Με αφορμή την εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως
του π.Νεκταρίου Κουτρουμάνη
Κάποτε όπως μας περιγράφει το Γεροντικό, ένας άνθρωπος αντιμετώπισε μια αρκετά δύσκολη κατάσταση στην ζωή του. Μετά από πολύ προσευχή παρακάλεσε τον Θεό να του αποκαλύψει το βαθύτερο νόημα της δοκιμασίας του, το γιατί να σηκώνει αυτόν τον συγκεκριμένο Σταυρό στην ζωή.
Με αυτό τον τρόπο πίστευε ότι θα παρηγορηθεί κάπως. Κάποιο βράδυ λοιπόν, είδε ένα θεόσταλτο όνειρο. Ένας λαμπερός νέος, ο άγγελος του, εμφανίστηκε δίπλα του. Βρέθηκε σε ένα τεράστιο και πανέμορφο τόπο όπου υπήρχαν διάσπαρτοι πολλοί Σταυροί. Σε διάφορα μεγέθη και παραλλαγές. Ξύλινοι, σιδερένιοι, πέτρινοι, χρυσοί, ασημένιοι….. Σαστισμένος άκουσε τον άγγελο του να του λέει: « - Οι προσευχές σου εισακούστηκαν από τον Θεό. Ο Σταυρός που κουβαλάς θα σου αφαιρεθεί. Όμως θα πρέπει να διαλέξεις κάποιον άλλον από αυτούς εδώ γιατί κανείς δεν βρίσκεται στην επίγεια ζωή χωρίς τον Σταυρό του». Έντρομος ο άνθρωπος προσπάθησε να κρατήσει μια στοιχειώδη ψυχραιμία. Έπρεπε να διαλέξει έναν νέο Σταυρό. Με μια σχετική προσπάθεια βρήκε σε μια άκρη έναν: Ήταν ένα μικρό και ελαφρό ξύλινο σταυρουδάκι που ίσα- ίσα ξεχώριζε ανάμεσα στους πολλούς Σταυρούς. Μόλις τον επέλεξε, ανάλαφρος, χαρούμενος τον έδειξε στον προστάτη Άγγελο του. « - Ανόητε» του απάντησε κάπως κοφτά ο Άγγελος: « - Μα αυτός ήταν ο Σταυρός που ήδη είχες και ζήτησες τόσο επίμονα να τον αφήσεις με τις προσευχές σου»!!!
Ο Σταυρός κάθε Χριστιανού δίνεται στην Βάπτισή και στο Χρίσμα σαν μια συγκεκριμένη πορεία ζωής που έχει συγκεκριμένες χαρές και συγκεκριμένες δυσκολίες και λύπες. Είναι ένας δρόμος χαρμολύπης που οφείλουμε να αποδεχθούμε έγκαιρα ως προσωπική ευθύνη.
Σε μια πολυκατοικία της περιοχής μας εύκολα συγκρινόμαστε με τους συγκάτοικούς μας χωρίς να γνωρίζουμε τους Σταυρούς των διπλανών μας. Ζηλεύουμε τις χαρές που εμείς δεν έχουμε αλλά αγνοούμε τον πόνο τους, τους Σταυρούς τους. Σαν υπόθεση εργασίας ας δούμε σύντομα ένα υποθετικό παράδειγμα: Σε μια πολυκατοικία της περιοχής μας στον πέμπτο όροφο, ζει ένας άκληρος πλούσιος σε μια έκταση 250 τ. μ. Σταυρός του είναι η μοναξιά του. Το να ζει μόνος χωρίς νόημα σε ένα τεράστιο σπίτι χωρίς να ξέρει πώς να ξοδέψει με νόημα τα λεφτά που μάζευε μια ζωή. Στον τέταρτο όροφο, βρίσκεται μια κοπέλα χωρισμένη με δύο παιδιά. Ζει έναν Γολγοθά με μισή οικογένεια. Στον τρίτο όροφο κατοικεί ένα ζευγάρι που συμβιώνει με έναν σκύλο. Τσακώνονται ολομερής για την προοπτική της σχέσεως τους που δεν δείχνει να είναι σταθερή και μόνιμη. Τον δεύτερο όροφο τον νοικιάζει μια «συνηθισμένη μικροαστική» οικογένεια με δυο παιδιά. Ο Σύζυγος μόλις απολύθηκε από την εργασία του. Τα παιδιά, φοιτητές σε μη παραγωγικές Σχολές ξενυχτάνε κάθε βράδυ. Βρίζουν και χτυπάνε τους γονείς για να τους δώσουν από τριάντα ευρώ κάθε μέρα για τα «έξοδα» τους. Τέλος στον πρώτο όροφο καθημερινά ένας καθηγητής μπαίνει σε ένα άδειο σπίτι: Πριν τρείς μήνες έχασε σε τροχαίο την γυναίκα και το παιδί του. Κοιτάζει ώρες τις φωτογραφίες τους συντετριμμένος…..
Ο πόνος και ο κάματος του κάθε Σταυρού είναι προσωπικός. Παρόμοια και η ομορφιά του. Είναι διπλή η μορφή Του: Κρύβει χαρές αλλά και λύπες. Οδύνη και ηδονή ταυτόχρονα. Σε εμάς όμως δεν ανατέθηκε να αποκρυπτογραφήσουμε τα πολλά γιατί Του. Η ευθύνη μας είναι να τον σηκώσουμε, να Τον αγαπήσουμε συνειδητά. Σήμερα στο μέσο της Μ. Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία όχι τυχαία, τοποθετεί την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως ως μια υπενθύμιση: Το να μείνουμε συνεπείς, υπεύθυνοι, σοβαροί στον αγώνα μας.
Ο Άγιος Παϊσιος αναφέρει: «Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστεί, αλλά για να ανεβεί από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό».
Ας αποδεχθούμε απλά, ρεαλιστικά την θέση που μας αναλογεί πάνω στην Γή, χωρίς συγκρίσεις και μεμψιμοιρίες. Είναι κρίμα να ζήσουμε την μικρή επίγεια πορεία μας μίζερα. Αγκυλωμένοι σε φαντασιώσεις και επιθυμίες που απλά μικραίνουν ακόμη περισσότερο την ζωή.
Ας ζητήσουμε από τον Τίμιο και ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου μας να έχουμε «γρήγορον νουν, σώφρονα λογισμόν και καρδίαν νήφουσα» ώστε να αντιμετωπίσουμε όσα όμορφα και όσα δύσκολα μας δόθηκαν με ψυχραιμία, αποτελεσματικά, με αξιοπρέπεια στο σύντομο πέρασμα της ζωή μας.
π. Νεκτάριος Κουτρουμάνης
πηγή: amen.gr
του π.Νεκταρίου Κουτρουμάνη
Κάποτε όπως μας περιγράφει το Γεροντικό, ένας άνθρωπος αντιμετώπισε μια αρκετά δύσκολη κατάσταση στην ζωή του. Μετά από πολύ προσευχή παρακάλεσε τον Θεό να του αποκαλύψει το βαθύτερο νόημα της δοκιμασίας του, το γιατί να σηκώνει αυτόν τον συγκεκριμένο Σταυρό στην ζωή.
Με αυτό τον τρόπο πίστευε ότι θα παρηγορηθεί κάπως. Κάποιο βράδυ λοιπόν, είδε ένα θεόσταλτο όνειρο. Ένας λαμπερός νέος, ο άγγελος του, εμφανίστηκε δίπλα του. Βρέθηκε σε ένα τεράστιο και πανέμορφο τόπο όπου υπήρχαν διάσπαρτοι πολλοί Σταυροί. Σε διάφορα μεγέθη και παραλλαγές. Ξύλινοι, σιδερένιοι, πέτρινοι, χρυσοί, ασημένιοι….. Σαστισμένος άκουσε τον άγγελο του να του λέει: « - Οι προσευχές σου εισακούστηκαν από τον Θεό. Ο Σταυρός που κουβαλάς θα σου αφαιρεθεί. Όμως θα πρέπει να διαλέξεις κάποιον άλλον από αυτούς εδώ γιατί κανείς δεν βρίσκεται στην επίγεια ζωή χωρίς τον Σταυρό του». Έντρομος ο άνθρωπος προσπάθησε να κρατήσει μια στοιχειώδη ψυχραιμία. Έπρεπε να διαλέξει έναν νέο Σταυρό. Με μια σχετική προσπάθεια βρήκε σε μια άκρη έναν: Ήταν ένα μικρό και ελαφρό ξύλινο σταυρουδάκι που ίσα- ίσα ξεχώριζε ανάμεσα στους πολλούς Σταυρούς. Μόλις τον επέλεξε, ανάλαφρος, χαρούμενος τον έδειξε στον προστάτη Άγγελο του. « - Ανόητε» του απάντησε κάπως κοφτά ο Άγγελος: « - Μα αυτός ήταν ο Σταυρός που ήδη είχες και ζήτησες τόσο επίμονα να τον αφήσεις με τις προσευχές σου»!!!
Ο Σταυρός κάθε Χριστιανού δίνεται στην Βάπτισή και στο Χρίσμα σαν μια συγκεκριμένη πορεία ζωής που έχει συγκεκριμένες χαρές και συγκεκριμένες δυσκολίες και λύπες. Είναι ένας δρόμος χαρμολύπης που οφείλουμε να αποδεχθούμε έγκαιρα ως προσωπική ευθύνη.
Σε μια πολυκατοικία της περιοχής μας εύκολα συγκρινόμαστε με τους συγκάτοικούς μας χωρίς να γνωρίζουμε τους Σταυρούς των διπλανών μας. Ζηλεύουμε τις χαρές που εμείς δεν έχουμε αλλά αγνοούμε τον πόνο τους, τους Σταυρούς τους. Σαν υπόθεση εργασίας ας δούμε σύντομα ένα υποθετικό παράδειγμα: Σε μια πολυκατοικία της περιοχής μας στον πέμπτο όροφο, ζει ένας άκληρος πλούσιος σε μια έκταση 250 τ. μ. Σταυρός του είναι η μοναξιά του. Το να ζει μόνος χωρίς νόημα σε ένα τεράστιο σπίτι χωρίς να ξέρει πώς να ξοδέψει με νόημα τα λεφτά που μάζευε μια ζωή. Στον τέταρτο όροφο, βρίσκεται μια κοπέλα χωρισμένη με δύο παιδιά. Ζει έναν Γολγοθά με μισή οικογένεια. Στον τρίτο όροφο κατοικεί ένα ζευγάρι που συμβιώνει με έναν σκύλο. Τσακώνονται ολομερής για την προοπτική της σχέσεως τους που δεν δείχνει να είναι σταθερή και μόνιμη. Τον δεύτερο όροφο τον νοικιάζει μια «συνηθισμένη μικροαστική» οικογένεια με δυο παιδιά. Ο Σύζυγος μόλις απολύθηκε από την εργασία του. Τα παιδιά, φοιτητές σε μη παραγωγικές Σχολές ξενυχτάνε κάθε βράδυ. Βρίζουν και χτυπάνε τους γονείς για να τους δώσουν από τριάντα ευρώ κάθε μέρα για τα «έξοδα» τους. Τέλος στον πρώτο όροφο καθημερινά ένας καθηγητής μπαίνει σε ένα άδειο σπίτι: Πριν τρείς μήνες έχασε σε τροχαίο την γυναίκα και το παιδί του. Κοιτάζει ώρες τις φωτογραφίες τους συντετριμμένος…..
Ο πόνος και ο κάματος του κάθε Σταυρού είναι προσωπικός. Παρόμοια και η ομορφιά του. Είναι διπλή η μορφή Του: Κρύβει χαρές αλλά και λύπες. Οδύνη και ηδονή ταυτόχρονα. Σε εμάς όμως δεν ανατέθηκε να αποκρυπτογραφήσουμε τα πολλά γιατί Του. Η ευθύνη μας είναι να τον σηκώσουμε, να Τον αγαπήσουμε συνειδητά. Σήμερα στο μέσο της Μ. Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία όχι τυχαία, τοποθετεί την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως ως μια υπενθύμιση: Το να μείνουμε συνεπείς, υπεύθυνοι, σοβαροί στον αγώνα μας.
Ο Άγιος Παϊσιος αναφέρει: «Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστεί, αλλά για να ανεβεί από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό».
Ας αποδεχθούμε απλά, ρεαλιστικά την θέση που μας αναλογεί πάνω στην Γή, χωρίς συγκρίσεις και μεμψιμοιρίες. Είναι κρίμα να ζήσουμε την μικρή επίγεια πορεία μας μίζερα. Αγκυλωμένοι σε φαντασιώσεις και επιθυμίες που απλά μικραίνουν ακόμη περισσότερο την ζωή.
Ας ζητήσουμε από τον Τίμιο και ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου μας να έχουμε «γρήγορον νουν, σώφρονα λογισμόν και καρδίαν νήφουσα» ώστε να αντιμετωπίσουμε όσα όμορφα και όσα δύσκολα μας δόθηκαν με ψυχραιμία, αποτελεσματικά, με αξιοπρέπεια στο σύντομο πέρασμα της ζωή μας.
π. Νεκτάριος Κουτρουμάνης
πηγή: amen.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου