ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 20. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΔΕΚΑΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 20.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΔΕΚΑΠΟΛΙΤΟΥ

ΛΕΙΨΑΝΟ & ΘΑΥΜΑΤΑ

(Δαμασκηνοῦ μοναχοῦ Γρηγοριάτου: Ὁδοιπορικὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ῥουμάνικης Ἐκκλησίας, Ἐκδόσεις Ἄθως, Ἀθήνα, 1986)

Α) Τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Δεκαπολίτου.

Τὸ πολυτιμότερο δῶρο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν περιοχὴ Ὀλτενίας τῆς Οὐγγαροβλαχίας εἶναι τὸ ἄφθαρτο Λείψανο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Δεκαπολίτου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἀπὸ τὸ 1490 στὸ μοναστήρι Μπίστριτσα τοῦ νομοῦ Βίλτσεα.

Τὸ Συναξάριον τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ὑπάρχει ἐν ἐκτάσει στοὺς Συναξαριστὰς τοῦ Βίκτωρος Ματθαίου καὶ Κων/νου Δουκάκη, στὴν ἡμέρα τῆς μνήμης του τὴν 20^η Νοεμβρίου. Ἐδῶ θὰ γράψουμε μόνο ὅσα στοιχεῖα ἦταν μέχρι τώρα ἄγνωστα γιὰ αὐτὸν καὶ ἔχουν σχέση μὲ τὸ ἐν Ῥουμανίᾳ ὑπάρχον Λείψανό του.

Ὁ Ἅγιος τελειώθηκε ἐν Κυρίῳ στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀφοῦ προεγνώρισε τὸν θάνατό του καὶ τιμήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τὸ θαυματουργικό του χάρισμα, ἐνῶ ζοῦσε ἀκόμη, καὶ μὲ τὴν ἀφθαρσία τοῦ σώματός του.

Μαθαίνοντας γιὰ τὸ ἄφθαρτο Λείψανο καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐκτελοῦσε οἱ ἡγεμόνος τῆς Κράγιοβας Ῥουμανίας, οἱ ὁποῖοι ἦταν καὶ κτήτορες τοῦ μοναστηριοῦ Μπίστριτσα τῆς Ὀλτενίας, ἀγόρασαν ἀντὶ πολλῶν χρημάτων τὸ ἱερὸ Λείψανο καὶ μὲ πολλὰ ἔξοδα, τὸ μετέφεραν στὸ μοναστήρι τους.

Κατὰ τὴν περίοδο ἐπιδρομῶν τῶν Οὔγγρων ἐναντίον τῆς Ῥουμανίας, τὸν 16^ο αἰῶνα, οἱ μοναχοὶ τῆς μονῆς αὐτῆς ἔσκαψαν μιὰ σπηλιὰ σὲ ἕνα ἀθέατο βράχο, ἕνα χιλιόμετρο μακριὰ ἀπὸ τὸ μοναστήρι, ὅπου καὶ ἔκρυψαν τὸ ἱερὸ Λείψανο. Μὲ τὸ καιρό, αὐτὴ ἡ σπηλιὰ μετεβλήθηκε σὲ παρεκκλήσιο, τὸ ὁποῖο μὲχρι σήμερα ὀνομάζεται: Παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου· καὶ εἶναι παντοῦ ἁγιογραφημένο. Ὁσάκις παρουσιάζοντο κίνδυνοι, οἱ μοναχοὶ ἐκρύβοντο ἐκεῖ μὲ τὸ Ἅγιο Λείψανο, ἐπιτελώντας καθημερινὰ τὴν Θεία Λειτουργία, καὶ τὶς ἄλλες Ἀκολουθίες.

Μία μόνο προσπάθεια ἔγινε μετακομίσεως τοῦ Λειψάνου, κατ’ ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ῥουμανικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸ θέρος τοῦ 1948 ἀπὸ τὸ Μοναστήρι Μπίστριτσα στὴν πόλη Ῥίμνικ-Βίλτσεα. Συνάντησαν ὅμως μεγάλη τὴν ἀντίσταση τῶν ἐντοπίων χωρικών καὶ ἀναγκάσθηκαν νὰ τὸ ἐπιστρέψουν πίσω, ἐνῶ ἐπορεύοντο ἐν τῇ ὁδῷ. Ἔκτοτε παραμένει ἐκεῖ γιὰ νὰ ἀποτελῆ στοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς τῆς περιοχῆς καὶ κάθε ὀρθόδοξο πιστό, πηγὴ ἰαμάτων καὶ πνευματικὴ βακτηρία στὴν ζωή τους.

Β) Θαύματα.

Ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στὶς ἀείμνηστες μοναχὲς τῆς Μονῆς Μπίστριτσας Ὄλγα καὶ Θεοδοσία, οἱ ὁποῖες, κατὰ τὸ δεκαετὲς διάστημα τῆς διαμονῆς των σὲ αὐτὴ τὴν Μονή, ἔγραψαν περὶ τὰ 30 θαύματα, ποὺ συνέβησαν τότε. Ἀπὸ αὐτὰ θὰ μνημονεύσουμε ἐδῶ μερικά:

1)Στὶς 24 Μαρτίου 1947 μετέφεραν στὸν Ἅγιο μία μητέρα τεσσάρων παιδιῶν δεμένη μὲ ἀλυσίδες διότι ἦταν τρελή. Πῆγε σὲ πολλὰ ψυχιατρεῖα ἀλλὰ δὲν θεραπεύθηκε. Εἶχε χάσει τελείως τὰ λογικά της, ταραγμένη στὸ πρόσωπο μὲ κόκκινα μάτια, καὶ γεμάτη πληγὲς στὰ πόδια καὶ στὰ χέρια της. Τῆς διάβασαν τὸ ἱερὸ Εὐχέλαιο καὶ τὴν Παράκληση τοῦ Ἁγίου δίπλα στὸ ἱερό του Κιβώτιο καὶ σὲ λίγες ἡμέρες ἔγινε τελείως καλά.

***

2)Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1956 ἦλθε μιὰ γερόντισσα μὲ τὸ ἐγγόνι της ἄῤῥωστο στὸν Ἅγιο Γρηγόριο· μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες τὸ παιδάκι θεραπεύθηκε. Συγκινημένη ἐκείνη γιὰ αὐτὸ τὸ θαῦμα, ἐνθυμήθηκε καὶ ἕνα ἄλλο ποὺ εἶχε κάνει ὁ ἴδιος Ἅγιος στὸ χωριό της:

Τὸ ἔτος 1932, λόγῳ ἀνομβρίας στὴν Ὀλτενία, μεταφέρθηκε στὸ Λείψανο τοῦ Ἁγίου καὶ στὸ χωριό της. Ἐκεῖ ζοῦσε μιὰ γυναῖκα ἐπὶ χρόνια παράλυτη στὸ κρεβάτι. Ὅταν ἄκουσε γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Ἁγίου, παρακάλεσε μερικὲς γυναῖκες νὰ τὴν μεταφέρουν κοντὰ στὸ ἱερὸ Κιβώτιο. Κατὰ παράκλησή της τὴν ἔβαλαν κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι ποὺ εἶχε πάνω τὸ ἱερὸ Λείψανο. Ἐκεῖ στάθηκε, μέχρις ὅτου τελείωσε στὴν ἐκκλησία ἡ Θεία Λειτουργία, παρακαλώντας μὲ δάκρυα τὸν Ἅγιο νὰ τὴν θεραπεύση. Ὅταν σήκωσαν τὸ Ἱερὸ Κιβώτιο γιὰ νὰ συνεχίσουν τὴν Λιτανεία, σηκώθηκε μόνη της καὶ ἡ γυναῖκα θεραπευμένη τελείως πῆγε χαρούμενη στὸ σπίτι της εὐχαριστώντας τὸν Ἅγιο.

***

3)Ὁ Ἰωάννης Τσιργκάν, ἀπὸ τὸ χωριὸ Κωστέτ, τοῦ νομοῦ Βίλτσεα, ὁμολογεῖ τὸ παρακάτω θαῦμα ποὺ εἶδε ὁ ἴδιος:

Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1927 ὑπῆρχε μεγάλη ἀνομβρία. Ἐγὼ ἤμουν δασεργάτης σὲ ἕνα ἐργοστάσιο ξυλείας. Πληροφορηθήκαμε γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου στὸν τόπο μας. Ὁ ἰδιοκτήτης ὅμως τοῦ ἐργοστασίου, μὴ ὄντας ὀρθόδοξος, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ μὴν ἑορτασθῆ καθόλου ἡ ἕλευσις τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου, οὔτε ὑποδοχὴ νὰ γίνη, ἀλλὰ ὅλοι οἱ ἐργάται νὰ δουλεύουν στὸ ἐργοστάσιο. Πράγματι ἔφθασε τὸ Ἱερὸ Λείψανο, ἔγινε προσευχὴ γιὰ βροχή, ἀλλὰ ἦταν πολὺ λίγοι οἱ χριστιανοί. Μετὰ τὶς προσευχές, ἔῤῥιξε ὁ Θεὸς ἄφθονη βροχή. Στὸ ἐργοστάσιο ὅμως, γιὰ τιμωρία τοῦ ἀπίστου ἰδιοκτήτου, ἀντὶ γιὰ βροχή, ἄναψε φωτιά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καῆ ὁλόκληρο. Μόνο τὰ θεμέλια ἔμειναν.



                                 πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr