ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΟΣΙΟΝ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΒΑΡΒΑΡΑ, ΟΜΟΥ

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ,  ΟΣΙΟΝ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΝ  ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΒΑΡΒΑΡΑ, ΟΜΟΥ

«Ευλογητός…», «Κύριε εισάκουσον…» και

«Θεός Κύριος….». Ειτα το Τροπάριον.

Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τριάς Αγίων τηλαυγής και φωσφόρος, εξανατείλασα σεπτώς κατεφαίδρυνε, την Εκκλησίαν σήμερον θαυμάτων βολαίς. Όθεν εορτάζοντες, την σεπτήν αυτών Μνήμην, αιτούμεν σε Σωτήρ ημών, ταις αυτών ικεσίαις, εκ των κινδύνων λύτρωσαι ημάς, ως ελεήμων και φιλάνθρωπος.

Δόξα. Και νυν. Θεοτόκιον. Τη Θεοτόκω.

Ο Ν’ Ψαλμός και ο Κανών.

Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας.

Άγιε Ιερομάρτυς του Θεού…

Πολλοίς συνεχόμενος τοις δεινοίς προς σε καταφεύγω ελευθέρωσον Σεραφείμ, εμέ τον οικέτην σου της τούτων, εκλιπαρώ δυναστείας και μάστιγος.

Όσιε του Θεού…

Παθών με ταράττουσι προσβολαί, και νόσοι παντοίαι κατατηκούσι με δεινώς ˙  σώσον με εν τάχει τούτων κράζω, σαις προς Θεόν Ιωάννη εντεύξεσι.

Αγία Μεγαλομάρτυς του Θεού…

Νοσούντα με νόσω της λοιμικής, ένδοξε Βαρβάρα, ταις ενθέρμοις σου προσευχαίς, σώσον με ως εύσπλαχνος εκ ταύτης, εκδυσωπώ τον αχρείον οικέτην σου.

Θεοτόκιον.

Συ ει Παρθένε άσπιλε, της εμής, διανοίας θάρρος, και ελπίς μου της ταπεινής, ψυχής και καρδίας ταλαιπώρου, συ ει το φως, η ζωή και η ανάστασις.

Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος.

Προστασίαις σου θείαις, ω Σεραφείμ ένδοξε, ρύσαι με εν νόσοις παντοίαις, κείμενον και περιστάσεσι ˙  και γαρ σε κέκτημαι, μετά Θεόν ως σωτήρα, ο προστρέχων πάντοτε πιστώς τη σκέπη σου.

Ικετεύω σε πόθω, τους ψυχικούς μώλωπας, και την της σαρκός μου, δεινήν ασθένειαν ίασαι, τη προς τον Κύριον, ω Ιωάννη θεόφρον, εκτενεί εντεύξει τε και ικεσία σου.

Χαλεπή ασθενεία, και λοιμικοίς πάθεσιν, όλως Αθλοφόρε, δεινώς πιεζόμενος, συ ελευθέρωσον, ταις ευπροσδέκτοις λιταίς σου, Βαρβάρα πανένδοξε, όπως δοξάζω σε.

Θεοτόκιον.

Ελεήμων ως Μήτηρ, του Ποιητού Άχραντε, ως αγιωτέρα απάντων, των άνω Δέσποινα, ως πάντων Άνασσα, ευλογημένη Μαρία, ρύσαι τους υμνούντας σε Αειμακάριστε.

Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε.

Των παθών μου τον τάραχον, Σεραφείμ πανένδοξε καταπράϋνον, και τον κλύδωνα κατεύνασον, των αμαρτιών μου ταις πρεσβείαις σου.

Απολαύοντες πάντοτε, Ιωάννη μάκαρ, των δωρημάτων σου, τον δοξάζοντά σε Κύριον, και Θεόν των όλων μεγαλύνομεν.

Επί κλίνης με κείμενον, και υπο λοιμώδους νόσου κατατηκόμενον, ω Βαρβάρα εξανάστησον, ταις προς τον Σωτήρα σου εντεύξεσι.

Θεοτόκιον.

Ρυπωθείς ο νεκρόζωος, πλείστοις αμαρτήμασιν, ικετεύω σε, έγειρόν με ταις πρεσβείαις σου, Θεοτόκε μόνη Αειπάρθενε.

Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς.

Έμπλησον χαράς, Σεραφείμ εμέ τον δούλον σου, τον προσιόντα τη Εικόνι σου, ταις προς τον Κτίστην, θερμαίς σου δεήσεσι.

Λύτρωσαί με νυν, Ιωάννη ταις πρεσβείαις σου, εκ πάσης νόσου και αιρέσεως, και του εχθρού, των παγίδων εξάρπασον.

Ίασαι ψυχών, και σωμάτων αρρωστήματα, ω Βαρβάρα Μάρτυς Πανένδοξε, των μετά πόθου, και πίστεως προσιόντων σοι.

Θεοτόκιον.

