Μια μέρα ήρθαν κάποιοι πονεμένοι άνθρωποι στον Μέγα Αντώνιο να
ελευθερώσει έναν δυστηχισμένο από δαιμόνιο που τον βασάνιζε πολλά
χρόνια. Είπε όμως εκείνος:

- Πηγαίνετε στον Αββά Παύλο να τον θεραπεύσει, διότι εγώ δεν ευκαιρώ τώρα. Ασκητεύει λίγο πιο πέρα στην ίδια έρημο.
Τότε εκείνοι, κάνοντας υπακοή στον μεγάλο ασκητή, πήγαν εκεί που τους πρόσταξε. Φτάνοντας εκεί που τους είχε πει ο Όσιος είδαν τον Αββά Παύλο. Τότε του είπαν οι πονεμένοι:
- Αββά, σε παρακαλούμε βοήθησε αυτόν τον άνθρωπο, διότι πολύ τον ταλαιπωρεί ο δαίμονας εδω και πολύ καιρό.
Είπε τότε ο Όσιος:
- Γιατί δεν πήγατε στον Αββά Αντώνιο που ασκητεύει λίγο πιο κάτω;
- Πήγαμε, απάντησαν εκείνοι, αλλά μας είπε πως δεν μπορούσε εκείνη την στιγμή. Μας είπε ακόμη να έρθουμε σε σένα να τον ελευθερώσεις.
Τότε κοίταξε με βλέμμα ευσπλαχνικό ο Όσιος τον δαιμονισμένο και αμέσως πρόσταξε το δαιμόνιο:
- Ο Αββάς μου ( ο Άγιος Αντώνιος ), σε προστάζει να βγεις από αυτόν τον άνθρωπο.
Τότε το δαιμόνιο άρχισε να φωνάζει και να γίνεται επιθετικό και να βρίζει τον Όσιο Αντώνιο. Ευθύς ο Άγιος Παύλος ο Απλούς στάθηκε πάνω σε έναν βράχο και είπε αυτήν την τόσο απλή προσευχή:
Κύριε, Συ γνωρίζεις πως πήρα την απόφαση να μην κατεβώ από εδώ πάνω, εάν δεν ελευθερώσεις το πλάσμα Σου.
Αμέσως το δαιμόνιο έφυγε αφήνωντας πίσω του τρομακτικές κραυγές. Ο άνθρωπος ελευθερώθηκε από την απλότητα του Οσίου Παύλου του Απλοϊκού.

- Πηγαίνετε στον Αββά Παύλο να τον θεραπεύσει, διότι εγώ δεν ευκαιρώ τώρα. Ασκητεύει λίγο πιο πέρα στην ίδια έρημο.
Τότε εκείνοι, κάνοντας υπακοή στον μεγάλο ασκητή, πήγαν εκεί που τους πρόσταξε. Φτάνοντας εκεί που τους είχε πει ο Όσιος είδαν τον Αββά Παύλο. Τότε του είπαν οι πονεμένοι:
- Αββά, σε παρακαλούμε βοήθησε αυτόν τον άνθρωπο, διότι πολύ τον ταλαιπωρεί ο δαίμονας εδω και πολύ καιρό.
Είπε τότε ο Όσιος:
- Γιατί δεν πήγατε στον Αββά Αντώνιο που ασκητεύει λίγο πιο κάτω;
- Πήγαμε, απάντησαν εκείνοι, αλλά μας είπε πως δεν μπορούσε εκείνη την στιγμή. Μας είπε ακόμη να έρθουμε σε σένα να τον ελευθερώσεις.
Τότε κοίταξε με βλέμμα ευσπλαχνικό ο Όσιος τον δαιμονισμένο και αμέσως πρόσταξε το δαιμόνιο:
- Ο Αββάς μου ( ο Άγιος Αντώνιος ), σε προστάζει να βγεις από αυτόν τον άνθρωπο.
Τότε το δαιμόνιο άρχισε να φωνάζει και να γίνεται επιθετικό και να βρίζει τον Όσιο Αντώνιο. Ευθύς ο Άγιος Παύλος ο Απλούς στάθηκε πάνω σε έναν βράχο και είπε αυτήν την τόσο απλή προσευχή:
Κύριε, Συ γνωρίζεις πως πήρα την απόφαση να μην κατεβώ από εδώ πάνω, εάν δεν ελευθερώσεις το πλάσμα Σου.
Αμέσως το δαιμόνιο έφυγε αφήνωντας πίσω του τρομακτικές κραυγές. Ο άνθρωπος ελευθερώθηκε από την απλότητα του Οσίου Παύλου του Απλοϊκού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου