Αποστολικό Ανάγνωσμα

Προς Εβραίους Επιστ. ζ΄ 26-28, η΄ 1-2 (25-01-2015)

Χρίστου Θεοδώρου Θεολόγου

Πρωτότυπο Κείμενο

Αδελφοί, τοιούτος ημίν έπρεπεν αρχιερεύς, όσιος, άκακος,αμίαντος, κεχωρισμένος από των αματωλών και υψηλότερος των ουρανων γενόμενος, ος ουκ έχει καθ’ ημέραν ανάγκην, ώσπερ οι αρχιερείς, πρότερον υπέρ των ιδίων αμαρτιών θυσίας αναφέρειν, έπειτα των του λαού˙ τούτο γαρ εποίησεν εφάπαξ εαυτόν ανενέγκας. Ο νόμος γαρ ανθρώπους καθίστησιν αρχιερείς έχοντας ασθένειαν, ο λόγος δε της ορκομοσίας της μετά τον νόμον υιόν εις τον αιώνα τετελειωμένον. Κεφάλαιον δε επι τοις λεγομένοις, τοιούτον έχομεν αρχιερέα, ος εκάθισεν εν δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης εν τοις ουρανοίς, των Αγίων λειτουργός και της σκηνής της αληθινής, «ήν έπηξεν ο Κύριος», και ουκ άνθρωπος.

 

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, τέτοιος αρχιερέας μας χρειαζόταν˙ άγιος, άκακος, αψεγάδιαστος, χωρίς καμιά σχέση με την ανθρώπινη αμαρτία, ο οποίος ανέβηκε πάνω απο τα ουράνια. Αυτός δεν έχει ανάγκη, όπως οι άλλοι αρχιερείς, να προσφέρει καθημερινά θυσίες, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες, κι ύστερα για τις αμαρτίες του λαού. Αυτό το έκανε μια για πάντα, προσφέροντας τον ίδιο τον εαυτό του. Ο νόμος εγκαθιστά αρχιερείς ανθρώπους με ατέλειες. Τα λόγια όμως του όρκου, ο οποίος δόθηκε μετά τον νόμο, εγκαθιστούν αρχιερέα τον Υιό, που είναι και παραμένει αιώνια τέλειος. Το βασικό στοιχείο των όσων είπαμε είναι πως εμείς έχουμε αρχιερέα τέτοιον, που ανέβηκε στα ουράνια και κάθεται στα δεξιά της μεγαλοσύνης του Θεού. Ως αρχιερέας υπηρετεί στα άγια των αγίων και στην αληθινή σκηνή του μαρτυρίου, την οποία δεν την έστησε άνθρωπος, αλλά ο Θεός.

Σχολιασμός

Την Κυριακή, 25 Ιανουαρίου, διαβάζουμε στη Θεία Λειτουργία το αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Η παρούσα αποστολική περικοπή αναγιγνώσκεται στη μνήμη Ιεραρχών αφού γίνεται αναφορά στην ιερωσύνη του Ιησού Χριστού και είναι κομμάτι της προς Εβραίους επιστολής.

Ο Απόστολος Παύλος επιγραμματικά λέγει, ότι «τοιοῦτος γάρ ἡμῖν ἔπρεπεν Ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος κεχωρισμένος ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν...». Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί αναφέρονται στην ανθρωπότητα του Χριστού. Ο Αρχιερέας Χριστός για να σωθεί ο άνθρωπος από τις αμαρτίες θυσιάζεται ο ίδιος, γι’αυτό μπορούμε να πούμε ότι ο Χριστός είναι ο Ποιμήν και το πρόβατο. Σύμφωνα με την Αγία Γραφή αλλά και μέσα από τα κείμενα πολλών επιφανών πατέρων της Εκκλησίας όπως του Επισκόπου Κωνσταντίας Επιφανίου «αὐτός ἱερατεῖον, αὐτός θῦμα, αὐτός ἱερεύς, αὐτός θυσιαστήριον, αὐτός Θεός, αὐτός ἄνθρωπος, αὐτός πρόβατον, αὐτός ἀρνίον, τά πάντα ἐν πᾶσιν ὑπέρ ἡμῶν γενόμενος».  Με την θυσία του Χριστού θεραπεύονται τα δικά μας πάθη , επανερχόμαστε εμείς στον πατέρα μας  και έχουμε την δυνατότητα να καταχτήσουμε το αιώνιο φώς, την σωτηρία της ψυχής μας. Παίρνει σάρκα και οστά η παραβολή του ασώτου, ο υιός επιστρέφει ξανά στις πατρικές αγκάλες. Από την γέννηση μέχρι την σταυρική θυσία ο Χριστός θυσιάζεται διαρκώς για εμάς , είναι ο πραγματικός ποιμένας όπου για την σωτηρία του ποιμνίου του μέχρι και θάνατο καταδέχεται.

Ένας τέτοιος Αρχιερέας χρειάζεται που να μην έχει σχέση με το κακό και ούτε να ταυτίζεται με αυτό, να έχει οσιακή ζωή, να αναβλύζει εκ βάθους καρδίας  του η αγνότητα ο αγιασμός έτσι που να μην έχει ροπή και κλήση προς την αμαρτία. Να είναι αμίαντος χωρίς δηλαδή το μίασμα της αμαρτίας. Είναι ο ουράνιος Αρχιερέας που εκ δεξιά του πατρός υπηρετεί τα Άγια των Αγίων και την αληθινή σκηνή του μαρτυρίου την οποία κατασκεύασε ο Θεός και όχι ο άνθρωπος.

