ΘΑΥΜΑΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ & ΑΓ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΤΗΝ Ι. Μ. ΚΟΡΩΝΗΣ

(Άρχ. Πούλου Παντελεήμονος: Ἡ Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Κορώνας, Ἀθῆναι 2006)

Α) ΤΟ ΘΑΥΜΑ, ΠΑΙΔΙ ΑΚΡΙΒΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Ὁ Κύριος εἶπε: πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. Πράγματι, ἡ πίστη, ἡ χωρὶς ὅρια καὶ ὑπολογισμούς, μπορεῖ καὶ βουνὰ νὰ μετακινήσει. Παιδὶ ἀκριβὸ τῆς πίστης εἶναι τὸ θαῦμα.

Ἄν καὶ τὸ θαῦμα εἶναι παιδὶ τῆς πίστης, ποτὲ ἡ πίστη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ θαύματος καὶ τοῦτο γιατὶ μιὰ πίστη ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ θαῦμα θὰ ἦταν μία πράξη ἀντιπαροχῆς, δηλαδὴ μιὰ βέβηλη ἀνταλλαγὴ τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό.

Πολλὲς φορές, ὁ Θεὸς ἀπαντᾶ στὴν προσευχή μας γιὰ θαυματουργική Του ἐπέμβαση μὲ τρόπο ποὺ δὲν τὸν καταλαβαίνουμε, γιατί, πότε μᾶς πλησιάζει σὰν κεραυνὸς καὶ βροντή, καὶ πότε σὰν ἁπαλὴ αὔρα. Πάντα ὅμως ἀπαντᾶ στὶς προσευχές μας, ἀπαντᾶ κατὰ τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Δυστυχῶς, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, δέσμιοι τοῦ χώρου καὶ τοῦ χρόνου, τῶν πεπερασμένων δηλαδὴ ὁρίων μας, ἀδυνατοῦμε νὰ κατανοήσουμε τὸ πῶς ἐνεργεῖ ὁ Αἰώνιος καὶ πέρα ἀπὸ τὸν τόπο καὶ χρόνο Θεός.

Εῑναι ἀνάγκη λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ παραδίνεται στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ δέχεται τὴν θεία ἐπέμβαση, ὅπως καὶ ἄν αὐτὴ ἐκδηλώνεται, εἶτε ἐκδηλώνεται ὡς ἴαση ἀπὸ μία ἀσθένεια, εἶτε μᾶς ἀπαντᾶ ὁ Θεὸς μὲ δύναμη κεραυνοῦ, εἶτε μᾶς ἀπαντᾶ σὰν λεπτὴ αὔρα.

Τὴν δύναμη τῆς θαυματουργίας ἔδωσε ὁ Θεὸς τόσο στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκον, ὅσο καὶ στοὺς Ἁγίους ποὺ ἀκοίμητοι πρεσβεύουν γιὰ μᾶς. Γιὰ αὐτό, σὲ αὐτοὺς πρέπει μὲ πίστη ἀκλόνητη νὰ προστρέχουμε πάντα καὶ αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ μᾶς δοθεῖ, θὰ μᾶς δοθεῖ. Ἀδιάψευστος ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ἡμῶν.

Β) ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ

Θαυματουργῶν Πηγὴ ἡ Παναγία, καὶ ποιὸς πιστὸς κάποτε στὴν ζωή του δὲν ἔχει αἰσθανθεῖ τὴν μητρικὴ στοργὴ τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου μας. Σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, Βοῤῥᾶ καὶ Νότο ἡ Παναγία μὲ τὶς πρὸς τον Θεὸν δεήσεις της, σὲ τυφλοὺς δίνει φῶς, σὲ χωλοὺς εὐρωστία, σὲ κωφοὺς ἀκοή, σὲ καρκινοπαθεῖς ὑγεία.

Ἔτσι καὶ ἐδῶ στὴν Κορώνα, στὸ σπίτι της, ἡ Κυρία Θεοτόκος τὴν Ἁγία Εἰκόνα Της καὶ τὸν Ναό Της προφυλάσσει ἀπὸ τὴν φωτιά. Σὲ στείρους γονεῖς, τῆς εὐτεκνίας χαρίζει τὴν ἀπόλαυση· μάρτυρες, τὰ βαπτίσια ποὺ μετὰ ἀπὸ τάμα τελοῦνται στὸ Μοναστήρι.

Α) Τὸ 1987, ἄλλη ἐπέμβαση τῆς Θεοτόκου, ὁ μαυρισμένος ἀπὸ τὴν φωτιὰ τῆς 3/12/1943 τροῦλος αὐτοκαθαρίζεται χωρὶς τὴν ἐπέμβαση τοῦ ἀνθρώπινου χεριοῦ.

Ἦταν γνωστὴ σὲ ὅλους ἡ κατάσταση τοῦ τρούλου, κατάμαυρος. Ὅταν ἐγκαταστάθηκε στὸ Μοναστήρι ἡ νέα ἀδελφότητα, διῆλθε ἡμέρες δύσκολες, πειρασμοὶ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἤθελαν νὰ δοῦν τὸ Μοναστήρι νὰ ἀνασταίνεται, οἱ καινούριοι ἀδελφοὶ ὑβρίσθηκαν καὶ χτυπήθηκαν καὶ ἐρχόταν ἡ ὥρα τῆς ἀνθρώπινης ὀλιγοπιστίας: Μήπως δὲν μᾶς θέλει ἡ Παναγία; Μέσα στὴν θλίψη καὶ τὴν ἀγωνία τους ἔγιναν μάρτυρες τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Ἁγίου.