Άχραντε Σεμνή, θείω ύδατι με ρύσαι με, και εκ πάσης λοιμικής ασθενείας, ω Σεραφείμ, τον εν πίστει και πόθω και κατανύξει ψυχής προσιόντα σοι, και πάντων των σωματικών, αλγηδόνων με σώσον πρεσβείαις σου.

Ως τείχος εν πειρασμοίς στερρότατον, κεκτημένοι σε σοφέ Ιωάννη, Αιρετικών και κινδύνων παντοίων, και λοιμικής ασθενείας λυτρούμεθα, ταις θείαις σου προς τον Θεόν, και θερμαίς ικεσίαις Πανόσιε.

Εν κλίνη της ασθενείας κείμενος, και ελπίδα υγείας μη έχων, σε δυσωπώ, ω Βαρβάρα θεόφρον, μη καταλείπης εμέ απροστάτευτον ˙  αλλ΄οίκτειρον ταις σαις ευχαίς, και λοιμώδους νοσήματος ρύσαι με.

Θεοτόκιον.

Φωσφόρον συ του Δεσπότου σκήνωμα, και παλάτιον υπάρχεις του Λόγου, και λογικόν του τω λόγω τα πάντα, πεποιηκότος Χριστού ενδιαίτημα, Πανύμνητε Μήτερ Θεού, την αθλίαν ψυχήν μου ελέησον.

Αιρέσεων και λοιμικών νόσων, ρύσασθε Άγιοι, τους την Μνήμην υμών την ένδοξον εορτάζοντας, ως θείοι Ιατροί ημών και προστάται.

Και Θεοτόκιον. Άχραντε.

Ο Ιερεύς μνημονεύει των υπέρ ων η Παράκλησις. Είτα το Κοντάκιον. Ήχος β΄.

Την χάριν των θαυμάτων κομισάμενοι, παρέχετε τας ιάσεις τοις εν ανάγκαις, και λυτρούσθε πάντα άνθρωπον λοιμικής νόσου πάντοτε. Διό τας Εικόνας υμών περικυκλούντες, μέλπομεν την υμετέραν Μνήμην βοώντες ˙  λυτρώσασθε και ημάς εκ του λοιμού και κινδύνων, Πανένδοξοι Άγιοι, ταις θερμαίς υμών προς Κύριον δεήσεσι.

Και ευθύς το Προκείμενον. Ήχος δ΄.

Τοις Αγίοις τοις εν τη γη αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος.

Στίχος. Ακούσατε ταύτα πάντα τα έθνη, ενωτίσασθε πάντες οι κατοικούντες την Οικουμένην.

Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Λουκάν (Κεφ. ιβ΄8-12).

Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς ˙  Πας ος αν ομολογήση εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, και ο Υιός του ανθρώπου ομολογήσει εν αυτώ έμπροσθεν των αγγέλων του Θεού ˙  ο δε αρνησάμενός με ενώπιον των ανθρώπων, απαρνηθήσεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού. Και πας ος ερεί λόγον εις τον Υιόν του ανθρώπου, αφεθήσεται αυτώ ˙  τω δε εις το Άγιον Πνεύμα βλασφημήσαντι ουκ αφεθήσεται. Όταν προσφέρωσιν υμάς επι τας συναγωγάς και τας αρχάς και τας εξουσίας, μη μεριμνάτε πως ή τι απολογήσησθε ή τι είπητε ˙  το Άγιον Πνεύμα διδάξει υμάς εν αυτή τη ώρα, α δει ειπείν.

Δόξα Πατρί…

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Και νυν…

Ταις της Θεοτόκου…

Στίχος. Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός…

Προσόμοιον. Ήχος πλ. β΄. Όλοιν αποθέμενοι.

Όλην εισοικίσασα εν εαυτή την Τριάδα, Τριάς η αοίδιμος, Σεραφείμ Βαρβάρα τε και Ιωάννης σεπτός, ως κρουνοί βλύζουσιν, εκ πηγής νάματα, ζωηφόρα των ιάσεων, ων τα Μορφώματα, πάθη δι΄αφής θεραπεύουσι, και μόνα τα ονόματα, νόσους εκ βροτών απελαύνουσι, πάντων Ορθοδόξων, υπάρχοντες λιμένες εν Χριστώ, ω παρρησία πρεσβεύουσιν, υπέρ των ψυχών ημών.

Το «Σώσον ο Θεός τον λαόν σου» κ.τ.λ. (σελ. 18).

Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας.

Την οργήν του Κυρίου, Σεραφείμ εις αγάπην τελείαν μετάτρεψον, τη θεία σου εντεύξει, αυτόν καταπραΰνων, και δωρούμενος άπασιν, υγείαν τε σωματικήν ψυχών τε σωτηρίαν.

Σωμάτων ασθενείας, και ψυχών μαλακίας, Πάτερ εξάλειψον εκ πάντων των Εικόνι, τη ση προσπελαζόντων, Ιωάννη μακάριε, ταις προς Θεόν σου ευχαίς, ίνα σε ανυμνώμεν.

Θελητήν του ελέους, εν τω μέσω Τυράννων, Βαρβάρα εκήρυξας, Χριστόν τον Ζωοδότην, ου δέου υπέρ πάντων, των κραυγαζόντων σοι, εκ της δεινής λοιμικής, ρύσαι και σώσον πάντας.

Θεοτόκιον.

Εν λαγόσι σου Λόγον, και Δεσπότην των όλων, εκυοφόρησας, και τρέφεις εκ μαστών σου, τον πάσιν ευκαιρίας, ετοιμάζοντα τράπεζαν ˙  ον εκτενώς, Αγαθή, υπέρ ημών δυσώπει.

Ωδή π΄. Τον Βασιλέα.

Τους προσπελάζοντας, τη σεπτή σου Εικόνι, εκ παντοίων νόσων και κινδύνων, Σεραφείμ τρισμάκαρ, απάλλαξον ευχαίς σου.

Των πειρασμών συ, ω Ιωάννη παμμάκαρ, και των νόσων και κινδύνων με ρύσαι, ταις προς τον Σωτήρα, θερμαίς σου ικεσίαις.

Των αλγηδόνων συ, θείω σθένει, Βαρβάρα, ανεδείχθης ιατρεία τελεία, νόσου τε λοιμώδους, και πάσης άλλης βλάβης.

Θεοτόκιον.

Ίλαθι, Κόρη, ον εν αγκάλαις βαστάζεις, Παντεπόπτην Σωτήρα του Κόσμου, τούτον ουν δυσώπει, ρυσθήναι με πταισμάτων.

Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.

Ροήν μου των δακρύων, δέξαι γαληνίως, και ταις πρεσβείαις σου πάντα του σώματος, και της ψυχής Σεραφείμ, τα έλκη έκπλυνον.

Χαράς της Ουρανίου, Μάκαρ Ιωάννη, επαπολαύων απαύστως ικέτευε, υπέρ των πίστει και πόθω, μακαριζόντων σε.

Λιμήν και σωτηρία, η θεία Εικών σου, τοις ασθενούσιν υπάρχει, Βαρβάρα ένδοξε, την λοιμικήν αρρωστίαν αποδιώκουσα.

Θεοτόκιον.

Μαρία εν πελάγει, τω της αμαρτίας, και τρικυμίας παθών χειμαζόμενος, τω γαληνώ σοι λιμένι προσφεύγω Δέσποινα.

Το «Άξιον εστί» και τα παρόντα Μεγαλυνάρια.

Εν λοιμώ σε έχομεν οι Πιστοί, ακέστορα μέγαν, αντιλήπτορα εν δεινοίς, εν κινδύνοις ρύστην, πρόμαχον εν ανάγκαις, εν πειρασμοίς σωτήρα, Σεραφείμ ένδοξε.

Τοις Αγίοις πάσι συμπαρεστώς, θρόνω τω πανσέπτω, του Παντάνακτος και Θεού, Ιωάννη Μάκαρ, μνημόνευε των πίστει, και πόθω εκτελούντων, την σην Πανήγυριν.

Ιάσεων χάριν παρά Θεού, δεξαμένη όντως, του ιάσθαι νόσους δεινάς, των προσερχομένων σοι, ω θεία Βαρβάρα, ρύσαι λοιμικής ημάς, νόσου και θλίψεων.

Σεραφείμ τον θείον συν τω κλεινώ, σοφώ Ιωάννη, και Βαρβάραν νύμφην Χριστού, τους της Εκκλησίας, τρεις φαεινούς αστέρας, εν ύμνοις ασιγήτοις δοξολογήσωμεν.

Πάσαι των Αγγέλων.

Το Τρισάγιον και το Τροπάριον. Ήχος α΄.

Τους φοσφόρους λαμπτήρας της Εκκλησίας υπάρξαντας, και την Οικουμένην τω πλήθει των τεραστίων καταγλαΐσαντας ˙  τους αθλητάς τε και κήρυκας της Τριάδος, τους Τρισυποστάτω Θεώ λατρεύειν τους πιστούς εκδιδάξαντας ˙  Σεραφείμ τον αθλητικώτατον, Ιωάννην τε ηδύφθογγον, συν τη σεμνοτάτη Βαρβάρα και όντως Νύμφη Χριστού του Παντάνακτος, πάντες οι φιλέορτοι δεύτε πιστώς, συνελθόντες ύμνοις τιμήσωμεν. Αυτοί γαρ τω Κυρίω υπέρ ημών αεί πρεσβεύουσιν.

Ο Ιερεύς μνημονεύει. Εν τη Απολύσει ψάλλομεν.

Ήχος β΄. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν.

Δεύτε Ορθοδόξων η πληθύς, θείον Σεραφείμ και Βαρβάραν, και Ιωάννην ομού, άσματι τιμήσωμεν, τους Χριστοκήρυκας, τους την πλάνην πατήσαντας, και νίκης λαβόντας, ακήρατα στέφανα, παρά Χριστού του Θεού ˙  ούπερ παρεστώτες τω θρόνω, νέμουσιν ιάσεις παντοίας, πάσι και πταισμάτων απολύτρωσιν.

                           πηγή: orp.gr