Δια μέσου των αιώνων εάν παρατηρήσει κανείς μέσα στο αγιολόγιο της ορθοδόξου Εκκλησίας θα διαπιστώσει την διαρκή θυσία των Αγίων όπου προσφέρουν τον εαυτό τους για να βοηθήσουν το ποίμνιο τους. Είναι φορείς της μαρτυρικής Ιεροσύνης του Χριστού. Πρέπει να τονίσουμε πως η Ιεροσύνη δεν αποσκοπεί στην επαγγελματική αποκατάσταση η σε οποιαδήποτε άνεση αλλά πρόκειται για σταυρό ο οποίος βιώνεται είτε μέσα στις ενορίες, είτε στα μοναστήρια.

Ένας Ιερέας πρέπει να ξεχωρίζει για το θυσιαστικό , λατρευτικό και γενικά το θρησκευτικό του ήθος αφού με βάση αυτό θα πράξει τα πάντα για την σωτηρία του Χριστιανού. Στο πρόσωπο του βλέπουμε τον γιατρό, τον διδάσκαλο, που προσπαθεί να θεραπεύσει τον άνθρωπο από τα πάθη και τις αδυναμίες του.

Γι’αυτό, όταν γίνεται κάποιος Ποιμένας για να ποιμάνει λογικό Ποίμνιο, αναλαμβάνει ένα Σταυρό, τον Σταυρό τού Χριστού, και έτσι εκφράζει την πραγματική του αγάπη προς τον Χριστό. Ο Χριστός ρώτησε τον Απόστολο Πέτρο αν τον αγαπά. Και στην καταφατική του απάντηση τον προτρέπει: «Ποίμαινε τα πρόβατά μου» .Ο Ιερέας πρέπει να έχει φθάσει στον φωτισμό του νου για να μπορεί να γνωρίζει κάθε φορά τί πρέπει να κάνει, τί πρέπει να λέγει και πώς πρέπει να ενεργεί. Τέλος με αφορμή την εορτή του στύλου της Θεολογίας και λαμπρού Ιεράρχη Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου θα αναφέρουμε λίγα λόγια για τον βίο του αλλά και το σπουδαίο συγγραφικό του έργο.

Ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε το 329 στην Αριανζό, κοντά στη Ναζιανζό της Καππαδοκίας, γι’ αυτό λέγεται και Ναζιανζηνός. Έλαβε χριστιανική αγωγή από τον πατέρα του Γρηγόριο, που ήταν επίσκοπος στη Ναζιανζό, αν και αρχικά ανήκε στην ιουδαΐζουσα αίρεση των Υψισταρίων, και τη μητέρα του Νόννα. Σπούδασε στα πιο ονομαστά πνευματικά κέντρα της εποχής του, στην Καισάρεια, την Αλεξάνδρεια και την Αθήνα, όπου είχε συμμαθητή τον Μέγα Βασίλειο.

Μετά τις σπουδές του γύρισε στη Ναζιανζό, σε ηλικία 30 ετών. Αφού βαπτίστηκε, έφυγε για την έρημο, όπου έγινε μοναχός. Από την έρημο το κάλεσε ο γέρος πατέρας του για να τον βοηθήσει στο ποιμαντικό του έργο και κατ’ απαίτηση των χριστιανών και παρά τη θέλησή του χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Αργότερα, ο Μέγας Βασίλειος, που ήταν αρχιεπίσκοπος στην Καισάρεια, τον χειροτόνησε επίσκοπο, παρά τη θέλησή του και πάλι.

Ο Γρηγόριος δεν έμεινε για πολύ στη θέση αυτή. Μετά τον θάνατο του πατέρα του προτίμησε να φύγει και πάλι στην έρημο. Ήταν, όμως, γνωστός για την αρετή, τη σοφία και την ορθή πίστη του, ώστε οι χριστιανοί της Κωνσταντινούπολης τον κάλεσαν να αναλάβει τον αγώνα εναντίον των Αρειανών, οι οποίοι με τις αιρετικές διδασκαλίες τους είχαν διχάσει το ποίμνιο της Εκκλησίας.

Ο Γρηγόριος δέχτηκε, μετέβη στην πρωτεύουσα κι έστησε το πνευματικό στρατηγείο του στο μικρό ναό της Αγίας Αναστασίας. Εκεί εκφώνησε τους περίφημους πέντε θεολογικούς λόγους του ενάντια στους αρειανόφρονες, για τους οποίους ονομάστηκε Θεολόγος. Το 381 συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη Β' Οικουμενική Σύνοδος για να καταδικάσει τους οπαδούς του Μακεδονίου, οι οποίοι αμφισβητούσαν τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, για ακόμη μία φορά τον Άρειο και να συμπληρώσει το Σύμβολο της Πίστεως. Τα μέλη της συνόδου τον ανακήρυξαν πρόεδρό της και ταυτόχρονα τον εξέλεξαν αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως. Όμως, ορισμένα μέλη της Συνόδου, που εμφανίστηκαν καθυστερημένα στις εργασίες της, αμφισβήτησαν την εκλογή του και ο Γρηγόριος δεν δίστασε να παραιτηθεί και να επιστρέψει στην έρημο, αφού προηγουμένως εκφώνησε τον περίφημο «Συντακτήριο Λόγο» του. Εκεί πέρασε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του, με προσευχή, μελέτη και συγγραφή.

Το πλούσιο συγγραφικό του έργο χωρίζεται σε λόγους (αντιαιρετικούς, εόρτιους, εγκωμιαστικούς κλπ),επιστολές (διασώζονται 246)Ποιήματα (θεολογικά και ιστορικά).Το θρησκευτικό δράμα «Χριστός Πάσχων», που αποδιδόταν σ’ αυτόν, είναι έργο αρκετά μεταγενέστερο.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος κοιμήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 390, σε ηλικία 61 ετών.

                           πηγή: imconstantias.org.cy