Ἕνα βράδυ, ἕνας νέος μοναχός, λέει σὲ ἕναν Ἱερομόναχο: Πάτερ, ἔλα στὸν Ναὸ νὰ δεῖς κάτι· καὶ τοῦ δείχνει τὸν τροῦλο. Μόλις διακρίνεται τὸ φωτοστέφανο τοῦ Παντοκράτορα. Ὁ Ἱερομόναχος, μὴ θέλοντας νὰ δώσει θάῤῥος ἄκαιρο στὸν νεαρὸ μοναχό, τὸν ἀποπέμπει, ὁ μοναχὸς δὲν μιλᾶ, ἦταν βράδυ. Τὸ ἄλλο πρωί, μπαίνοντας μέσα στὸν Ναὸ γιὰ τὴν Ἀκολουθία, διακρίνουν καθαρὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Σὲ λίγες μέρες εἶχε ἐμφανισθεῖ ὁλόκληρος ὁ Παντοκράτορας, σὲ λίγο καιρὸ διακρίνονται στὸ τύμπανο τοῦ τρούλου οἱ Ἄγγελοι καὶ τὰ ἐξαπτέρυγα, καὶ μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες οἱ Προφῆτες, καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ αὐτοκαθαρισμός, χωρὶς νὰ πέφτει στὸ ἔδαφος ἴχνος κάπνας.

Τὸ πιὸ πάνω θαῦμα, καταγράφτηκε στὰ ἐπίσημα πρακτικὰ τοῦ ἡγουμενοσυμβουλίου τῆς Μονῆς.

***

Β) Ἐπίσης, κατὰ τὰ μέσα Μαΐου 1987, ἦλθε κάποιος κύριος ἀπὸ τὴν Ἀθήνα στὸ μοναστήρι καὶ μᾶς εἶπε ὅτι ἤθελε πρὸς τὰ τέλη Ἰουνίου νὰ κάνει μιὰ εὐχαριστήρια Θεία Λειτουργία. Τὸν ῥωτήσαμε τὸν λόγο τῆς εὐχαριστίας του καὶ μᾶς εἶπε ὅτι τὴν παραμονὴ ἐγχειρήσεως, κατὰ τὴν ὁποία λόγῳ σηψαιμίας θὰ τοῦ ἔκοβαν τὰ πόδια του, ἐμπιστεύτηκε τὸν ἑαυτό του στὰ χέρια τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ. Τὸ βράδυ, εἶδε τὸν Ἅγιο, σὲ κάποια στιγμὴ ποὺ τὸν πῆρε ὁ ὕπνος. Τὸ πρωί, σηκώθηκε ἀπὸ τὸ κρεββάτι ἀποθεραπευμένος. Ἡ ἐγχείρηση δὲν ἔγινε, τὰ πόδια δὲν κόπηκαν.

***

Γ) Ὁ στρατηγὸς Νικόλαος Πλαστήρας, ὁ θρυλικὸς Μαῦρος Καβαλάρης τῆς Μικρασιατικῆς ἐκστρατείας, εἶχε πάνω του σὲ ὅλες τὶς μάχες ἕναν ἀσημένιο σταυρό, μὲ μικρὸ τεμάχιο λειψάνου τοῦ Ἁγ. Σεραφείμ. Πέντε ἄλογά του εἶχαν σκοτωθεῖ κατὰ τὴν διάρκεια τῶν μαχῶν, ἐνῶ τὸν ἴδιο μήτε ποὺ τὸν εἶχε ἀγγίξει σφαῖρα. Ὁ στρατηγός, ἀπέδιδε τὴν σωτηρία του στὴν ἀρωγὴ τοῦ Ἁγ. Σεραφείμ.

***

Δ) Ἀπροσμάχητος ἰατρὸς κατὰ τῆς πανώλους ὁ Ἅγιος, ὅταν λοιμικὲς ἀσθένειες θέριζαν τοὺς πληθυσμοῦς τῆς περιοχῆς, στὸν Ἅγιο προστρέχουν, καὶ μὲ τὴν ποιμαντορική του ῥάβδο πατάσσει τὴν πανούκλα. Γιὰ αὐτὸ καὶ στὶς παλαιὲς εἰκόνες ἱστορεῖται ντυμένος Ἀρχιερέας νὰ κάθεται στὸν θρόνο, καὶ μὲ τὴν πατερίτσα του νὰ σκοτώνει τὴν πανούκλα.

***

Ε) Κάποιου Ἱερέα τῆς περιοχῆς, ἡ πρεσβυτέρα δὲν μποροῦσε νὰ ἀποκτήσει παιδί. Ἡ κατάσταση αὐτὴ δηλητηρίαζε τὴν ζωὴ τοῦ Ἱερέα καὶ τῆς πρεσβυτέρας, ἔτρεχαν σὲ γιατρούς, ἀλλὰ τίποτε.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἔβλεπε τὸν Ἱερέα πάντοτε στενοχωρημένο, καὶ κάποτε τοῦ λέει: Νὰ μὴν ξαναπᾶτε σὲ γιατρό, ταχθῆτε στὴν Παναγία καὶ στὸν Ἅγιο Σεραφείμ. Ὁ Ἱερέας ἔκανε ὅ,τι εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, καὶ σήμερα, οἱ παιδικὲς φωνές, γεμίζουν μὲ χαρὰ τὸ ἱερατικὸ σπίτι.

***

ΣΤ) Καρκινοπαθεῖς γυναῖκες· ἀπὸ τὸ Νέο Μοναστήρι Φθιώτιδος· καὶ ἄλλη ἀπὸ τὴν Βοστώνη τῶν Η.Π.Α, μὲ τὶς μεσιτείες τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ, θεραπεύτηκαν.

***

Ζ) Ψυχασθενεῖς καὶ δαιμονισμένοι, μὲ τὶς πρεσβείες τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Ἁγίου λυτρώθηκαν.



                           πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr