ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 11. ΜΗΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΘΑΥΜΑΤΑ ΕΝ ΤΩ ΚΕΛΛΙΩ ΤΟΥ ΕΙΣ ΚΕΡΑΣΙΑ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

  ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 11.

ΜΗΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

ΘΑΥΜΑΤΑ ΕΝ ΤΩ ΚΕΛΛΙΩ ΤΟΥ ΕΙΣ ΚΕΡΑΣΙΑ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

(Ἱερομονάχου Μαξίμου Καυσοκαλυβίτου: Ἀσκητικὲς μορφές, καὶ διηγήσεις ἀπὸ τὸν Ἄθω, Ἱερὸν Κελλίον Ἁγ. Ἀντωνίου, Κρύα Νερά, Ἅγιον Ὄρος, 2006⁴)

 

Α) Ὀ ἐξαιρετικός, ἁπλός, εἰρηνικός, ἄκακος, διορατικός, καὶ ἐλεήμων ἡγούμενος τῆς Μονῆς Κωνσταμονίτου παπα-Φιλάρετος τὸ 1957-60, διερχόμενος ἀπὸ Μεγίστη Λαύρα εἰς Ἁγία Ἄννα διὰ τῆς Κερασιᾶς, ἔχασε τὸν δρόμο μετὰ τὰ Κρύα Νερά, καὶ βάδιζε μέσα σὲ ἄλλα μονοπάτια στὸ ἀδιαπέραστο δάσος. Ἡ ὥρα περνοῦσε καὶ ἄρχισε νὰ ἀνησυχῇ. Ξάφνου ἄκουσε καλπασμοὺς ἀλόγου, γύρισε καὶ εἶδε ἕναν καβαλάρη νέον, ποὺ τοῦ εἶπε: Ἒ γέροντα, πέρασε ἡ ὥρα, δὲν προφθαίνεις, θὰ νυχτώσῃ... Βάδισε πρὸς τὰ ἐδῶ (καὶ τοῦ ἔδειξε τὸν δρόμο) καὶ θὰ βρεθῇς στὸ σπίτι μου. Ἐκεῖ θὰ σὲ περιποιηθοῦν καὶ θὰ ἀναυπαθῇς. Λέγοντας αὐτὰ ἔφυγε καλπάζοντας μὲ τὸ ἄλογό του. Ὁ γέρο-Φιλάρετος ἐβάδισε ὅπως τοῦ εἶπε ὁ καβαλάρης μὲ ἁπλότητα, ποὺ τὸν διέκρινε πάντα, χωρὶς νὰ σκεφθῇ ἢ νὰ παραξενευθῇ γιὰ τὴν παρουσία τοῦ καβαλάρη, καὶ σὲ λίγο βρέθηκε στὸ κελλὶ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ (Ἁγίου Δημητρίου Χατζηγιώργη). Ἦταν ἡμέρα τῆς πανηγύρεως τοῦ Ἁγίου καὶ ἦταν συγκεντρωμένοι πολλοὶ ἐρημίτες ἀσκητὲς καὶ κελλιῶτες γιὰ τὴν ἑορτὴ καὶ τὴν ὁλονύκτιο ἀγρυπνία. Ὅταν εἶδαν τὸν ἡγούμενο ἐχάρησαν ποὺ θὰ λάμπρυνε τὴν πανήγυρή τους. Μόλις ἐκεῖνος τοὺς διηγήθηκε τὰ συμβάντα, ὅλοι κατάλαβαν ὅτι ὁ καβαλάρης ἦταν ὁ Ἅγιος Μηνᾶς, διότι πολλὲς φορές, ἔχουν συμβεῖ, παρόμοιες ἐμφανίσεις.

***

 

Τὸν Χατζηγιώργη στὸ κελλὶ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ καὶ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τὸν διεδέχθησαν ὁ γέρο-Βικέντιος, ὁ γέρο-Νέστορας καὶ ὁ γέρο-Μάξιμος μὲ τὸν δεύτερο Βικέντιο. Μετὰ τὴν κοίμηση τῶν πρώτων, οἱ ὑπόλοιποι ἐγκαταστάθηκαν στὴν Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης. Στὸ κελλὶ τότε ἔμεινε ὣς τὸ 1952 ὁ ἒξ Ἄρτης ἱερομόναχος καὶ πνευματικὸς Χρυσόστομος, αὐστηρὸς στὶς ἀρχές του, ποὺ ἦρθε ἀπὸ τὸ κάθισμα τῶν Ἀρχαγγέλων τῆς Μεγίστης Λαύρας.

***

 

Β) Στὴν περίοδο τῆς διαμονῆς τοῦ πνευματικοῦ Χρυσοστόμου ἐγένετο ἀγρυπνία εἰς τὴν μνήμην τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ καὶ εἶχαν προσέλθει ἀρκετοὶ πατέρες. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ πνευματικὸς γέροντας Ἱερόθεος ἀπὸ τὸ κελλὶ τῶν Εἰσοδίων τῆς Κερασιᾶς μὲ τὴν συνοδεία του. Ἡ ἀγρυπνία ἄρχισε κανονικά, ἀλλὰ ἔξω ἐπικρατοῦσε πολὺ ἰσχυρὴ χιονοθύελλα καὶ ὅλοι ἄρχισαν νὰ ἀνησυχοῦν. Κάποιοι βγῆκαν νὰ τακτοποιήσουν τὰ ζῶα καὶ ἡ ἀγρυπνία συνεχιζόταν μὲ πολλοὺς ψιθυρισμούς, καὶ μεγάλη ἀνησυχία. Ξαφνικά, ἀκούγονται μέσα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου τρεῖς κτύποι. Ὅλοι κατάλαβαν ὅτι ὁ Ἅγιος ἀποδοκίμαζε τὴν ἀνησυχία τους. Ἦταν σὰν νὰ τοὺς ἔλεγε: Ἐδῶ εἶμαι ἐγώ, τί ἀνησυχείτε; Μὲ φόβο καὶ ἄκρα ἡσυχία οἱ πάντες συνέχιζαν τὴν ὁλονυκτία καὶ τὴν ἑπομένη ἀνεχώρησαν χωρὶς κανένα ἰδιαίτερο πρόβλημα.

***

 

Ἡ εἰκόνα αὐτὴ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, μετεφέρθη παλαιότερα εἰς τὴν Μονὴν τῆς Μεγίστης Λαύρας, ἀλλὰ μόνη της ἐπέστρεψε εἰς τὸ κελλί. Ἀπὸ τότε κανεὶς δὲν τόλμησε νὰ τὴν ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τὸν ναΐσκο τοῦ κελλιοῦ. Μετὰ τὸν γέροντα Χρυσόστομο, ποὺ ἀνεχώρησε τὸ 1952 γιὰ τὸν κόσμο, στὸ κελλὶ τὸν διαδέχθηκαν οἱ πατέρες Βενιαμίν, καὶ Συμεών. Μετὰ ἀπὸ κάποιο σκάνδαλο ὁ γέρο-Συμεὼν ἐφυλακίσθη καὶ τὸ κελλὶ ἔμεινε κλειστό. Ἀλλὰ καὶ ὁ παπα-Φώτης, ὅταν ὁ γέρο-Συμεὼν τὸν ἔγραψε ὡς γέροντα μαζὶ μὲ τὸν γέρο-Πορφύριο, δὲν μπόρεσε νὰ μείνῃ στὸ δύσκολο αὐτὸ κελλί. Φοβούμενος μήπως λόγῳ τῆς ἀπουσίας του κλαποῦν οἱ εἰκόνες, τὶς μετέφερε εἰς τὴν Μονὴν τῆς Μεγίστης Λαύρας, τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ μὲ ἐπίχρυσο ὑποκάμισο καὶ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου μὲ παραστάσεις ἐκ τοῦ βίου του. Εἰς τὸ κελλί, ὑπῆρχε καὶ ἄλλη εἰκόνα μικρότερη τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, τὴν ὁποία οἱ Χατζηγεωργιάτες μετέφεραν στὶς Καρυές, καὶ σήμερον φυλάσσεται στὸ κονάκι τῆς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας.


                           πηγή: voutsinasilias.blogspot.gr