Η εργασία, αγαπητοί μου, η εργασία είναι εντολή του Θεού. Είναι η
πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός όταν έπλασε τον άνθρωπο και τον έβαλε μέσα
στον παράδεισο. Τον έβαλε εκεί, για να εργάζεται και να φυλάει τον
παράδεισο. Κι’ όταν ο άνθρωπος αμάρτησε και διώχτηκε απ’ τον παράδεισο,
πάλι ο Θεός επανέλαβε την εντολή της εργασίας, με τη διαφορά ότι ύστερα
απ’ την πτώση του ανθρώπου η εργασία έγινε δυσκολότερη, γιατί η γη, που
ήταν πρώτα χώμα ολοκάθαρο χωρίς αγκάθια, γέμισε ύστερα από αγκάθια, και
για την καλλιέργεια της γης χρειαζόταν κόπος και ιδρώτας.
Αλλ’ οι κόποι και οι ιδρώτες αυτοί της εργασίας είναι ευλογημένοι. Ό,τι χρήσιμο, καλό και ωραίο έκανε ο άνθρωπος, το έκανε με την εργασία, με τη δουλειά. Ώ, πόσοι εργάζονται και κοπιάζουν! Άλλοι δουλεύουν στη γεωργία, άλλοι σκάβουν και ανοίγουν τα σπλάχνα της γης και ανακαλύπτουν κάρβουνο, πετρέλαιο, σίδερο, χαλκό και άλλα πολύτιμα μέταλλα. Άλλοι βόσκουν στα βουνά και στους κάμπους. Άλλοι δουλεύουν στα εργοστάσια και παράγουν διάφορα χρήσιμα πράγματα. Άλλοι είναι ναύτες στη θάλασσα. Άλλοι αεροπόροι στον αέρα. Άλλοι κρατούν στα χέρια τους διάφορα εργαλεία και άλλοι στα γραφεία και στα επιστημονικά εργαστήρια εργάζονται διανοητικώς, πιέζουν το το μυαλό τους για νέες ανακαλύψεις. Άλλοι στα νοσοκομεία και στις κλινικές δουλεύουν σαν γιατροί και νοσοκόμοι και προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες
Δουλεύουν οι άνθρωποι. Δουλεύουν τη μέρα, δουλεύουν τη νύχτα. Υποβάλλονται σε κόπους και αισθάνονται την ανάγκη ν’ αναπαυθούν. Γιατί και ατσάλι νάνε το κορμί τους, αν δουλεύει συνεχώς χωρίς καμιά διακοπή, θα λυγίσει και θα καταστραφεί, και ο άνθρωπος θα γίνει άχρηστος. Πόσοι άνθρωποι από την υπερβολική δουλειά δεν αχρηστεύθηκαν για όλη τους τη ζωή!
***
Ανάγκη λοιπόν είναι η εργασία, αλλά ανάγκη και η διακοπή της εργασίας, η ανάπαυσις. Γι’ αυτό και όλοι οι λαοί απ’ τα πιο παλιά χρόνια όρισαν μέρες που σταματούν την εργασία και αναπαύονται.
Οι μέρες αυτές της αναπαύσεως που συνήθως συνδέονται με θρησκευτικές και εθνικές αναμνήσεις, ονομάζονται γιορτές. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, τονίζοντας τη σημασία που είχαν οι γιορτές για τη ζωή του ανθρώπου, έλεγαν πως ζωή χωρίς γιορτές μοιάζει μ’ ένα δρόμο που δεν έχει πουθενά κάποιο μέρος, ένα σταθμό, για να σταματήσει ο οδοιπόρος και να ξεκουραστεί. Μια συνεχής και αδιάκοπη πορεία είναι εξαντλητική. Είναι σαν τις πορείες των δυστυχισμένων ραγιάδων στα χρόνια της τουρκοκρατίας, που τους υποχρέωναν να περπατούν μέρα και νύχτα χωρίς ανάπαυση και πολλοί απ’ αυτούς νηστικοί και εξαντλημένοι πέθαιναν στις σκληρές και απάνθρωπες αυτές πορείες. Οι γιορτές είναι σταθμοί αναπαύσεως στη ζωή του ανθρώπου που εργάζεται.
Αλλά πως γιόρταζε τις γιορτές ο αρχαίος κόσμος; Διαφορετικά γιόρταζαν οι ειδωλολάτρες και διαφορετικά οι Ιουδαίοι. Οι ειδωλολάτρες, που λάτρευαν τα ξόανα, θεούς ψεύτες, αισχρούς, διεφθαρμένους, κλέφτες, μοιχούς, πόρνους, φονιάδες, ήταν επόμενο στις μέρες των γιορτών να μιμούνται τους θεούς και τις θεές. Οι γιορτές τους ήταν γιορτές οργίων. Οι ειδωλολάτρες, νομίζοντας ότι θα ευχαριστήσουν τους θεούς τους, μαζεύονταν γύρω από τα είδωλα, έτρωγαν, έπιναν, μεθούσαν, χόρευαν ,και έκαναν τέτοιες ασχήμιες που ντρέπεται η γλώσσα του ανθρώπου να τις αναφέρει.
Οι δε Ιουδαίοι που λάτρευαν τον αληθινό Θεό, είχαν και αυτοί γιορτές, αλλά οι γιορτές τους ήταν καθαρές απ΄όλες αυτές τις ασχήμιες των ειδωλολατρών. Έν τούτοις η επίδραση των ειδωλολατρικών λαών, που ήταν γείτονες τους, ήταν τόσο ισχυρή, ώστε πολλές φορές άφηναν τη λατρεία του αληθινού Θεού, έφτιαχναν χρυσά και αργυρά είδωλα, τα λάτρευαν σαν θεούς και έκαναν τελετές και γιορτές που δεν διέφεραν από τις γιορτές των ειδωλολατρών. Αλλά και όσοι Ιουδαίοι έμεναν πιστοί στην λατρεία του αληθινού Θεού, περιορίζονταν στους τύπους και η λατρεία τους ήταν μια λατρεία εξωτερική που δεν άγγιζε την καρδιά αυτών που γιόρταζαν. Μπορεί ο Ιουδαίος να παρέβαινε τον ηθικό νόμο, να έκλεβε και να αδικούσε, και όμως νόμιζε πώς με το να προσφέρει ορισμένες θυσίες ήταν εντάξει με το Θεό.
***
Οι γιορτές στον αρχαίο κόσμο, όπως βλέπουμε από τα παραπάνω, δεν ανταποκρίνονταν στον σκοπό για τον οποίο έπρεπε να υπάρχουν γιορτές, σαν μέρες αναπαύσεως και αληθινής λατρείας του Θεού.
Αλλά ύστερα από την βαθιά νύχτα της ειδωλολατρίας και της δεισιδαιμονίας φάνηκε το λαμπρό φώς. Είναι το φώς που έφερε το αστέρι της Βηθλεέμ, η γέννηση του Χριστού. Ήρθε στον κόσμο ο Χριστός. Φανέρωσε ποιος είναι ο αληθινός Θεός, και δίδαξε ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να λατρεύουν το Θεό οι άνθρωποι. Δίδαξε ότι « πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αλήθεια δεί προσκυνείν ».Όχι πια είδωλα, βωμοί και θυσίες ζώων. Όχι πιά χοροί και άσεμνες διασκεδάσεις, μεθύσια και ασωτίες. Γιατί με τέτοια όργια που γίνονταν όχι ο Θεός, αλλά ο διάβολος λατρευόταν. Αληθινή λατρεία είναι η πνευματική λατρεία. Λατρεία που θέλει μυαλό καθαρό από προλήψεις και δεισιδαιμονίες, καρδιά καθαρή από αισχρές επιθυμίες, χέρια καθαρά από κλοπές και αίματα, γλώσσα καθαρή από ψέματα και βλαστήμιες, όλο το κορμί καθαρό και αμόλυντο τότε ο εσωτερικός άνθρωπος, η ψυχή του ανθρώπου, γίνεται ένας ναός ,πιο ωραίος από κάθε άλλο ναό, μέσα στον οποίο ο κάθε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει αίνο και δοξολογία στο Θεό. Έτσι ο Χριστός πήρε τη λατρεία που ήταν πεσμένη μέσα στην άγνοια, την τυπολατρία και την δεισιδαιμονία, την ύψωσε μέχρι τα άστρα και ένωσε την φωνή των ανθρώπων με την φωνή των αγγέλων και αρχαγγέλων και ο κόσμος όλος έγινε μια απέραντη εκκλησία. Γιορτή για τον αληθινό χριστιανό, που πιστεύει και ζεί το Χριστό, είναι όλες οι μέρες και οι ώρες της ζωής του. Όπως διδάσκει ο ιερός Χρυσόστομος, αυτός που έχει την συνείδηση του καθαρή, γιορτάζει το Πάσχα κάθε μέρα. Ενώ ο άλλος, ο τυπικός χριστιανός, που δεν φροντίζει να καθαρίζει την ψυχή του από την αμαρτία, γιορτάζει μεν τις γιορτές, δεσποτικές, θεομητορικές και των αγίων, γιορτάζει όμως όχι χριστιανικά, αλλά ιουδαϊκά και ειδωλολατρικά.
***
Άς μην παρεξηγηθούμε. Δεν είμαστε εναντίον των εορτών που όρισε η αγία μας Εκκλησία προς τιμήν του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων. Όχι. Όλες οι γιορτές έχουν την θέση τους μέσα στο ωραιότατο εορτολόγιο της Ορθοδοξίας. Αλλά είμαστε εναντίον του τρόπου με τον οποίο σήμερα ο κόσμος γιορτάζει και πανηγυρίζει τις γιορτές και τα πανηγύρια. Αν εξαιρέσουμε μια μικρή μερίδα λαού, που έχει επίγνωση του θελήματος του Θεού, ο υπόλοιπος κόσμος ζεί μέσα στην άγνοια, τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες, που αλλοιώνουν το γνήσιο πνεύμα του Χριστιανισμού, και έτσι αντί οι μέρες των εορτών να είναι μέρες αγιασμού, έχουν καταντήσει μέρες μέθης, χαρτοπαιξίας, αισχρών χορών, πορνείας και μοιχείας και κάθε άλλης ακαθαρσίας. Δεν είναι υπερβολή αν πούμε, πώς τα πιο πολλά αμαρτήματα και εγκλήματα γίνονται τις μέρες των γιορτών. Σε μας ταιριάζει ο λόγος του Θεού:«Τας εορτάς υμών μισεί η ψυχή μου». Γι’ αυτό υπάρχει και φόβος μήπως προς τιμωρίαν μας κυριαρχήσουν άθεοι και άπιστοι και μαζί με τα άλλα θα καταργήσουν και τις γιορτές και τα πανηγύρια. Ώ Κύριε ελέησόν μας!
«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ
πηγή: orthodoxes-anazitise.pblogs.gr
Αλλ’ οι κόποι και οι ιδρώτες αυτοί της εργασίας είναι ευλογημένοι. Ό,τι χρήσιμο, καλό και ωραίο έκανε ο άνθρωπος, το έκανε με την εργασία, με τη δουλειά. Ώ, πόσοι εργάζονται και κοπιάζουν! Άλλοι δουλεύουν στη γεωργία, άλλοι σκάβουν και ανοίγουν τα σπλάχνα της γης και ανακαλύπτουν κάρβουνο, πετρέλαιο, σίδερο, χαλκό και άλλα πολύτιμα μέταλλα. Άλλοι βόσκουν στα βουνά και στους κάμπους. Άλλοι δουλεύουν στα εργοστάσια και παράγουν διάφορα χρήσιμα πράγματα. Άλλοι είναι ναύτες στη θάλασσα. Άλλοι αεροπόροι στον αέρα. Άλλοι κρατούν στα χέρια τους διάφορα εργαλεία και άλλοι στα γραφεία και στα επιστημονικά εργαστήρια εργάζονται διανοητικώς, πιέζουν το το μυαλό τους για νέες ανακαλύψεις. Άλλοι στα νοσοκομεία και στις κλινικές δουλεύουν σαν γιατροί και νοσοκόμοι και προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες
Δουλεύουν οι άνθρωποι. Δουλεύουν τη μέρα, δουλεύουν τη νύχτα. Υποβάλλονται σε κόπους και αισθάνονται την ανάγκη ν’ αναπαυθούν. Γιατί και ατσάλι νάνε το κορμί τους, αν δουλεύει συνεχώς χωρίς καμιά διακοπή, θα λυγίσει και θα καταστραφεί, και ο άνθρωπος θα γίνει άχρηστος. Πόσοι άνθρωποι από την υπερβολική δουλειά δεν αχρηστεύθηκαν για όλη τους τη ζωή!
