ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 12. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΟΣΙΟΣ ΥΨΕΝΗΣ ΡΟΔΟΥ ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ

Εὐλογητάρια. Ἦχος πλ. α΄.

 

Στ.: Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με, τὸν Μελέτιον ᾆσαι.

Τῶν Ἀγγέλων αἱ τάξεις, ἐθαμβήθησαν ὄντως, ἐν σπηλαίῳ ὁρῶντα, ὅ,τι βίον διῆλθες, ὡς ἰσάγγελος Πάτερ, καὶ εἰρηνικῶς πνεῦμα σὸν παρέδωκας, ὅθεν σὺν τοῖς Ἁγίοις, Θεὸς ἠρίθμησε.

 

Στ.: Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με, τὸν φωστῆρα ὑμνῆσαι.

Τίνα μῦρα, εὐσεβεῖς καὶ δάκρυα, νῦν τῷ Μελετίῳ δῶτε, ἱερέων εὐσεβούντων ἄθροισμα, προσεφθέγγετο ἐν κατανύξει, ἴδετε πιστοὶ ποιμένα καὶ ᾔσθητε, οὐρανοῖς γὰρ οἰκῶν, Φῶς ὁρᾶ τὸ ἄκτιστον.

 

Στ.: Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με, Σὸν θεράποντα μέλψαι.

Λίαν πιστῶς, Μελετίῳ μέλψωμεν, οἱ φιλέορτοι ᾄδοντες ὕμνον, ἐν τῇ μάνδρᾳ Ὑψενῆς δραμόντες συμφωνοῦντες, τί ἐν οὐρανοῖς νοεῖτε τὸν πάντιμον; ὥσπερ ζὼν νῦν κάρα, λειψάνοις πάρεστιν.

 

Στ.: Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με, θεοφόρον ὑμνῆσαι.

Μυριπνόοις νῦν ῥόδοις, χρυσανθέμοις καὶ κρίνοις, καταστέψωμεν πάντες, Μελετίου τὴν κάραν πιστοί, ἐγκρατεύοντες πάθη, ἵν’ ἡμῖν Θεὸς γένηται εὐΐλατος, ὁ Πατὴρ γάρ, μεσιτεύει πρὸς Κύριον.

 

Στ.: Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με, τὸν Μελέτιον μέλψαι.

Ὁ λαὸς νήσου Ῥόδου, καὶ Ἑλλήνων τὰ πλήθη, προσενέγκουσι γέρα, τῶν σῶν ἄθλων θεόφρον, καὶ λειψάνου σου θήκην, δίδωσι τιμὴν τοῦτο ἀσπαζόμενοι, ἐκζητοῦντες σὴν προστασίαν ἄμαχον.

 

Στ.: Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με, τὸν Μελέτιον ᾆσαι.

Αὐλιζόμενος μάκαρ, ἐν σκηναῖς τῶν δικαίων, μεθ’ ἁπάντων Ἁγίων, ἐκδυσώπει Κυρίῳ, τοῦ σωθῆναι τοὺς πίστει, σοῦ τὴν ἑορτὴν ὕμνοις μεγαλύνοντας, καὶ Μονὴν Ὑψενῆς, τήρει ἀπήμαντον.

 

Δόξα. Τριαδικόν.

Προσκυνοῦμεν Πατέρα, σὺν Υἱῷ συνανάρχῳ, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὴν Ἁγίαν Τριάδα, ἐν μιᾷ τῇ οὐσίᾳ, σὺν τοῖς Σεραφεὶμ κράζοντες τὸ Ἅγιος, Ἅγιος Ἅγιος εἶ Κύριε.

 

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ζωοδότην τεκοῦσα, Ὑψενὴ Θεοτόκε, Σὸν Υἱὸν ἐλυτρώσω, τὸν Ἀδὰμ σὺν τῇ Εὔᾳ, τῆς ἀρχαίας κατάρας, καὶ πᾶσι βρότοις ἔδειξας Παράδεισον, μετανοίας γὰρ ὁδός, ἐστὶ σωτήριος.

 

Ἀλληλούϊα, Ἀλληλούϊα, Ἀλληλούϊα, δόξα Σοι ὁ Θεός. (γ΄)

 

 

Ἀπόστιχα. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Ὄτε, ὦ Μελέτιε σεπτέ, πνεῦμά σου ἐν πόλῳ ἀνῆλθε, τάφος ἐκάλυψε σῶμα τὸ πολύαθλον, ἐν γῇ μακάριε, τότε δὲ οἱ Ἀσώματοι, οὐράνιοι Νόες, σὺν Ἁγίοις ἅπασιν, ἠγαλλιάσοντο, νῦν δέ, φιλεόρτων τὰ πλήθη, καὶ τῶν θεοφρόνων χορεῖα, χαίρομεν σὴν κάραν ἀσπαζόμενοι.

 

Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.

Ὅτε, ἐξεδήμησας πιστῶς, πρὸ τοῦ ποιμενάρχου μάκαρ, ἐλευθερούμενος, ἔχθραν οὐ κατέλιπες, τοῖς συκοφάντοις σου, προσευχῇ δυναμούμενος, καὶ Πνεύματος θείου, χάριτι πληρούμενος, καὶ τελειούμενος, ἦλθες εἰς Βασίλεια ἄνω, θραύων τῶν δαιμόων παγίδας, χαίρων δ’ οὐρανὸς σὲ ὑπεδέξατο.

 

Στ.: Θαυμαστὸς ὁ Θεός, ἐν τοῖς Ἁγίους Αὐτοῦ.

Δεῦτε, Μελετίου ἐν ναοῖς, Ἕλληνες ψαλμοῖς τε καὶ ὕμνοις, καὶ Ὀρθοδόξων πληθύς, πάσης γῆς τιμήσωμεν, λαοὶ ὑπέρλαμπρον, μυστολέκτην διδάσκαλον, ποιμένα ἀνθρώπων, μέγαν ἀντιλήπτορα, τροφέα ἄριστον, θεῖον ἰατρὸν τῶν νοσούντων, θαύμασι πλουτοῦντα τοὺς πίστε, θείαν μνήμην τούτου ἑορτάζοντας.

 

Στ.: Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ, ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.

Ὕμνοις, καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, δῶμεν φιιλεόρτων χορείαι, τῷ Μελετίῳ πιστῶς, τούτου λιτανεύοντες, κάραν καὶ λείψανα, καὶ εἰκόνα τῆς Ὑψενῆς, ἣν πόθῳ γυναῖκες, ἄνθεσιν ἐκόσμησαν, δακρύοις νήφουσαι, νῦν δέ, ἱκετῶν σου αἰτήσεις, πλήρωσον προσείπωμεν τούτῳ, ὅ,τι παῤῥησίαν Χριστῷ κέκτησαι.

Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. α΄.

Σέ, ὅνπερ ἐχαρίτωσε Θεός, μάκαρ Μελέτιε, καθορῶντες πιστῶς, τῇ σῇ κάρᾳ ἔνδον λειψανοθήκης, κεκοσμημένον πνευματικαῖς χάρισιν, εὐκατάνυκτον ὕμνον, πανευλαβῶς ἀγαλλόμενοι λέγομεν· Λάρδου θεόφυτε βλαστέ, ὃν ὁ ἀνέσπερος Ἥλιος, ἀληθῶς ἐφώτισεν ἐκ νεότητος, σκότος ἀπομακρῦνόν σου, τῷ ὁράματι εὑρεῖν μορφὴν ἁγνῆς, ἐν Ὑψενῇ κατηξίωσε, καὶ ἐθαυμάστωσε. Ἀλλ’ ἰδοὺ νῦν οἴδαμεν, δι’ ἡμᾶς μεσιτεύειν, παῤῥησίαν ἔχοντα. Πῶς σὲ τιμήσωμεν μάκαρ; ἢ ποίους μέλψωμεν ὕμνοις, τῇ σῇ φαιδρᾷ πανηγύρει; Μεγαλύνομέν σε Ἅγιε, ὑμνολογοῦμεν τοὺς σοὺς πόνους, κάραν σὺν λειψάνοις βοῶντες· Κύριε δόξα Σοι.

                                   πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr