ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 6. ΑΒΡΑΜΙΟΣ ΚΡΑΤΕΙΑΣ ΟΣΙΟΣ ΒΙΟΣ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 6.

ΑΒΡΑΜΙΟΣ ΚΡΑΤΕΙΑΣ ΟΣΙΟΣ

ΒΙΟΣ

(Κυρίλλου Σκυθοπολίτου)

Ὁ πανεύφημος Γέρων Ἀβράμιος ἦτο υἱὸς γονέων εὐσεβῶν Παύλου καὶ Θέκλης ὀνομαζομένων, τῶν ὁποίων πατρὶς καὶ κατοικία ἦτο ἡ κατὰ τὴν Συρίαν ἐπίσημος μητρόπολις Ἔμεσα, ἐγεννήθη δὲ κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς βασιλείας τοῦ Ζήνωνος. Ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἀνεχώρησεν εἰς μοναστήριον εὑρισκόμενον εἰς τὰ περίχωρα τῆς αὐτῆς μητροπόλεως καὶ ἐπαιδέυθη καλῶς τὴν μοναχικὴν πολιτείαν. 

Ὅταν ἦτο περίπου δεκαοχτὼ ἐτῶν, Σαρακηνοὶ ὁρμήσαντες κατὰ τοῦ αὐτοῦ μοναστηρίου ἠρήμωσαν αὐτό, αὐτὸς ὁμοῦ μὲ τὸν γέροντά του ἀνέβησαν εἰς Κωνσταντινούπολιν. Μετ’ ὀλίγον καιρὸν ὁ γέρων αὐτοῦ ἔγινεν ἡγούμενος ἑνὸς τῶν πέριξ μοναστηρίων, τὸν δὲ λαμπρὸν τοῦτον φωστῆρα εἶχε γνήσιον συναγωνιστὴν καὶ ὑπήκοον μαθητὴν καὶ πιστότατον οἰκονόμον καὶ φροντιστήν.

Μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου, ἐπρόκοπτεν εἰς διαφόρους ἀρετὰς ὁ Ἅγιος Ἀβράμιος καὶ εἰς τὰς ἐσωτερικὰς διακονίας τοῦ μοναστηρίου καὶ εἰς τὰς ἔξω ἀποστολάς. Διὰ τὴν πολλήν του ἐπιτηδειότητα εἰς πάντα καὶ τὴν γλυκυτάτην ὁμιλίαν καὶ συμπεριφοράν του ἔγινεν εἰς πάντας ἀγαπητός, καὶ διὰ τὸ καθαρὸν καὶ σεμνὸν τοῦ τρόπου καὶ τὸ ἱεροπρεπὲς τῆς ὅλης καταστάσεώς του.

Ἐνῷ λοιπὸν ὁ Ὅσιος διέλαμπεν εἰς ταύτας καὶ τὰς ὁμοίας ἀρετὰς καὶ κατορθώματα, ἀνήρ τις ὀνόματι Ἰωάννης, ἔνδοξος κατὰ κόσμον καταγόμενος ἐκ Κρατείας (νῦν Κερεντὲ τῆς Βιθυνίας) τῆς Ὀνωριάδος, ὁ ὁποῖος πολλάκις εὐδοκίμησεν εἰς τὰς πολιτικὰς ἐξουσίας καὶ ἦτο κόμης τῶν θησαυρῶν, ἀφοῦ ἐνήργησεν ὥστε ὁ ἴδιός του ἀδελφὸς ὀνομαζόμενος Πλάτων νὰ γίνῃ ἐπίσκοπος τῆς ἰδίας πόλεως, ἐβουλήθη νὰ κτίσῃ μοναστήριον εἰς τὸν τάφον τῶν γονέων του.

Καὶ ἀφοῦ ἐπληροφορήθη καλῶς τὴν καθαρὰν πολιτείαν καὶ τὸν ἄμπεμπτον βίον τοῦ Ὁσίου Ἀβραμίου, παρεκάλεσε τὸν ἡγούμενον αὐτοῦ ὅπως τὸν ἀπολύσῃ διὰ ν’ ἀναλάβῃ τὴν φροντίδα τοῦ κτιζομένου μοναστηρίου. Ἀπολυθεὶς λοιπὸν ὁ Ἀβράμιος μετὰ τῶν εὐχῶν τοῦ ἀββᾶ αὐτοῦ, ἀνεχώρησεν εἰς Κρατείαν καὶ ἀφοῦ ᾠκοδόμησε τὸ μοναστήριον, ἔγινε πρεσβύτερος καὶ ἡγούμενος τοῦ αὐτοῦ μοναστηρίου 

ὑπὸ τοῦ εἰρημένου Πλάτωνος ἐπισκόπου Κρατείας, ἄγων τὸ εἰκοστὸν ἕβδομον ἔτος τῆς ἡλικίας αὐτοῦ. Δέκα ἔτη διαμείνας εἰς τὴν ἡγουμενείαν, ἐσύστησεν ἐκεῖ μοναστήριον λαμπρότατον καὶ συνήθροισεν ἀδελφοὺς οὐκ ὀλίγους, τοὺς ὁποίους ὡδήγει κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς τὴν πολιτείαν τῶν μοναχῶν.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ περὶ αὐτοῦ φήμη ἔτρεχε πανταχοῦ, πολλοὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτὸν λαϊκοὶ καὶ μοναχοί, ἀλλὰ καὶ ἐπίσκοποι ἐσύχναζον εἰς αὐτόν, ἀρεσκόμενοι καὶ ὠφελούμενοι ἀπὸ τὴν ὀμιλίαν του.

Αὐτὸς ὅμως ἐπειδὴ παιδόθεν ἦτο φιλήσυχος, ἐλυπεῖτο διὰ τὴν προξενουμένην εἰς αὐτὸν ἐνόχλησιν καὶ ἐλθὼν εἰς πολλὴν θλῖψιν, ἐξῆλθε κρυφίως ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Ἁγίαν Πόλιν χωρὶς νὰ φέρῃ μεθ’ ἑαυτοῦ τίποτε τοῦ παρόντος αἰῶνος καὶ μὲ πολλὴν πτωχείαν καὶ στενοχωρίαν ἦλθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς πέμπτης ἰνδικτιῶνος, ἔχων ἤδη συμπληρωμένον τὸ τριακοστὸν ἕβδομον ἔτος τῆς ἡλικίας του. Ἐνῷ δὲ προσεκύνει τὴν ἁγίαν Ἀνάστασιν, συνέβη νὰ συναντήσῃ τὸν ἐν Ἁγίοις Ἰωάννην τὸν ἀπὸ σχολαρίων, ὅστις ἐγένετο μαθητὴς τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Σάββα καὶ ὁ ὁποῖος κατ’ ἐκεῖνας τὰς ἡμέρας παρέλαβεν ἀπὸ αὐτὸν τὸν πύργον, τὸν ὁποῖον ἔκτισε παλαιότερον ἡ μακαρία Εὐδοκία. 

Βλέπων λοιπὸν ὁ μακαρίτης Ἰωάννης τὴν εὐλάβειαν τῶν τρόπων τοῦ Ἀβραμίου καὶ τὴν κοσμιότητα τοῦ βλέμματος καὶ τὴν σεμνότητα τῆς ὁμιλίας, ἐγνώρισεν ὅτι εἶναι δοῦλος τοῦ Θεοῦ καὶ λαβὼν αὐτὸν εἰς τὸ ξενοδοχεῖον τῆς Μεγίστης Λαύρας, διότι δὲν εἶχε συστήσει ἀκόμη ἰδικόν του ξενοδοχεῖον, φέρει αὐτὸν εἰς τὸν μακάριον Σάββαν, ὁ ὁποῖος τῷ ἐπέτρεψε καὶ τὸν ὡδήγησεν εἰς τὸν προειρημένον πύργον. Ἐκεῖ εὗρεν ὁ Ἀβράμιος δύο γέροντας θεοφόρους καὶ στολισμένους μὲ θείαν σύνεσιν, οἱ ὁποῖοι ὠνομάζοντο Ἰωάννης καὶ Γρηγόριος καὶ κατήγοντο ἐκ Πόντου, τοὺς ὁποίους διώρισεν ἐκεῖ ὁ μακάριος Σάββας μετὰ τοῦ σχολαρίου, καὶ ἡνώθη μὲ αὐτοὺς τῷ πνεύματι δεικνύων πᾶσαν ὑπακοὴν εἰς αὐτούς· διότι εὗρεν αὐτοὺς ὅτι εἶναι ἱκανοὶ νὰ ὁδηγήσωσι ψυχὰς εἰς σωτηρίαν. 

Κατὰ τὸν ἴδιον καιρὸν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὡδήγησεν εἰς Ἱεροσόλυμα ἄνδρα τινὰ ἐπίσημον, ὁ ὁποῖος κατήγετο μὲν τῆς Κλαυσιοπόλεως τῆς Ὀνωριάδος, ὠνομάζετο δὲ Ὀλύμπιος. Οὗτος ἀναζητῶν τὸν Ἀβράμιον, διότι πολλάκις ἀπήλαυσε τῆς πνευματικῆς αὐτοῦ συνομιλίας εἰς τὴν Κρατείαν, ἡ ὁποία εἶναι πλησίον τῆς Κλαυδιοπόλεως, καὶ μαθὼν ποῦ κατοικεῖ, ἦλθε καὶ συνήντησεν αὐτὸν εἰς τὸν πύργον διὰ νὰ τὸν πείσῃ καὶ τὸν παρακαλέσῃ νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν Κρατείαν· ἐπειδὴ ὁ ἐπίσκοπος Πλάτων πολὺ τὸν παρεκάλεσε καὶ τὸν ἔστειλεν εἰς ἀναζήτησιν καὶ ἐπιστροφὴν τοῦ Ἀβραμίου.

Καὶ ὁ μὲν Ἀβράμιος δεχθεὶς μετὰ μεγάλης χαρᾶς τὸν Ὀλύμπιον, τὸν ἐσυμβούλευε μὲ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν παρεκάλει νὰ ἀποχωρισθῇ ἀπὸ τα πράγματα τοῦ βίου καὶ νὰ προσκολληθῇ εἰς τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ Ὀλύμπιος ἐδέχθη μὲν τὴν συμβουλὴν τοῦ Ἀβραμίου, μαθὼν δὲ ἀκριβῶς τὴν ἀρετὴν καὶ πολιτείαν Ἰωάννου καὶ Γρηγορίου τῶν γερόντων καὶ Ἰωάννου τοῦ σχολαρίου καὶ ἐντυπώσας αὐτὰς εἰς τὴν ψυχήν του, ἔκλινε νὰ ἀπαρνηθῇ τὸν πρόσκαιρον βίον, μάλιστα φωτισθεὶς ἀπὸ τὴν ἀπαστράπτουσαν χάριν τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Σάββα, ὅστις τότε μετέτρεπε τὸν πύργον εἰς κοινόβιον καὶ πολλὴν περὶ αὐτῶν εἶχε τὴν φροντίδα.

Ὁ μὲν Ὀλύμπιος παρέδωσε λοιπὸν τὸν ἑαυτόν του ὁλοψύχως εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς ὀλίγον καιρὸν εἰς τόσον ὕψος ἀρετῆς ἔφθασεν, ὥστε καὶ διάκονος καὶ ἱερεὺς νὰ χειροτονηθῇ μετὰ βίας καὶ νὰ ἔχῃ τὰ δευτερεῖα τῆς κυβερνήσεως τοῦ μοναστηρίου. Ὁ δὲ τίμιος Ἀβράμιος ἀφοῦ διέμεινε τέσσαρας χρόνους εἰς τὴν Μονὴν τοῦ σχολαρίου, ἠναγκάσθη νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν Κρατείαν μὲ τρόπον τοιοῦτον.