***
Ανάγκη λοιπόν είναι η εργασία, αλλά ανάγκη και η διακοπή της εργασίας, η ανάπαυσις. Γι’ αυτό και όλοι οι λαοί απ’ τα πιο παλιά χρόνια όρισαν μέρες που σταματούν την εργασία και αναπαύονται.
Οι μέρες αυτές της αναπαύσεως που συνήθως συνδέονται με θρησκευτικές και εθνικές αναμνήσεις, ονομάζονται γιορτές. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, τονίζοντας τη σημασία που είχαν οι γιορτές για τη ζωή του ανθρώπου, έλεγαν πως ζωή χωρίς γιορτές μοιάζει μ’ ένα δρόμο που δεν έχει πουθενά κάποιο μέρος, ένα σταθμό, για να σταματήσει ο οδοιπόρος και να ξεκουραστεί. Μια συνεχής και αδιάκοπη πορεία είναι εξαντλητική. Είναι σαν τις πορείες των δυστυχισμένων ραγιάδων στα χρόνια της τουρκοκρατίας, που τους υποχρέωναν να περπατούν μέρα και νύχτα χωρίς ανάπαυση και πολλοί απ’ αυτούς νηστικοί και εξαντλημένοι πέθαιναν στις σκληρές και απάνθρωπες αυτές πορείες. Οι γιορτές είναι σταθμοί αναπαύσεως στη ζωή του ανθρώπου που εργάζεται.
Αλλά πως γιόρταζε τις γιορτές ο αρχαίος κόσμος; Διαφορετικά γιόρταζαν οι ειδωλολάτρες και διαφορετικά οι Ιουδαίοι. Οι ειδωλολάτρες, που λάτρευαν τα ξόανα, θεούς ψεύτες, αισχρούς, διεφθαρμένους, κλέφτες, μοιχούς, πόρνους, φονιάδες, ήταν επόμενο στις μέρες των γιορτών να μιμούνται τους θεούς και τις θεές. Οι γιορτές τους ήταν γιορτές οργίων. Οι ειδωλολάτρες, νομίζοντας ότι θα ευχαριστήσουν τους θεούς τους, μαζεύονταν γύρω από τα είδωλα, έτρωγαν, έπιναν, μεθούσαν, χόρευαν ,και έκαναν τέτοιες ασχήμιες που ντρέπεται η γλώσσα του ανθρώπου να τις αναφέρει.
Οι δε Ιουδαίοι που λάτρευαν τον αληθινό Θεό, είχαν και αυτοί γιορτές, αλλά οι γιορτές τους ήταν καθαρές απ΄όλες αυτές τις ασχήμιες των ειδωλολατρών. Έν τούτοις η επίδραση των ειδωλολατρικών λαών, που ήταν γείτονες τους, ήταν τόσο ισχυρή, ώστε πολλές φορές άφηναν τη λατρεία του αληθινού Θεού, έφτιαχναν χρυσά και αργυρά είδωλα, τα λάτρευαν σαν θεούς και έκαναν τελετές και γιορτές που δεν διέφεραν από τις γιορτές των ειδωλολατρών. Αλλά και όσοι Ιουδαίοι έμεναν πιστοί στην λατρεία του αληθινού Θεού, περιορίζονταν στους τύπους και η λατρεία τους ήταν μια λατρεία εξωτερική που δεν άγγιζε την καρδιά αυτών που γιόρταζαν. Μπορεί ο Ιουδαίος να παρέβαινε τον ηθικό νόμο, να έκλεβε και να αδικούσε, και όμως νόμιζε πώς με το να προσφέρει ορισμένες θυσίες ήταν εντάξει με το Θεό.
***
Οι γιορτές στον αρχαίο κόσμο, όπως βλέπουμε από τα παραπάνω, δεν ανταποκρίνονταν στον σκοπό για τον οποίο έπρεπε να υπάρχουν γιορτές, σαν μέρες αναπαύσεως και αληθινής λατρείας του Θεού.
Αλλά ύστερα από την βαθιά νύχτα της ειδωλολατρίας και της δεισιδαιμονίας φάνηκε το λαμπρό φώς. Είναι το φώς που έφερε το αστέρι της Βηθλεέμ, η γέννηση του Χριστού. Ήρθε στον κόσμο ο Χριστός. Φανέρωσε ποιος είναι ο αληθινός Θεός, και δίδαξε ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να λατρεύουν το Θεό οι άνθρωποι. Δίδαξε ότι « πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αλήθεια δεί προσκυνείν ».Όχι πια είδωλα, βωμοί και θυσίες ζώων. Όχι πιά χοροί και άσεμνες διασκεδάσεις, μεθύσια και ασωτίες. Γιατί με τέτοια όργια που γίνονταν όχι ο Θεός, αλλά ο διάβολος λατρευόταν. Αληθινή λατρεία είναι η πνευματική λατρεία. Λατρεία που θέλει μυαλό καθαρό από προλήψεις και δεισιδαιμονίες, καρδιά καθαρή από αισχρές επιθυμίες, χέρια καθαρά από κλοπές και αίματα, γλώσσα καθαρή από ψέματα και βλαστήμιες, όλο το κορμί καθαρό και αμόλυντο τότε ο εσωτερικός άνθρωπος, η ψυχή του ανθρώπου, γίνεται ένας ναός ,πιο ωραίος από κάθε άλλο ναό, μέσα στον οποίο ο κάθε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει αίνο και δοξολογία στο Θεό. Έτσι ο Χριστός πήρε τη λατρεία που ήταν πεσμένη μέσα στην άγνοια, την τυπολατρία και την δεισιδαιμονία, την ύψωσε μέχρι τα άστρα και ένωσε την φωνή των ανθρώπων με την φωνή των αγγέλων και αρχαγγέλων και ο κόσμος όλος έγινε μια απέραντη εκκλησία. Γιορτή για τον αληθινό χριστιανό, που πιστεύει και ζεί το Χριστό, είναι όλες οι μέρες και οι ώρες της ζωής του. Όπως διδάσκει ο ιερός Χρυσόστομος, αυτός που έχει την συνείδηση του καθαρή, γιορτάζει το Πάσχα κάθε μέρα. Ενώ ο άλλος, ο τυπικός χριστιανός, που δεν φροντίζει να καθαρίζει την ψυχή του από την αμαρτία, γιορτάζει μεν τις γιορτές, δεσποτικές, θεομητορικές και των αγίων, γιορτάζει όμως όχι χριστιανικά, αλλά ιουδαϊκά και ειδωλολατρικά.
***
Άς μην παρεξηγηθούμε. Δεν είμαστε εναντίον των εορτών που όρισε η αγία μας Εκκλησία προς τιμήν του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων. Όχι. Όλες οι γιορτές έχουν την θέση τους μέσα στο ωραιότατο εορτολόγιο της Ορθοδοξίας. Αλλά είμαστε εναντίον του τρόπου με τον οποίο σήμερα ο κόσμος γιορτάζει και πανηγυρίζει τις γιορτές και τα πανηγύρια. Αν εξαιρέσουμε μια μικρή μερίδα λαού, που έχει επίγνωση του θελήματος του Θεού, ο υπόλοιπος κόσμος ζεί μέσα στην άγνοια, τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες, που αλλοιώνουν το γνήσιο πνεύμα του Χριστιανισμού, και έτσι αντί οι μέρες των εορτών να είναι μέρες αγιασμού, έχουν καταντήσει μέρες μέθης, χαρτοπαιξίας, αισχρών χορών, πορνείας και μοιχείας και κάθε άλλης ακαθαρσίας. Δεν είναι υπερβολή αν πούμε, πώς τα πιο πολλά αμαρτήματα και εγκλήματα γίνονται τις μέρες των γιορτών. Σε μας ταιριάζει ο λόγος του Θεού:«Τας εορτάς υμών μισεί η ψυχή μου». Γι’ αυτό υπάρχει και φόβος μήπως προς τιμωρίαν μας κυριαρχήσουν άθεοι και άπιστοι και μαζί με τα άλλα θα καταργήσουν και τις γιορτές και τα πανηγύρια. Ώ Κύριε ελέησόν μας!
πηγή: orthodoxes-anazitise.pblogs.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου