμπουσα παρέδωσε τὴν ἁγία ψυχή της καὶ κέρδισε τὴν αἰώνια χαρὰ τοῦ Παραδείσου. Τὸ τίμιο λείψανό της τὸ παρέλαβαν κρυφὰ οἱ χριστιανοί, καὶ τὸ ἔθαψαν δοξάζοντας τὸν Θεό.
Ὁ δὲ πανεύφημος καὶ μέγιστος Γεώργιος, πλημμυρισμένος θεία χαρά, γιὰ τὸ ἅγιο τέλος τῆς μητέρας του, δόξαζε ἀδιαλείπτως τὸν Κύριο. Ἀλλὰ ἦλθε ἡ ὥρα νὰ τὸν πάρουν καὶ ἐκεῖνον καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸν ὁρισμένο τόπο. Κοντά του ὅλο τὸ ἐνθουσιώδες ἐκεῖνο πλῆθος, μὲ δάκρυα δακρυσμένα, πρὸσμενε νὰ δεῖ τὸ τέλος. Ὁ Ἅγιος ἦταν ἤρεμος, εἰρηνικός, σὰν νὰ πήγαινε σὲ χαρὰ μεγάλη. Ὅμορφος, ψηλός, λυγερός, μὲ χαρακτηριστικὰ ἀγγελικά. Τὰ μαλλιά του καστανόξανθα, καὶ ἐκείνη ἡ δυνατὴ ματιά του ἡ πεντακάθαρη, ἔκρυβε μέσα της μιὰ καρδιὰ μικροῦ παιδιοῦ, γεμάτη ἀθωότητα καὶ ἀγάπη. Τὸ περπάτημά του σεμνό, καὶ συνάμα μεγαλόπρεπε, παλληκαρίσιο. Φάνταξε λές, καὶ φανερώθηκε μονομιᾶς ἡ ὀμορφιὰ καὶ ἡ χάρη του ὁλόκληρη!
Τέλος, φθάνουν στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου. Ὁ Ἅγιος ζήτησε νὰ τὸν ἀφήσουν λίγο νὰ προσευχηθεῖ. Τοῦ τὸ ἐπέτρεψαν. Καὶ αὐτὸς ὁμακάριος προσευχήθηκε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιάς του ἔχοντας τὸ θεῖο πρόσωπό του στραμμένο πρὸς τὸν οὐρανό: Δοξασμένος νὰ εἶσαι Κύριε ὁ Θεός μου, πρὸς ὅν κατέφυγον ἐκ νεότητός μου, ἡ ἐλπίδα καὶ τὸ στήριγμά μου σὲ τοῦτον τὸν ἀγῶνα, ὁ θεῖος ἔρωτας τῶν ἁγιασμένων ψυχῶν, ὁ παριδὼν πάντα τὰ ἁμαρτήματά μου. Δέσποτα Θεὲ ἐπουράνιε, ἔπιδε ἐπὶ τῇ ταπεινώσει μου, ἐπάκουσόν μου δέομαι, τῇ ὥρᾳ ταύτῃ, καὶ πρόσδεξαί μου τὴν ψυχὴ ἐν εἰρήνῃ, καὶ συναρίθμησόν με τοῖς ἀγαπηκόσι τὸ ἅγιον Ὄνομά Σου. Συγχώρησον δὲ καὶ τοῖς ἔθνεσιν, ὅσα εἰς ἡμᾶς διεπράξαντο, καὶ φώτισον Κύριε τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας αὐτῶν εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τῆς σῆς ἀληθείας ὅτι πάντας θέλεις σωθῆναι. Ἐξαπόστειλον τοῖς ἐπικαλουμένοις σε βοήθειαν ἐξ ὕψους ἁγίου σου, δὸς αὐτοῖς τὸν φόβον σου καὶ τὸν πόθον τῆς εἰς τοὺς ἁγίους σου ἀγάπης, ἵνα τὴν μνήμην αὐτῶν ἐπιτελοῦντες μιμοῦνται τὴν πίστη καὶ ἀγάπην αὐτῶν ὅπως ἄν σὺν αὐτοῖς καταξιωθέντες τῆς ἐπουρανίου ζωῆς δοξάζωσί σου τὴν πολλὴν ἀγαθότητα τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἔτι δὲ πρόσχες εἰς τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου καὶ παράσχου μοι τὴν αἴτησιν ταύτην, ἵνα πᾶς ἄνθρωπος ἐπικαλούμενος ἐν ἀνάγκαις, ἐν θλίψει, ἐν κινδύνῳ, ἐν πάσῃ ἀσθενείᾳ, ἐν λιμῷ, ἐν δικαστηρίῳ, ἐν φυλακῇ, ἐν κόσμῳ, ἐν πειρασμῷ, ἐν δυχερείαις πραγμάτων, τὴν βοήθειαν ἐμοῦ τοῦ δούλου Σου Γεωργίου... ρῦσαι αὐτὸν Δέσποτα ἀπὸ πάσης θλίψεως καὶ ἀνάγκης. Σύντριψον τὸν σατανᾶν ἐν τάχει ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ. Χάρισαι δὲ αὐτῷ πᾶν αἴτημα, ὅτι δεδοξασμένος εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Ἀφοῦ ἔκαμε μὲ εὐλάβεια τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ γονάτισε καὶ παρακάλεσε τὸν σπεκουλάτορα νὰ ἐκτελέσει τὴν βασιλικὴ διαταγή. Ὕψωσε τότε ἐκεῖνος τὸ σπαθί, καὶ ἔκοψε τὴν τιμία καὶ ἁγία κεφαλὴ τοῦ Γεωργίου, καθὼς ὁ ἴδιος τόσο ποθοῦσε. Καὶ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν χριστιανῶν ἔτρεξε πάνω στὸ ζεστὸ κορμί, μὲ θεῖο πόθο καὶ λαχτάρα, καὶ ἄλλοι μάζευαν ἀπὸ τὸ αἶμά του, ἄλλοι μόνο τὸ ἄγγιζαν καὶ δόξαζαν τὸν Θεό, ἄλλοι ξέσχιζαν μιὰ λωρίδα ἀπὸ τὰ ἱμάτιά του, καὶ ἄλλοι ἀσπάζονταν τὸ ἅγιο λείψανο! Ἀλλὰ οἱ στρατιῶτες τοὺς κτυποῦσαν καὶ τοὺς ἔδιωχναν!
Κρυφὰ σήκωσαν οἱ χριστιανοὶ τὸ πάντιμο λείψανό του καὶ τὸ ἔθαψαν μαζὶ μὲ αὐτὸ τῆς πανένδοξης μητέρας του Πολυχρονίας, σὲ τόπο ἐπίσημο. Ἦταν ἡμέρα Παρασκευή, 23 Ἀπριλίου, τοῦ ἔτους 303 μ. Χ. Κατὰ δὲ τὸν ὑπολογισμὸ τοῦ ἱστορικοῦ Εὐσεβίου, καὶ σύμφωνα μὲ τὸ μακεδονικὸ μηνολόγιο, ἀντιστοιχοῦσε στὴν Παρασκευὴ τῆς Διακαινησίμου τοῦ Πάσχα. Ἀναφέρεται ἀκόμα ὅτι ὁ πιστὸς δοῦλος τοῦ Ἁγίου, Πασικράτης, ἐκτελώντας τὴν ἐπιθυμία τοῦ κυρίου του, παρέλαβε τὸ ἅγιο λείψανό του μαζὶ μὲ αὐτὸ τῆς μητέρας του, καὶ τὰ μετέφερε στὴν μητρικὴ γῆ, στὴν Λύδδα τῆς Παλαιστίνης.
Μετὰ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Ἁγίου, ἀποφυλάκισαν ὅλους τοὺς ἐκεῖ δέσμιους χριστιανούς, καὶ ἄν δὲν θυσίαζαν στὰ εἴδωλα, μὲ βασιλικὴ διαταγὴ τοὺς βασάνιζαν καὶ τοὺς θανάτωναν. Ἀνάμεσά τους ἦταν καὶ ὁ Εὐσέβιος, ὁ Νέων, ὁ Λεόντιος, ὁ Λογγῖνος καὶ ἄλλοι τέσσαρες μαζί, ποὺ τοὺς βασάνιζαν σκληρά, ἐπειδὴ ἔμεναν ἀκλόνητοι στὴν πίστη τους. Τοὺς ἔδεσαν, τοὺς χτύπησαν ἀφόρητα καὶ μετὰ τοὺς κρέμασαν καὶ ξέσχισαν τὸ σῶμά τους. Τέλος, τοὺς ἀποκεφάλισαν μὲ ξίφος. Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ μαρτύρησαν στὶς 24 Ἀπριλίου καὶ εὐφραίνονται κοντὰ στὸν Δεσπότη Χριστό, ποὺ εἶπε: Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἄν ἀποθάνῃ ζήσεται. Καὶ μετὰ τὸν θάνατό τους, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, θαυματουργοῦν σὲ αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν στὴν χάρη τους.
***
Ὅταν ἔλαμψε ἡ εὐσέβεια στὸν κόσμο καὶ βασίλευσε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ἡ Ἁγία Ἑλένη ἡ μητέρα του, πῆγε μὲ πόθο ἱερὸ στοὺς Ἁγίους Τόπους. Μεγάλη ἦταν ἡ ἐπιθυμία της νὰ βρεῖ τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ νὰ κτίσει τὰ πανάγια προσκυνήματα. Πῆγε καὶ στὴν Λύδδα γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος καὶ Τροπαιοφόρου Γεωργίου. Ἀπὸ μεγάλη εὐσέβεια καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Ἅγιον, ἔκτισε μεγαλοπρεπὴ καὶ ὡραιότατο ναὸ πρὸς τιμήν του. Ὅταν τελείωσε ὁ ναός, ὁ τότε ἀρχιερεύς, μὲ τὴν παρουσία κλήρου καὶ λαοῦ, ἀνεκόμισε τὸ σεπτὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου καὶ πρέπει σίγουρα καὶ τῆς μητέρας του. Ἀλά, τὶ θαῦμα μέγα! Βρῆκαν τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου ἀνέπαφο, ἄφθαρτο, ὁλόκληρο, μέσα σὲ μιὰ δυνατὴ καὶ ἄρρητη εὐωδία, ἐνῶ ἀπὸ τὸν τάφο ἀναπηδοῦσε μιὰ θεῖα λάμψη. Ρίγος ἱερὸ διαπέρασε τοὺς πιστούς, καὶ τὰ μάτια πλημύρισαν ἀπὸ δάκρυα πνευματικῆς ἀγαλλιάσεως. Ὅλοι σταυροκοπήθηκαν καὶ γονάτισαν νὰ προσκυνήσουν, δοξάζοντας τὸν Κύριο καὶ τὸν Ἅγιό Του. Κατάνυξη, πνευματικὴ χαρὰ καὶ ἱερὴ συγκίνηση κατέκλυσε τὶς καρδιὲς ὅλων. Χέρια τίμια σήκωσαν εὐλαβικὰ τὸ εὐωδιάζον λείψανο μὲ ὕμνους καὶ δοξολογίες μὲ θυμιάματα καὶ φωτοχυσίες. Τὸ σεπτὸ σκήνωμα τοῦ Τροπαιοφόρου ἔλαμψε σὰν ἥλιος πάνω ἀπὸ τοὺς πιστούς. Ὁ οὐρανὸς τῆς Λύδδας λαμπύρισε. Φῶς ἱλαρόν, ἁγίας δόξης κατηύγασε ὁλόκληρη τὴν κτίση. Οἱ καρδιὲς τῶν ἐραστῶν τοῦ θείου Γεωργίου ἐμφοροῦνται τῆς αὐτοῦ ἀγάπης καὶ τοῦ κάλλους καὶ ἡδονῆς καὶ γλυκασμοῦ ἐπίπλανται τοῦ θείου, μετέχοντες τῆς δόξης, ἐν χαρᾷ πνευματικῇ, εὐφροσύνῃ τε ὑπερκοσμίῳ καὶ ἀγαλλιάματι. Ὅλα ἁγίασαν αὐτὴ τὴν ὥρα, καὶ ὅλοι γέμισαν μὲ παρηγοριά, ὲ τὸν Ἅγιο ποὺ θὰ τοὺς ἀποσκέπαζε ἀπὸ ἐδῶ καὶ μπρός.
Καὶ τοποθέτησαν τὸν πολύτιμο αὐτὸ θησαυρό, κατὼ ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, μέσα σὲ πολύτιμη θήκη, καὶ ἔκαναν τὰ ἐγκαίνια τοῦ μεγαλοπρεποῦς ναοῦ μὲ αὐτὴ τὴν κατάθεση τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἑορτάζομεν κατὰ παράδοση τὴν 3η Νοεμβρίου. Τὸ σεπτὸν σκήνωμα τοῦ Ἁγίου ἔμεινε ἀκέραιο καὶ εὐωδιάζον γιὰ πολλὰ χρόνια, ὡς μυροθήκη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πάμπολλα ἀπὸ τότε καὶ παράδοξα θαύματα καὶ ἰάσεις γίνονται στοὺς πιστούς ποὺ προσκυνοῦν καὶ ἐπικαλοῦνται τὸν Ἅγιο μὲ πίστη καὶ ἀγάπη. Τὸ ὄνομά του ἔγινε πασίγνωστο καὶ ἡ χάρις τῶν θαυμάτων του ἔφθασε ἴσαμε τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Καὶ ἔγινε ὁ ἁγιόλευκος καὶ ὑπερθαύμαστος Μάρτυς μέγας καὶ κοινὸς ἐυεργέτης πάντων τῶν Χριστιανῶν, καὶ πάσης τῆς οἰκουμένης. Ριζότομος τῆς δαιμόνων θρησκείας, καὶ φυτοκόμος τῆς τῆς Τριάδος λατρείας. Καὶ ἡ ἀγάπη του φθάνει πλούσια καὶ ἀπρόσκλητη παντοῦ, καὶ ἐκεῖ ἀκόμα ποὺ δὲν ὑπάρχει χριστιανός.
Ὁ σεβάσμιος γέροντας Ἰωσήφ, τὸν ὀνομάζει Τροπαιοφόρο τῆς Ἀγάπης, καὶ γράφει: Ἡ ἀγάπη του... εἶναι τόσο μεγάλη... ποὺ ἀγκάλιασε τὴν Εκκλησία, τοὺς πιστοὺς ὅλων τῶν αἰώνων στὰ τετραπέρατα τῆς οἰκουμένης. Τόση ἦταν ἡ ἀγάπη τῶν πιστῶν, ποὺ σὲ ὅλες τὶς ἐκκλησίες τοῦ κόσμου ἤθελαν νὰ ἔχουν κάτι δικό του. Τὰ ταξίδια βεβαίως ἦταν δύσκολα γιὰ νὰ πηγαίνου συχνὰ στὸν τάφο του. Μετὰ ἀπὸ χρόνια, τὸ ἅγιο λείψανό του διαλύθηκε. Κύριος οἶδε πῶς, καὶ ἔτσι διαοιράστηκαν σὲ ὅλο τὸν κόσμο τμήματα τῶν λειψάνων του πρὸς εὐλογία καὶ ἁγιασμὸ τῶν πιστῶν.
Ἐκεῖνος, ποὺ ὡραῖος ἐκ τοῦ Τάφου ἀνέτειλε, μᾶς ἄφησε νὰ καταλάβουμε ὡς ὄντως γλυκύκαρπον φυτὸν καρδιοτρόφον, πῶς μποροῦμε νὰ γευθοῦμε τὴν ἄκτιστη ὡραιότητα, τὸ θεῖον καὶ ἀίδιον κάλλος...






                  πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr
Αναρτήθηκε από στις
Ετικέτες , , , , , , ,

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)