Ὁ προαναφερθεὶς ἐπίσκοπος Κρατείας Πλάτων, ἀφοῦ πολλάκις ἔστειλε καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν νὰ ἐπιστρέψῃ καὶ οὐδὲν κατώρθωσεν, ἔκαμε χρῆσιν τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Κανόνων. Καὶ πρῶτον μὲν ἔστειλεν εἰς αὐτὸν ἀργίαν, ἔπειτα δὲ ὅταν ἐπέμενεν εἰς τὴν ἀργίαν, τῷ ἔστειλεν ἀφορισμόν. Τότε ὁ μακάριος Ἰωάννης ὁ σχολάριος ἔφερεν αὐτὸν εἰς τὴν μεγίστην Λαύραν καὶ ἐξέθεσεν εἰς τὸν μέγαν πατέρα ἡμῶν Σᾶββαν τὰ κατ’ αὐτόν. Ὁ δὲ μέγας πατὴρ ἡμῶν παραλαβὼν αὐτοὺς εἰς τὴν Ἁγίαν Πόλιν, τοὺς παρουσίασεν εἰς τὸν ἀρχιεπίσκοπον Ἠλίαν καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ λύσῃ τὸν ἀφορισμόν. 

Ἀλλ’ ὁ μέγας ἱεράρχης ἔλεγεν ὅτι εἶναι παρὰ τοὺς κανόνας τὸ νὰ λύσῃ ἄλλος τὸν ἀφορισμὸν ἄλλου, ἐνῷ μάλιστα ζῇ καὶ τὸν προσκαλῇ ἐκεῖνος, ὅστις τὸν ἐχειροτόνησε καὶ τὸν ἀφώρισεν. Ὡς ἤκουσαν ταῦτα οἱ μακάριοι πατέρες Σάββας καὶ Ἰωάννης, ἐπέτρεψαν εἰς αὐτὸν νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν ἐπίσκοπόν του καὶ ν’ ἀπολυθῇ ἀπὸ αὐτόν. Ὁ δὲ ἀββᾶς Ἀβράμιος πεισθεὶς εἰς τὰς συμβουλὰς τῶν πατέρων ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Κρατείαν· εἶχε δὲ τότε συμπληρωμένον τὸ τεσσαρακοστὸν πρῶτον ἔτος τῆς ἡλικίας του. Ἀφοῦ λοιπὸν ἦλθεν εἰς τὴν Κρατείαν καὶ ἐδέχθη μὲ ἀγάπην ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπόν του, ἀποκατεστάθη πάλιν εἰς τὴν ἡγουμενείαν του οἱ δὲ ἀφορισμοὶ ἐλύθησαν. Μετὰ τὴν λύσιν τούτων ὁ ἐπίσκοπος Πλάτων ἔζησεν ὀλίγας ἡμέρας καὶ ἀπέθανε. Τότε ὅλος ὁ λαὸς τῆς Κρατείας μὲ κοινὴν ψῆφον καὶ μὲ παράκλησιν πρὸς τὸν μητροπολίτην τῆς ἰδίας χώρας, ζητοῦσιν ἐπίσκοπον τὸν Ἀβράμιον. Ὁ δὲ μητροπολίτης καλέσας αὐτὸν ὡς δι’ ἄλλην τάχα ἀφορμήν, τὸν ἐχειροτόνησεν ἐπίσκοπον Κρατείας.

Ἐνταῦθα χάριν συντομίας παρασιωπῶ τὰς κατὰ μέρος θεαρέστους πράξεις τὰς ὁποίας ἔκαμεν ὁ Ἅγιος ἐν τῇ ἐπισκοπῇ, τὰ ὀρφανοτροφεῖα, τὰ ξενοδοχεῖα, τὰ νοσοκομεῖα, τὰς διώξεις τῶν δαιμόνων καὶ τὰς βοηθείας τῶν πτωχῶν, τὰς οἰκοδομὰς ἐκκλησιῶν καὶ τὰς διαφόρους θαυματουργίας, καὶ μεταφέρω τὸν λόγον εἰς τὸ τέλος τῆς ἐπισκοπῆς του, ὅτε παρήτησε ταύτην. Ἐπὶ δέκα ἑπτὰ χρόνους διέλαμψεν εἰς τὴν ἐπισκοπὴν καὶ ἐφώτισε τὴν πόλιν αὐτοῦ μὲ τὸν ἅγιον αὐτοῦ βίον καὶ τὸν λόγον· τότε συνέβη νὰ ἔχῃ ἡ Ἐκκλησία του κρισολογίας μετά τινων, ὥστε καὶ χωρὶς νὰ θέλῃ ἠναγκάζετο νὰ καταγίνεται μὲ τὰ δικαστήρια καὶ ν’ ἀνέλθῃ εἰς τὴν Βαιλεύουσαν πόλιν. 

Ἐνθυμούμενος δὲ τὴν μοναχικὴν ἡσυχίαν τὴν ὁποίαν ἀπελάμβανεν ὅτε ἠσκήτευεν εἰς τὴν Μονὴν σχολαρίου, ἐλυπεῖτο σφόδρα καὶ ἐστενοχωρεῖτο, βλέπων ὅτι εὑρίσκεται εἰς περισπασμὸν καὶ σύγχυσιν τῶν βιοτικῶν φροντίδων καὶ παρεκάλει ἐκτενῶς τον Θεόν, λέγων: Κύριε ὁ Θεός, ἐάν σοι εἶναι ἀρεστὸν νὰ ἀναχωρήσω εἰς τὴν ἔρημον, ὁδήγησόν με καλῶς εἰς τὸ νὰ γίνῃ τὸ θέλημά σου. Ἐνῷ λοιπὸν εὑρίσκετο εἰς τὴν Κωνσταντινούπλιν ἔμαθεν ὅτι ὁ Ἅγιος Σάββας ἦτο ἐκεῖ καὶ πολὺ ἐπεθύμει νὰ ἴδῃ αὐτὸν καὶ ἐζήτει μετὰ πολλῆς ἐπιμονῆς νὰ τὸν εὕρῃ. Ἐπειδὴ δὲν εὗρε τὸν ἅγιον γέροντα τὸν ἀγαπητόν, ἠρώτα περὶ αὐτοῦ· ἔμαθε δὲ ὅτι τρεῖς ἡμέρας προτοῦ εἰσέλθῃ αὐτὸς εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Ἁγίαν Πόλιν. 

Μεγάλως ἐλυπήθη ἐπειδὴ δὲν εὗρεν αὐτὸν καὶ κατ’ ἐκείνην τὴν νύκτα εἶδεν αὐτὸν καθ’ ὕπνον καὶ ἔλεγε πρὸς αὐτόν: Μὴ λυπῆσαι διότι δὲν μὲ εὗρες ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἀλλὰ  ἐὰν ὁ πόθος σου εἶναι νὰ ἡσυχάσῃς ἐκ τῶν φροντίδων τοῦ κόσμου, ἐπίστρεψε εἰς τὸ μοναστήριόν σου καὶ θ’ ἀναπαυθῇς. Ἀφοῦ δὲ ἐσηκώθη ἀπὸ τὸν ὕπνον, δὲν ἐπληροφόρησε κανένα περὶ τοῦ πράγματος. Ἐκείνην τὴν ἰδίαν ὥραν ἔστειλε τὸν διάκονον διὰ νὰ παραδώσῃ εἰς τὸ ποίμνιόν του ὅλα ὅσα ἐδίδοντο εἰς τὴν ἐκκλησίαν, αὐτὸς δὲ εἰσελθὼν εἰς πλοῖον χωρὶς νὰ παραλάβῃ τίποτε ἐκ τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου, ἦλθεν εἰς τὴν Ἁγίαν Πόλιν καὶ ὑπῆγεν ἀμέσως εἰς τὸ μοναστήριον τοῦ πύργου, ἔγινε δὲ χαρὰ μεγάλη διὰ τὴν ἐπιστροφήν του εἰς τὸν Ἰωάννην τὸν σχολάριον καὶ τὸν ἐνάρετον Ἀλβίνιον. 

Ἦσαν δὲ καὶ οἱ τρεῖς ὡς ψυχὴ μία συμφωνοῦντες εἰς τὴν κατοικίαν, εἰς τὴν τροφὴν καὶ εἰς τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς· καὶ ὁ καθένας προέτρεπε τὸν ἄλλον πρὸς πρᾶξιν τοῦ ἀγαθοῦ καὶ ἡ σκέψις αὐτῶν ἦτο κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπεμάκρυναν τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἐκ τῶν κοσμικῶν ἔργων καὶ ἐπλησίαζον αὐτὰς εἰς τὸν Θεόν.

Ὄταν ἐσυμπληρώθη ἓν ἔτος ἀφ’ ὅτου ὁ Ὅσιος Ἀβράμιος, ἐκοίμηθη ὁ Ἅγιος Σάββας τὴν πέμπτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Δεκεμβρίου. Οὗτος δὲ ὁ Ἅγιος Ἀβράμιος κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς νηστείας ἐξήρχετο εἰς τὴν ἔρημον τοῦ Ῥουβᾶ ὁμοῦ μὲ τὸν Ἰωάννην τὸν σχολάριον καὶ τὸν Ἀλβίνιον καὶ κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἐπεσκέπτοντο τοὺς ἡσυχαστὰς εἰς ἐκείνην τὴν ἔρημον καὶ ἐζήλευον τὴν ἡσυχίαν αὐτῶν.

Ἐκεῖ διέμειναν καὶ οἱ τρεῖς ἐπὶ ὀκτὼ ἔτη προκόπτοντες εἰς πᾶν εἶδος ἀρετῆς. Ὕστερον ἀπὸ ὀλίγον καιρὸν ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ ὁ Ἀλβίνιος ἀφοῦ ὑπερέβη ὅλους τοὺς μοναχοὺς εἰς τὴν ἀρετήν, ὥστε ἠξιώθη νὰ λάβῃ παρὰ Θεοῦ καὶ τὸ χάρισμα τῆς προφητείας.

Ὁ δὲ μέγας οὗτος Ἀβράμιος ἦτο ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων. Πρὸς αὐτὸν ἔτρεχον πολλοῖς ζητοῦντες τὴν θεραπείαν ἐκ πάντων τῶν νοσημάτων. Μετ’ ὀλίγον καιρὸν ἠσθένησεν ὁ Ἰωάννης σχολάριος, ἠσθένησε δὲ ὀλίγας μόνον ἡμέρας· πληροφορηθεὶς δὲ παρὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅτι μέλλει νὰ ἐξέλθῃ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, διέθεσε τὰ κατ’ αὐτὸν ὡς ἤθελεν. Ὅταν ἐπέρασαν τέσσαρες ἡμέραι, ἀφ’ ὅτου ἠσθένησε, μετετέθη πρὸς Κύριον κατὰ μῆνα Ἰανουάριον. Τοῦτο δὲ συνέβη κατὰ τὸ ἑξηκοστὸν ὄγδοον ἔτος τοῦ βίου τοῦ Ἀβραμίου. Ὁ μακάριος Ἰωάννης κατέστησε διάδοχόν του τὸν Κυριακόν, ὁ ὁποῖος ᾠκονομοῦσε τὰ τοῦ μοναστηρίου του, αὐτὸς κατόπιν παρητήθη τῆς ἡγουμενείας. 

Ὁ δὲ πολυεύσπλαγχνος Θεὸς ἐφανέρωσε τὴν χάριν του εἰς τὸν ἐνάρετον Ἀβράμιον, ὁ ὁποῖος εἶχε μαθητήν τινα ὀνομαζόμενον Λεόντιον. Οὗτος ὁ μαθητὴς αὐτοῦ προσέλαβεν ἄνθρωπον ἐκ τῆς πατρίδος του ὀνομαζόμενον Παῦλον, ὁ ὁποῖος προσεβάλλετο ἀπὸ πονηρὸν δαιμόνιον. Ὁ Λεόντιος λαβὼν μεθ’ ἑαυτοῦ τὸν Παῦλον, ἦλθεν εἰς τὸ μοναστήριον τοῦ σχολαρίου πρὸς τὸν Ἀβράμιον. Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ διάβολος τὸν Ἀβράμιον, ἔῤῥιψε τὸν Παῦλον κατὰ γῆς καὶ ἤρχισε νὰ τὸν βασανίζῃ καὶ νὰ τὸν πνίγῃ. Ἀπὸ τὰς κραυγάς του συνηθροίσθησαν ὅλοι ὅσοι εὑρίσκοντο εἰς τὸ μοναστήριον, ὁ δὲ διάβολος ἐβλασφήμει τὸν Θεὸν καὶ ἐκακολόγει τὸν Ἀβράμιον, λέγων: Ἀλλοίμονον Ἀβράμιε! Διατὶ μὲ βασανίζεις; Εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβράμιος: Σοὶ λέγω εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἔξελθε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον τοῦτο καὶ νὰ μὴ ἐπιστρέψῃς ποτὲ εἰς αὐτόν. Ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης ἐξῆλθεν ὁ δαίμων καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐθεραπεύθη παρευθύς.

Εἰς τὸ μοναστήριον τοῦ σχολαρίου ἦτον ἄλλος ἀδελφὸς ὁ ὁποῖος ὑπέφερε δυνατὰ ἐκ τῆς νόσου αἱμοῤῥοΐδος. Ἂν καὶ ἐπροσπαθοῦσε μὲ κάθε φάρμακον νὰ εὕρῃ τὴν θεραπείαν του, εἰς οὐδὲν ὅμως ὠφελεῖτο. Ὅταν δὲ ἔμαθεν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ὁ Ἀβράμιος εἰς τὸν Παῦλον, ἔμενεν ἥσυχος· κατὰ δὲ τὴν μεσημβρίαν χωρὶς νὰ γνωρίζῃ κανεὶς εἰσῆλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἀφοῦ ἀφήρες τὰ ἐνδύματά του, ἐκάθισε μετὰ σταθερᾶς πίστεως εἰς τὸ κάθισμα ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐκάθητο ὁ Ἀβράμιος. Μόλις δὲ ἤγγισεν ὁ ἀσθενὴς τὸ στασίδιον ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐκάθητο ὁ γέρων, ἐξηράνθησαν αἱ αἰμοῤῥοΐδες καὶ ἐθεραπεύθη ὁ ἄνθρωπος αὐτὴν ἐκείνην τὴν ὥραν. Ὅταν εἶδον οἱ ἐν τῷ μοναστηρίῳ τὴν ταχεῖαν ταύτην μεταβολήν, ἠρώτησαν αὐτὸν περὶ τῆς αἰτίας τῆς θεραπείας αὐτοῦ, ὁ δὲ ἐπληροφόρησεν αὐτοὺς περὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ. 

Οἱ δὲ ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν ὅστις ποιεῖ θαυμάσια καὶ ἐθαύμαζον διὰ τὴν χάριν τὴν ὁποίαν ἐδώρησεν εἰς τὸν δοῦλόν του Ἀβράμιον. Ἦτο δὲ καὶ ζηλωτὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ πολέμιος παντὸς ὅστις παρέβαινεν αὐτήν, πιστεύων εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὅτι εἶναι εἷς τῆς Ἀγίας Τριάδος, τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος μετὰ ψυχῆς τελείας λογικῆς, τέλειος κατὰ τὴν Θεότητα καὶ τέλειος κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἐκτελῶν τὰ θαύματα καὶ δεχόμενος τὰς ἀσθενείας διὰ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἦτο δὲ ὁ γέρων οὗτος προικισμένος μὲ τὴν μοναχικὴν τελειότητα, μὲ τὴν ἀγαθὴν διαγωγὴν καὶ μὲ ὅλα τὰ πνευματικὰ χαρίσματα, τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἐκ Θεοῦ.

Ἐκοιμήθη δὲ ἐν Κυρίῳ τὴν ἕκτην Δεκεμβρίου καὶ ἔφθασεν εἰς τὸν τόπον εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει λύπη, οὔτε στεναγμός, ἀλλ’ ὅπου εἶναι ἡ κατοικία τῶν χαιρόντων καὶ ἔλαβε τὸν οὐράνιον στέφανον παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον πρέπει ἡ τιμή, ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

                                      πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr